"Κλεμμένα" μαθήματα ζωής.

[fillcinefil]

37.jpg (275.36 KiB) Προβλήθηκε 268 φορές

[fillcinefil]

Μην το ξεχνάτε αυτό.
Ξέρετε τι μου έχει λήψει; Η μυρωδιά που έχει ένα βρέφος. Η χαρά των πρώτων βημάτων, του πρώτου ποδήλατου, θα μπορούσα να γράφω για ώρες.
Και ξέρετε γιατί μετανοιώνω. Τις "άπειρες" ώρες που έδινα στην δουλειά μου (και να ανταμοιφθώ όπως ανταμείφθηκα) αντί να είμαι με την κόρη μου, μ'αυτούς που αγαπώ και μ'αγαπάνε. Εκείνες τις μοναδικές στιγμές που ήταν παιδί.

[LL--MM]

Φύτεψαν το "ΑΝ" και δε φύτρωσε... όμως άν ήσουν εκεί "που περίμενες και δικαιούσουν να είσαι", θα σου΄λειπαν τόσο πολύ; Πάντα θα νοσταλγούσες αυτά τα χρόνια βεβαια, αλλά σαφως λιγότερο... λόγω αυτοϊκανοποιησης δικής σου...

Κι εδώ βρίσκεται το θέμα της "εξάρτησης/εξαναγκασμού από τους άλλους". Πόσα χάσατε από τα χρόνια αυτα κι εσύ (κι η κόρη σου), εξ αιτίας τους;;; Αν ΔΕΝ τα'χες δώσει, δε θα μετάνοιωνες που θα της είχες στερήσει ένα σωρό υλικά πράγματα;;;

[fillcinefil]

Καμιά φορά δεν εκτιμάμε τα πράγματα που έχουμε. Και μόνο όταν μας λείψουν, τότε παίρνουν την αξία που τους αξίζει. Κατόπιν εορτής μπορεί να μου πείτε ότι... "μεγάλη μπουκιά φάε μεγάλη κουβέντα μη λές", γιατί "αυτοικανοποιούμενος" μπορεί τελικά να αισθανόμουν καλά.
Καμμιά αντίρηση ως πρός αυτό. Απλά κάποια στιγμή κάνεις το κατιτίς παραπάνω (και μιλάμε για πολλά κατιτιά), ελπίζοντας (φρούδα) ότι κάποιος εκτιμά αυτό που κάνεις και αύριο το κόκκαλο που θα σου πετάξει θα έχει πάνω του και λίγο κρέας. Τελικά με το κόκκαλο σημαδεύει το κεφάλι σου. Λοιπόν αν απλά εκτελούσα τα "καθήκοντά μου" (οκτάωρο και γειά σας), δεν θα είχα χάσει τίποτα, εκτός κερδίσει (ώρες για τον εαυτό μου).

[fillcinefil]

38.jpg (279.3 KiB) Προβλήθηκε 224 φορές

[fillcinefil]

Στο μικρό εγώ μας, μάλλον και που αγαπήθηκες.

[fillcinefil]

39.jpg (277.2 KiB) Προβλήθηκε 215 φορές

[LL--MM]

Εδώ πάω πασο, 38α) δίχως 38β) δε νοείται, εκτός κι αν εισαι μαζοχιστής: Αν θές εσύ να είναι κάποιος το έτερον είμισυ σου, πρέπει, εξ ορισμού, να είσαι κι εσύ το δικο του... έχει όμως να κάνει και με την ευτυχία του άλλου και όχι "τόσο" με το δικο σου εγώ...
Υ.Γ.: Γιατί όμως στο παρελθόν; Τόσο αυτονόητη είναι η αποτυχία; πόσος πόνος, πόσος έρωτας; Ζύγισέ τα ή/και... πήγαινε παρακάτω..

39)Περιμένουν; Ποιά, αυτά, ή εμείς; Αμα βρείς κανένα, μην ξεχάσεις να μας το ποστάρεις εδώ: Θα περιμένουμε...

[fillcinefil]

Σκεύτομαι και κάποιους που δεν είχαν την ευκαιρία ν'άγαπηθούν.
Περί αόριστου, η απάντηση θα γίνει ποιό κατανοητή, με την παρουσίαση του "παθόντα" στο κλείσιμο.
Όταν τελειώσω με αυτά τα "κλεψιμέικα" θα μπορούε να γίνει ένα νέο ημερήσιο θέμα. Απλά δεν είμαι (καθόλου) σίγουρος για την καθημερινή έξοδο.

[fillcinefil]

40.jpg (332.87 KiB) Προβλήθηκε 184 φορές