Δανειστική βιβλιοθήκη

[Κώστας]

Ο κουφός που ήξερε ότι όσοι χορεύουν δεν είναι τρελοί!

Ήχο δεν είχε ακούσει ποτέ στη ζωή του. Μια επιπλοκή την ώρα της γέννας του στέρησε την ακοή. Μεγάλωσε μαθαίνοντας ν΄ αντιλαμβάνεται το κόσμο με τις υπόλοιπες του αισθήσεις. Και τα κατάφερνε καλά ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε. Ένα πράγμα που του έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν όταν έβλεπε ανθρώπους να χορεύουν. Κινούνταν ρυθμικά, αντικριστά ο ένας στον άλλον, ενώ κάποιοι χάιδευαν επίσης ρυθμικά τις χορδές οργάνων, άλλος άγγιζε τα πλήκτρα ενός πιάνου, ενώ κάποιος άλλος χτυπούσε με μανία κρατώντας δύο ξύλινες μπαγκέτες μια σειρά από δερμάτινες μεμβράνες καλά τεντωμένες πάνω σε κάτι κυλινδρικά ξύλινα στεφάνια. Είχε μάθει ότι αυτό λέγεται μουσική και οι υπόλοιποι κινούνταν ρυθμικά κάτω από τους ήχους της. Ήξερε επίσης πως η μουσική ήταν πολύ σπουδαίο πράγμα. Στο άκουσμά της η ψυχή γαληνεύει και το μυαλό ταξιδεύει σε μέρη μακρινά. Επηρεάζει το συναίσθημα και συνοδεύει τις καλές και τις δύσκολες στιγμές των ανθρώπων.

Έτσι του έγινε έμμονη ιδέα να βρει ένα τρόπο να ακούσει μουσική. Το μαράζι του μέρα με τη μέρα μεγάλωνε κι΄ αυτός λες και το επεδίωκε, έβλεπε συνέχεια στη τηλεόραση σκηνές από συναυλίες και χορούς, παρατηρώντας τις αντιδράσεις των ανθρώπων. Τους έβλεπε άλλοτε να γελούν, άλλοτε να χορεύουν κι΄ άλλοτε να δακρύζουν και δεν μπορούσε να καταλάβει τι ήταν αυτό το διαφορετικό που άκουγαν και τους επηρέαζε με τόση ευκολία τα συναισθήματά τους. Πως ήταν δυνατόν τα ίδια μουσικά όργανα άλλοτε να προκαλούν ευφορία και άλλοτε συναισθηματική φόρτιση που εκδηλωνόταν ακόμα και με δάκρυα. Τι ήταν αυτό που κατάφερνε ν΄ αγγίζει με τόση ευκολία τη ψυχή. Ιδιαίτερα όταν χόρευαν, συμπεριφέρονταν σαν τρελοί. Σα να τους περιτριγύριζε απειλητικά ένα σμήνος από μέλισσες κι΄ αυτοί προσπαθούσαν με κινήσεις των χεριών και των ποδιών τους, να τις διώξουν.

Είχε παρατηρήσει όμως, πως το ίδιο γινόταν και όταν άκουγαν μουσική γραμμένη σε δίσκο. Δεν ήταν απαραίτητο κάποιοι να παίζουν ζωντανά τα όργανα μπροστά τους. Έβαζαν το δίσκο σ΄ ένα περιστρεφόμενο πλατό και μια βελόνα που τον σκάλιζε κατάφερνε κι΄ έβγαζε μέσα από τ΄ αυλάκια βινυλίου του, τη μουσική! Και τότε είτε άρχιζαν να χορεύουν, είτε έκλειναν τα μάτια και μάλλον ταξίδευαν με τη φαντασία τους, είτε δάκρυζαν μη μπορώντας να ελέγξουν τα συναισθήματά τους. Η μουσική απ΄ όπου κι΄ αν προερχόταν, κατάφερνε πάντα ν΄αγγίζει τη ψυχή τους.

Μια μέρα κατάφερε να πείσει τους γονείς του, να πάνε να παρακολουθήσουν μία συναυλία, κάτι που έγινε. Όταν οι μουσικοί τελείωσαν, πήγε σ΄ ένα από τα καμαρίνια τους. Ήταν αυτό με τους βιολιστές. Οι γονείς του εξήγησαν πως το παιδί τους δεν μπορούσε ν΄ ακούσει και πως η λαχτάρα του ήταν να μπορέσει να καταλάβει τι ήταν η μουσική κι΄ ακόμη περισσότερο να μπορέσει να την ακούσει, κάτι που φυσικά ήταν αδύνατον να γίνει.

Τότε ένας μουσικός σηκώθηκε, πήρε το όργανο του και κατευθύνθηκε προς το παιδί. Έκατσε αντικριστά του, έπιασε το δοξάρι του και χαμογέλασε στο μικρό. Με μιας το πρόσωπο του, φωτίστηκε. Κατάλαβε πως κάτι σπουδαίο θα γινόταν. Κάτι που θάχε σχέση με τη μουσική. Του έκανε νόημα να πλησιάσει και να δαγκώσει χαλαρά το πάνω μέρος της ταστιέρας του οργάνου. Εκεί που βρίσκονταν τα κλειδιά με τα οποία κούρδιζες τις χορδές. Ο μικρός χωρίς καμία αντίρρηση ακολούθησε πιστά την υπόδειξή του. Τότε ο μουσικός άρχισε να παίζει. Οι δονήσεις του οργάνου πλημμύρισαν τον εγκέφαλο του μικρού. Πότε έντονες και ρυθμικές και πότε ήρεμες και βελούδινες. Ο μικρός άκουγε για πρώτη φορά στη ζωή του μουσική. Καταλάβαινε επιτέλους τι ήταν αυτό που κατάφερνε ν΄ αγγίζει τη ψυχή. Καταλάβαινε πως τελικά δεν ήταν τρελοί όσοι χόρευαν. Ένα τεράστιο χαμόγελο ευτυχίας κι΄ ικανοποίησης σχηματίστηκε στο πρόσωπό του. Ένα χαμόγελο που έκανε το μουσικό να ξεχάσει τη κούραση του και τα μάτια των γονιών του να δακρύσουν, κάτι που στο μικρό φάνηκε φυσιολογικό αφού άκουγαν μουσική!

[sofia13]

O τρόπος που έχεις να γράφεις '' παραβολικά '' αλλά συγχρόνως τόσο όμορφα και συναισθηματικά, αυτόματα κάνει εμάς τους αναγνώστες σου να στην οξύτητα του
νού σου !!!
Ακόμη κι΄ενα ''στενό'' μυαλό, υπάρχει πάντα τρόπος να δεχτεί ερεθίσματα, αν κάποιος ''βρεί'' το
κατάλληλο κλειδί να το ξεκλειδώσει.

για το πολύτιμο μάθημα !

[Φαίδρα]

Ο κουφός που ήξερε ότι όσοι χορεύουν δεν είναι τρελοί!

Εντάξει, θα αλλάξω την υπογραφή μου

[ΑΝΝΑ59]

Κώστα , για μια ακομα φορα Παρα τη , συνεχιζομενη θολουρα μου , ματιων και μυαλου , καταφερα να το διαβασω ......

[eleni POL]

Kώστα είσαι τυχερός.Βλέπεις ακόμα με τα μάτια ενός μικρού παιδιού .Βλέπεις αυτά που δε προσέχουμε όλοι .Σ ευχαριστούμε που τα μοιράζεσαι μαζί μας.

Κάτι που άκουσα χτες:Διατροφολόγος επισκέφτηκε σχολείο και ρώτησε τα παιδιά γιατι δε προτιμούν τα φαγητά απο το σπίτι.Τούς είπε λοιπόν οτι το σπιτικό φαγητό περιέχει συστατικά που δε τα βρίσκουν έξω .Την αγάπη και τη φροντίδα της μητέρας!
Απο την άλλη μέρα τα παιδιά άλλαξαν ,οχι επειδή δε το ήξεραν ήδη αλλα γιατί κάποιος τους το επισήμανε.Ετσι κι εμείς χρειαζόμαστε που και πού κάποιον να μας το υπενθυμίζει.

Αννα υπομονή !Θα περάσει κι αυτό.

[κατερινα 55]

Το παλιοκούνουπο 1 Ιουλίου 2010 Ρέα Βιτάλη



-Δεν είναι τίποτα παιδί μου. Πες πως είναι τσίμπημα από κουνούπι!
Ο κος Κίτσος, στεκόταν χαμογελαστός, κρατώντας την γυάλινη σύριγγα στο χέρι. Έτσι ξεκίναγαν τα καλοκαίρια. Με το αντιτετανικό εμβόλιο του κου Κίτσου (αν κρίνω από το όνομα πρέπει να ήταν Γαλλικής καταγωγής!). Στη δε επιμονή των μανάδων «να ρίξει μια ματιά» στα αιωνίως τραυματισμένα μας γόνατα, η απάντηση ήταν στερεότυπη.«Θα ψήσει τις πληγές η θάλασσα».

Την επομένη φορτωνόταν η οικογένεια στο αυτοκίνητο με προορισμό τη Βουλιαγμένη. Στο ραδιόφωνο τα ταλέντα του Γ.Οικονομίδη –φίλοι μου αγαπημένοι-, το πόρτ παγκάζ μισάνοιχτο, τα παράθυρα ορθάνοιχτα, στα λεωφορεία ο κόσμος τσαμπιά, τα ταξί γκρι. Η Ελλάδα του γκρι, της υπομονής (χρόνια αναμονής για γραμμή τηλεφώνου) και των έντονων κοινωνικών τάξεων. Διαχωριστική γραμμή… Τα μαξιλαράκια που στόλιζαν το πίσω τζάμι. Όσο πιο περίτεχνο το μαξιλάρι τόσο μεγαλύτερη κι η φτώχια.«Μ΄ένα όνειρο τρελό, όνειρο απατηλό ξεκινήσαμε». Τα ξενοδοχεία ήταν μετρημένα στα δάκτυλα, γι αυτό ο κόσμος ενοικίαζε συνήθως δωμάτια κουβαλώντας όμως την οικοσκευή. Έτσι κατά καιρούς βρεθήκαμε στο Lily house στη Βουλιαγμένη ή στο Margi house. «This is a house, this is a tree». Η Ελλάδα του Linguaphone.Τα αγγλικά μόλις και μετά βίας μπαίνανε στη ζωή μας, ανεβάζοντας στα ύψη τις μετοχές όποιου τα κατείχε. Το ερωτικό όνειρο του Έλληνα ήταν μια Σουηδέζα και στα καμάκια η φράση κλισέ ήταν -ζαχαροπλάστης ήταν ο πατέρας σου ;- ή το- παιδί μου ατελείωτο-. Πέρασαν κάμποσα χρόνια για να περάσουμε στο minimal –Φςςςς- (σα να χύνεται κάτι και το συγκρατείς)…Όλα τελικά εξελίσσονται.

Αργόσυρτα εκείνα τα καλοκαίρια της παιδικής μας ηλικίας. Μπάνια στον Αστέρα 100 δρχ η είσοδος ή στη πλαζ του ΕΟΤ με 10. Στον Αστέρα λίγος ο κόσμος, συγκεκριμένες οι θέσεις, campari στο μπαρ και οι μαμάδες να φωνάζουν τα παιδιά τους με ονόματα όπως Τέρη, Μαρί . Στον ΕΟΤ διαφορετικό το σκηνικό. Καρπούζι και κεφτές σε τάπερ, «Νικολάκη βγες έξω μελάνιασαν τα χείλια σου!»,γριές σκεπασμένες με άμμο σαν φώκιες (τι να γιναν εκείνες οι γριές;) και ζευγαράκια να πιτσιλάει ο ένας τον άλλον. Τα «προκαταρκτικά της εποχής»… Μαντράχαλος που δε πιτσίλισε μετέπειτα δε πήδησε…Τότε πρωτοξεκίνησε κι η ιστορία του θαλάσσιου σκι. Στον Όμιλο Βουλιαγμένης ή στον Ηλία Λυπητεράκο ή στη σχολή του Γρηγόρη Κασιδόκωστα σημερινού, μακροχρόνιου Δημάρχου. Με τις ώρες χαζεύαμε τους σταρ της εποχής. Τι Βλαχοπούλου, τι Γαλανός, τι Καρράς παρέλασε από μπροστά μας! Και μετά άρχιζε το μαρτύριο του μεσημεριανού ύπνου «μα δε θέλω να κοιμηθώ!», «κλείσε τα ματάκια σου και ας μη κοιμηθείς». (Έστω και αργά θέλω ν΄ αποτίνω φόρο τιμής στα Κλασσικά Εικονογραφημένα που συνόδεψαν τη μεσημεριανή αϋπνία μας). Και το απόγευμα ποδήλατο. Πρώτα με βοηθητικές ρόδες και μετά…Η Απόλυτη Ευτυχία…Το κόκκινο ποδήλατο! Διαδρομές που φάνταζαν ατελείωτες ανάμεσα στα φώτα του κήπου -μανιτάρια με άσπρες βούλες-

Και κάποτε το ποδήλατο μεγάλωσε κι έγινε μηχανάκι Hondaκι κίτρινο. Μικρό και θορυβώδες σαν κουνούπι. Γεμάτα τα πόδια σημάδια από καμένη εξάτμιση…Η εξέδρα του Αστέρα ήταν ο στόχος που επετεύχθη, το σκι έγινε μονό, τα μεσημέρια σφραγίστηκαν από Καπνισμένα τσουκάλια και Φαλάτσι και Φαντάζιο (αχ Μαλβίνα !) και κόκκινο βιβλιαράκι για σεξουαλική διαπαιδαγώγηση (που το θυμήθηκα!). Στα βραχάκια του Ομίλου κάναμε την πρακτική μας… Το απόγευμα οι στροφές της Βάρκιζας είχαν τη τιμητική τους. Ο ήχος της πειραγμένης εξάτμισης εναλλάσσονταν με του ασθενοφόρου… Και τα βράδια σινεμά με το αεράκι ν΄ανακατεύει μυρουδιές από αγιόκλημα , Aramis, Pino Silvester, Fidji και χέρια να ψάχνουν κάτω από μπλούζες. Και μετά Μούσες (ιστορικός ο Αλόρα!) ή Αναμπέλα ή κανένα On the rocks. Και χορός! “I love you baby”, “To all the girls I loved before”, “I will survive”. Kαι δω που τα λέμε, we survived μια χαρά. Καθόμαστε λοιπόν με τον ισόβιο σύντροφο Γιάννη στο μπαλκόνι μας στην Τήνο, πίνοντας ρακιά του τόπου, το φεγγάρι μας πετάει ασημένια ανεμόσκαλα και λέμε και λέμε…Στιγμές, ονόματα και πρόσωπα που φτάνουν στη μνήμη…Πες πως είναι τσίμπημα από κουνούπι!

http://www.protagon.gr

[panos59]

αχ...!
τι πήγες και μου θύμισες...!!!

[sofia13]

......Στιγμές, ονόματα και πρόσωπα πού φτάνουν στη μνήμη........
Πές πώς είναι τσίμπημα από κουνούπι !

Πές....
ΚΑΤΕΡΙΝΑ , που πάντα-πάντα ψάχνεις και μας δίνεις τα πιό ωραία !

[Ιωάννα]

Απλά...ΥΠΕΡΟΧΟ!!!!!!!!

[κατερινα 55]

Λατρεμένες εφτάψυχες χήρεςΡέα Βιτάλη



Πω πω χήρες! Black το χιούμορ μου. Κατεβαίνοντας στην αίθουσα πρωινού του ξενοδοχείου. Γυναίκες, γυναίκες, γυναίκες, μιας κάποιας ηλικίας….εκδρομείς. Τις χαζεύω. Τις κατασκοπεύω. Τις κρυφακούω να δίνει η μια στην άλλη λεπτομέρειες για τον ύπνο τους. «Ξύπνησα στις 5 και είπα…Δεν τραβάς έναν υπνάκο ακόμα», «Εγώ δεν έκλεισα μάτι!», «Καλέ δεν έριχνες μια βουτιά στην πισίνα» σιγοντάρει η πλακατζού. Κάθε παρέα έχει μια πλακατζού, μια γρουσούζα, μια αλλού γι΄αλλού, μια οικονόμα. Η οικονόμα….ειδική κατηγορία. Τυλίγει τρόφιμα από τον μπουφέ για αργότερα, για το «μη μου΄ρθει καμία λιγούρα» και προσπαθεί να απενοχοποιήσει και τις άλλες «Γιατί; Δεν τα πληρώσαμε;» κι έχει μόνιμα και μια ανησυχία αν το κόστος της εκδρομής ανταποκρίνεται σ΄αυτά που πλήρωσαν. Μετά όλες μαζί αρχίζουν αναλύσεις διατροφής και υγείας. Άλλη προσέχει μην ανέβει το ζάχαρο, άλλη μη κατεβεί η πίεση, άλλη έχει «μια ζαλάδα!», άλλη περνάει με πιάτο μες στο δαμάσκηνο- ακτινίδιο- μέλι. «Έχω θέμα» λέει στο αφτί της κολλητής. Το πιάσαμε το υπονοούμενο. Επίσης αρέσκονται να μελετάνε τον καιρό αν και μονίμως καταλήγουν σ΄ένα «Ζέστα σήμερα, ζέστα» ενώ κουνάνε τα χέρια ως βεντάλιες. Τα άτιμα ορμονικά τραμπαλίζονται. Τις χαζεύω.
Νέα γενιά γιαγιάδων. Περιποιημένες, καλοντυμένες, με τα παντελόνια τους, ορεξάτες, με μαλλιά τίγκα στην λακ….«για να κρατήσουν». Και κοσμήματα…τις λες και Παναγιές με τάματα….«Μωρέ πόσα χρόνια ακόμα έχω να τα χαρώ;»

Μικρή η αναλογία ανδρών στην παρέα τους. Δυο τρεις μόνο συνοδεύονται από συζύγους. Άντρες με έντονα φυτοειδή στοιχεία. Είναι να τους κλαις μέσα σε τόσο γυναικομάνι. Εκτός κι αν είναι άρρενες με τσαγανό οπότε απολαμβάνουν τα κανακέματα όλων των θηλυκών «Τι κάνει ο κύριος Τάκης μας σήμερα;». Χαρές ο κύριος Τάκης «μας»! Τις χαζεύω. Λατρεμένες μου εφτάψυχες.

Μπορώ στο στόμα της κάθε μιας να βάλω κοινές εκφράσεις… «Την μάνα σου ν΄ακούς και δεν θα πας χαμένος-χαμένη», «Φόρα το πουλόβερ σου. Έχει ψυχρούλα κι ας μην το καταλαβαίνεις», «Φάε! Τώρα θυμήθηκες να κάνεις δίαιτα;», «Στάλεγα εγώ! Αλλά δεν ακούς!», «Και να πεις ότι δεν στόπα αλλά….». Μπορώ να ζωγραφίσω γκριμάτσες και εκφράσεις στο πρόσωπό τους, μπορώ να φανταστώ πώς και πότε κουνάνε το κεφάλι. Όλες τις ίδιες εκφράσεις παίρνουν στις ίδιες κουβέντες. Μπορώ με κάθε μια ξεχωριστά να οικοδομήσω χιλιάδες σπίτια «για νάχεις ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι σου». Μπορώ να στηρίξω ή να καταρρεύσω οικονομίες. Μπορώ να φιλήσω τα χέρια τους για «πουγκιά» που βγαίνουν την κατάλληλη ώρα για παιδιά, κεράσματα για εγγόνια, καταχωνιασμένα για την κακιά την ώρα. Τις χαζεύω να μιλάνε, να γελάνε, να κακαρίζουν σαν κότες. Ατμομηχανές στην μηχανή της Ελλάδας. Πνιγμοί και ανάσες σε οικογενειακά σχήματα. Πρώτα βοηθειών που διανυκτερεύουν μόνιμα. Προστατευτικές, πολυμήχανες, υποψιασμένες, καχύποπτες…ότι πάνε να τις κοροιδέψουν, σβέλτες. Τις χαζεύω. Και πάνω στην κατασκόπευση πετάγεται η μια, η περίεργη «Από πού είσαι εσύ τζιέρι μου;» με ρωτάει. Και κείνο το «τζιέρι» μου…Τρυφερό και λαίμαργα περίεργο (είναι και περίεργες) μου έφτιαξε τη μέρα.

Λατρεμένες μου εφτάψυχες….Αγωνίστριες ζωής. Επιτέλους εκδρομείς. Μακάρι ο Θεός να τους δίνει μόνο μια έγνοια…. «Να δω τι θα βρω άμα γυρίσω! Μα δεν μπορούν παιδί μου να πάνε αυτό, από δω- εδώ!»….Γυναίκες μιας κάποιας ηλικίας. Μη τις ρωτήσετε τι είδαν εκεί που πήγαν. Το κυριότερο τους είναι ότι έφυγαν. Να ξεσκάσουν.


ένα άρθρο των πρωταγωνιστών http://www.protagon.gr