costas έγραψε:Το θετικό είναι ότι είχε να πάθει ώση 27 χρόνια!!!
Δηλαδή 27 χρόνια ήταν τελείως καλά;;;
Μακάρι να παθαίναμε όλοι μια ώση κάθε 27 χρόνια!!!!
Με τις οδηγίες - φάρμακα ψυχολογική υποστήριξη , αγάπη κ.λ.π. πιστεύω ότι θα το ξεπεράσει!!!! Σιγά - σιγά θα περπατάει κανονικά και θα επανέλθει και το χέρι θέλει χρόνο , επιμονή και υπομονή!!! Προσπάθησε να τον κρατάς χαρούμενο!!!! Ενα μεγάλο ποσοστό των ασθενειών οφείλονται στην ψυχολογία!! (Με στραβό θα κοιμηθείς το πρωί θα στραβίζεις, έφυγε από στεναχώρια κ.λ.π.) ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΕΥΤΧΙΑ!!!!
Σας λέω αλήθεια, παιδιά. 27 ολόκληρα χρόνια χωρίς καμία απολύτως θεραπεία, διότι όπως ξέρετε, εκείνη την εποχή η επιστήμη δεν είχε προχωρήσει καθόλου, ούτε υπήρχαν τα φάρμακα που υπάρχουν σήμερα. Ήταν τελείως καλά όλο αυτό τον καιρό, γι' αυτό και ταραχτήκαμε τόσο με την ώση παρόλο που ξέραμε την αρρώστια. Έχουμε δικό μας γραφείο (δουλεύουμε μαζί), έχουμε κάνει την οικογένειά μας, το δικό μας σπίτι, επιπλέον ο άντρας μου ασχολείται και με αγροτικές εργασίες, έχουμε ένα αυτοκίνητο για τα ταξίδια και ένα φορτηγό για τις αγροτικές δουλειές, διάφορα οικόσιτα ζώα, μια βάρκα και πηγαίνουμε για ψάρεμα κλπ. Να, για παράδειγμα έχει όλο τον εξοπλισμό και τώρα αυτές τις μέρες φτιάχνει κρασί, τέτοια πράγματα. Μια φυσιολογικότατη ζωή. Να φανταστείτε ότι οι γονείς μου ακόμη δεν ξέρουν απολύτως τίποτε και δεν τους πάει στο μυαλό, επειδή ο άνθρωπος δε φαίνεται ότι πάσχει από MS. Τώρα βέβαια μετά την ώση και το πόδι που το σέρνει κλπ, δεν ξέρω, μάλλον θα πρέπει να τους το πω, αλλά δεν είναι αυτό που έχει σημασία. Σημασία έχει ότι ο άντρας μου είναι ένας ζωντανός άνθρωπος και το παλεύει πολύ δυνατά. Μάλιστα, η αγαπημένη του έκφραση μέχρι να πάθει την ώση ήταν ότι "έχει πάρει διαζύγιο από τη σκλήρυνση". Πρέπει όλοι να κάνουμε κουράγιο. Καλημέρα.
