Lena έγραψε:MAKARI NANAI TA PIO KALA!! ENHMERWSE MAS!
Γεια. Είμαι καινούργια στην παρέα και προσπαθώ ακόμη να "μπω στο κλίμα". Λένα, αφού ρωτάς από δω, σκέφτηκα να σου πω κι εγώ τη γνώμη μου από την άλλη πλευρά, του συντρόφου που το ακούει. ΣΚΠ έχει ο άντρας μου, τον οποίο γνώρισα και παντρεύτηκα πριν από 9 χρόνια και σήμερα έχουμε ένα γιο 8 χρονών. Η πάθηση είχε ήδη διαγνωστεί 17 χρόνια πριν γνωριστούμε και πρέπει να πω σε όλους ότι αυτό ήταν από τα πρώτα προσωπικά του θέματα που μου ανακοίνωσε. Πρέπει επίσης να πω ότι το εκτίμησα πάρα πολύ, το δέχτηκα αμέσως χωρίς δεύτερη σκέψη και έκτοτε ζούμε πολύ καλά. Η επόμενη ώση που ζήσαμε ήταν τον περασμένο Αύγουστο και λέω "ζήσαμε" γιατί όλο αυτό το περάσαμε και το περνάμε κυριολεκτικά μαζί. Ούτε μια στιγμή δεν μου πέρασε από το μυαλό να τον αφήσω ή να αδιαφορήσω. Είμαστε και οι δύο αποφασισμένοι να ξεπεράσουμε μαζί αυτή τη δυσκολία όπως και άλλες που τυχόν έρθουν αύριο.
Θα μπορούσε κανείς απ' τους "απέξω" να πει "τι λέει αυτή, τρελή θάναι". Δεν είναι έτσι όμως. Η αγάπη δεν είναι θεωρητικό μέγεθος τελικά, αλλά πολύ χειροπιαστό που το ζούμε κάθε μέρα από τότε που θα το βρούμε. Έτσι λοιπόν, σου προτείνω να το πεις με θάρρος και ειλικρίνεια και, μη φοβάσαι. Αν αυτό που νιώθει εκείνος για σένα είναι αληθινό, τότε δε θα φύγει ποτέ από δίπλα σου. Αλλιώς, καλύτερα να το ξεκαθαρίσεις από τώρα που είναι αρχή και να προχωρήσεις παρακάτω. Στο κάτω κάτω, οι αρρώστειες, αυτή και άλλες πολύ σοβαρότερες, για τους ανθρώπους είναι. Ελπίζω να βοήθησα πολύ-πολύ λίγο. Καληνύχτα σε όλους.
