Δανειστική βιβλιοθήκη

[eleni POL]

Δυνατά τα προηγούμενα ,
να ελαφρύνω λίγο το κλίμα?

Θέλω να ξερω τι σε κάνει να πονάς…


“Δε με ενδιαφέρει τι δουλειά κάνεις…Δε με ενδιαφέρει πόσο χρόνων είσαι…Δε με ενδιαφέρει ποιοί πλανήτες είναι γύρω από το φεγγάρι σου…Δε με ενδιαφέρει να μάθω πόσα λεφτά έχεις…Δε με ενδιαφέρει που και τι έχεις σπουδάσει…

Θέλω να ξέρω τι σε κάνει να πονάς κι αν τολμάς να ονειρευτείς το να καταφέρεις να κάνεις αυτό που η καρδιά σου λαχταρά. Θέλω να ξέρω αν έχεις αγγίξει το βάθος της δικής σου λύπης, αν είσαι ανοιχτός στις προδοσίες ή αν έχεις ζαρώσει από το φόβο. Αν μπορείς να χορέψεις στην αγριάδα και να αφήσεις την έκσταση να σε γεμίσει χωρίς να ανησυχείς και να πρέπει να προσέχεις να είσαι ρεαλιστής και να θυμάσαι τα όρια σου. Θέλω να ξέρω αν τολμάς να απογοητεύσεις κάποιον με το να είσαι ο εαυτός σου.

Αν αντέχεις την κατηγορία αρκεί να μην προδώσεις τη δική σου ψυχή. Θέλω να ξέρω αν μπορείς να δεις την ομορφιά ακόμη και όταν δεν είναι όμορφη η μέρα. Θέλω να ξέρω αν κάτι σε στηρίζει μέσα σου όταν όλα έξω καταρρέουν. Θέλω να ξέρω αν μπορείς όταν είσαι μόνος με τον εαυτό σου να απολαμβάνεις αυτές τις μοναχικές στιγμές. Θέλω να ξέρω αν μπορείς να σταθείς στην άκρη της θάλασσας και να φωνάξεις στο ασήμι της πανσελήνου και στο χρυσάφι το ήλιου “Ναι είμαι άνθρωπος σημαντικός και η ζωή μου ανήκει!”

~ποίημα ανώνυμης Ινδιάνας~

Read more: http://enallaktikidrasi.com/2013/08/the ... z2dM6UXhmn

[Φαίδρα]

Επειδή έχω μεγάλη αδυναμία στο ποίημα αυτό, σας δίνω το αυθεντικό, αξίζει να το διαβάσετε αν ξέρετε Αγγλικά:


It doesn't interest me what you do for a living
I want to know what you ache for
and if you dare to dream of meeting your heart's longing.

It doesn't interest me how old you are
I want to know if you will risk looking like a fool
for love
for your dreams
for the adventure of being alive.

It doesn't interest me what planets are squaring your moon...
I want to know if you have touched the center of your own sorrow
if you have been opened by life's betrayals
or have become shrivelled and closed
from fear of further pain.

I want to know if you can sit with pain
mine or your own
without moving to hide it
or fade it
or fix it.

I want to know if you can be with joy
mine or your own
if you can dance with wildness
and let the ecstasy fill you to the tips of your
fingers and toes
without cautioning us to
be careful
be realistic
to remember the limitations of being human.

It doesn't interest me if the story you are telling me
is true.
I want to know if you can
disappoint another
to be true to yourself.
If you can bear the accusation of betrayal
and not betray your own soul.
If you can be faithless
and therefore trustworthy.

I want to know if you can see Beauty
even when it is not pretty
every day.
And if you can source your own life
from its presence.

I want to know if you can live with failure
yours and mine
and still stand on the edge of the lake
and shout to the silver of the full moon,
"Yes."

It doesn't interest me
to know where you live or how much money you have.
I want to know if you can get up
after a night of grief and despair
weary and bruised to the bone
and do what needs to be done
to feed the children.

It doesn't interest me who you know
or how you came to be here.
I want to know if you will stand
in the center of the fire
with me
and not shrink back.

It doesn't interest me where or what or with whom
you have studied.
I want to know what sustains you
from the inside
when all else falls away.

I want to know if you can be alone
with yourself
and if you truly like the company you keep
in the empty moments.


© 1995 by Oriah House, From "Dreams Of Desire"
Published by Mountain Dreaming, 300 Coxwell Avenue, Box 22546

[eleni POL]

It doesn't interest me who you know
or how you came to be here.
I want to know if you will stand
in the center of the fire
with me
and not shrink back.

πολύ δυνατό!!!!!!

Σημ,το shrink back το έψαξα για να δω ακριβώς την έννοια και σημαίνει ;move back or away in fear or disgust.

[panos59]

Χλιδάνεργοι, περιμένοντας «Τη δουλειά»... κάθονται

Του Σπυρου Καραλη/ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Είναι κι αυτοί μεταξύ 25 - 35 ετών και αποτελούν τμήμα της γενιάς των 700 ευρώ. Κυρίως άεργοι, υποαπασχολούμενοι στην καλύτερη περίπτωση. Είναι πτυχιούχοι οι περισσότεροι, αρκετοί σπουδαγμένοι στο εξωτερικό. Αντιμετωπίζουν την καθημερινότητα στην οπτική του life style, ζουν με τους γονείς τους –σε κάποιες περιπτώσεις μόνοι τους αλλά το ενοίκιο το πληρώνουν οι γονείς–, έχουν μάλλον περί πολλού τον εαυτό τους και συνήθως στέκονται περιφρονητικά απέναντι σε κάθε δουλειά που πιστεύουν ότι δεν ανταποκρίνεται στα υψηλά προσωπικά τους standars. Είναι οι «χλιδάνεργοι», η σύγχρονη μετεξέλιξη των «μαμάκηδων» παλαιότερων δεκαετιών.

Το φαινόμενο είναι βαθύτατα κοινωνικό, όχι αποκλειστικά ελληνικό, έχει λάβει διαστάσεις και φαίνεται να απασχολεί όλο και περισσότερο ψυχολόγους και κοινωνιολόγους στις δυτικές κοινωνίες. Στις ΗΠΑ, ονομάζονται twixters (ενδιάμεσοι, σε ελεύθερη μετάφραση), στη Βρετανία με το ακρωνύμιο kippers που σημαίνει «παιδιά που συνεχίζουν να τρώνε τη σύνταξη των γονέων τους» (kids in parents pockets eroding retirement savings), στη Γαλλία tangy (προέρχεται από μία κωμωδία καταστάσεων στην οποία ο 28χρονος ήρωας της ταινίας αρνείται να φύγει από το σπίτι των γονιών του), στη Γερμανία nesthocker (αυτοί που κάθονται στη φωλιά τους), στην Ιαπωνία freeter (από την αγγλική λέξη free, ελεύθερος, και τη γερμανική arbeiter, και αναφέρεται στον νέο που είτε αλλάζει συχνά δουλειές είτε μένει άεργος· το θέμα έχει απασχολήσει και το ιαπωνικό Κοινοβούλιο).

Κοινή συνιστώσα για όλους τους «χλιδάνεργους» του κόσμου, ο ψυχικός εγκλεισμός σε επιταγές μοδάτων προτύπων και το ότι έχουν αυξηθεί σημαντικά από τα μέσα της δεκαετίας του ’90, όταν η ψυχολόγος στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ, Τέρι Απτερ, τους πρωτοπαρουσίασε στο βιβλίο της «Ο Μύθος της Ωριμότητας». (Η μελέτη άρχισε όταν η καθηγήτρια συνειδητοποίησε ότι οι φοιτητές της εκδήλωναν σαφείς τάσεις αεργίας και σοβαρές δυσκολίες κοινωνικής προσαρμογής αμέσως μετά την αποφοίτησή τους.)

Φταίνε και οι γονείς

«Στην Ελλάδα, η διάσταση του προβλήματος είναι ακόμη μεγαλύτερη, δεδομένου ότι, σε Ευρώπη και Ηνωμένες Πολιτείες, η αυτονομία των παιδιών κατά την ενηλικίωση είναι μέρος της οικογενειακής παράδοσης. Αντιθέτως, εδώ εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται υπερπροστατευτικά ακόμη κι όταν ενηλικιώνονται», σημειώνει η ψυχολόγος Μαρία Λασιθιωτάκη, και συνεχίζει. «Μιλάμε για εκτεταμένη κοινωνική πραγματικότητα που συνδέεται και με τους γονείς και ειδικότερα το τμήμα εκείνο των άνω των 50 ετών, μορφωμένων γονέων που ανήκουν στην μεσαία τάξη και έχουν μια σχετική οικονομική άνεση. Δεν είναι δηλαδή, οι αγρότες του ’60 που υποστήριζαν με αίμα τις σπουδές των παιδιών. Μεγάλωσαν τα παιδιά τους με τις ανέσεις και τα πρότυπα του καταναλωτισμού. Οι νέοι αυτοί δυστυχώς ζουν περιμένοντας να βρουν “Τη Δουλειά”. Το αποτέλεσμα αυτής της ανατροφής, είναι μια ολόκληρη φουρνιά από καλομαθημένα παιδιά με μόνιμη ανία και θλίψη, στην πραγματικότητα παγιδευμένα στο φόβο και σε ψευδείς ανάγκες. Παιδιά παθητικά που δεν είναι σε θέση να αγωνιστούν για τίποτα».

Δεν θα ήθελα να περάσω τη ζωή μου σε ένα γραφείο

«Οι δικοί μου δεν με πιέζουν να δουλέψω. Απ’ έξω, απ’ έξω η μητέρα μου μόνον, κάποιες φορές λέει ότι θα πρέπει να δω σοβαρά τι θα κάνω με τη ζωή μου. Ο πατέρας μου δεν ασχολείται. Το μόνο πράγμα που τον ενδιαφέρει είναι να μην αγχώνομαι και να μη βιάζομαι, και αυτό μου αρέσει», λέει η Δέσποινα. Είναι 26 χρόνων, έχει πτυχίο αρχιτεκτονικής, ζει με την οικογένεια, έχει αυτοκίνητο και πιστωτικές κάρτες, που πληρώνει πρόθυμα ο πατέρας της. «Σκέφτομαι να ασχοληθώ με τη ζωγραφική και παράλληλα με τη σκηνογραφία. Η αρχιτεκτονική δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Δεν θα ήθελα να περάσω τη ζωή μου σε ένα γραφείο κουβαλώντας σχέδια των άλλων. Θέλω να κάνω κάτι πιο καλλιτεχνικό...», συμπληρώνει.

Μου είναι δύσκολο να πιάσω μια οποιαδήποτε δουλειά

Ο 27χρονος Γιάννης έφυγε αμέσως μετά το Λύκειο για τη Βαρκελώνη όπου σπούδασε μάρκετινγκ και διαφήμιση. Την τελευταία τετραετία, έχει επιστρέψει στην Αθήνα και ζει με την κοπέλα του σε ένα αρκετά ευρύχωρο ρετιρέ που αγόρασε πρόσφατα (με χρήματα των γονιών του). Εχει ιδέες πολλές και ενδιαφέρουσες αλλά μέχρι στιγμής δεν έχει καταφέρει να απασχοληθεί. «Κόπηκαν οι δουλειές μετά το 2004, οι εταιρείες απολύουν», λέει κι όταν τον ρωτάμε «πώς τη βγάζει» απαντά: «Εχω ευτυχώς την οικονομική στήριξη από την οικογένεια...». Οταν του επισημαίνουμε ότι συνιστά κλασική περίπτωση «χλιδάνεργου», χαμογελάει «Δεν έχεις άδικο, κακά τα ψέματα. Μου είναι, όμως, δύσκολο να πιάσω μια οποιαδήποτε δουλειά. Θα ένιωθα αποτυχημένος. Τζάμπα οι σπουδές στην Ισπανία;».

Τι να κάνω; Να μοιράζω χαρτάκια στους δρόμους;

«Δεν αισθάνομαι καλά χωρίς μια κανονική δουλειά, αλλά δεν μπορώ να πω ότι αισθάνομαι και άσχημα. Εχω πολύ χρόνο για μένα και τους φίλους μου και περνάμε καλά. Αυτό δεν είναι το ζητούμενο; Να περνάμε καλά;», λέει η 29χρονη Ναταλία που δουλεύει περιστασιακά σαν παραγωγός σε έναν trendy πλην όμως μάλλον, μικρής εμβέλειας ραδιοφωνικό σταθμό. Εχει σπουδάσει φωτογραφία σε ιδιωτική σχολή, ακούει πολλή μουσική και σπανίως πληρώνεται για τις εκπομπές της. Ζει με τη φίλη της από τη σχολή, Κλέλια, στο Νέο Κόσμο και εναποθέτει όλους τους λογαριασμούς που της αναλογούν στον μπαμπά και τη μαμά από τη Θεσσαλονίκη. Δεν την πιέζουν, όπως λέει, αλλά ανησυχούν. Ενίοτε ανησυχεί και η ίδια. «Ερχονται στιγμές που ξανασκέφτομαι την κατάσταση. Λέω στο εαυτό μου ότι χρειάζεται να βρω μόνιμη δουλειά και το ραδιόφωνο να το έχω σαν χόμπι. Δεν είναι όμως εύκολο. Στο χώρο της φωτογραφίας, οι δουλειές είναι λίγες, τι να κάνω; Να μοιράζω χαρτάκια στους δρόμους;».

***************************************************************

Οι Χλιδάνεργοι ζουν ανάμεσά μας.

Μια γενιά μορφωμένων Ελλήνων που ζουν με τους γονείς τους, βγαίνουν κάθε βράδυ, δουλεύουν σποραδικά και για ψίχουλα, ταξιδεύουν, και τσακίζουν Prada, Fendi και LV όπου τα πετύχουν.

Η φίλη μου η Μαρία ήρθε και με βρήκε για πρώτη φορά τον περσινό Σεπτέμβριο. Λίγους μήνες νωρίτερα είχε επιστρέψει από την Αγγλία με το μεταπτυχιακό της, μετά είχε πάει τέσσερις μήνες διακοπές (στο Μπαλί, τη Μύκονο και τη Φλωρεντία), και τώρα είχε έρθει μαυρισμένη και έτοιμη να ξεκινήσει την καριέρα της, και μια νέα ζωή.
"Θέλω να μου βρεις δουλειά στην εταιρία σου", μου είπε με τον επιτακτικό τρόπο που λέει τα πάντα. Ήταν 26 χρονών.

Αν και είμαι εντελώς ακατάλληλος για τέτοιου είδους διαμεσολαβήσεις, μισάνθρωπος ων, σεβάστηκα το αίτημα της καλής φίλης, ρώτησα και έμαθα ότι πράγματι, υπήρχε μια ανοιχτή θέση στο διαφημιστικό τμήμα μιας εταιρίας για την οποία είχα κάνει κάποιες μεταφράσεις, προώθησα το βιογραφικό της και, ικανοποιημένος που έκανα το καλό για έναν συνάνθρωπο, το ξέχασα εντελώς.

Μετά από τρεις μέρες η Μαρία με πήρε τηλέφωνο, έξαλλη.
"Υποδοχή διαφήμισης; Η θέση που μου βρήκες είναι για υποδοχή διαφήμισης;"
"Ποιος; Τι; Ποιος είναι;" είπα (με είχε ξυπνήσει).
"Εγώ έχω κάνει μεταπτυχιακό στην Ιστορία της Τέχνης στο Λονδίνο και θα πάω να σηκώνω τηλέφωνα για 600 ευρώ;"

Τι είχε γίνει: Η Μαρία δεν είχε πάει στο ραντεβού. Όταν την πήραν τηλέφωνο για να την καλέσουν έμαθε όσα χρειαζόταν να μάθει, και απέρριψε τη δουλειά μονομιάς.
Η Μαρία, βλέπετε, ανήκει σε μια εντελώς νέα κατηγορία Ελλήνων. Πρόκειται για μια υποκατηγορία της διαβόητης «γενιάς των 700 ευρώ», των νεαρών Ελλήνων, δηλαδή, που έχουν αποκτήσει πολύ καλή μόρφωση, και οι οποίοι βγαίνουν σε μια αγορά εργασίας η οποία δεν τους πολυχρειάζεται, και έτσι δεν μπορεί να τους εξασφαλίσει μισθό αντίστοιχο των σπουδών τους, ή έστω επαρκή για να συντηρηθούν.

Η συγκεκριμένη υποκατηγορία της Μαρίας περιλαμβάνει τους νέους που, αν και δεν βρίσκουν μια καλοπληρωμένη δουλειά, αρνούνται να κάνουν οποιονδήποτε συμβιβασμό στον τρόπο ζωής τους. Μαθημένοι στο χαρτζιλίκι από τους γονείς κατά τη διάρκεια της εφηβείας και των σπουδών, βγαίνοντας στην «αγορά» εξακολουθούν να επιθυμούν να συχνάζουν στα ίδια μαγαζιά, να ψωνίζουν το ίδιο ακριβά προϊόντα, και να κάνουν ακριβώς την ίδια άνετη ζωή που έκαναν πριν.

Είναι οι χλιδάνεργοι, και δεν πρόκειται να θυσιάσουν ούτε την παραμικρή λεπτομέρεια απ' το lifestyle τους. Όσα κι αν τους πληρώνουν.

Σύμφωνα με μια έρευνα των Νέων, 8 στους 10 νεοπροσληφθέντες στην Ελλάδα αμείβονται με λιγότερα από 1000 ευρώ. Σύμφωνα με άλλη έρευνα της Marc για το Έθνος, τo 56% των Ελλήνων ηλικίας 18-30 αμείβεται με λιγότερα από 700 ευρώ το μήνα. Ένας στους δύο νέους είναι άνεργος.

Από τους τριαντάρηδες, μόνο το 29,5% ζουν εντελώς ανεξάρτητοι από τους γονείς.
Ένα 31,4% συντηρείται αποκλειστικά από αυτούς.
Μπορείτε να συλλάβετε αυτά τα νούμερα;

Αν κάποιος ξένος τα διαβάσει θα συμπεράνει πως είμαστε μια κοινωνία υπό κατάρρευση, όπου οι νέοι δεν μπορούν να παράγουν πλούτο, οπότε τρώνε τον πλούτο που έχει συσσωρεύσει η προηγούμενη γενιά, μέχρι αυτός να τελειώσει, οπότε προφανώς η χώρα μας θα χρεοκοπήσει.

Η ίδια η οικογένεια έχει τις μεγαλύτερες ευθύνες. Σε όλους τους Μεσογειακούς λαούς εμφανίζεται αυτή η απεριόριστη λατρεία για τα παιδιά, η οποία εύκολα παίρνει όχι-και-πολύ-υγιείς διαστάσεις. Οι γονείς ουσιαστικά «πληρώνουν» το παιδί για να μην τους φύγει.

Σε άλλες, βορειότερες χώρες συνηθίζεται να το σουτάρουν (με αγάπη) μόλις τελειώσει το σχολείο, για να τραβήξει το δικό του δρόμο, να κάνει τα δικά του λάθη, να σταθεί στα δικά του πόδια, να μάθει και ωριμάσει. Εδώ έχουμε περιπτώσεις σαν το Θεσσαλονικιό φίλο μου το Στέλιο, που οι γονείς του υποσχέθηκαν αυτοκίνητο αν περάσει στις Πανελλήνιες, με τον όρο να περάσει σε σχολή της Θεσσαλονίκης.

Φυσικά, εκατοντάδες χιλιάδες είναι οι νέοι που ανήκουν στη «Γενιά των 700 ευρώ», όλων οι γονείς θέλουν να τους φροντίσουν, κάμποσοι από αυτούς τους γονείς είναι και ευκατάστατοι, αλλά δεν γίνονται όλα τα παιδιά χλιδάνεργοι.

Βλέπετε, είναι στη φύση του νέου να θέλει να αυτονομηθεί, να κάνει κάτι στηριγμένος στα δικά του ποδάρια, μόνος, ανεξάρτητος. Είναι μια ανθρώπινη ανάγκη αυτή. Στην πρώτη μου δουλειά προσελήφθην με μισθό 180.000 δραχμές το μήνα (520 ευρώ), εν έτει 2000, σε ηλικία 23 ετών, και ήμουν πανευτυχής. Εκστατικός. Ακόμα θυμάμαι το πρώτο ζευγάρι παπούτσια που πήρα με τα δικά μου λεφτά.

Μπορεί αυτό να ακούγεται λίγο «Βασιλάκης Καΐλας», αλλά η ανάγκη του ανθρώπου να κάνει πράγματα μόνος του -και κατά συνέπεια να αυτοεπιβεβαιωθεί ως αυτόνομη οντότητα- είναι πανίσχυρη.

Γιατί τότε τόσοι τριαντάρηδες καταπιέζουν αυτή την ανάγκη για να μείνουν στη σφιχτή και γεμάτη ασφάλεια αγκαλιά της τσέπης του μπαμπά;

Είναι απλό: Είναι αρρώστια.

Οι χλιδάνεργοι, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο είναι lifestyle junkies, που επιτρέπουν τον εθισμό τους στην ηδονιστική πλευρά της ζωής, κι ας εγκλωβίζονται έτσι σε μια αέναη εφηβεία.

«Δεν μπορώ να μην ψωνίζω. Δεν γίνεται», λέει μια άλλη φίλη, ας την πούμε Πόπη. «Είναι εθισμός, πηγαίνω στο Mall και θέλω να κατεβάσω τα ράφια, να τα δοκιμάσω όλα, να δώσω την κάρτα μου και να τα πάρω σπίτι μου. Η ντουλάπα μου είναι γεμάτη με ρούχα που δεν φοράω ποτέ, αλλά δεν μπορώ να σταματήσω να αγοράζω διαρκώς καινούρια. Το τηλέφωνό μου στο σπίτι είναι μονίμως κατεβασμένο για να μην με πρήζουν από την τράπεζα -χρωστάω πολλά στην κάρτα. Έχω φεσώσει συγγενείς μέχρι και τρίτου βαθμού, το χαρτζιλίκι με το που το παίρνω φεύγει, ο μισθός το ίδιο».

Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορεί κανείς να καταλογίσει στην κοινωνία του υπερκαταναλωτισμού, και η ύπαρξη των χλιδάνεργων είναι ένα από αυτά. Αλλά δεν φταίνε οι τσάντες και τα παπούτσια αν η γυναίκα που τις ψωνίζει το κάνει με λεφτά που δεν έχει ή δεν έχει βγάλει με τον ιδρώτα της. Ο σφιχτός-όσο-δεν-παίρνει εναγκαλισμός της ελληνικής οικογένειας, που αρνείται να αφήσει τα παιδιά της να ωριμάσουν, δημιουργεί σε συνδυασμό με όλες τις χαρές του lifestyle αυτούς τους αιώνιους εφήβους που προτιμούν να ζήσουν σήμερα ό,τι έχει να τους προσφέρει η ζωή (ο μπαμπάς), παρά να ταλαιπωρηθούν για να το απολαύσουν αύριο.

Ως στάση ζωής αυτή δεν είναι απολύτως καταδικαστέα. Αναρωτιέται όμως κανείς, όταν ο μπαμπάς (ζωή) πάψει να παρέχει, τι θα καταναλώσει ο χλιδάνεργος; Και, ακόμα χειρότερα: Τι θα καταναλώσουν τα παιδιά του;

Προς το παρόν οι χλιδάνεργοι εξακολουθούν να βγαίνουν, να ψωνίζουν, να ταξιδεύουν, να πηγαίνουν σε interviews για δουλειές που δεν χρειάζονται, καθώς ο χρόνος περνά χωρίς συνέπειες. Θα έρθουν συνέπειες στο μέλλον; Έλα ντε.

Είδα τη Μαρία πρόσφατα, καλοντυμένη, αψεγάδιαστη, σε ακριβό εστιατόριο να τρώει με τον -πολύ μεγαλύτερο- φίλο της. Ήταν μια χαρά: Χαρούμενη, ξεκούραστη και, ενάμιση χρόνο μετά το τέλος των σπουδών της, ακόμα χλιδάνεργη.

Νομίζω ότι θα τα πάει μια χαρά...

[Κώστας]

«Ανθρωποειδές» ή σε αρκετές περιπτώσεις «Homo Hellenicus 1»

Ανθρωποειδές-η είναι:
Αυτός που πάει να οδηγήσει τύφλα, ενώ η τεράστια κοιλάρα του βρίσκει στο τιμόνι.
Αυτός που πετά το άδειο κουτάκι απ΄ το παράθυρο, γιατί σου λέει, η φύση όλα τ΄ αλέθει σε εκατό χρόνια.
Αυτός που αδειάζει το τασάκι του, όπου του καπνίσει.
Αυτός που βάζει full extra στη σακαράκα του, για να εντυπωσιάσει το βλαμμένο εαυτό του.
Αυτός που βαράει τα παιδιά του, γιατί δεν του μοιάσανε.
Η κυρία που βγάζει το σκυλάκι της να «τα κάνει» στο πεζοδρόμιο, για να τα πατήσουμε εμείς.
Αυτός που σκάρωσε δέκα παιδιά με τη γυναίκα του, ενώ από το δεύτερο κιόλας τη σιχαινόταν.
Αυτή που γυαλίζει τα νύχια της, τη στιγμή που το μυαλό της είναι γυαλόχαρτο.
Αυτός που παρκάρει ακριβώς μπροστά στο τραπέζι που θα φάει, αψηφώντας τη θέα των άλλων.
Αυτός που αν τολμήσει κανείς να τον προσπεράσει, γκαζώνει για να τον σκοτώσει.
Αυτός που δεν αγαπάει τα ζώα, λόγω αντιζηλίας.
Αυτοί που σβήνουν τα τσιγάρα τους, στην απέραντη σταχτοθήκη που λέγεται παραλία.
Αυτοί που βλέπουν μια γιαγιά σε ανάγκη και λένε: δε βαριέσαι, δεν είναι δικό μας πρόβλημα.
Ορισμένοι που επειδή φόρεσαν μια στολή και μια πιστόλα, νομίζουν ότι μας προκαλούν το δέος, ενώ είναι πίτουρα.
Π Ρ Ο Σ Ο Χ Η λοιπόν!
Γιατί τα ανθρωποειδή κυκλοφορούν ανάμεσά μας!
Αγνοείστε τα ή και λυπηθείτε τα.
Γιατί μόλις πριν από λίγο σηκώθηκαν στα δυο τους πόδια…

Χριστίνα

[Φαίδρα]

«Ανθρωποειδές» ή σε αρκετές περιπτώσεις «Homo Hellenicus 1»

Ανθρωποειδές-η είναι:
Αυτός που πάει να οδηγήσει τύφλα, ενώ η τεράστια κοιλάρα του βρίσκει στο τιμόνι.
Αυτός που πετά το άδειο κουτάκι απ΄ το παράθυρο, γιατί σου λέει, η φύση όλα τ΄ αλέθει σε εκατό χρόνια.
Αυτός που αδειάζει το τασάκι του, όπου του καπνίσει.
Αυτός που βάζει full extra στη σακαράκα του, για να εντυπωσιάσει το βλαμμένο εαυτό του.
Αυτός που βαράει τα παιδιά του, γιατί δεν του μοιάσανε.
Η κυρία που βγάζει το σκυλάκι της να «τα κάνει» στο πεζοδρόμιο, για να τα πατήσουμε εμείς.
Αυτός που σκάρωσε δέκα παιδιά με τη γυναίκα του, ενώ από το δεύτερο κιόλας τη σιχαινόταν.
Αυτή που γυαλίζει τα νύχια της, τη στιγμή που το μυαλό της είναι γυαλόχαρτο.
Αυτός που παρκάρει ακριβώς μπροστά στο τραπέζι που θα φάει, αψηφώντας τη θέα των άλλων.
Αυτός που αν τολμήσει κανείς να τον προσπεράσει, γκαζώνει για να τον σκοτώσει.
Αυτός που δεν αγαπάει τα ζώα, λόγω αντιζηλίας.
Αυτοί που σβήνουν τα τσιγάρα τους, στην απέραντη σταχτοθήκη που λέγεται παραλία.
Αυτοί που βλέπουν μια γιαγιά σε ανάγκη και λένε: δε βαριέσαι, δεν είναι δικό μας πρόβλημα.
Ορισμένοι που επειδή φόρεσαν μια στολή και μια πιστόλα, νομίζουν ότι μας προκαλούν το δέος, ενώ είναι πίτουρα.
Π Ρ Ο Σ Ο Χ Η λοιπόν!
Γιατί τα ανθρωποειδή κυκλοφορούν ανάμεσά μας!
Αγνοείστε τα ή και λυπηθείτε τα.
Γιατί μόλις πριν από λίγο σηκώθηκαν στα δυο τους πόδια…

Χριστίνα

Και πάλι Μπράβο στη Χριστίνα!!!!!

[Κώστας]

«Ανθρωποειδές» ή σε αρκετές περιπτώσεις «Homo Hellenicus»
Νο 2

Ακόμη μερικά παραδείγματα:
Ανθρωποειδές-η είναι:
- Εκείνες που η βιβλιοθήκη τους, έχει μόνο τον «Καζαμία» και τον «Τσελεμεντέ». Ακολουθούν στο ράφι, τα άπαντα του «Άρλεκιν», μια πορσελάνινη πάπια, φωτογραφίες απ΄ όλο το σόι (ανάμεσα τους ξέμπαρκη και μια του Μπραντ Πιτ) και τέλος, ό,τι απέμεινε απ΄ τα δώρα της ευλογημένης εκείνης ημέρας.

- Αυτός που αφού παρκάρει την αμαξάρα του μπροστά στο τραπέζι που θα φάει, βάζει τον συναγερμό (άλλο και τούτο!).

- Αυτοί που κάθονται να φάνε και λένε στο μικρό Νικολάκη φοβερά δυνατά για να τους ακούσουμε όλοι:
Νικολάκη! Πλύναμε χεράκια;
Νικολάκη! Μην πιάνεις τη γάτα.
Νικολάκη! Κλείσε το καινούργιο σου lap top, θα φάμε σε λίγο.
Νικολάκη! Δεν φέρεσαι σωστά. Τι σου ΄μαθε η μαμά; Στο σπίτι θα έχεις τιμωρία.

- Αυτός που παρκάρει πάνω στο πεζοδρόμιο και σου λέει, τα καροτσάκια με τα βρέφη, ας βγάλουν άδεια οδήγησης (Ναι ρε, σιγά μη τους δώσουνε και κλίση για υπερβολική ταχύτητα!).

- Η μανούλα που αλλάζει στο μπέμπη babylino και μετά το προσφέρει στην παραλία, να φάνε κι΄ οι γλάροι κάτι τις!

- Όσοι κάνουν μπάρμπεκιου στο δάσος Αυγουστιάτικα.
Κι΄ αν δεν προλάβει να τους μπαγλαρώσει η Πυροσβεστική, θα φύγουν ευτύχιοι, κρεμώντας τα σκουπίδια τους ψηλά σ΄ ένα κλαράκι.
Να ΄χουν να φάνε οι νυφίτσες και τα κουνάβια τις κονσέρβες τους.

- Ο μεροκαματιάρης οικογενειάρχης που ΄χει όνειρο ζωής ένα 4Χ4 σε ασημί.
Το αγοράζει με δάνειο, στερώντας το μισό φαΐ απ΄ τα παιδιά του.
Ώσπου, περίπου ένα χρόνο μετά, χτυπά η πόρτα.
Και ποιος λέτε να είναι;
Ο Κ Λ Η Τ Η Ρ Α Σ!

- Αρκετοί – αρκετές, που κάθε τέσσερα χρόνια, θυμούνται την Ελλάδα μας (τον Έλληνα, την Ελληνίδα και τα Ελληνόπουλα).
Τον πτωχό και αναγκαστικά έντιμο συνταξιούχο (τι να κρύψει άλλωστε!).
Τους ασθενείς και οδοιπόρους.
Τους μαθητές που δεν ξέρουν που «πέφτει» ο Βόρειος Πόλος.
Τους χαμηλόμισθους που θεωρούν τις διακοπές στη Σαλαμίνα «ξάνοιγμα» και τις αναβάλουν για τρία χρόνια αργότερα!
Μας θυμούνται λοιπόν και μας χαμογελούν βλακωδώς, μέσα από ιλουστρασιόν αφίσες.
Στημένοι, φτιαγμένοι σαν μοντέλα στο Μαντάμ Τισσώ.
Πάντα όμως με ειλικρίνεια, διάθεση για σκληρή δουλειά, διαφάνεια και όραμα.
Ε! Αυτούς ψωφήστε τους ελεύθερα.

Π Ρ Ο Σ Ο Χ Η λοιπόν!
Γιατί τα ανθρωποειδή κυκλοφορούν ανάμεσά μας!
Μην τα αγνοήσετε.
Λυπηθείτε τα.
Γιατί μόλις πριν από λίγο σηκώθηκαν στα δυο τους πόδια…

Χριστίνα

[sofia13]

Στη Χριστίνα του Κώστα .....................

[Κώστας]

«Ανθρωποειδές» ή σε αρκετές περιπτώσεις «Homo Hellenicus»
μέρος 3ον

Κι΄ άλλα παραδείγματα:
Ανθρωποειδές-η είναι:
- Αυτός που καβαλάει το «παπάκι», βάζοντας μπροστά το τρίχρονο και πίσω το εξάχρονο παιδάκι του (χωρίς κράνη φυσικά), ενώ στο τιμόνι του, κρέμονται έξι σακούλες super market, με τα ψώνια του μήνα!

- Αυτοί που βάζουν στο αυτοκίνητό τους περισσότερα φωτάκια απ΄ όσα έχει ένα τριαξονικό. Με αποτέλεσμα ο οδηγός που τους ακολουθεί να πιστέψει τελικά στην ύπαρξη των «Α.Τ.Η.Α», δηλαδή στα: Αγνώστου Ταυτότητας Ηλίθια Αυτοκίνητα.

- Αυτός που φτάνοντας στη διασταύρωση νομίζει ότι η πινακίδα γράφει SPOT αντί STOP και περνά ξεκληρίζοντας αθώους.

- Όσοι – όσες, γεμίζουν τα τζάμια με βεντουζωμένα λούτρινα αρκουδάκια, πιθηκάκια, κουνελάκια, αλλά και κουρτινάκια (να μην καεί κι΄ η εταζέρα απ΄ τον ήλιο!). Την ίδια στιγμή, στον καθρέφτη, κρέμονται: κομπολόγια, σταυρουδάκια, γαλάζια ματάκια, κοκαλάκια νυχτερίδας, λαγοπόδαρα και πάει λέγοντας. Το αποτέλεσμα; Ορατότης μηδέν! Και μπουμ στο παρκάρισμα.

- Αυτός (και είναι πολύ συχνός αυτός ο HOMO), ο οποίος εγκαθιστά τη σύζυγό στη θέση του συνοδηγού με το παιδάκι αγκαλιά, για extra αερόσακο.
Στο πίσω κάθισμα τα άλλα βλαστάρια τους παίζουν ξύλο.
Τελικά σ΄ αυτό το αυτοκίνητο ο μόνος που φοράει ζώνη είναι ο πατέρας.
Στο παντελόνι του φυσικά.
Και καλά θα κάνει να μην τη λύσει ποτέ.

- Και τώρα, κλείνουμε με το κουίζ μας.

Απαντήστε στην παρακάτω ερώτηση:
Τι αξίζει περισσότερο όταν αναβαίνετε στη μοτοσικλέτα;
Α: Τα πενήντα Ευρώ στο κομμωτήριο;
Β: Τα 350 Ευρώ πρόστιμο;
Γ: Η επίσκεψη στον οφθαλμίατρο να σας βγάλει την κολλημένη σφίγγα απ ΄ το μάτι;
Δ: Να γλιτώσετε το κρανίο σας απ΄ το κράσπεδο φορώντας κράνος;



Οι λύσεις
Όσες απάντησαν Α, είναι HOMO HELLENICUS
Όσοι απάντησαν Β, το ίδιο
Όσοι απάντησαν Γ, το ίδιο
Και όσοι απάντησαν το Δ, είναι οι HOMO MONACUS MONACUS.
Δηλαδή είδος υπό εξαφάνιση.

Π Ρ Ο Σ Ο Χ Η λοιπόν!
Γιατί τα ανθρωποειδή κυκλοφορούν ανάμεσά μας!
Μην τα αγνοήσετε.
Λυπηθείτε τα.
Γιατί μόλις πριν από λίγο σηκώθηκαν στα δυο τους πόδια…

Χριστίνα

[panos59]

ΠΟύ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΛΗ ΕΛΛΑΔΑ ???
(Tο κείμενο αυτό κυκλοφορεί από τον 2/2010...
Δεν φέρει την υπογραφή κάποιου,
κυκλοφορεί μάλιστα σε 2 βερσιόν, με λιγο διαφορετικό στην κάθε μία επίλογο...
Το βρήκα στο http://www.protagon.gr
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ... ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟ!!!!!!!!!)


http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=1363

Μεσημέρι, Κολωνάκι, καφέ στην πλατεία. Είναι αποκλεισμένο περιμετρικά, μπράβοι σε σχήμα Π, περαστικοί κοιτάζουν περίεργοι το θέαμα. Στη μέση αυτός, μαύρο κοστούμι, μαύρο πουκάμισο, όρθιος μιλάει στο κινητό. Πίσω του άλλος μπράβος, κρατάει στα... χέρια ευλαβικά το πούρο. Γυρνάει, τραβάει μια ρουφηξιά, συνεχίζει, ο κολαούζος το κρατάει, περιμένει την επόμενη ρουφηξιά. Μπράβος πούρου, επαγγέλματα του μέλλοντος. Καλοκαιρινό μεσημέρι στο κέντρο της πόλης, η δημόσια επίδειξη της αήττητης ηλιθιότητας. Είναι πλούσιος. Έχει πολλά λεφτά, από πού, απροσδιόριστο. Οι πλούσιοι αυτής της χώρας δεν κάνουν, έχουν.

Κάτι γενικώς, καράβια, προμήθειες, λαθρεμπόριο πετρελαίου, πλαστά τιμολόγια, ποδοσφαιρικές ομάδες-πλυντήρια, αγοραπωλησίες παικτών, εικονικά συμβόλαια, πουλάει φάρμακα στα νοσοκομεία στην τριπλάσια τιμή, εισαγωγή από την Κύπρο, εκμεταλλεύεται εμπορικά ακίνητα της εκκλησίας, καταπατάει δημόσιες εκτάσεις, χτίζει στη Μύκονο συγκρότημα κατοικιών με συνέταιρο γνωστό πολιτικό, αλλαγές συντελεστή δόμησης μόνο για την περίπτωσή του, έχει αναλάβει τη διαφημιστική καμπάνια υπουργείων, διαχειρίζεται τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων, πουλάει τηλεοπτικά κανάλια που του χαρίζει το κράτος, αύξηση κεφαλαίου, τραπεζική εγγύηση, δάνεια, offshore εταιρείες, κωδικοί, μπράβοι. Πούρα. Χοντρός σβέρκος. Οι περαστικοί απολαμβάνουν το θέαμα. Κουνάνε το κεφάλι ειρωνικά.

Το θέμα είναι τα λεφτά, αυτό μου είπε κι ο μπαμπάς.
Μια χώρα που δεν παράγει τίποτα και έχει τόσους πολλούς πλούσιους. Δεν δημιουργούν αλλά έχουν διασυνδέσεις. Σωστοί άνθρωποι στις σωστές θέσεις. Βιτρίνες. Ταμίες. Μεταφορά χρήματος, όχι δημιουργία πλούτου. Δεν βγάζουν χρήματα, υπεξαιρούν. Οι πλούσιοι ξέρουν πολύ καλά από πού προέρχονται τα χρήματά τους. Τα αντιμετωπίζουν και οι ίδιοι ως προϊόν εγκλήματος. Τα τρώνε γρήγορα και επιδεικτικά. Όπως οι γκάνγκστερ. Σε ολόκληρο τον κόσμο μόνο δύο άρχουσες τάξεις έχουν υιοθετήσει ως τρόπο ζωής το lifestyle της κολομβιάνικης μαφίας. Οι Ρώσοι ολιγάρχες και οι Έλληνες πλούσιοι.

Θηριώδη τζιπ στα στενά δρομάκια, παρκαρισμένες πόρσε στα κλαμπ, αστυνομική προστασία, γουόκι τόκι, μπράβοι, ημίγυμνες ξανθιές, χοντροί σβέρκοι.
ΚΔΟΑ. Κτηνώδης δύναμη ογκώδης άγνοια.

Στον υπόλοιπο κόσμο οι πραγματικοί πλούσιοι μοιάζουν με φοιτητές στα Εξάρχεια. Σνίκερς, φούτερ και κουκούλες.
Ανακάλυψαν ένα τσιπάκι, έστησαν τη Microsoft, την Apple, έφτιαξαν ένα πρόγραμμα, φαντάστηκαν μια κοινότητα, το FaceBook, βάζουν την εταιρεία τους στο χρηματιστήριο έναντι 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων φορώντας τζιν, στο υπόγειο γκαράζ παίζουν ακόμα Nirvana με τις φοιτητικές τους κιθάρες. Εδώ δεν υπάρχουν κιθάρες.

Ούτε πανεπιστήμια. Ελληνικός ληστρικός μικροκαπιταλισμός, κλοπιμαία.
Ξαπλώστρες 3.000 ευρώ στην παραλία, ο ένας δίπλα στον άλλον...

Πάνω στον άλλον. Όλοι μαζί. Δεν θέλουν να κρυφτούν, θέλουν να φανούν.
Ποιος έχει το πιο μεγάλο, σπίτι, το πιο μεγάλο, κότερο. Αγωνιούν για μια φωτογραφία τους σε φτηνές κίτρινες φυλλάδες που λερώνεσαι άμα τις ξεφυλλίσεις. Αγοράζουν παρέα, δημοσιότητα, σεξ, σταρ, μις, θεές, απόλυτες, υπέρλαμπρες, δίμετρες. Ξανθιές με μαύρη ρίζα. Από τη μαζική παραγωγή των καλλιστείων. Μια δυο γυμνές φωτογραφίες και μετά στον αγώνα. Στο ανελέητο κυνήγι στη σκληρή ζούγκλα της ζωής. Η ανεργία στις νεαρές γυναίκες μέχρι τα 30 φτάνει στο 40%.

Πιράνχας, κόβουν βόλτες από φωτογράφιση σε κότερα, από πασαρέλα σε επισκέψεις κατ' οίκον.
Το ίδιο παμπάλαιο συγκινητικό όνειρο. Μια μέρα ο πελάτης θα ερωτευτεί και θα την κάνει κυρία.
Ένας γάμος, τώρα πριν να 'ναι αργά, τα χρόνια περνάνε γρήγορα, νέο εμπόρευμα βγαίνει στην αγορά κάθε σεζόν. Τα πούρα διαλέγουν. Επιλέγουν την επόμενη trophy wife. Επιλέγουν και επιλέγονται. Ε9 κυκλοφορούν σε φωτοτυπίες, αγοραπωλησίες, ντιλ κλείνονται..

Τα κοσμικά περιοδικά γράφουν για πανέμορφα μοντέλα που φωτογραφίζονται σε ακριβά μαγαζιά με νεαρούς ζεν πρεμιέ της αθηναϊκής νύχτας. Εννοούν escort συναντάνε γιους πλουσίων με την ελπίδα να «κατακτηθούν». Νέες ιδιότητεςτης κοσμικής ζωής. Κληρονόμοι.

Γιοι εισηγμένων. Πολύφερνοι γαμπροί με πολλές κατακτήσεις. Οι βίζιτες της πρώτης σελίδας.
Ο πλανήτης μπαίνει στον τρίτο χρόνο της οικονομικής κρίσης. Ο δύσκολος χειμώνας. Οι ελληνικές πολιτικές εφημερίδες, αυτιστικές πάντα, στο πιο βαθύ τούνελ της κρίσης, εισάγουν στην ύλη τους κοσμικά ένθετα.

Χρώματα πολύχρωμα, γυαλιστερές φωτογραφίες. Δες το 16χρονο ζάπλουτο ξέκωλο πώς διασκεδάζει στα μπουζούκια.

Ζηλεύεις; Δες το νεαρό πάμπλουτο κληρονόμο αγκαλιά με τη θεά, την προκλητική miss young. Θα κάνουν προγαμιαίο συμβόλαιο;

Η Ελένη ρίχνει με νάζι το τιραντάκι να φανεί η ρόγα, πέφτει η τηλεθέαση.
5.000 άτομα στο γάμο, τραγούδησε ο Ρέμος, εσύ δεν ήσουν εκεί;

Εσένα ο μπαμπάς σου δεν έκανε λαθρεμπόριο πετρελαίου; Η μαμά σου δεν ήταν συμβολαιογράφος στα μεγάλα ντιλ ακίνητης περιουσίας;

Δεν ξέρεις ούτε ένα γενικό γραμματέα υπουργείου, έναν ταμία κόμματος έστω; Τι άτυχος που ήσουν.
Όλα διορθώνονται όμως, άρχισε τώρα, κάνε κοιλιακούς, κάνε προσθετικές στήθους, κάνε κάτι. Αν δεν είσαι αγοραστής, γίνε τουλάχιστον εμπόρευμα. Η Ελλάδα, αδιόριστη πτυχιούχος, κλείνει τα μάτια, πέφτει στο κρεβάτι για μια μονιμοποίηση στο δημόσιο, υπέρβαρη πηδάει απ' το μπαλκόνι.
Γυρνάει το ρολόι μια ώρα πίσω μεσάνυχτα Κυριακής, ετοιμάζεται για τον πιο βαρύ χειμώνα. Μπερδεμένη, πεινασμένη, εν πλήρη συγχύσει, δηλώνει αθώα.

Ήταν ωραίο το έργο, εύκολο, χωρίς κόπο, θεαματικό σαν μεταμεσονύχτια κολομβιάνικη σαπουνόπερα του Άλφα με βαρόνους κοκαΐνης, μπράβους και μικρά κοριτσάκια που πάνε στον πλαστικό χειρούργο με παιδιάστικη αφέλεια για να πιάσουν την καλή, να τις διαλέξει ο αρχηγός της συμμορίας. Κρατάει 45 λεπτά.

Μετά ακολουθεί τελεμάρκετινγκ.
Κατσαρόλες, στρώματα και όργανα γυμναστικής, 29,99 ευρώ σε 6 δόσεις.

Συμπληρώνω:

Πού είναι η άλλη Έλλάδα; Η Ελλάδα του 5%. Η Ελλάδα της γνώσης, της επιστήμης και της έρευνας. Η Ελλάδα της τέχνης, του πολιτισμού και του πνεύματος. Η Ελλάδα του (αντοπάριστου (βλέπετε χρειαζόμαστε επεξηγήσεις γιατί κινδυνεύουμε να παρεξηγηθούμε!!!)) αθλητισμού, της ευγενούς αμίλλης και του θαυμασμού του καλού καγαθού. Η Ελλάδα της δουλειάς, της προκοπής και της εξέλιξης. Η Ελλάδα του μέτρου. της μετριοφροσύνης και της σύνεσης. [1] Κι όμως υπάρχει η Ελλάδα αυτή, υπάρχει, αναπνέει και λειτουργεί. Μόνο που είναι χαμένη στο υπόλοιπο 95% όπως περιγράφεται στο παραπάνω κείμενο. Αυτό το 95% χρεωκόπησε την Ελλάδα. Η διάσωσή της είναι το 5%. Ανακαλύψτε το, αποκαλύψτε το, διαδόστε το, ενισχύστε το, συμπληρώστε το....

Ίσως τότε φανεί η αρχή της ελπίδας............................

(η 2η βερσιόν)
[1] ....ς σύνεσης. Κι όμως υπάρχει η Ελλάδα αυτή, υπάρχει, αναπνέει και λειτουργεί. Κρυμμένη. Αναπνέει μέσα στο βρώμικο νερό με καλάμι...»

Ευχαριστούμε κολλητέ. Μόλις είδαμε μια φυσαλίδα...