• Μία ερώτηση κατά την διάρκεια του coffee break...

  • Αναρτήσεις και συζητήσεις άσχετες με την νόσο της πολλαπλής σκλήρυνσης.
Αναρτήσεις και συζητήσεις άσχετες με την νόσο της πολλαπλής σκλήρυνσης.
 #15713  από Maria77
 Δευ Ιαν 25, 2010 9:27 pm
Δεν ήθελα να γράψω σε καμία άλλη κατηγορία την ερώτηση αυτή, ούτε στις γενικές, ούτε με τις θεραπείες έχει σχέση, ούτε πουθενά αλλού παρά μόνο εδώ και θα ήθελα την προσωπική άποψη του καθενός...

:arrow: Έχετε συνειδητοποιήσει ότι η ΣΚΠ και οτιδήποτε άλλο μπορεί να έχει φέρει μαζί της η ασθένεια αυτή, σας έχει κάνει πολύ πιο ώριμα άτομα απο τους άλλους γύρω σας? Να σκέφτεστε με ένα πολύ πιό ώριμο τρόπο, να παίρνετε πιο σωστές αποφάσεις και να προβληματίζεστε με τις συμπεριφορές των γύρω σας-της ίδιας ηλικίας- οι οποίοι δεν μπορούν να διακρίνουν το σωστό και να δράσουν πρακτικά και αποτελεσματικά...
Μήπως τα παραλέω?? Εγώ όμως έτσι ακριβώς αισθάνομαι τις περισσότερες φορές!

Εδώ και αρκετές μέρες ήθελα να ανοίξω αυτη τη συζήτηση αλλά δεν βρήκα τον χρόνο! Περιμένω τις απόψεις σας... ;)
 #15714  από βικυ
 Δευ Ιαν 25, 2010 9:54 pm
Οχι Μαρια εγω δεν ενιωσα ετσι οταν εμαθα για την σκπ αλλα οταν βιωσα κατι πολυ τραγικο στα 22 . Τον θανατο ενος αγαπημενου μου προσωπου στην ηλικια μου. Τοτε αλλαξε ολη η κοσμοθεωρια μου. Γυρισε ο διακοπτης και εγινα μια αλλη......διαφορετικη βικυ. Οχι ομως σε σχεση με τις αποφασεις, τη συμπεριφορα, και δραση αλλα το πως βλεπω τη ζωη. Αλλαξε η οπτικη μου για αυτην και οτι μου προκυπτει κατα την διαρκεια της.Εκει ειδα διαφορα με τους συνομηλικους μου. Ετσι οταν ηρθε η σκπ ειπα οκ thats life.Τι κανουμε παρακατω για να την παλεψουμε?
 #15715  από Maria77
 Δευ Ιαν 25, 2010 10:01 pm
Aχ Βίκυ μου, λυπάμαι πολύ! Σίγουρα αυτό ήταν ένα πολύ τραγικό γεγονός και εννοείται πως ο καθένας μετά σύμφωνα με τα προσωπικά του βιώματα αντιδρά ανάλογα στις διάφορες καταστάσεις.

Απλά εγώ ήθελα να τονίσω πόσο πολύ "ελαφρόμυαλα'' μπορεί να συμπεριφέρεται κόσμος που δεν έχει αντιμετωπίσει στη ζωή του σοβαρές καταστάσεις!
 #15716  από litsa
 Δευ Ιαν 25, 2010 10:05 pm
συμφωνώ μαζί σου Μαρία77
δεν γίνεται εξάλλου αλλιώς να αντιμετωπίσεις την σκπ..!
μόνο με ωριμότητα..
για να έχεις τα καλύτερα αποτελέσματα.!!

φιλιά πολλά!! :D :D :D
 #15717  από elena
 Δευ Ιαν 25, 2010 10:06 pm
Για κάποιους λόγους ήμουν πιο ώριμη από τα παιδιά της ηλικίας μου,στην ηλικία των δώδεκα ετών...
Οπότε πολύ απλά μου ήταν πολύ αδιάφορο όταν έμαθα ότι έχω ms :D και σίγουρα δεν την περίμενα για να ωριμάσω και να έχω κάποιες απόψεις για την ζωή μου ή για το πως βλέπω τα πράγματα!!είχα άποψη για όλα αυτά από πολύ μικρή όπως σας είπα...
σε εμένα τουλάχιστον η ms δεν άλλαξε τίποτα!
 #15718  από βικυ
 Δευ Ιαν 25, 2010 10:13 pm
Maria77 έγραψε:ο καθένας μετά σύμφωνα με τα προσωπικά του βιώματα αντιδρά ανάλογα στις διάφορες καταστάσεις.
Αυτο ακριβως ηθελα να πω και εγω Μαρια μου
 #15721  από Maria77
 Δευ Ιαν 25, 2010 10:20 pm
Μπράβο Έλενα!
Εγώ έχω διαπιστώσει πως η προσπάθειά μου για αντιμετώπιση της ΣΚΠ με έκανε παράλληλα να αποκτήσω ένα διαφορετικό τρόπο σκέψης για την αντιμετώπιση διάφορων προβλημάτων. Σε μένα βέβαια η ΣΚΠ ήταν ένα γεγονός που αναστάτωσε αρκετά τη ζωή μου στην αρχή, δεν θα έλεγα ότι το είχα δεχτεί τόσο ομαλά όπως εσείς...
 #15790  από ΡΕΝΑ
 Τρί Ιαν 26, 2010 11:51 am
Απλά νοιώθω ότι έγινα κάλυτερος άνθρωπος και έπαψα να στεναχώριεμαι για μικρά πράγματα,για πράγματα που διορθώνονται!!! Κατάλαβα ότι η υγεία είναι το βασικότερο όλων!!!!

:D
 #15792  από anni
 Τρί Ιαν 26, 2010 12:53 pm
Απλα εχει αλλαξει η οπτικη που εβλεπα τα πραγματα.
Τωρα ολα ειναι αλλιως...
Επαψα να στεναχωριεμαι για πραγματα μικρα. Χαιρομαι την καθε στιγμη και σιγουρα
ειμαι πιο ωριμη
 #15794  από Thanos Thessaloniki
 Τρί Ιαν 26, 2010 1:28 pm
Αν και φρέσκος στο "παιχνίδι" ομολογώ ότι δύσκολα ξεπέρασα το σοκ της πρώτης μαγνητικής και φυσικά όταν ο γιατρός μου για πρώτη φορά έγραψε σαν διάγνωση MS.
Πλέον είμαι πολύ πιο χαλαρός και συνειδητοποίησα κάποια πράγματα που περνούσαν σχεδόν αδιάφορα πριν: όπως πόσο σημαντικό είναι όταν κάνουμε πρόποση να εννούμε πραγματικά το "στην υγειά μας"...
Η ζωή μου δεν άλλαξε τραγικά, αλλά πλέον προσαρμόστηκα στα νέα δεδομένα (κόπωση, μουδιάσματα κλπ).
Και έχω αυτή την απίστευτη ανάγκη να κάνω πολλά πράγματα σε μικρό διάστημα...και μια ανεξέλεγκτη τάση φυγής..
Θα έλεγα ότι συνειδητοποίησα τα σωματικά και κυρίως ψυχολογικά μου όρια..
Αλλά η ζωή συνεχίζεται δυναμικά! Και απλώς έχω μαζί μου ένα καινούριο σύντροφο που μου κάνει παρέα ακόμα και όταν δεν το θέλω!!! :D

Να είστε όλοι καλά!
Θάνος