• ΠΑΣΧΩ ΑΠΟ ΣΚΠ!!!ΠΑΝΤΡΕΥΟΜΑΙ Ή ΟΧΙ?

  • Αναρτήσεις και συζητήσεις άσχετες με την νόσο της πολλαπλής σκλήρυνσης.
Αναρτήσεις και συζητήσεις άσχετες με την νόσο της πολλαπλής σκλήρυνσης.
 #113932  από costas1968
 Δευ Νοέμ 30, 2015 3:22 pm
ΟΛΟΙ ΟΣΟΙ ΕΧΟΥΜΕ ΘΕΜΑ ΣΚΠ ΨΑΧΝΟΜΑΣΤΕ ΣΕ ΕΠΙΠΕΔΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΤΗΣ ΝΟΣΟΥ.ΑΥΤΟ ΜΑΛΙΣΤΑ ΕΙΝΑΙ ΙΣΩΣ
ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΜΕΝΟ ΜΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ, ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ ΟΤΑΝ ΤΙΣ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙΣ
ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΛΑ!!ΠΕΡΑ ΟΜΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΘΑΡΑ ΙΑΤΡΙΚΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΣΚΠ,ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ
ΔΙΑΣΤΑΣΗΣ:ΔΟΥΛΕΙΑ,ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΤΗΤΑ,ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ...
ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΜΟΥ ΑΥΤΗ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΘΕΣΩ ΤΟ ΕΞΗΣ ΑΠΛΟ ΕΡΩΤΗΜΑ:
ΟΣΟΙ ΠΑΣΧΟΥΜΕ ΔΙΑΠΙΣΤΩΜΕΝΑ ΑΠΟ ΣΚΠ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΡΕΜΕΝΟΙ, ΠΑΝΤΡΕΥΟΜΑΣΤΕ Ή ΟΧΙ?
ΟΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΠΟΛΛΕΣ ΟΣΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΣΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΝ...
ΕΓΩ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΩΣ ΚΩΣΤΑΣ ΕΙΜΑΙ ΑΠΙΦΥΛΑΚΤΙΚΟΣ ΕΩΣ ΑΡΝΗΤΙΚΟΣ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΠΑΣΧΟΥΝ ΑΠΟ ΣΚΠ.
ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΕΧΩ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ...ΑΓΝΩΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΘΗΣΗ.ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΜΕ ΔΗΛΑΔΗ <<
ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΜΟΥ ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ>>....ΒΕΒΑΙΑ ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΑΛΛΩΝ
ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΠΤΥΧΩΝ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ ΜΑΣ.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΠΑΛΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ Η ΑΠΟΨΗ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΙΣΣΟΡΟΠΗΜΕΝΗ ΣΧΕΣΗ ΓΑΜΟΥ, ΒΟΗΘΑΕΙ ΘΕΤΙΚΑ ΙΣΩΣ ΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ
ΣΕ ΒΑΘΟΣ ΧΡΟΝΟΥ...
ΣΙΓΟΥΡΑ ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΠΟΛΛΕΣ ΚΑΙ ΙΣΩΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΚΑΙ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟ ΦΥΛΟ ΝΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ
ΜΕΓΑΛΕΣ...ΕΓΩ ΑΠΛΑ ΕΘΕΣΑ ΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΑΝ ΚΑΙ ΓΝΩΣΤΟΣ, ΠΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ ΓΙΑΤΙ ΟΙ
ΔΙΑΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ...
 #113934  από Στάθης
 Δευ Νοέμ 30, 2015 3:54 pm
Σωστά είναι αυτά που γράφεις Κώστα, τους ίδιους προβληματισμούς έχω και εγώ.

Έφτασα στο συμπέρασμα, ότι δεν χρειάζεται να παντρευτώ παρά μόνο εάν θελήσω να κάνω παιδιά μέσα από μια σχέση αγνής αγάπης, καρπός της οποίος θα είναι τα παιδάκια.

Αυτό μου αφαιρεί όλη την ένταση και το άγχος της συλλογικής κοινωνικής πεποίθησης ότι πρέπει να παντρευτώ μια γυναίκα με την οποία μπορεί να έχω σχέση διαρκείας σε ηλικία 'παντρειάς'.
 #113935  από DIMITRA1982
 Δευ Νοέμ 30, 2015 4:16 pm
Kώστα πάσχω απο το 2006 και δεν θέλησα ποτε να παντρευτώ , αν δεν ηταν ο λογος η ΣΚΠ, αλλα όταν γνωρίσεις τον άνθρωπο πιστεψε θα αλλαξεις γνωμη...
Ξαφνικα εκει που εισαι κλεισμενος θα δεν να βγαινεις, ξαφνικα θα νιωσεις οτι έχεις αιμα στις φλεβες, οτι εχεις μια αγκαλια οταν παθαινεις την παρενεργεια του φαρμακου...
Εγω εχω σχέση με ατομο και συνασθενη μας .Η πρωτη φορα που ειχα σχέση με ατομο με ΣΚΠ, και γενικως με ασθενεια!!!
Δεν τον αλλαζω για κανεναν στον κοσμο....
Δεν εχουμε αυτοκίνητο, δεν οδηγάμε, δεν αντέχουμε σε πολυ περπαάτημα. Εχουμε κόπωση... Αλλα γελάμε ,περναμε ωραια... Αστιευόμαστε με την υγρασια, με την ασταθεια... Και εγω πιστεύω οτι οταν φτανεις μια σοβαρη χρονια ασθενεια ΠΛΕΟΝ να την βλέπεις απο κωμική πλευρά και να ανταλλασουμε τις βιταμινες μας ,τα χάπια μας... Αλλαζει ψυχολογία.. Αλλάζει η ποιότητα ζωής και νιωθεις ότι είσαι ζωντανός και εχείς και εσύ δικαιωμα στον ερωτα ,στην αγάπη…και γιατι όχι και στον γάμο… αρκεί να ξερεις ότι αυτά τα μάτια που σε κοιτούν ..θες να σε κοιτούν για μια ζωη….
Οπότε η αγάπη αποφασίζει για το αν εισαι υπερ ή κατά του γαμου….
Όχι η ασθένεια….
 #113938  από MARINA21
 Δευ Νοέμ 30, 2015 4:57 pm
Κανεις δεν ξέρει τι του ξημερώνει Κώστα! ΚΑΝΕΙΣ!!!είναι άκρως υγιής και την επόμενη...αρρωσταίνει βαριά, πέφτει το αεροπλάνο με το οποίο πετά, ακούει μουσική στο Μπατακλαν στο Παρίσι κ τον βρίσκουν οι σφαίρες...τότε όλοι δεν θα πρέπει να κάνουν τίποτα. Εγώ είμαι ηδη παντρεμένη.Αλλά συμβουλεύω και όσοι νιώθετε εσείς καλά με τον εαυτό σας,γιατί αυτό έχει σημασία, να παντρευτείτε τον ανθρωπο της καρδιάς σας που αν και ενημερωθηκε για την προοπτική της ασθένειας η βλέπει τι περνάτε,δεν κανει πίσω και θέλει γενναία να συμπορευτει μαζί σας!εξάλλου μην ξεχνάμε: η αγάπη πύργους καταλύει και κάστρα ρίχνει κάτω! :smile-blush:
 #113942  από billios
 Δευ Νοέμ 30, 2015 9:11 pm
Φιλε σε νιωθω,''ακουω'' τον προβληματισμο σου και ειναι περα για περα δυνατος.
Σου παραθετω την γνωμη μου την οποια την εχω ταλαιπωρησει με τα συγκεκριμενα ερωτηματα σχεδον καθε μερα επι 4,5 χρονια.Πιθανον λοιπον θα παντρευομουν αν εβρισκα τον ανθρωπο μου και αφου θα τον ειχα ενημερωσει για την ασθενεια μου αλλα και την χειροτερη πορεια που θα μπορουσε να εχει,αν λοιπον 'ταιριαζε' τοσο πολλυ θα παντρευομουν.....αλλα με την προυποθεση-απαραβατο ορο οτι δεν θα εκανα παιδι..
Οταν διαγνωστικα ειχα ηδη δυο παιδια και γαμο 5 χρονων,εδωσα στην κυρα μου τον χωρο και την ελευθερια να αποφασησει αν θελει να συνεχισει μαζι μου,συγκεκριμενα την προετρεπα να χωρισουμε (φιλικα και χωρις να απαρνηθω τα παιδια μου) βαζοντας μπροστα τα χειροτερα σεναρια,επελεξε να σταθει διπλα μου παρουσα στη μαχη,το εκτιμησα και προχωραω.
Τις περισσοτερες φορες ομως,οταν κοιταω τις κορες μου στα ματια αμεσως τα κατεβαζω...ξερεις γιατι? με κυνηγαει συνεχως ο δαιμονας της κληρονομικοτητας....
 #113946  από Κώστας
 Τρί Δεκ 01, 2015 10:06 am
Υπάρχει μία τεράστια ειδοποιός διαφορά ανάμεσα σε μία σχέση (γάμος) που υπάρχει ήδη όταν κάποιος πρωτοδιαγνώσκεται με σκλήρυνση και σε μία που πρόκειται κάποια στιγμή να καταλήξει σε γάμο. Στην πρώτη περίπτωση και μάλιστα όσο περισσότερα είναι τα χρόνια που έχει διαρκέσει ο γάμος, έχει αναπτυχθεί τόσο πολύ το συναίσθημα της αγάπης που στη πληθώρα των περιπτώσεων ο ένας σύντροφος μένει συμπαραστεκόμενος κοντά στον άλλον. Στη δεύτερη περίπτωση τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Το υπέροχο κυρίαρχο συναίσθημα του έρωτα που βιώνει ένα ζευγάρι, επισκιάζει τη λογική και αφήνει τις υποσχέσεις να δίδονται εύκολα και με πάθος χωρίς πλήρη συνειδητοποίηση των υποχρεώσεων που τις συνοδεύουν. Έτσι αν και όταν τα πράγματα με την ασθένεια δυσκολέψουν, αρχίζουν και τα προβλήματα. Κανένας σκληρυντικός δεν μπορεί να ξέρει τι του ξημερώνει. Πόσο μάλλον ο μελλοντικός σύζυγός του.
Πιστεύω ότι ένας πάσχοντας από σκλήρυνση δεν πρέπει να παντρεύεται και ακόμη περισσότερο να μην κάνει παιδιά. Ακούγεται σκληρό αλλά δυστυχώς είναι η πραγματικότητα. Με την επιπλέον των υπολοίπων ανθρώπων αβεβαιότητα που διέπει το μέλλον του, τι εικόνα θα βλέπουν τα παιδιά του και ο/η σύζυγός του όταν και αν τα πράγματα ζορίσουν;! Καταθέτω άποψη απορρέουσα από την προσωπική μου εμπειρία με τη σκλήρυνση. Διαγνώστηκα αφού είχα αποκτήσει το παιδί.
Δεν κατάφερα να τρέξω ποτέ μαζί του παίζοντας μπάλα, κυνηγητό ή οτιδήποτε άλλο, χρόνια με βλέπει έντρομο να πέφτω συχνά κάτω φωνάζοντας πανικόβλητο τη μαμά ότι ο μπαμπάς έπεσε, η καθημερινή πλέον εικόνα του είναι ένας μπαμπάς σε αμαξίδιο ανήμπορος να ζητά βοήθεια σχεδόν για τα πάντα κι΄ αυτό να πρέπει να το θεωρεί φυσιολογικό! Για να μην πω τι τραβάει η σύζυγός μου η οποία στέκεται δίπλα μου χρόνια τώρα με απίστευτο ψυχικό και σωματικό σθένος. Αν λοιπόν το γνώριζα δεν θα είχα παντρευτεί ούτε φυσικά θα είχα κάνει παιδί, απλά και μόνο για να τους προστατεύσω.
 #113949  από DIMITRA1982
 Τρί Δεκ 01, 2015 10:58 am
Αν σκεφτόμαστε όλοι την κληρονομικότητα δεν θα έπρεπε κανένας να παντρευεται και να κάνει παιδιά, γιατί όλος ο κόσμος έχει κατι… Οπότε γιατί να κάνουν παιδιά κάποιοι που έχουν διαβήτη, θυροειδή κλπ…???
Πρεπει να ζούμε την κάθε στιγμή γιατί κανείς δεν ξέρει το μελλον…
Μπορει να παντρευτούν δύο άνθρωποι που έχουν ΣΚΠ ή καρκινο ή οτιδήποτε και σε ένα μηνα να βρεθεί μια θεραπεία και να γίνουν απολυτα καλα.
Ενώ αντίστοιχα μπορει να παντρευτούν δυο υγιέστατοι άνθρωποι και σε ένα μηνα να πάθουν ένα τροχαιο και να μεινουν μια ζωή σε ένα καροτσι.
Να αγαπησετε, και αν νιωσετε ότι θελετε να παντρευτείτε να το κανετε….
Μονο η δειλία δεν αφήνει καποιον να κανει αυτά που θέλει…. ΟΧΙ η ασθένεια…
Σε όλα τα προβλήματα υπαρχουν λυσεις… και όσα δεν έχουν λυση απλα δεν είναι πρόβλημα.
 #113951  από Κώστας
 Τρί Δεκ 01, 2015 11:21 am
DIMITRA1982 έγραψε: Να αγαπησετε, και αν νιωσετε ότι θελετε να παντρευτείτε να το κανετε….
Μονο η δειλία δεν αφήνει καποιον να κανει αυτά που θέλει…. ΟΧΙ η ασθένεια…
Δηλαδή αν ένας θαρραλέος σκληρυντικός σε προχωρημένο στάδιο της νόσου αγαπήσει, του προτείνεις να παντρευτεί; Και ουσιαστικά ν΄ αξιώνει απο τον σύντροφό του να τον φροντίζει με ό,τι κι΄ αν συνεπάγεται αυτό;! Δηλαδή εμμέσως πλην σαφώς, στο όνομα της αγάπης, ν΄ απαιτήσει από τον σύντροφό του να θυσιάσει τη ζωή του;! Διότι περί θυσίας πρόκειται. Και για να πούμε τα πράγματα με τ΄ όνομά τους, μια προχωρημένη μορφή της νόσου μπορεί να περιέχει από πλήρη στέρηση λόγω αδυναμίας του sex μέχρι καθημερινό ξεσκάτισμα. Στο όνομα ποιανού θάρρους μπορείς ν΄ απαιτήσεις κάτι παρόμοιο απ΄ αυτόν που έχεις δίπλα σου και αγαπάς;!!!!!!!!
 #113952  από Γιάννης
 Τρί Δεκ 01, 2015 12:37 pm
Σαν παιδί της πιάτσας θα τα πω διαφορετικά, όταν (και αν) σφίξει η κωλοτρυπίς αναθεωρείς τα πάντα. Εξαρτάται από το σε ποια ταχύτητα του φόρουμ βρίσκεται ο καθείς.
 #113954  από away
 Τρί Δεκ 01, 2015 12:55 pm
Καλημερα,

Την απαντηση οι μονοι που μπορουν να την δωσουν ειναι το ζευγαρι, ο καθενας(ζευγαρι) οριζει την ζωη του οπως αυτος επιθυμει.