Δανειστική βιβλιοθήκη

[Κωνσταντίνα]

Ζήτησα την άδεια του ποιητή-στιχουργού Χρήστου Σταυρακούδη , για να σας γράψω ένα ποίημά
του , ζωής για κείνον :
ΤΑ ΣΚΟΥΡΙΑΣΜΕΝΑ ΧΕΙΛΗ

Σκουριασμένα τ΄αφίλητά σου χείλη στους νοτιάδες του έρωτα...Και σύ ακόμη στριμώχνεις φεγγάρια και ιδέες στις παλιές βαλίτσες πάνω στο πατάρι.
Ποτέ δεν είναι αργά φίλε, μου έλεγες, αλλα ποτέ δεν ήμουν εκεί για να τ΄ακούσω.Πάντα περίμενες τη μεγάλη φυγή και πρόσμενες το ελάχιστο λάδι.
Έχεις μείνει ακόμα φυλακισμένη στον πρώτο πετροπόλεμο της ζωής σου και ψηλαφίζεις έντρομη
το μικρό τραύμα στο κεφάλι σου.
Σκουριάσανε τ΄αφίλητά σου χείλη στούς νοτιάδες του έρωτα. Θυμάμαι ακόμα πόσο αγαπούσες
τους μεγάλους χειμώνες και τους μικρούς υπαινιγμούς...
Κι΄όμως δεν αξιώθηκες τη γλύκα ενός φιλιού.Γερμένη τώρα στην πλώρη ενός φανταστικού πειρατικού , μετράς τα λάφυρα της ζωής σου...
Ασήμια...χρυσάφια...φίλοι...εχθροί...λησμονιά.... τέλος. Φαρμακωμένες και οι λέξεις ξεψυχάν στα ακατάδεχτά σου χείλη. Και να φανταστείς ότι κάποτε θα βάζαμε τον κόσμο στό άδειο πακέτο απ΄τα τσιγάρα μας. Μου διάβασες κάποτε για κάποιον Αλεξανδρινό ποιητή , με σπουδαία γραφή μα μισή ζωή. Και΄γώ πού ήθελα τόσο να σε φιλήσω, το ανέβαλα για την τελευταία ΙΘΑΚΗ.
Έτσι μεγαλώνοντας γίναμε πιό σοφοί και πιό δυστυχείς.Κρύψαμε στα μεγάλα λόγια τα γλυκά φιλιά και στους σπουδαίου στίχους το σακατεμένο μας πάθος.
Σκουριάσανε τ΄αφίλητά σου χείλη στους Νοτιάδες του έρωτα...
Και τώρα ψυχή μου που σου τά λέω αυτά κατάμουτρα, καταλαβαίνεις γιατί δεν ήμουν ποτέ εκεί
για να σ΄ακούσω.
Τις νύχτες που έλειπα, έγραφα ποιήματα.
Αυτά θέλουν λιγότερο θάρος και λιγότερη τόλμη απο τη γλύκα του φιλιού.
Λυπάμαι που ξοδεύτηκες σε αυτό το αταίριαστο σώμα . ΑΝΤΙΟ

ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΤΑΥΡΑΚΟΥΔΗΣ.

[κατερινα 55]

Άτιμα τζιτζίκια Ρέα Βιτάλη



Ήρθε. Όπως έρχεται. Στο τσακ γλιτώνω, κάθε φορά, το εγκεφαλικό. «Έκπληξη!» φωνάζει. Από έκπληξη, να δεις, θα πάω. Μου λείπει. Όσο έχουμε χρόνο, μέχρι την αναχώρησή του, λέμε και τι δεν λέμε. Πιάνουμε και πολιτικά. Εγώ μιλάω με πάθος και σκληράδα. Εκείνος, με γλύκα και ανοχή. Η Ελλάδα μας, εγώ. Η ελλαδίτσα μας, εκείνος. Χάος. Απόγνωση. Απαισιοδοξία. Ανεργία στα ύψη. Επενδύσεις στα τάρταρα. Βιογραφικά πάνε κι έρχονται. Τίποτα πιο θλιβερό από βιογραφικά σε απόγνωση… ν΄ απαντάτε, τουλάχιστον, στα βιογραφικά! Ακούει κανείς; στο εξωτερικό απαντάνε ακριβώς στο χρόνο που ορίζουν. Τυχερός που ζεις στο εξωτερικό, καταλήγουν οι κουβέντες μου. Και των φίλων μου το ίδιο. Από πού θα αναπνεύσει αυτή η χώρα; ρωτάμε και ξαναρωτάμε. Έλα μου, ντε! Τίποτα δεν έχει αλλάξει. Σαν σε ρόδα του λούνα παρκ. Φωνές, φώτα, λαμπιόνια, θέα από ψηλά και στο τέλος... τσουκ! Στην ίδια θέση. Μια ζωή! Τυχερός που βρήκες δουλειά έξω, δεν το συζητάω. Ξέρεις πότε θα υπάρξει ελπίς; όταν θα δεις να μπαίνουν κανόνες στη φορολογία. Νεφελώδες το στερέωμα. Αρπάζουν ξανά και ξανά από το ίδιο συρτάρι. Μόνο ό,τι είναι μπροστά στα μάτια τους. Τόσο φρικτά πρεσβύωπες. Ακίνητη περιουσία. Δώσ’ του! Εμπόριο. Φτύσε! Επιχειρηματίας. Φτου κακά! Επενδυτές; ψάξε για μαλάκες. Ανίκανοι, ατάλαντοι, ανεπάγγελτοι. Μπλέξαμε, σου λέω. Καλά που έφυγες! Γλίτωσες. Λέμε, λέμε, λέμε.

Κι έρχεται η ώρα της αναχώρησης. Από κείνη τη σαδιστική διαδρομή. Δεξιά, θάλασσα. Κυριακή. Λαός στις παραλίες. Βαρκούλες αρμενίζουν, ιστιοπλοϊκά σκίζουν κυματάκια, ζευγάρια σφιχταγκαλιάζονται σε μηχανάκια. Ήλιος! Μια ξεγνοιασιά που βγάζει κοροϊδευτικά τη γλώσσα στη λογική. Κι αυτός να φεύγει. Τυχερός - και καλά!

«Ξέρεις τι μου έχει λείψει;». Δεν του απαντώ. Γιατί, στην ουσία, δεν με ρωτάει. Συνεχίζει. «Το ηλιοβασίλεμα. Να δω ηλιοβασίλεμα», «δηλαδή, θες να πεις, δεν έχει ηλιοβασίλεμα εκεί;», «όχι, δεν έχει. Ο ήλιος πέφτει πίσω από τα βουνά. Δεν βλέπεις ηλιοβασίλεμα. Φεύγει η μέρα έτσι... χωρίς να την αποχαιρετάς. Πού είναι τα χρώματα του δικού μας ηλιοβασιλέματος; πώς φεύγει έτσι η μέρα σου;». Τσιμουδιά. Αμίλητη. «Και ξέρεις τι άλλο μου λείπει; θα γελάσεις! Χθες το συνειδητοποίησα». Τσιμουδιά εγώ. «Τα τζιτζίκια». Γελάω. «Το ήξερα ότι θα γελάσεις. Όσο ζούσα στη χώρα μου τα τζιτζίκια ήταν απλώς ένας ήχος, που δεν έδινα σημασία. Χθες, ξέρεις τι κατάλαβα;». Τσιμουδιά εγώ. «Κατάλαβα ότι το τζιτζίκι είναι ένα τόσο δα ζωάκι που, στην ουσία, σου λέει “είναι καλοκαίρι και η ζωή να ξέρεις, είναι μικρή”». Μπουνιά στο στομάχι. Ένα κωλοτζιτζίκι σπρώχνει με τη μια, ντόμινο, κάθε καλοστημένο κυβάκι λογικής. Αλλάζει τον αδόξαστο στα χτισμένα! Όλα γκρέμι. Γαμημένο παλιοτζιτζίκι! Ανοίγω παράθυρο. Κατεβάζει και κείνος το τζάμι του δικού του παράθυρου. Αμίλητοι. Φτάσαμε αεροδρόμιο. Τον έσφιξα στην αγκαλιά μου. Τον έσφιξα πολύ. Μετά είδα την πλάτη του να φεύγει. Η ίδια και ίδια σκηνή. Ένα παλικάρι 27 ετών. 10 χρόνια εξωτερικό. Το λες τυχερό παιδί μέχρι που... τα καταραμένα τζιτζίκια. «Είναι καλοκαίρι και η ζωή είναι μικρή». Άτιμη, Ελλάδα, πώς σκας κεφαλάκι; η μελαγχολία απεγνωσμένα ψάχνει διέξοδο… βρες κάτι! Βρες!... υπάρχουν και κουνούπια! Ναι! Υπάρχουν και κουνούπια! Ρουφάνε το αίμα. Ενοχλητικά. Αναιδή. Πιάνω το τηλέφωνο να του το πω. Κλειστή η γραμμή του. Ήταν στην απογείωση. Και γω… σε μια Ελλάδα σε σταθερή προσγείωση.



http://www.protagon.gr ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

[panos59]

Βγες με ένα κορίτσι που (δεν) διαβάζει
("έπεσα" επάνω σ' αυτό το κείμενο... ή μάλλον εκείνο έπεσε επάνω μου ....
και το μοιράζομαι μαζί σας, ασχολίαστο...!

Βγες ραντεβού μ' ένα κορίτσι που διαβάζει

(Το κορίτσι που ψάχνεις, μέσα από ένα χαριτωμένο κείμενο)

Βγες ραντεβού μ' ένα κορίτσι που διαβάζει. Βγες με ένα κορίτσι που
ξοδεύει τα λεφτά της στα βιβλία αντί στα ρούχα. Έχει προβλήματα με τις
ντουλάπες της επειδή έχει πολλά βιβλία. Βγες με ένα κορίτσι που έχει
λίστα με βιβλία που θέλει να διαβάσει.

Βρες ένα κορίτσι που διαβάζει. Θα καταλάβεις αν διαβάζει επειδή θα
έχει πάντα ένα αδιάβαστο βιβλίο στην τσάντα της. Θα κοιτάει με αγάπη
τα ράφια σε ένα βιβλιοπωλείο, θα είναι αυτή που θα βγάλει μια σιγανή
κραυγή όταν βρει το βιβλίο που έψαχνε. Βλέπεις αυτό το κορίτσι που
μυρίζει τα βιβλία σε ένα βιβλιοπωλείο με μεταχειρισμένα; Πρόκειται για
αναγνώστρια. Δε μπορούν να αντισταθούν να μυρίσουν τις σελίδες, ειδικά
αν έχουν κιτρινίσει.

Θα είναι το κορίτσι που θα διαβάζει περιμένοντας στην ουρά για να
πάρει καφέ. Κάτσε δίπλα της. Στην αρχή θα σε στραβοκοιτάξει, γιατί τα
κορίτσια που διαβάζουν δε θέλουν να διακόπτονται. Ρώτα την αν είναι
καλό το βιβλίο.

Κέρνα την άλλο ένα φλιτζάνι καφέ.

Πες της τη γνώμη σου για τον Μουρακάμι. Προσπάθησε να καταλάβεις αν
κατάλαβε τον Οδυσσέα του Τζέιμς Τζόις ή αν το λέει για να φανεί
έξυπνη. Ρώτα την αν αγαπάει την Αλίκη κι αν θα ήθελε να ήταν η Αλίκη.

Είναι εύκολο να είσαι με ένα κορίτσι που διαβάζει. Χάρισέ της βιβλία
στα γενέθλια, τα Χριστούγεννα και στις επετείους. Δείξε της ότι
καταλαβαίνεις ότι τα λόγια είναι αγάπη. Να ξέρεις ότι γνωρίζει τη
διαφορά μεταξύ βιβλίου και πραγματικότητας αλλά θα προσπαθήσει να
κάνει τη ζωή της όπως το αγαπημένο της βιβλίο. (...)

Βγες με ένα κορίτσι που διαβάζει γιατί το αξίζεις. Αξίζεις ένα κορίτσι
που μπορεί να σου δώσει τον πιο πολύχρωμο κόσμο. Αν θέλεις όλον τον
κόσμο και τους κόσμους πίσω από αυτόν, βγες με ένα κορίτσι που
διαβάζει.

Ακόμα καλύτερα, βγες με ένα κορίτσι που γράφει.

της Rosemarie Urquico


*********************************************************

Γιατί πρέπει να βγεις ραντεβού με ένα κορίτσι που δεν διαβάζει....


Βγες ραντεβού με ένα κορίτσι που δεν διαβάζει. Ανακάλυψέ την στη
μελαγχολική ζοφερότητα ενός μπαρ του συρμού, ή στον καπνισμένο,
ιδρωμένο και αλκοολούχο χώρο ενός club. Όπου και να την βρεις
φρόντισε να είναι με το χαμόγελο στα χείλη και σιγουρέψου ότι αυτό
γίνεται πλατύτερο όταν η παρέα της στρέφει αλλού την προσοχή της.
Στην πορεία, απασχόλησέ την με ελαφριά κουβεντούλα, διάλεξε
"πεσιματικές" ατάκες χαμογελώντας αμυδρά και με νόημα. Και ενώ η
νύχτα μπαίνει για τα καλά οδήγησέ την στην πόρτα της εξόδου. Μην
δώσεις σημασία στην όποια αβάσταχτη κούραση μπορεί προς στιγμήν να σε
λυγίζει. Φίλησέ την κάτω από την τρεμάμενη λάμψη της λάμπας του δρόμου
ενώ βρέχει, όπως έχεις δει στις ταινίες, υποκρινόμενος ωστόσο ότι η
σκηνή δεν έχει και κάποια ιδιαίτερη σημασία. Πήγαινέ την στο
διαμέρισμα σου και απάλλαξε τον εαυτό σου από τον ψυχαναγκασμό του
"κάνω έρωτα". Απλά πήδηξέ την.


Στη πορεία άσε το βιαστικό συμβόλαιο που υπέγραψες -ούτε που κατάλαβες
πώς- να εξελιχθεί αργά και βασανιστικά σε σχέση. Βρες κοινά
ενδιαφέροντα και θέματα προς συζήτηση όπως το σούσι ή η μουσική.
Φρόντισε να κτίσεις γύρω από αυτό ένα πολύ γερό οικοδόμημα,
πασπαλισμένο με την αίσθηση της αίγλης του ιερού χώρου στον οποίο
καταφεύγεις κάθε φορά που η ατμόσφαιρα μεταξύ σας γίνεται χλιαρή και
τα βράδια ατελείωτα. Μην σκέφτεσαι ιδιαίτερα και άσε απλώς τους μήνες
να περνούν. Πρότεινέ της να συζήσετε και άφησε στην ίδια την ευθύνη
της διακόσμησης. Αναλώσου σε ανούσιους καβγάδες τύπου <<κλείνουμε την
κωλοκουρτίνα στην ντουσιέρα για να μην πιάσει μάκα>> και άσε να περάσει
ένας χρόνος χωρίς να το πάρεις χαμπάρι. Από εδώ και εμπρός ξεκίνα να
παίρνεις χαμπάρι.

Στο μυαλό σου στριφογυρνάει η ιδέα ότι είναι μάλλον καιρός να
παντρευτείτε, αλλιώς όλη η ιστορία θα είναι χαμένος χρόνος. Κάλεσέ
την λοιπόν για δείπνο σε ένα υπερπολυτελές εστιατόριο με ονειρική θέα
πολύ εκτός των οικονομικών σου δυνατοτήτων. Με μακάριο ύφος ζήτησε από
το σερβιτόρο να της φέρει ένα ποτήρι σαμπάνια αφού έχει βάλει μέσα ένα
αξιοπρεπές δακτυλίδι. Όταν το προσέξει κάνε της πρόταση με όσο
ενθουσιασμό και ειλικρίνεια μπορείς να επιστρατεύσεις. Μην σε νοιάξει
ιδιαίτερα αν νοιώσεις την καρδιά σου να χτυπά σαν ταμπούρλο. Το ίδιο
ισχύει ακόμα και αν δεν μπορείς να την νοιώσεις καθόλου. Εάν
μεσολαβήσει χειροκρότημα κάνε σαν να μην τρέχει τίποτα. Αν κλάψει,
χαμογέλασε σαν να είσαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου. Αν
δεν κλάψει κάνε το ίδιο.

Άσε τα χρόνια να περνούν δίχως να δίνεις ιδιαίτερη σημασία. Ασχολήσου
με την καριέρα σου, αγόρασε ένα σπίτι, κάνε δύο εντυπωσιακά παιδιά.
Προσπάθησε να τα μεγαλώσεις καλά. Σταδιακά μπορείς να αρχίσεις να
νοιώθεις αποτυχημένος. Απώλεσε λοιπόν την ύπαρξη σου μέσα σε μια
βαρετή μονοτονία, σε μια μονοδιάστατη θλίψη. Πέρασε την κρίση της
μέσης ηλικίας. Γέρασε. Στοχάσου πάνω στην ελλιπή πραγματοποίηση των
στόχων σου. Κάποιες φορές νοιώσε ευχαριστημένος αλλά κυρίως νοιώσε
κενός και ελαφρύς. Κατά τη διάρκεια περιπάτων νοιώσε σαν να μην
υπάρχει πια επιστροφή ή σαν να είσαι έτοιμος να σε πάρει ο άνεμος.
Στο τέλος συμβιβάσου με μια θανατηφόρα ασθένεια και αποδήμησε εις
Κύριον αλλά...μόνο αφού έχεις συνειδητοποιήσει ότι με το κορίτσι που δεν
διάβαζε η καρδιά σου δεν σκίρτησε ποτέ από οποιοδήποτε πάθος, και
κανένας δεν θα γράψει την ιστορία της ζωής σας. Κατά τον ίδιο τρόπο,
θα πεθάνει και αυτή μόνο με την αμυδρή και μέτριας έντασης θλίψη ότι η
ικανότητα της να αγαπάει έπεσε στο κενό.

Κάνε αυτά τα πράγματα, γαμώτο, γιατί τίποτα δεν είναι χειρότερο από
ένα κορίτσι που διαβάζει. Κάνε τα, σου λέω, γιατί μια ζωή στο
καθαρτήριο είναι καλύτερη από μια ζωή στην κόλαση. Κάνε τα, γιατί το
κορίτσι αυτό είναι γνώστρια του λεξιλογίου που μπορεί να περιγράψει
αυτή την ακαθόριστη δυσαρέσκεια ως μια ανεκπλήρωτη ζωή. Ένα λεξιλόγιο
που αναλύει την εσωτερική ομορφιά του κόσμου και την κάνει δυνατή
αναγκαιότητα αντί για φαντασιακή αναζήτηση. Το κορίτσι που διαβάζει
έχει πρόσβαση σε ένα λεξιλόγιο που μπορεί να διακρίνει μεταξύ της
απατηλής και απαθούς ρητορικής κάποιου που δεν μπορεί να την αγαπήσει,
και της άναρθρης απελπισίας κάποιου που την αγαπάει πολύ. Ένα
λεξιλόγιο που, γαμώτο, κάνει την κενού περιεχομένου σοφιστεία μου ένα
φτηνό κόλπο.

Κάνε τα, γιατί το κορίτσι που διαβάζει κατανοεί σύνταξη. Η λογοτεχνία
την έχει διδάξει ότι οι στιγμές τρυφερότητας έρχονται σε σποραδικά
αλλά αναγνωρίσιμα διαλείμματα. Γνωρίζει επίσης πολύ καλά ότι η ζωή δεν
έχει γραμμική πορεία, και θεωρεί δεδομένο ότι η παρακμή ρέει στην
ίδια κατεύθυνση με την απογοήτευση. Ένα κορίτσι που έχει εμβαθύνει στη
σύνταξη του λόγου αναγνωρίζει στις ακανόνιστες διστακτικές παύσεις
ανάμεσα σε δύο ανάσες τη φύση του ψέματος. Επίσης, αντιλαμβάνεται τη
διαφορά της μεμονωμένης στιγμής θυμού από την μόνιμη συνήθεια κάποιου
να είναι πικρός και κυνικός ανεξάρτητα λόγου ή αιτίας· αυτή η συνήθεια
θα παραμείνει ζωντανή και όταν έχει πακετάρει τα πράγματα της, έχει
αποχαιρετήσει απρόθυμα, έχει αποφασίσει ότι πρόκειται για παύση και
όχι για τελεία και...προφανώς θα συνεχίζεται εις τον αιώνα τον αιώνων
αμήν. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για το συντακτικό που ταιριάζει
στο ρυθμό και στους κυματισμούς ενός <<αγαθού>> βίου.


Βγες ραντεβού με ένα κορίτσι που δεν διαβάζει, γιατί το κορίτσι που
διαβάζει γνωρίζει τη σημαντικότητα της πλοκής, μπορεί να εντοπίσει πού
τελειώνει ο πρόλογος καθώς και τις αιχμηρές εντάσεις της κορύφωσης.
Τις νοιώθει στο πετσί της. Το κορίτσι που διαβάζει θα είναι
υπομονετική σε μια διακοπή της δράσης, θα επισπεύσει τη λύση. Μα πάνω
απ' όλα γνωρίζει την αναπόφευκτη βαρύτητα του τέλους. Βρίσκεται στο
στοιχείο της. Έχει αποχαιρετήσει χιλιάδες ήρωες με ένα σούβλισμα
θλίψης όλο κ' όλο στην καρδιά.

Μην βγεις ραντεβού με ένα κορίτσι που διαβάζει, γιατί τα κορίτσια αυτά
είναι που αφηγούνται τις ιστορίες. Εσύ και ο Τζόυς, εσύ και ο
Ναμπόκοφ, εσύ και η Γουλφ. Εσύ στη βιβλιοθήκη, στο διάδρομο αναμονής
του μετρό, στη γωνία του καφέ, στο παράθυρο του δωματίου σου. Εσύ που
αιωνίως κάνεις την ζωή μου αφόρητη. Το κορίτσι που διαβάζει έχει
βγάλει έξω το τεφτέρι της ζωής της και είναι γεμάτο νόημα. Προσέχει οι
αφηγήσεις της να είναι πλούσιες, το υποστηρικτικό καστ χρωματιστό και
η γραμματοσειρά έντονη.

Εσύ, το κορίτσι που διαβάζει, με κάνεις να θέλω να είμαι όλα αυτά που
δεν είμαι. Αλλά είμαι αδύναμος και θα σε απογοητεύσω, αφού αυτό που
έχεις ονειρευτεί είναι καλύτερο από αυτό που είμαι. Δεν θα δεχόσουν
ποτέ τη ζωή για την οποία μιλούσα προηγουμένως. Δεν θα δεχόσουν τίποτα
λιγότερο από πάθος, τελειότητα και μια ζωή άξια να αφηγηθεί. Αυτό
ήταν. Τελείωσα μαζί σου κορίτσι που διαβάζει. Και μην ξεχάσεις με το
επόμενο τραίνο να πάρεις και τον Χεμινγκγουέι μαζί σου. Σε μισώ. Δεν
φαντάζεσαι πόσο πολύ σε μισώ.

Το κείμενο του Charles Warnke, μεταφρασμένο στα ελληνικά από τη
Σταυρούλα Χρυσοχόου.

--

G+: http://profiles.google.com/104545947692622144277
FB: http://www.facebook.com/ntsekhs/

[κατερινα 55]

Πού πάει ο έρωτας όταν τελειώνει;



Ρέα Βιτάλη

Φαίνεται το σήκωνε η ώρα. Γιατί δεν ακούστηκε παράταιρο το ερώτημα του νεαρού άνδρα «Πού πάει ο έρωτας όταν τελειώνει;». Τόσα που είχαμε πει και ξαφνικά το ερώτημά του... Τρικλοποδιά στο μυαλό. «Πού πάει ο έρωτας όταν τελειώνει;». Συνειρμικά θυμήθηκα ένα άρωμα. Μην τους ψάχνεις τους συνειρμούς του νου μου... Ένα άρωμα σ΄ ένα παλιομοδίτικο μπουκάλι. Πάνω σε μια «τουαλέτα» εποχής. Τι έπιπλο! Ύμνος στη λαγνεία. Συνοδεύονταν από ασορτί καθρέπτη και σκαμπό. Απέναντι από κρεβάτι. Λες βολική θέση για να κατασκοπεύει κάποιος από κει. Και κάποια ν΄ απολαμβάνει την κατασκοπεία του ενώ προσποιούνταν ότι δεν έβλεπε... Πόσο βλέπουν οι άνθρωποι ενώ δεν βλέπουν!

Οι κινήσεις έπαιρναν χρόνο... το να χτενίζει τα μαλλιά... να απλώνει κρέμα στα χέρια. Όλα αργά, ηδονικά αργά. Πάνω λοιπόν στην «τουαλέτα» υπήρχε ένα μπουκάλι αρώματος. Μπουκάλι περίτεχνο, από χοντρό κρύσταλλο, γεμάτο εσοχές και εξοχές, αλλά χωρίς αιχμηρές γωνίες. Σαν να χαϊδεύεις καμπύλες θελκτικού σώματος. Είχε ένα πώμα, δύσκολο ν΄ ανοίξει. Έτσι κι αλλιώς δεν το άνοιγε, ούτε το φόραγε κανείς... Περιέργως.

Το άρωμα έμενε στην ίδια στάθμη. Μόνο το χρώμα βάθαινε στα χρόνια. Σαν από κονιάκ. Χρυσοκαφέ, με ένα τσακ κόκκινο βαθύ. Δεν το είχα μυρίσει. Γιατί; Πώς κι έτσι; Έλα μου ντε! Νομίζω κανένας δεν το μύριζε εκείνο το άρωμα. Μια μέρα μπήκε ο διάολος μέσα μου. Θα το άνοιγα. Θα το μύριζα. Τόσο ωραίο, τόσο συγκλονιστικό μπουκάλι όφειλε ένα μεθυστικό άρωμα. Να με πεθάνει. Να με μεθύσει. Μέχρι και να το σπάσω! Θα το άνοιγα. Το πώμα είχε κολλήσει από τα χρόνια. Το πάλεψα. Συμμάχησα με τον διάολο. Μπήκε, σας λέω, μέσα μου. Μέχρι τιρμπουσόν έφερα. Και ναι!

Τα κατάφερα. Το θεώρησα μέγα κατόρθωμα. Πλησίασα ανυπόμονα τη μύτη μου. Πήρε θέση το ρουθούνι, φάρδυνε. Σνίφαρα. Ίχνος μυρουδιάς. Τέλος. Τόσο απλά. Το άρωμα δεν είχε, πια, άρωμα.

Πού πάει ο έρωτας όταν τελειώνει; Τουλάχιστον ν΄ αφήνει ένα μπουκάλι... όλο εσοχές, εξοχές... σαν να χαϊδεύεις σώμα... Μακάρι χωρίς αιχμηρές γωνίες. Κάποτε........

http://www.protagon.gr

[eleni POL]

Το σύνδρομο του κοκαλωμένου λαγού (ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ ΨΥΧΟΓΡΑΦΗΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ)

Posted: 15 Jul 2013 02:58 PM PDT
Ο λαγός είναι ένα αξιαγάπητο ζώο. Έχει τη δυνατότητα να κινείται ελεύθερα στη φύση και με τις ικανότητες του να ξεφεύγει από κινδύνους και από παγίδες. Με το ισχυρό του άλμα, πετάγεται εύκολα από το ένα μέρος στο άλλο, μην επιθυμώντας να γίνει θύμα. Παρ' όλη την ευελιξία του,

υπάρχει μία στιγμή που ακινητοποιείται. Είναι η στιγμή που κοκαλώνει μπροστά στα δυνατά φώτα ενός αυτοκινήτου τη στιγμή που διασχίζει το δρόμο. Για δέκατα του δευτερολέπτου, δεν ξέρει τι πρέπει να κάνει, αν και βλέπει το αυτοκίνητο να έρχεται κατά πάνω του, απειλώντας τη ζωή του. Όπως ο λαγός είναι σαστισμένος από τα φώτα, έτσι και οι Έλληνες, έχουν σαστίσει από την ξαφνική κρίση που αντιμετωπίζουν αναπάντεχα. Πως αντιδρούν άραγε;

Οι Συμβιβασμένοι:
Ή αλλιώς οι κοκαλωμένοι λαγοί μπροστά στα φώτα. Ξύπνησαν σε έναν εφιάλτη χωρίς να ξέρουν τι γίνεται, πως βρέθηκαν σε αυτή την κοινωνική φάση. Κάποιοι άλλοι επέλεξαν για αυτούς να βρεθούν εδώ και όπως έτσι τους έμπλεξαν αυτοί, οι ίδιοι είναι που θα τους ξεμπλέξουν. Όχι γιατί υπάρχει εμπιστοσύνη σε εκείνους που αποφασίζουν, αλλά γιατί οι ίδιοι δεν έχουν εμπιστοσύνη στους εαυτούς τους. Άρα δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά, από το να περιμένουν. Μία μαγική σκέψη, ένα ευχέλαιο, μία προσευχή σε ό,τι πιστεύουν και θα έρθει η λύση από ψηλά (στην καλύτερη εύχονται να είχαν έστω τα μισά χρήματα από αυτά που δείχνουν συνέχεια τα οικονομικά ρεπορτάζ των δελτίων ειδήσεων.) Μοιρολάτρες, αποδεχόμενοι ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει, αλλά τον αλλάζει η μοίρα, αφήνουν εκείνη να τους ορίσει. Κοκαλωμένοι όπως ο λαγός μπροστά στο αυτοκίνητο, δεν μπορούν να μετακινηθούν, έχουν παγώσει. Η βοήθεια δεν έρχεται από πουθενά και εδώ δεν είναι ταινία να πεταχτεί κάποιος να τους γλιτώσει βγάζοντάς τους από το δρόμο την ύστατη στιγμή. Παραμένουν στη θέση τους, περιμένοντας να έρθει το μοιραίο. Δεν έχουν σκεφτεί ότι μπορούν να το αλλάξουν, γιατί δεν είναι ικανοί αλλά και γιατί η δική τους συμμετοχή είναι πολύ μικρή για να είναι ουσιαστική. Έτσι αποδέχονται το πεπρωμένο τους και υπομένουν ματαιοπονώντας τη στιγμή που θα περάσει το αμάξι από πάνω τους. Γιατί απλά έτσι έπρεπε να γίνει.

Οι Αγανακτισμένοι:
Άνθρωποι που έχουν κυριευτεί από το στιγμιαίο συναίσθημα της αγανάκτησης, δεν μπορούν να το αποβάλλουν. Παρά τη γνωστή βραχυπρόθεσμη παρουσία του, το συναίσθημα αυτό έχει μετουσιωθεί σε οργή, θλίψη, εκδίκηση, προδοσία, άρνηση και κατηγορία. Ένα σύμπλεγμα, που οδηγεί σε πιο πρωτόγονα ένστικτα. Συναισθήματα που δεν αναγνωρίζονται από τους ίδιους και όταν τους τα υποδείξει κάποιος, αυξάνονται επικίνδυνα. Το κυριότερο όμως συναίσθημα είναι αυτό που απουσιάζει, η ευθύνη. Οι αγανακτισμένοι, ζουν στο παράλληλο σύμπαν των συμβιβασμένων. Ενώ εκείνοι περιμένουν τυπολατρικά την απόφαση της ζωής τους από κάποιους άλλους, οι αγανακτισμένοι εξοργίζονται και επιτίθενται σε αυτούς τους άλλους, αισθανόμενοι ότι τους έχουν προδώσει, καθώς δεν έχουν τηρήσει αυτά που τους υποσχέθηκαν. Ή ακόμα ότι τους πήραν αυτά που δικαιούνταν, ακόμα και αν ήξεραν βαθιά μέσα τους ότι δεν ήταν ποτέ δικά τους. Οι "άλλοι" οφείλουν να επανορθώσουν για το κακό που τους βρήκε. Πως; Με το να τους δώσουν πίσω αυτά που τους πήραν. Αν δεν μπορούν, να φύγουν, να μπουν άλλοι που θα τους υποσχεθούν ότι θα το κάνουν. Αν δεν το κάνουν ούτε αυτοί; Τότε, θα καταστραφούν όλα προκειμένου κανείς να μην έχει κανείς τίποτα, να βράζουν όλοι στο ίδιο καζάνι.

Οι Δημιουργικοί:
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν γκρινιάζουν για όλα τα κακά που τους συμβαίνουν από τους άλλους; Κι όμως είναι άνθρωποι που αναλαμβάνουν την ευθύνη τους, αναγνωρίζοντας τι γινόταν στο παρελθόν, το αναδεικνύουν και επιλέγουν να μην ασχοληθούν ξανά μαζί του με τέτοιο τρόπο. Είναι άνθρωποι που είναι ασφαλείς αρχικά με τον εαυτό τους, που δεν φοβούνται να παραδεχτούν ότι είχαν βολευτεί, αλλά επιλέγουν να ξεβολευτούν για να επιβιώσουν. Να προχωρήσουν μπροστά, αξιοποιώντας τη δυναμική τους, επιτρέποντας στον εαυτό τους να ανακαλύψουν καινούριες προοπτικές που δεν ήξεραν ότι διέθεταν μέχρι τώρα. Είναι άνθρωποι, όχι υπεράνθρωποι με μαγικές δυνάμεις, που μεταβολίζουν τις οικονομικές ανάγκες τους σε προσωπικές δυνατότητες για να ξεφύγουν από το αδιέξοδο. Οι δημιουργικοί ανήκουν στο ποσοστό των ανθρώπων που αναλαμβάνουν την ευθύνη τους, που δεν δέχονται να καθοδηγηθούν από την πραγματικότητα και τις συνθήκες, αλλά να τις ορίσουν οι ίδιοι. Η ευθύνη οδηγεί στην σκέψη και η σκέψη στην πρωτοβουλία. Όλα αυτά μαζί, στην πράξη, στην ουσία. Χωρίς οδηγούς για διεξόδους από την κρίση, κάθε άνθρωπος επιλέγει υποκειμενικά την λύση που θα τον βγάλει αξιοπρεπώς από το επερχόμενο αδιέξοδο. Το αρνητικό, το μαύρο υπάρχει έξω, μπορεί και μέσα, αλλά δεν κάνουν ότι δεν το βλέπουν. Όχι μόνο το βλέπουν, αλλά επιλέγουν να το αντιμετωπίσουν όσο τους παίρνει, αντλώντας δύναμη από τον εαυτό τους αλλά και από τους υπόλοιπους γύρω τους. Ο φόβος αναγνωρίζεται, αλλά αποτελεί κινητήρια δύναμη, όχι αφορμή για ακινητοποίηση. Άνθρωποι που διατηρούν την ίδια στάση ζωής ακόμα και στα δύσκολα, για αυτό και δε δέχονται να ετεροκαθοριστούν.

Ο λαγός που βρίσκεται μπροστά στο αμάξι, τυφλωμένος από τα δυνατά φώτα, κοκαλώνει για δέκατα δευτερολέπτου. Οι επιλογές του τρεις: α) παραμένει στη θέση του και τον πατάει το αμάξι β) επιτίθεται στο αμάξι και έχει την ίδια κατάληξη με το α γ) μαζεύει δύναμη στα πόδια του και κάνει αυτό που ξέρει να κάνει καλά, ένα μεγάλο άλμα, μακριά, προς τη ζωή.


(το άρθρο δημοσιεύθηκε και στο vimablogs.gr


Χαράλαμπος Παν. Πίσχος, Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής

[κατερινα 55]

Οχτώ λεπτά μέχρι το ηλιοβασίλεμα..........

Εκείνος έμοιαζε θυμωμένος. Τί αστείοι είναι οι άνθρωποι όταν θυμώνουν; Είχε κατέβει το μισό του πρόσωπο σαν εκείνο το χαρακτηριστικό των μπουλντόγκ. Της έλεγε με σφιγμένα δόντια «κάτσε κάτω», ενώ κοίταζε γύρω να δει πόσο ρόμπα είχαν γίνει στους λαθροθεατές κι εκείνη, αφού τον ζεμάτισε με ματιά φωτιά που ακύρωνε κάθε άνθρωπο στο περιβάλλοντα χώρο, του αντιγύρισε «Ε! Όχι και να δω ηλιοβασίλεμα μαζί σου!».

Οι σχέσεις έχουν τις μεγαλοστομίες τους. Τόσα τα «ποτέ ξανά» που λένε στα κρεσέντα τους. Στα πεδία των μαχών. Αλλά και τόσες οι εναλλαγές από τα «ποτέ!» τους στα «μη σταματάς!». Μα ετούτο εδώ…«Ε! Όχι και να δω ηλιοβασίλεμα μαζί σου!». Τα σπάει κανονικά! Μέχρι ευρεσιτεχνία. Μια γυναίκα το είπε κι έφυγε. Σηκώθηκε εκείνος. Πιο πολύ από μπουλντόγκ! Με θόρυβο και το μισό του μούτρο στα χώματα. Θα την ξέσκιζε, έλεγε, κάθε τρίχα της κεφαλής του. Είχε σηκώσει τρίχωμα. Όλα ακραία! Και το τοπίο ακόμα. Με βράχια σαν από ζωγραφική του Φρίντριχ. Και το όνομα «Ερημίτης». Άκου όνομα! Και η διαδρομή μέχρι να φτάσεις μυστηριακή. Κι έφτανες. Ώρα ηλιοβασιλέματος. Έτσι λέει έπρεπε. Μέχρι και ο σερβιτόρος πληροφορούσε «έχετε ακόμα 8 λεπτά μέχρι το ηλιοβασίλεμα». Σου γαμούσε δηλαδή το ηλιοβασίλεμα. Αλλά τι να κάνεις... Ο Θεός ανέβαζε την πιο ακριβή του παραγωγή. Όλα τα είχε δώσει. Ουρανό με χρώματα μέχρι φούξια, πράσινο στολισμό στα βράχια, θάλασσα, ύψος….να αιωρείσαι. Στο εδώ και πουθενά σου. Και ένα γύρω ζευγάρια να βυζαίνουν ο ένας τα χείλη του άλλου και τις υποσχέσεις τους. Κι εκείνη... «Ε! Όχι και να δω ηλιοβασίλεμα μαζί σου!».

Τον έγδαρε με γυναικεία νύχια. Πέτσα του ξεκόλλησε. «Τι είπες μωρή καριόλα πού δεν θα δεις ηλιοβασίλεμα μαζί μου;» διάβαζα στο βλέμμα του κι ας μην καταλάβαινε (πάω στοίχημα) ακριβώς το όλο θέμα. Δηλαδή τι θέλει να μας πει με το ηλιοβασίλεμα η μαλακισμένη; Nα της ρίξω ένα ηλιοβασίλεμα…Εγώ φταίω ο μ@λ@κ@ς! Τι αστείοι οι άνδρες όταν σπάζουν μυαλό για γυναικείες μεγαλοστομίες. Όταν ψάχνουν σε σκοτάδια ν΄αναλύσουν δαιδαλώδεις διαδρομές θηλυκού μυαλού με βοήθεια λέξεων γυναικείας ορολογίας. Άραγε να κατάλαβε ποτέ, πόσο μα πόσο χαμηλά τον είχε ρίξει; Πόσο τον έφτυσε;

Θα μου πεις τα συνηθίζουν κάτι τέτοια οι ερωτευμένοι. Μπορεί στο επόμενο δευτερόλεπτο... Ποιος να ξέρει; Γράψτε εσείς τη συνέχεια αν δεν βαριέστε. Εγώ κόλλησα στο «Ε! Όχι και να δω ηλιοβασίλεμα μαζί σου!». Γιατί άλλαξε τη θέα στο τοπίο. Ξεκόλλησε κάθε «γλυκούλικο» από πάνω του, κάθε παστέλ, κάθε αναμενόμενο, κάθε προδιαγεγραμμένο, κάθε… «Έχετε 8 λεπτά μέχρι το ηλιοβασίλεμα». Τι είναι το ηλιοβασίλεμα ρε φίλε… αβγό που βράζει;

Έτσι ο «Ερημίτης» στους Παξούς απέκτησε ενδιαφέρον στα μάτια μου. Μεγάλη υπόθεση στη ζωή σε ποιόν χαρίζεις και για ποιόν χαραμίζεις ηλιοβασιλέματα.

Υ.Γ Τελικά τα απόλυτα καταγεγραμμένα τοπία μου έχουν φράσεις. Ακόμα και μέσα από σιωπές.

http://www.protagon.gr......Ρέα Βιτάλη

[panos59]

Η ζωή μου ως ξανθιά\

(της Στέλλας Αλαφούζου)
(loco's photos@Flickr)

Υπογράφω αυτό το κείμενο ως ξανθιά από κούνια, δηλαδή φυσική ξανθιά και το συμπέρασμα που καταθέτω απ’ το ξεκίνημα του κειμένου μου είναι πως… ως ξανθιά έχω περάσει υπέροχα.

Εξηγούμαι. Ήδη απ’ τα προσχολικά χρόνια ένιωθα διαφορετική γιατί πολύ απλά αυτό ζούσα. Οι ξαδέλφες μου και οι φίλες μου ήταν κυρίως μελαχρινές ή έστω δυο τρεις τόνους πιο καστανές από εμένα τόσο στα μαλλιά όσο και στο δέρμα. Συχνά λοιπόν ήμουν το αντικείμενο μιας συζήτησης με πολλά θαυμαστικά. Το διαφορετικό χρώμα των μαλλιών μου έπρεπε να διατηρηθεί, οι συζητήσεις λοιπόν μεταξύ των μαμάδων συχνά επικεντρώνονταν σε συμβουλές για λουσίματα με χαμομήλι και άλλα τέτοια. Το επίσης διαφορετικό δέρμα μου έπρεπε να προστατευθεί, με αποτέλεσμα να είμαι η μία της παρέας που πρόσεχαν ένα παραπάνω από τον ήλιο. Και όλο αυτό σκεφθείτε το μ’ έναν τρόπο που δεν μ’ έκανε να νιώθω άρρωστη αλλά… «άλλη»!

Στα πρώτα χρόνια στο σχολείο ήμουν το κορίτσι που όλες ήθελαν να έχουν για «διπλανή» στο θρανίο. Κάπως έτσι άλλαζα διπλανή μια φορά κάθε δεκαπέντε μέρες. Μαζί άλλαζε και η τούφα των σκουρόχρωμων μαλλιών που ερχόταν πάνω στα δικά μου για σύγκριση. Είχα μόνιμα ένα ρόλο στα σχολικά σκετσάκια: άγγελος ή αστέρι τα Χριστούγεννα, στάχυ και ήλιος το καλοκαίρι. Όταν πήγαινα εγώ δημοτικό, τα ξανθά παιδιά στο σχολείο ήταν λιγότερα απ’ ό,τι σήμερα στην Ελλάδα. Περνώντας τα χρόνια βλέπω πως «ανοίγουμε» ως λαός. Οι δασκάλες στα διαλείμματα μου έκαναν κοτσίδες, μου ανακάτευαν τρυφερά τα μαλλιά και χαμογελούσαν μεταξύ τους μ’ έναν τρόπο τέτοιο που παραδέχομαι πως ήταν άδικος για τα άλλα κορίτσια, ωστόσο -τότε- τον απολάμβανα δίχως τύψεις.

Στην εφηβεία μου η τηλεόραση ήταν μόδα και το ξανθό πρότυπο πιο μόδα. Ευτυχώς σήμερα απομακρυνόμαστε κι απ’ τα δύο. Κάπως έτσι την ώρα που οι συμμαθήτριές μου εφεύρισκαν τρόπους για να ανοίξουν τα μαλλιά τους, εγώ το είχα έτοιμο αυτό και συχνά έμενα μόνη μου μιας και δεν είχα κάτι να προσθέσω σ’ αυτές τις συζητήσεις. Αυτό ήταν που μου έδωσε και το διαβατήριο για να μπω στην παρέα των αγοριών. Με τη θηλυκή μου υπόσταση πάντα. Μη φανταστείτε κανένα αγοροκόριτσο αλλά ούτε κι ένα κορίτσι προκλητικό ή έτοιμο για όλα. Δεν ήμουν καν sexy. Η σχέση ήταν ξεκάθαρη και τότε ήταν που εκτίμησα την ανδρική φιλία. Με πρόσεχαν, με συνόδευαν, μιλούσαμε ως ίσοι. Η ερωτική τους επιθυμία έβρισκε απάντηση στην βαμμένη ξανθιά Σάντρα. Πληθωρική, μεσογειακή, έδειχνε τουλάχιστον πέντε χρόνια μεγαλύτερή μας, ήταν ο πόθος όλων και το απολάμβανε.

Στην ενήλικη ζωή μου έχω διαπιστώσει πως το ξανθό χρώμα στα μαλλιά επιβάλλεται στα βλέμματα όπως σωστά λέει το κλισέ. Με μεγάλη χαρά βλέπω σήμερα την τάση να αλλάζει και να στρέφεται σε ό,τι ορίζει η φύση. Είναι αλήθεια πως τα ξανθά μαλλιά βαμμένα ή φυσικά αποτελούν στερεότυπο που ανοίγει πόρτες. Από ένα σημείο και ύστερα συνήθισα την έκπληξη των ανδρών (καθηγητών, εργοδοτών, ανδρών που με φλέρταραν) όταν διαπίστωναν ότι δεν είμαι ακριβώς η Barbie που ζούσε στο μυαλό τους, δεν ήμουν μηχανή του σεξ, ούτε πηγή έμπνευσης ανεκδότων.

Λατρεύω τα ξανθά μαλλιά μου. Έχω περάσει καλά ως ξανθιά και νομίζω πως αυτό ενισχύθηκε γιατί οι γονείς μου δούλεψαν σημαντικά πάνω σε κάθε μου «ιδιαιτερότητα» ώστε για μένα να είναι απλώς μια κατάσταση. Στην πλάκα με τα ανέκδοτα που κάποιοι βαφτίζουν ρατσισμό, έχω μάθει να απαντώ με χαμόγελα. Ε, η αλήθεια είναι πως κάποια είναι ευτυχώς επιτυχημένα. Τον Σεπτέμβρη του ’12 ωστόσο δοκίμασα μια άσκηση θάρρους, βάφοντας τα μαλλιά μου καστανοκόκκινα. Καμιά κατάθλιψη δεν με βρήκε όπως με προειδοποιούσαν οι κομμωτές. Υποχρεώθηκα πολύ γρήγορα να γυρίσω στο ξανθό γιατί οι σκουρόχρωμες βαφές στα ξανθά μαλλιά είναι μεγάλη ταλαιπωρία. Για όσο κράτησε η μελαχρινή μου εμπειρία ήταν τέτοια που δεν με έκανε να νιώθω λιγότερο ή περισσότερο καλά.

Η κλιμάκωση από τα παιδικά μου χρόνια ως σήμερα υπήρξε τέτοια που με κάνει να συμπεραίνω πως, ένα ξανθό παιδί τότε ήταν κάτι το «διαφορετικό», κάτι που συναντούσες πιο δύσκολα. Αντιθέτως, μια ξανθιά εργαζόμενη γυναίκα σήμερα είναι «μια ακόμα». Ωστόσο παραμένει στη διάθεση της κάθε φοράς ξανθιάς να καθορίσει αν είναι «μια ακόμα εργαζόμενη γυναίκα» ή «μια ακόμα ξανθιά εργαζόμενη γυναίκα».

Υγ: Θέλω να υπογραμμίσω τις αντιδράσεις των δικών μου ανθρώπων όταν τους είπα πως θα γράψω ένα κείμενο για τη ζωή μου ως ξανθιά. Οι περισσότεροι μου είπαν «Μα γιατί να το κάνεις αυτό;» σαν να ήθελαν να με προστατεύσουν από την «έκθεση». Σκεφθείτε πόσο δεδομένο είναι πια στο μυαλό κάποιων ότι η ζωή της ξανθιάς είναι μια «άλλη» ζωή ταυτισμένη με το φλερτ, το σεξ, τον ρατσισμό, την ίντριγκα, τα πάθη, τα λάθη, την ηθική (ποια ηθική; Για ξανθιά μιλάμε.), τη διασκέδαση, την καζούρα. Καμία σχέση. Μια ξανθιά ζωή μπορεί να είναι από πολύ κανονική έως απολύτως αδιάφορη.

Στέλλα Αλαφούζου

http://www.protagon.gr
5/8/2013

[eleni POL]

Oι ξανθιές?
IT S A LOOOONG STORY Πάνο

Βρήκα κάτι ωραίες σκέψεις:
Η ΜΟΝΑΧΙΚΟΤΗΤΑ

Posted: 30 Jul 2013 12:50 PM PDT
Όταν δεν υπάρχει αυτός ο άλλος που μετράει στη ζωή μας, μπορούμε είτε να νιώθουμε μοναξιά, είτε να χαρούμε την ελευθερία που φέρνει η μοναχικότητα. Όταν δεν βρίσκουμε στήριγμα στους άλλους για τις αλήθειες που νιώθουμε βαθιά μέσα μας, μπορούμε είτε να νιώσουμε απομονωμένοι και πικραμένοι, είτε να γιορτάσουμε το γεγονός ότι η διορατικότητά μας έχει τη δύναμη να ξεπερνάει την έντονη ανθρώπινη ανάγκη για επιβεβαίωση από οικογένεια, φίλους ή συναδέλφους.

Αν αντιμετωπίζεις τώρα μία τέτοια κατάσταση, σκέψου συνειδητά το πώς επιλέγεις να δεις τη μοναχικότητά σου και ανέλαβε την ευθύνη της επιλογής που κάνεις!
Η ταπεινή μορφή αυτού του χαρτιού λάμπει με ένα φως που αναβλύζει από μέσα της. Μία από τις σημαντικότερες συνεισφορές του Γκωτάμα Βούδα στην πνευματική ζωή της ανθρωπότητας είναι το ότι είπε στους μαθητές του με έμφαση: "Γίνετε φως του εαυτού σας". Τελικά καθένας θα πρέπει να αναπτύξει την ικανότητα να βρίσκει το δρόμο του μέσα στο σκοτάδι, χωρίς καθόλου συντρόφους, χάρτες ή οδηγό.

ΟΤΑΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ, ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ, ΑΠΛΩΣ ΝΙΩΘΕΙΣ ΜΟΝΑΞΙΑ...
Και υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στη μοναξιά και την μοναχικότητα! Όταν νιώθεις μοναξιά, σκέφτεσαι τον άλλον, σου λείπει ο άλλος. Η μοναξιά είναι μία αρνητική κατάσταση.
Νιώθεις ότι θα ήταν καλύτερα αν ήταν εκεί ο άλλος, ο φίλος σου, η γυναίκα σου, η μητέρα σου, ο αγαπημένος σου, ο άντρας σου. Θα ήταν καλά, αν ο άλλος ήταν εκεί, όμως δεν είναι...
Η μοναξιά είναι η απουσία του άλλου.

Η μοναχικότητα είναι η παρουσία του εαυτού μας.

Η μοναχικότητα είναι πολύ θετική. Είναι μια παρουσία που ξεχειλίζει, Είσαι τόσο γεμάτος παρουσία, που μπορείς να γεμίσεις ολόκληρο το Σύμπαν με την παρουσία σου. Και δεν σου χρειάζεται κανένας!!!!!!

OSHO

[panos59]

Μετά το σεξ στην παραλία

Είμαι λοιπόν, παίδες μου αγαπημένοι, αραχτή μισή μέσα μισή έξω από τη σκηνή μου, κάπου στην Εύβοια (μην επιμένετε, ρεμάλια, δεν πρόκειται να σας πω πού ακριβώς, ξέρω τι στόκερς -και ενίοτε στόκοι- με διαβάζουν. Όχι, δεν εννοώ εσάς, βρε κουτά, τους άλλους εννοώ - α, γεια σου, συνεννοηθήκαμε τώρα!)

Είμαι, που λέτε, αραχτή σε αυτή τη μεταβατική ποζισιόν (μια ζωή με θυμάμαι λίγη μέσα και λίγη έξω από οπουδήποτε, τι να πεις...), η ώρα έχει πάει έξι και κάτι κι αρχίζει να σκάει ο ήλιος. Έχουμε πιει το βράδυ όλο το στοκ που είχαμε, έχουμε κάνει ζόρικες και γαμάτες συζητήσεις, έχουμε γελάσει σα χαζά με κάτι καβούρια που πήγαιναν στραβά (λες κι εμείς πάμε ίσια), έχουμε ρημάξει ένα ολόκληρο καρπούζι (απ´ αυτά του Βαγγέλη που είναι ζάχαρη και μέλι), είναι γενικά μία από αυτές τις στιγμές που συναντιέσαι ξαφνικά και με όλα τα κομμάτια του εαυτού σου, αλλά και του άλλου μαζί. Νιρβάνα σε γαλανόλευκο. Μέσα ο δικός μου εξαντλημένος από την ευτυχία (μη ρωτάς, πρέπει να είναι έρωτας λέω με το δεξί ημισφαίριο, αν και δεν βάζω χέρι στη φωτιά με το αριστερό) κοιμάται του καλού καιρού. Εγώ, που συχνά παθαίνω κοκομπλόκο αντιμέτωπη με αυτή την ψαρωτική ομορφιά της κάθε μέρας όταν τύχει να πέσω πάνω της, είχα ανοίξει κάτι ματάρες να και σχεδόν, πώς να το πω; Προσευχόμουνα εσωτερικά να μπορέσω να αξιωθώ εξωτερικά έστω ένα τόσο δα μικρό κομματάκι της ουράνιας γαλήνης αυτής της συγκεκριμένης στιγμής.

Τη στιγμή όμως που η μέρα άνοιξε αυλαία κι ετοιμάστηκε να στήσει το δράμα της στη σκηνή, άρχισε το δικό μου δράμα πέντε μέτρα πιο κει. Σ´ αυτό το σημείο πρέπει να κάνω ένα break για να σας πω ότι χτες βράδυ ήρθαν δυο παιδιά με μια εντούρο και στήσανε σκηνή κάπου δίπλα μας. Δεν είπαμε πολλά, αλλά ήταν φανερό: Συμπαθέστατα παιδιά. Φάση λίγο μικτή, χύμα κυριλέ, μια χαρά δηλαδή. Και παιδιά νόστιμα επίσης που γενικά τοποθετείται παγκοσμίως στα συν σε περίπτωση γειτονικής σκηνής.

Τα κάνανε όλα κανονικά: έστησαν τη σκηνή (κυρίως αυτός), έστρωσαν τις πετσέτες τους (κυρίως αυτή), ψάρεψαν χταπόδι (μόνον αυτός), το έψησαν σε μίνι μπάρμπεκιου αλουμινόχαρτου (μόνο αυτή), το χλαπάκιασαν πίνοντας ούζα (μόνον αυτοί, γαμώ τον ξένιο Δία μου γαμώ, ούτε έναν μεζέ δε φιλοτιμήθηκαν να κεράσουν οι μονοφαγάδες ελληνάρες), εν συνεχεία κάνανε έναν τεράστιο μπάφο από φύλλα μπανανιάς και πηδήχτηκαν δίπλα στο κύμα που έκανε πλάτσα-πλούτσα. Δυστυχώς εντός της σκηνής, οπότε δεν πήραμε καθόλου μάτι, μόνο ηχητικά ντοκουμέντα έχω για ό,τι σας ιστορώ. Κρίνοντας απ´ αυτά, τους βάζω άνετα ένα 8,5 που θεωρείται άριστα μετά από το ολισθηρό κοκτέιλ μπάφου με οινόπνευμα. Τέρμα το ενημερωτικό break. Μεταφερόμαστε ξανά στο τώρα, δηλαδή το εξοντωτικά όμορφο ξημέρωμα. Ξέρετε τι είδαν τα μάτια μου στις 6 παρά, ώρα Αιγαίου; Ένα κορίτσι μια χαρά, μπάνικο κι ερωτευμένο (λίγο αναμαλλιασμένο μόνο, λόγω ύπνου) να πετάγεται με έναν γρήγορο σάλτο εκτός σκηνής, κουβαλώντας ένα νεσεσέρ φίσκα στο καλλυντικό. Το κορίτσι κάθεται σ´ ένα βραχάκι και με ταχύτατες και επιδέξιες κινήσεις αρχίζει να βγάζει την πραμάτεια της και να την παρατάσσει στο πλατό του βράχου. Τι κρέμες, τι λοσιόν, τι φοντετέν (που και να μου τα ‘βγαζες τα δόντια ένα-ένα δεν θα ήξερα τι σκατά σημαίνει αυτό, πόσο μάλλον πού το χρειάζεται κορίτσι ερωτευμένο και είκοσι το πολύ χρονών) Γούρλωσα τις νυσταγμένες ματούκλες μου. Με επαγγελματική ακρίβεια και ολοφάνερο άγχος το κορίτσι πλακώθηκε στο μέικαπ. Έβαλε πρώτα μια κρέμα, ύστερα μια άλλη με χρώμα, ύστερα αυτό που δίνει φως κάτω από τα μάτια, ύστερα αυτό που δίνει σκότος στα φρύδια, ύστερα δεν ξέρω, έχασα τον λογαριασμό, έλεος! Σοβαρά τώρα, παίδες μου αγαπημένοι, μου ‘ρθε να τραγουδήσω την αθάνατη ελληνική επιτυχία "Ζαβαρακατρανέμια" (ίλεος, ίλεος, νάμα, νάμα, νέμια) καθώς την έβλεπα μπροστά μου να μεταμφιέζεται σε γαμάτη γκόμενα πριν ξυπνήσει ο καλός της ενώ ήταν τόσο γαμάτη και πριν κοιμηθεί ο καλός της. Μου ‘ρθε να την πιάσω και να την τραντάξω ολόκληρη, ξύπνα, ρε κορίτσι, να της πω, είσαι αστέρι, ρε βλαμμένο, τι μου χτίζεις ολόκληρο σουβά για να κρύψεις το προσωπάκι σου; Ποιος μας έμαθε ότι απαγορεύονται οι φάτσες μας, ρε γαμώτο; Ποιος μας καταδίκασε σε αιώνια αγωνία;

Δεν είπα τίποτα, φυσικά. Ξαναμπήκα απλώς στη σκηνή, αγκάλιασα τον καλό μου και προσπάθησα να ξανακοιμηθώ μπας και δω κάνα όνειρο με χρωματιστούς ανθρώπους.

Έτσι απλά καταστράφηκε το πιο ωραίο ξημέρωμα του 2013. Το νου σας, ρεμάλια, μη μου ρημάξετε και το πιο ωραίο ηλιοβασίλεμα που περιμένω.
ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

το κορίτσι του διπλανού portal

10/8/2013
www.protagon.gr
http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.koritsi&id=26775

[panos59]

“… το ‘μαζί’ είναι ένας τρόπος να βγούμε απ΄ τον φόβο”



…πολλά σχετίζονται με την αγριότητα αυτού του κόσμου!! ένα από τα σημαντικότερα συστατικά που λείπουν είναι η αυτογνωσία. Δυστυχώς (ή και ευτυχώς) η αυτογνωσία και η αυτοαντίληψη του εαυτού είναι μια δύσκολη και επίπονη διαδικασία (και βεβαίως όχι στατική). Τις περισσότερες φορές οι άνθρωποι καθρεφτίζουν το τέρας που έχουν μέσα τους στον απέναντι, χωρίς καν να υποψιάζονται ότι τους αφορά, ότι είναι το δικό τους τέρας!!

…και ξέρεις όσο πιο πολύ φωνάζεις και μάχεσαι το όποιο απέναντι τέρας που τόσο σίγουρος είσαι ότι είναι ο απροκάλυπτος εχθρός, τόσο πιο πολύ μεγαλώνει και το μέσα σου τέρας… και μεγαλώνει μπας και το ακούσεις, μπας και του δώσεις σημασία αλλά… ναι το αναγνωρίζω ότι είναι δύσκολο…

Είναι πιο εύκολο, αυθόρμητο, βολικό και αναίμακτο… να θυματοποιείσαι, να είσαι ο καημένος, ο ριγμένος, ο χαμένος (προσωπική πείρα χρόνων!!). Είναι βολικός τέτοιος πόνος να σου φταίει πάντα κάποιος άλλος για τα δεινά της ζωής σου. Βολικός για σένα (ίσως άθελά σου, ας το πούμε ότι γίνεται ασυνείδητα) αλλά είναι βολικό και για το γνωστό “σύστημα” που μας φταίει, λες και δεν το φτιάξαμε ΚΑΙ εμείς (με τον όποιο τρόπο συμμετοχής ή μη συμμετοχής δεν είναι το θέμα να μοιράσουμε ευθύνες αλλά το “εδώ και τώρα”).

Γιατί έτσι θα ξοδέψουμε τη ζωούλα μας, αν ποτέ δεν καταφέρεις να δεις τι μπορείς και είναι ν’ αλλάξεις, ΕΣΥ και μόνον εσύ, και να μην κρύβεσαι στον μικρόκοσμό σου. Γιατί, με τον πόνο σου κατάστηθα, δύσκολα θα καταλάβεις πως δεν είναι εύκολοι πλέον οι τρόποι μεμονωμένης αντεπίθεσης και δράσης (και όχι αντίδρασης), αν δεν συναντηθείς με τους άλλους “χαμένους” για να ψάξουμε το “εμείς”. Προσωπική ευθύνη λέγεται, και, αν και αυτή την έννοια την βεβήλωσαν, προηγείται του κοινωνικού γίγνεσθαι, “αγαπητοί σύντροφοι”, που βάζετε μπαϊράκι την αξιακή σας καθαρότητα, ανωτερότητα και υπεροχή!!

Αν δεν δει ο καθένας μας πού είναι και πού αντιστοιχεί η δική του η ευθύνη και η συμμετοχή του στο πώς εξελίσσονται τα πράγματα στη ζωή του τότε, όσα συνθήματα κι αν ουρλιάζουμε, σε όσες διαδηλώσεις και να πάμε, ό,τι αναρτήσεις κι αν κάνουμε εδώ κάπου μέσα στο διαδίκτυο θα σερνόμαστε και θα μηρυκάζουμε την άθλια μοίρα μας που αυτοί που μας διαφεντεύουν δεν την σέβονται… λες και τη σεβόμαστε εμείς κλαψουρίζοντας και γκριν...


ένα ανάγνωσμα, από το: http://www.antikleidi.com

δείτε όλο το άρθρο στο:
http://antikleidi.com/2013/08/20/togeth ... more-59127

..antikleidi46-3556/2013 christina n