Δανειστική βιβλιοθήκη

[κατερινα 55]

[sofia13]

Naί Κατερίνα 55, μας καλόμαθες με τη Ρέα και περιμένουμε απο σένα τα καινούργια όμορφα,
μόνο που αυτή τη φορά έκανα απιστία. Μπήκα και διάβασα τον Απρίλη της Ρέας, αλλά να σου
πώ , δεν είχε ακριβώς τη γλύκα που έχει όταν μας το περνάς εσύ σ΄αυτό το χώρο που δεν
είναι απρόσωπος....!

[Κώστας]

Το τετράδιο

Ένα πράγμα που μέχρι σήμερα συνεχίζει να μ΄ εντυπωσιάζει, είναι η ορθογραφία που γνωρίζει ο πατέρας μου, ένας απλός απόφοιτος του δημοτικού.

Το χιόνι εκείνο το χειμώνα του ‘39 είχε σκεπάσει για τα καλά το χωριό. Τα παιδιά παρ΄ όλο το τσουχτερό κρύο, πιστά στο καθημερινό τους καθήκον είχαν ξεκινήσει πρωί – πρωί για το σχολείο. Μαζί τους κι΄ ο πατέρας μου. Περπατούσε δίπλα – δίπλα παρέα με τον φίλο του τον Γιάννη. Κρατούσαν και οι δυο τις τσάντες τους, προσπαθώντας να βρέξουν όσο γίνεται λιγότερο τα παπούτσια τους, από το πυκνό χιόνι που σκέπαζε το δρόμο. Τα τελευταία 100 μέτρα που τους χώριζαν από την πόρτα της αυλής του σχολείου, τα έκαναν τρέχοντας. Είχε ακουστεί το πρωινό κουδούνι. Τώρα, όλη την υπόλοιπη μέρα και για όσο θα διαρκούσε το μάθημα, τα πόδια τους θα ήταν μουσκεμένα.

Το σχολείο εκείνη την εποχή είχε 100 παιδιά. Κάθε μιάμιση ώρα ο ίδιος αγχωτικός ήχος του πρωινού κουδουνιού, διέκοπτε το μάθημα, σημαίνοντας την χαρμόσυνη ώρα του διαλλείματος. Κάτω από την άγρυπνη και αυστηρή επιτήρηση των δασκάλων, τα παιδιά αγνοώντας το κρύο και το χιόνι, ξέδιναν παίζοντας στην ευρύχωρη αυλή, κυνηγητό και μακριά γαϊδούρα. Μετά από ένα τέταρτο πάλι μέσα στις τάξεις για τη συνέχεια.

Ήταν η τελευταία ώρα της σχολικής ημέρας. Ο δάσκαλος άρχισε να υπαγορεύει με αργή σταθερή και αυστηρή φωνή το κείμενο της ορθογραφίας. Η άριστή του άρθρωση δεν άφηνε το παραμικρό περιθώριο στα παιδιά να ισχυριστούν ότι παράκουσαν. Οι μαθητές καθισμένοι δυο – δυο στα ξύλινα θρανία με ανοιγμένα τα τετράδια τους, άρχισαν να γράφουν. Στο τέλος της ώρας, ο δάσκαλος μάζεψε όλα τα τετράδια. Θα τους τα επέστρεφε αύριο διορθωμένα, φιλοδωρώντας τον καθένα με τις βιτσιές που του αντιστοιχούσαν, ανάλογα με τα λάθη που θάχε κάνει.

Είχαν περάσει σχεδόν 60 χρόνια από τότε, όταν ένα καλοκαίρι, ξαναβρέθηκα στο χωριό για το καθιερωμένο πανηγύρι του Αυγούστου. Ρωτώντας, κατάφερα να δανειστώ το κλειδί του εγκαταλελειμμένου πλέον σχολείου. Το σκουριασμένο λουκέτο που ασφάλιζε την μεγάλη ξύλινη πόρτα του κτηρίου, άνοιξε με δυσκολία. Μπροστά μου, εμφανίστηκε ο μεγάλος κεντρικός διάδρομος και αριστερά και δεξιά του οι αίθουσες. Άρχισα να περπατάω με προσοχή παρατηρώντας γύρω μου. Τα πάντα ήταν καλυμμένα με ένα παχύ στρώμα σκόνης. Άγγιχτα από τότε, περίμεναν λες και αύριο θα ξανάρχονταν οι μαθητές. Υπνωτισμένος από την μαγεία που μου ασκούσε ο χώρος, μπήκα σε μια τάξη.

Στο τοίχο κρεμόταν ακόμη ατσαλάκωτος, ένας γεωφυσικός χάρτης της Ελλάδας, ενώ στον μαυροπίνακα ήταν γραμμένη με άσπρη κιμωλία η προπαίδεια. Πλησίασα την έδρα. Φύσηξα τη σκόνη από πάνω της και σήκωσα το βαρύ της καπάκι, αποκαλύπτοντας μια στοίβα τετράδια στα σωθικά της. Άρχισα να τα ξεφυλλίζω. Όλα ήταν γεμάτα από κοκκινίλες και παρατηρήσεις που την εποχή εκείνη, μεταφράζονταν σε δυνατές βιτσιές στα γυμνά συνήθως μπούτια των μαθητών. Ένα απ΄ αυτά όμως, μου τράβηξε ιδιαίτερα την προσοχή. Δεν θα ήταν υπερβολή να πω, πως, εκτός από τις ορθογραφημένες παρατηρήσεις του δασκάλου, δεν υπήρχε ούτε μία λέξη χωρίς κοκκινίλα. Το έκλεισα και διάβασα την ετικέτα στο εξώφυλλό του.

Τετράδιο ορθογραφίας
του μαθητού της Γ΄ δημοτικού
Λουκά Τζούφλα.

Το ένοχο βλέμμα του γιου μου, πρόδιδε πως κάτι δεν είχε πάει καλά στο σχολείο σήμερα. Με αμηχανία, έβγαλε από την τσάντα του και μου έδωσε να δω το κόκκινο τετράδιο του. Ανοίγοντας το στο μάθημα της ημέρας, αντίκρισα ένα βομβαρδισμένο από μπλε στυλό, διορθωμένο κείμενο. Δεν υπήρχε σωστή ούτε μία λέξη! Νευριασμένος χτύπησα δυνατά το τετράδιο πάνω στο τραπέζι κάνοντας την ετικέτα του να βγει και να πέσει στο πάτωμα. Έσκυψα να τη μαζέψω. Με μιας, τα νεύρα μου καταλάγιασαν, ενώ ένα πλατύ Σαρδόνιο χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη μου. Η ετικέτα έγραφε

Τετράδιο ορθογραφίας
του μαθητή της Γ΄ δημοτικού
Λουκά Τζούφλα.

zifl

[Κωνσταντίνα]

Κώστα έχω να μπω κάμποσες μερούλες στο forum επειδή ασχολούμαι με κάτι που χρειάζεται το χρόνο μου και δεν μπορώ να δώσω χρόνο και εδώ (προς το παρόν).
Αφού καλησπέρισα στο καφενείο, έψαξα να βρω δημοσιευμένη δουλειά σου.
Μου άρεσε που μέσα από αυτή την διήγηση τίμησες τον πατέρα σου.΄
Κι όπως πάντα ανασύρεις μνήμες, ωραίες μνήμες.

[panos59]

Μια σκληρή βροχή ετοιμάζεται να ξεσπάσει"

«…Και τι είδες, γαλανομάτη γιε μου;
Πες μου τι είδες, αγαπημένε μου;
Είδα ένα νεογέννητο και γύρω του άγριους λύκους,
Είδα μια διαμαντένια λεωφόρο χωρίς κανένα να την περπατάει,
Είδα ένα μαύρο κλαδί που αιμορραγούσε,
Είδα ένα δωμάτιο γεμάτο άντρες με ματωμένα σφυριά,
Είδα μια άσπρη σκάλα μες στα νερά,
Είδα δέκα χιλιάδες ρήτορες με στραμπουληγμένες γλώσσες
Είδα πιστόλια και κοφτερά σπαθιά σε χέρια παιδιών,
Και μια σκληρή, μια ανελέητη βροχή να πέφτει…»

Bob Dylan, a hard rain’s a-gonna fall, 1962


Πες μου, Έλληνα, στον αιώνα σου, πες μου τι βλέπεις;

Βλέπω νέους με οργή στα μάτια να χαιρετούν ναζιστικά.
Βλέπω ανθρώπους να μισούν κακομοίρηδες ξένους.

Βλέπω πολιτικούς να κατηγορούν ο ένας τον άλλο.
Βουλευτές με το όπλο στην τσέπη.

Βλέπω φοιτητές με κόκκινες σημαίες να σηκώνουν το δάχτυλο στους καθηγητές τους.
Βλέπω μαθητές να σπάνε θρανία και να σκίζουν βιβλία.

Βλέπω πολλούς να χτυπάνε έναν και άλλοι να τους προσπερνούν.
Βλέπω αμόρφωτους να έχουν γνώμη σημαίνουσα.

Βλέπω δημοσιογράφους να μιλούν με φασίστες.
Βλέπω ανώνυμους να χύνουν χολή στα δίκτυα.

Βλέπω ανάπηρους να ανεβαίνουν στα κάγκελα.
Βλέπω παπάδες πλούσιους.

Πεινασμένους με ρούχα ακριβά να μαζεύουν σκουπίδια.
Ψυχές να ρίχνονται στο κενό.

Βλέπω μάτια που γυαλίζουν να φωνάζουν "ποιος είσαι εσύ, ρε".

Βλέπω συντρόφους να μαχαιρώνονται.
Αδέρφια να κλέβουν.

Πατριώτες να τζογάρουν.

Άνεργους να ξενιτεύονται.

Τα καλύτερα μυαλά να καίγονται.

Ανθρώπους να θρηνούν μια χαμένη αξιοπρέπεια.

Σκυλιά να τα κλωτσάνε.

Τη Βία να φέρνει Βία.

Τη Δράση να φέρνει Αντίδραση.

Την αλαζονεία να ισοπεδώνει.

Βλέπω όλους στα άκρα.

Τους ξωμάχους να θερίζουν θύελλες.

Τα σύννεφα να μαζεύονται.

Και μια σκληρή βροχή έτοιμη να ξεσπάσει…

(με αφορμή τις δηλώσεις του Α. Τσίπρα για τη βία στον Σκάι και τους Ν. Φακέλους, τα επεισόδια στο ΤΕΙ Πάτρας και την άνοδο των ναζιστών).

http://www.protagon.gr

Νίκος Ορφανός



************************************************************************************
Σκατά, σκατά, σκατά!
Είδα αυτό το βίντεο με τις φοιτήτριες που βρίζουν τον καθηγητή τους, πρόεδρος της Σχολής τους είναι μάλιστα, κάθεται αμίλητος σε μια θέση αμφιθεάτρου ανάμεσά τους... Περιμένεις κάτι να πει, δεν λέει τίποτε. Δεν θα έπρεπε, μου είπε μια γνωστή μου καθηγήτρια, θα ήταν επικίνδυνο να μιλήσει, μπορεί να τον χτυπούσαν... Έχει συμβεί να χτυπήσουν καθηγητές αν τολμήσουν να τους πάνε κόντρα.

Δεν μιλάει, λοιπόν, ο καθηγητής και οι μικρές από πάνω του τον βρίζουν, αφρίζουν, φωνάζουν, ψάχνουν να βρουν τις λέξεις. "Σκατά", λέει η νεαρή στο γκρο πλαν και την ικανοποιεί αρκετά, το ξαναλέει. "Σκατά, σκατά, σκατά, τα κάνατε όλα", διευκρινίζει. Η φωνή της ακούγεται υστερική, απωθητική, στρίγγλικη. Μια μικρή στρίγγλα που εκτίθεται με σιγουριά. Θα βρει υπερασπιστές, το ξέρει. Στο facebook που είδα το βίντεο μια γυναίκα είχε γράψει από κάτω το εξής σχόλιο: "Μα, σκεφτείτε πόση βία υφίστανται τα παιδιά και γίνονται βίαια!".

Υφίστανται βία τα παιδιά; Ποια παιδιά, τα σημερινά ελληνόπουλα; Οι φοιτητές ΤΕΙ και ΑΕΙ είναι ξυλοκοπημένα παιδιά που πάνε στο Πανεπιστήμιο και δικαιούνται να εκφράζονται βίαια; Τα δέρνουν οι γονείς, τα δέρνουν οι δάσκαλοι, τα δέρνει η κοινωνία; Ποιος είναι βίαιος με τα παιδιά σήμερα; ΄Οποιος σηκώσει χέρι σε παιδί κινδυνεύει να βρεθεί σε φυλακή, κι ας είναι και δικό του. Πώς είναι δυνατόν να πιστεύουμε ότι τα παιδιά εισπράττουν βία γι' αυτό τη βγάζουν με τη σειρά τους και, μάλιστα, στους καθηγητές τους;

Μπορεί να το εννοούσε μεταφορικά, βέβαια, η γυναίκα. Με τη μεταφορική βία δεν βγάζεις άκρη, ο καθένας μπορεί να ονομάζει βία ό,τι του αρέσει ή, μάλλον, ό,τι δεν του αρέσει. Κι εμένα μου 'ρχεται να ονομάσω βίαιη την υπερβολική και υπερβολικά αδέξια φροντίδα για τα παιδιά που τα μεγαλώνει χωρίς όρια και τους επιτρέπει να καταντήσουν έτσι. Γιατί όχι; Το να εκθέτεις τα παιδιά στη βία των ορμών τους, μπορεί μια χαρά να το πει κανείς βία. Τόσα πράγματα ονομάστηκαν βία, κι όταν φάμε ξύλο καμιά ώρα δεν θα θυμόμαστε πώς το λένε αυτό.

Αυτό το κορίτσι που είδα να τσιρίζει τόσο αντιπαθητικά στον καθηγητή του, μου θύμισε κάτι σκηνές νέων γονιών με μωρά που δεν ήξεραν τι να τα κάνουν και τα άφηναν να βασανίζονται και να βασανίζουν τους γύρω τους. Μωρά που κλαίνε και θέλουν να κοιμηθούν είναι το κλασικό, είναι περίεργο γιατί κανείς δεν ειδοποιεί τους νέους γονείς ότι το παιδί θέλει κάποια συνταγή για να αποκοιμηθεί. Κι ύστερα μικρά παιδάκια που κάνουν σκηνές υστερίες κι οι γονείς προσπαθούν να τα καλμάρουν μιλώντας τους σα να είναι ενήλικες, ρωτώντας τι θέλουν, παίρνοντας στα σοβαρά κάθε ανοησία τους, χωρίς καμία αίσθηση του περιβάλλοντος χώρου. Γιατί ούτε για την ανάγκη να ενημερώνονται τα παιδιά εξ απαλών ονύχων, ότι θα ζήσουν σε ανθρώπινη κοινωνία, έχουν ενημερωθεί πολλοί σημερινοί γονείς. Έχω συχνά λυπηθεί αυτούς τους γονείς και, κυρίως, αυτά τα παιδιά. Δεν ξέρουν τα κακόμοιρα πώς να βάλουν όρια στον εαυτό τους, τσιρίζουν, ουρλιάζουν από απελπισία ζητώντας από τους γονείς να τους βάλουν όρια κι εκείνοι αρνούνται την ευθύνη. Κι αν εκείνοι αρνηθούν, ποιος θα την αναλάβει; Τα παιδιά είναι καταδικασμένα σε υστερική ζωή, κάθε ώρα και στιγμή να μετράνε τις δυνατότητες αποδοχής, να μη γνωρίζουν στιγμή γαλήνης, στιγμή εμπιστοσύνης σε κανόνες συμβίωσης, να μη χαλαρώνουν, να μη χαίρονται, να μην αναγνωρίζουν, να μην είναι άξια να νιώσουν ευγνωμοσύνη, να τα θέλουν όλα εδώ και τώρα, να μη βάζουν στόχους, να μην πιστεύουν στην προσπάθεια, να μην... να μην...

Πόση στέρηση. Πόσες ελλείψεις. Πραγματικά, μπορείς να πεις ότι κάτι τέτοιο είναι κάτι σαν βία. Να μεγαλώνεις παιδιά που δεν τους βάζεις όρια. Μιλάω γι' αυτά τα κλασικά παραχαϊδεμένα ελληνόπουλα, αυτό το είδος που κυκλοφορεί πολύ τις τελευταίες δεκαετίες. Από την τρομερή αυστηρότητα που γνώρισε η γενιά μας και, κυρίως, η προηγούμενη, φτάσαμε στην πλήρη αποδοχή κάθε ανώριμου χαρακτηριστικού. Τα παιδιά και οι έφηβοι, αιχμάλωτα στην παιδικότητα και στην εφηβεία. Είναι μια γενική τάση βέβαια, αλλά πολλοί το παρακάνουν, με αποτέλεσμα τα παιδιά να μεγαλώνουν χωρίς να μπορούν να θαυμάσουν ή να σεβαστούν κανέναν και τίποτε. Και τότε ποιος θα είναι πρότυπό τους, ποιος θα μπορέσει να τους μάθει οτιδήποτε; Ποιος θα μπορέσει να εκτιμήσει μια προσπάθεια που κάνουν, μια δουλειά που τελειώνουν, μια πορεία, ένα κατόρθωμα; Αυτά τα παιδιά έχουν εξασφαλίσει τη δυστυχία τους δια βίου.

Αυτό το κορίτσι που ούρλιαζε "σκατά" και δεν τα χόρταινε, μου φάνηκε πως φώναζε απελπισμένα "σταματήστε με!". Αλλά είναι αργά πια, κι όντως ο καθηγητής πρέπει να σκεφτεί τη σωματική του ακεραιότητα.

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών - http://www.protagon.gr

Αννα Δαμιανίδη

[panos59]

"Το Καθημερινό Ξύρισμα" (ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ 1979)


Του Νίκου Δήμου. Σε πρώτη μορφή είχε δημοσιευτεί στο περιοδικό "Ταχυδρόμος" το 1979 με άλλον τίτλο (Φαλλοκράτες όλης της γης ενωθείτε) που τον είχε βάλει η σύνταξη του περιοδικού. Μετά άρχισε να κυκλοφορεί σε λαθραία φωτοτυπημένα αντίτυπα, μέχρι που ενσωματώθηκε στο βιβλίο "Σάτιρες" (Νεφέλη 1993). Όμως η κλεψιτυπία συνεχίστηκε και στο Internet, όπου κυκλοφορεί τώρα ανώνυμο με παραλείψεις και με λάθη! Εδώ θα βρείτε το αυθεντικό.
1.
Είμαστε το «ισχυρό φύλο». Και ζούμε - σε μέσο όρο - επτά χρόνια λιγότερο από το «ασθενές».
2.
Σκεφθείτε: επτά ολόκληρα χρόνια ζωής. Η επαχθέστερη φυλετική διάκριση που έγινε ποτέ.
3.
Και μόνο τα επτά χρόνια αρκούν για να καταρρεύσει ο μύθος της καταπίεσης. Πού ακούστηκε οι καταπιεζόμενοι να ζουν περισσότερο από τους καταπιεστές;
4.
Φαινομενικά μοιάζει να σας καταπιέζουμε - εξωτερικά. Αυτό όμως, κυρίες μου, είναι δική σας επινόηση. Όπως οι τρομοκράτες προκαλούν τις δικτατορίες που τους βοηθάνε να καταλήξουν κάποτε στη λαϊκή κυριαρχία, έτσι κι εσείς μας εγκαταστήσατε «κυρίαρχους», για να δημιουργήσετε την τρομοκρατία της ενοχής.
5.
Και ισχυρότερη καταπίεση από αυτήν της ενοχής δεν υπάρχει.
6.
'Aντρας σημαίνει ένοχος. Για όλα.
7.
Αρχίζετε τη μαζική παραγωγή και διανομή ενοχής σαν μητέρες. Και συνεχίζετε σαν αδελφές, ερωμένες, σύζυγοι . . .
8.
Από όλα τα πολυεθνικά μονοπώλια το πιο αλλοτριωτικό είναι το μονοπώλιο της ενοχής. Και το έχετε εσείς!
9.
Η ενοχή είναι που μας κόβει επτά χρόνια. Η ενοχή φέρνει τα εμφράγματα και τα έλκη.
10.
Χάρη σε σας νοιώθουμε πάντα ένοχοι. Από τη στιγμή που δεν θα βάλουμε το πουλόβερ μας (Γιαννάκη! θα με πεθάνεις!) ως τη στιγμή που πεθαίνουμε (Γιάννη μου, πού με αφήνεις!) Έτσι που του έρχεται του Γιάννη να ζητήσει συγγνώμη...
11.
Ένοχοι όταν σας αγκαλιάζουμε (σας πνίγουμε). Όταν δεν σας αγκαλιάζουμε (αδιαφορούμε). Όταν αφήνουμε τη μαμά μας (εγώ που έδωσα τη ζωή μου για σένα!). Όταν δεν την αφήνουμε (μα επιτέλους, άντρας είσαι εσύ;). Όταν σας παντρευόμαστε (σου έδωσα τα καλύτερά μου χρόνια!) κι όταν - οϊμέ! - δεν σας παντρευόμαστε (το αυτό, πιο δραματικά). Όταν σας πηδάμε (με πλάνεψες, με ζάλισες, με παρέσυρες!) κι όταν δεν σας πηδάμε (κατάλαβα - δεν μπορείς!). Όταν είμαστε ευγενείς (τοιούτος είναι;) κι όταν δεν είμαστε (τι αγροίκος!). Κι αλίμονο αν στην ευγενή πράξη της συνουσίας δε δεήσει να σας επισκεφθεί ο οργασμός. Ένοχοι εμείς και για αυτό. Αποκλειστικά. (Δεν τα καταφέρνεις, χρυσέ μου!).


12.
Κι έχουμε και το καθημερινό ξύρισμα...
13.
Η ενοχή μας αγκαλιάζει τα πάντα: φταίμε για τον πληθωρισμό, για τους πολέμους, για την ενεργειακή κρίση - ακόμα και για τον καιρό.
14.
Στην πραγματικότητα η μητριαρχία ουδέποτε έληξε. 'Aλλαξε μόνο μορφή. Από την ωμή δικτατορία του ρόπαλου, έγινε η εξευγενισμένη τυραννία των πλεγμάτων.
15.
«Πίσω από κάθε μεγάλο άντρα υπάρχει μια γυναίκα» Ίσως. Αλλά οπωσδήποτε πίσω από κάθε νευρωτικό, μαμόθρεφτο, αναποφάσιστο, ευνουχισμένο, κακομοίρη άντρα υπάρχει σίγουρα μια γυναίκα.
16.
Η κοινωνιολογική έρευνα έχει αποδείξει πως το 85% των αποφάσεων της οικογένειας παίρνονται άμεσα ή έμμεσα από τις γυναίκες (κυρίως έμμεσα).
17.
Αριστουργήματα μακιαβελικής πολιτικής. Μας υποβάλλετε την απόφασή σας και μετά (αν τα πράγματα δεν πάνε καλά) μας θεωρείτε υπεύθυνους για αυτή.


18.
Κι έχουμε και το καθημερινό ξύρισμα...
19.
Η φεμινιστική προπαγάνδα μας έχει ζαλίσει με την εικόνα της γυναίκας σκλάβας - που τρώει τα χέρια της στη μπουγάδα...
20.
Και η εικόνα του άντρα υποζυγίου (του κουβαλητή) που δουλεύει για να χάνει η κυρία του στο κουμ-καν?
21.
Φανερό είναι πως υπάρχουν αρκετές γυναίκες που δε σκοτώνονται για το νοικοκυριό. Ίσως να υπάρχουν κι άλλες που δεν παίζουν κουμ-καν. Αλλά άντρες μη κουβαλητές δεν υπάρχουν.
22.
Και δε φτάνει που ζείτε επτά χρόνια περισσότερο από μας, είστε και προνομιούχες στον έρωτα.
23.
Οι γυναίκες είναι ικανές για απεριόριστο αριθμό οργασμών την ημέρα - εσείς, κύριε, μπορείτε τρίπαξ?
24.
Και με τη νέα σεξουαλική επανάσταση έχουν κατορθώσει να μας περάσουν όλη την ευθύνη για την ικανοποίησή τους.
25.
Έτσι αν η κυρία είναι βραδυφλεγής, είσαι υποχρεωμένος να δουλεύεις δύο ώρες σαν χαμάλης - χρησιμοποιώντας όλες τις τεχνικές του Alex Comfort, των Masters και Johnson της Καμασούτρα και του Σουκιγιάκι για να χτυπήσουν κάποτε οι καμπάνες.
26.
Αν δεν χτυπήσουν φταίει ο κωδωνοκρούστης. Ποτέ ο κώδων.
27.
Και το τραγικότερο προνόμιο; Μια γυναίκα δεν είναι ποτέ ανίκανη (ή και αν κάποτε έτσι νοιώσει - δεν φαίνεται).
28.
Α! Η τρομακτική τρωτότης του γυμνού άντρα - όπου μπορείτε με μια ματιά να προσμετρήσετε την ψυχική του κατάσταση!


29.
Κι έχουμε και το καθημερινό ξύρισμα...
30.
Λένε πως το ωραιότερο πράγμα στον κόσμο είναι να κάνεις το κέφι σου και να σε πληρώνουν για αυτό.
31.
Υπάρχει πιο μεγάλο κέφι από τον έρωτα;
32.
Αλλά ποιον πληρώνουν για αυτό; Όχι βέβαια τους άντρες . . .
33.
Οι μεγάλες εταίρες είναι η κορυφαία στιγμή της γυναικείας παντοδυναμίας.
34.
Γοήτευαν, γλεντούσαν, κυβερνούσαν, διάλεγαν τους εραστές τους και αποσπούσαν περιουσίες για να δίνουν αυτό που η φύση χαρίζει δωρεάν σε όλους.
35.
Σαν να τιμολογούμε τον ήλιο ή το οξυγόνο.
36.
Αλλά και οι ταπεινές πόρνες είναι απόδειξη δύναμης. Γιατί - ποιος πληρώνει ποιον; Αυτός που έχει ανάγκη.
37.
Κι εσείς, κυρίες μου, δεν είχατε ποτέ ανάγκη. Ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης πάντα μεροληπτούσε για σας.
38.
Κι έχουμε και το καθημερινό ξύρισμα...


39.
Οι γυναίκες καταναλώνουν τετραπλάσιο εισόδημα από αυτό που παράγουν (μαζί με τα οικιακά). Κατ’ επέκταση οι άντρες απολαμβάνουν το ένα τέταρτο της δουλειάς τους (πού είσαι Μαρξ με την υπεραξία σου... Να δεις ποιος δουλεύει... ή μάλλον ποιος δουλεύει ποιον!!)
40.
Δύο πράγματα μισούσα στη ζωή μου - το στρατιωτικό και την εργασία. Και μ’ έπιανε ζάλη όταν σκεφτόμουν πως το ωραίο φύλο - αυτονόητα - δεν είχε υποχρέωση ούτε για το ένα, ούτε για το άλλο.
41.
Οι γυναίκες παραπονιούνται πως δεν πληρώνονται σαν άντρες. Έχετε δει όμως πολλές γυναίκες να εργάζονται «σαν άντρες».
42.
Μια στατιστική αναφέρει πως οι γυναίκες απατούν τους άντρες σε μικρότερο ποσοστό (35% έναντι 48%).
43.
Μια άλλη στατιστική όμως λέει πως οι γυναίκες λένε ψέματα σε μεγαλύτερο ποσοστό (58% έναντι 22%).
44.
'Aρα η πρώτη στατιστική είναι ψευδής κατά 58%. 'Aρα οι γυναίκες απατούν τους άντρες τους σε μεγαλύτερο ποσοστό.
45.
'Aλλωστε απάτη δεν είναι να κοιμάσαι με κάποιον άλλο - απάτη είναι να λες ψέματα.
46.
Παρατηρήστε τα ζευγάρια σε μια λουτρόπολη. Όσο περνάνε τα χρόνια ο μέσος άντρας ολισθαίνει βαθμιαία στο ρόλο του ταλαιπωρημένου, ηλικιωμένου, καρτερικού συνταξιούχου. Είναι γεμάτος παραίτηση, εγκαρτέρηση και υποταγή.
47.
Ενώ όσο περνάνε τα χρόνια η μέση γυναίκα μεταμορφώνεται σε μέγαιρα. Απαιτητική, φωνακλού, υστερική, αυταρχική, καταπιεστική... πεθερά.
48.
Όσο περνούν τα χρόνια το κάθε φύλο δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο.


49.
Και το δικό μας πρόσωπο θέλει και καθημερινό ξύρισμα!
50.
Αφού όμως οι γυναίκες είναι το ισχυρό φύλο, τότε τι χρειάζεται η απελευθέρωση της γυναίκας;
51.
Η απελευθέρωση της γυναίκας είναι για τις γυναίκες η μεγαλύτερη παγίδα - και για μας η τελευταία ελπίδα.
52.
Έτσι και ολοκληρωθεί, σωθήκαμε! Τι είναι το να πλύνεις τρία πιάτα, μπροστά στο να κουβαλάς όλες τις ευθύνες (και την ενοχή) του κόσμου?
53.
Φαινομενικά η απελευθέρωση της γυναίκας θέλει να καταρρίψει την εξωτερική καταπίεση - ελπίζοντας πως θα συντηρήσει την εσωτερική.
54.
Αλλά αυτό είναι λάθος. Το δίχτυ της ενοχής είναι αποκλειστικό όπλο του υποτιθέμενου αδύναμου. Μόλις δυναμώσουν θα το χάσουν. Και θα λυθούν τα νήματα που μας κινούν (ή μας δένουν).
55.
Έτσι η «απελευθέρωση» της γυναίκας θα γίνει η απελευθέρωση του άντρα.
56.
(Και θα πάψω επιτέλους να ανοίγω τις πόρτες και να κρατάω παλτά. Ποτέ δεν κατάλαβα το γιατί.)
57.
Ζήτω λοιπόν η απελευθέρωση της γυναίκας! Μια δεκαετία αφού ολοκληρωθεί, θα δείτεποιος θα ζει επτά χρόνια παραπάνω.
58.
Θα δείτε ποιος θα αισθάνεται ένοχος όταν (και οπότε) δεν υφίσταται ερωτική διέγερση.
59.
Θα δείτε ποιος θα βγάζει χαρτζιλίκι κάνοντας το (κατά εξοχήν) κέφι του...
60.
Φαλλοκράτες όλου του κόσμου ενωθείτε. Κρατήστε λίγο ακόμα τους φαλλούς σας (ξέρω πόσο δύσκολο είναι).
61.
Αφήστε τις γυναίκες να μαίνονται κατά των φαλλών. Θα τους κάνουν έτσι είδος «ουσιώδες εν ανεπαρκεία»
62.
Μόνον τότε οι φαλλοί πραγματικά θα κυβερνήσουν τον κόσμο!



Νίκος Δήμου
___
Ημερομηνία: 13.12.79
Πηγή: ndimou.gr
Φωτογραφία αρχής: Γιάννης Τσαρούχης, 1946

[Κώστας]

Ο Δομοκός

Το τρένο ανέβαινε αγκομαχώντας τις στροφές του Δομοκού. Αριστερά η πλαγιά του βουνού και δεξιά το χάος! Από τα παράθυρα του, οι τρεις κυνηγοί χάζευαν το ποτάμι που κυλούσε στο βάθος της χαράδρας. Σε λίγο φάνηκε και η γέφυρα του Γοργοποτάμου.
Θυμηθείτε πως αυτή η γέφυρα έγινε η αιτία να καθυστερήσει όλη η επιχείρηση του Ρόμελ στην Αφρική, είπε ο Γιώργος. Ο Γιάννης κι΄ ο Αλέκος κούνησαν συμφωνώντας τα κεφάλια τους. Αν δεν την είχαν ανατινάξει τότε, ποιος ξέρει τι έκβαση θα είχε πάρει ο πόλεμος, συμπλήρωσε.
Η παλιά ατμομηχανή πήρε επιτέλους ανάσα. Μπροστά της απλωνόταν η απέραντη Λαρισαϊκή πεδιάδα. Μετά από καμιά ώρα, στο σταθμό της Λάρισας, ρουφούσε με βουλιμία το νερό που της προσέφεραν γεμίζοντας την άδεια δεξαμενή της, προκειμένου να συνεχίσει το ταξίδι της προς το Βορά.
Οι τρεις κυνηγοί, κατέβηκαν από το τρένο, κρατώντας στα χέρια τους τις θήκες με τα δίκαννά τους.

Ο Γιώργος, ήταν γύρω στα σαράντα πέντε. Παλιός και έμπειρος κυνηγός, έπαιζε το ρόλο του μέντορα για τους άλλους δύο.
Δεν θα μείνουμε στη Λάρισα. Τα ξενοδοχεία εδώ είναι ακριβά. Θα πάμε ως ένα χωριουδάκι που ξέρω εδώ παρά έξω. Εκεί, έχει φτηνό ύπνο, καλό φαί και φίνο κρασί, τους είπε.
Οι άλλοι δύο υπάκουσαν χωρίς καμία διαμαρτυρία και η παρέα ξεκίνησε με τα πόδια για τη Γιάννουλη.

Γύρω στις τέσσερεις τα χαράματα, από συνήθεια, πρώτος ξύπνησε ο Γιώργος, φωνάζοντας και στους άλλους δύο να σηκωθούν. Μέχρι τότε, βάλθηκε να γυαλίζει και να λαδώνει το δίκαννό του. Το πρόσεχε πιότερο κι΄ από μωρό παιδί. Ήθελε πάντα την ώρα που θα το χρειαζόταν να μην τον προδώσει. Σε λίγο σηκώθηκαν και οι άλλοι δύο. Ο Γιάννης ντύθηκε βιαστικά κι΄ άναψε το γκαζάκι που κουβαλούσαν μαζί τους για να φτιάξει τρεις καφέδες. Τελευταίος σηκώθηκε ο Αλέκος, ο μικρότερος της παρέας. Φόρεσε τη χακί κυνηγετική του στολή παραλλαγής και καθισμένος στο κρεβάτι, άρχισε να σφίγγει γερά τα κορδόνια από τις καλογυαλισμένες στρατιωτικές του αρβύλες. Τις είχε φυλάξει από το στρατό, ξέροντας πως δύσκολα θ΄ αγόραζε ξανά τόσο γερές δερμάτινες αρβύλες.

Προτού ακόμη ο ήλιος ανατείλει, οι τρεις φίλοι περπατούσαν προς το ποτάμι. Ο Γιώργος ήξερε πως με καλό καρτέρι, κρυμμένοι μέσα στις καλαμιές στις όχθες του Πηνειού, το βράδι θα απολάμβαναν το κρασί τους τρώγοντας αγριόπαπια. Λεφτά, ίσα που τους περίσσευαν για τα εισιτήρια της επιστροφής. Έτσι, η συμφωνία τους με το αφεντικό του πανδοχείου ήταν, πως θα τον πλήρωναν φέρνοντάς του άφθονο καλό κυνήγι.

Όταν φτάσαν στο ποτάμι, τα πάντα τριγύρω ήταν μουσκεμένα από την πρωινή υγρασία. Πριν χωθούν στις καλαμιές, ο Γιώργος προειδοποίησε τον Αλέκο να προσέχει πολύ όταν τα παραμερίζει, γιατί τα καλάμια κόβουν σαν το ξυράφι άμα δεν τα προσέξεις. Μετά από λίγη ώρα δύσκολης πορείας, ο Γιώργος υπέδειξε το μέρος που θα έστηναν το καρτέρι. Οι τρεις φίλοι ξάπλωσαν μπρούμυτα, έχοντας τα δίκαννά τους στραμμένα προς το ποτάμι έτοιμα σε θέση βολής. Ο ήλιος μόλις είχε αρχίσει να ξεπροβάλει και όπου νάναι τα παπιά θα κάναν την εμφάνισή τους.

Δικό σου! Πάρτο στο κεφάλι, μη το γεμίσεις σκάγια. Η μπαταριά από το δίκαννο του Αλέκου, ακούστηκε ξερή κάνοντας τα πουλιά τριγύρω να σωπάσουν. Το παπί έγειρε στο πλάι και απέμεινε άψυχο να επιπλέει στα ήρεμα νερά του ποταμού. Σκύλος στη παρέα δεν υπήρχε. Ο Αλέκος έβγαλε τα ρούχα του και βούτηξε άφοβα στα κρύα νερά του ποταμού. Οι άλλοι δύο τον παρατηρούσαν, έχοντας το νου τους για καμιά νεροφίδα, που αν και δεν τσιμπούσε, ο Αλέκος τη φοβόταν πολύ. Από μακριά φάνηκε να πλησιάζει μια μακρόστενη σαν πιρόγα ποταμόβαρκα. Αν είχε φανεί λίγο πιο πριν, ο Αλέκος θα την είχε γλυτώσει τη βουτιά.

Το βράδυ μπροστά στο τζάκι, συνόδευαν το κρασί τους, τρώγοντας αγριόπαπια. Ο πανδοχέας είχε πάρει και με το παραπάνω, το μερτικό του. Μάλιστα τους πρότεινε, πώς αν συνεχίσουν έτσι, μπορούν να κάτσουν όσες μέρες θέλουν. Πήρε κι΄ αυτός το ποτήρι του, κι΄ έκατσε μαζί τους, απλώνοντας τα πόδια του να ζεσταθούν στη φωτιά. Με τη κουβέντα, έμαθαν πως φόβος και τρόμος στη περιοχή, είχε γίνει μία αγέλη λύκων, που τα βράδια δεν άφηνε όρθιο ζωντανό για ζωντανό. Τι δόκανα τους είχαν βάλει, τι καρτέρια τους είχαν στήσει, τι τσοπανόσκυλα είχαν ξαμολήσει. Αυτοί λες και κάποιος τους προειδοποιούσε, κατάφερναν πάντα να λιανίζουν τα άτυχα ζωντανά μέσα στο ίδιο τους το μαντρί. Πάντα ορμούσαν στο μέρος που δε φυλαγόταν!

Οι μέρες πέρασαν και οι τρεις φίλοι έπρεπε να επιστρέψουν. Ο Γιώργος πρότεινε να πάνε με τα πόδια μέχρι τη Λαμία διασχίζοντας το Δομοκό και από εκεί να πάρουν το τρένο για την Αθήνα. Μπορεί στο διάβα τους αυτό να πετύχαιναν κάτι καλό. Έτσι θα τους έμεναν και χρήματα, όταν θα το πουλούσαν στην αγορά. Το βράδυ θα διανυκτέρευαν κάτω από κανένα δένδρο. Χαιρέτησαν το πανδοχέα ανταλλάσοντας υποσχέσεις για γρήγορη επάνοδο και ξεκίνησαν για τη Λαμία.

Η νύχτα τους έπιασε, όπως είχε προβλέψει ο Γιώργος, κάπου στο Δομοκό. Βρήκαν ένα μέρος απάγκιο και άναψαν φωτιά για να ζεσταθούν. Το σκοτάδι είχε πέσει για τα καλά. Έφαγαν ότι κουβαλούσαν μαζί τους και ετοιμάστηκαν για ύπνο. Έριξαν ξύλα στη φωτιά για να τη διατηρήσουν όσο πιο πολύ γινόταν και χώθηκαν μέσα στους υπνόσακους που κουβαλούσαν στα σακίδιά τους. Αύριο με το καλό θα έφταναν στη Λαμία.

Πρώτος σαν από ένστικτο ξύπνησε ο Αλέκος. Αθόρυβα σήκωσε και τους άλλους δύο. Μέσα στις φυλλωσιές, έξι ζευγάρια κίτρινα μάτια τους παρατηρούσαν λαμπυρίζοντας στο λιγοστό φως της ξεψυχισμένης φλόγας.
Λύκοι! Ψιθύρισε ο Γιώργος. Καθίστε πλάτη με πλάτη και οπλίστε όσο πιο αθόρυβα μπορείτε τα δίκαννα σας.

Τα όπλα άδειασαν με μιας το περιεχόμενό κι΄ από τις έξι τους κάνες, πάνω στην αγέλη που ορμούσε προς το μέρος τους. Τρεις λύκοι έπεσαν προτού ακόμη πλησιάσουν, άψυχοι στο παγωμένο χώμα. Οι υπόλοιποι, πήδηξαν με λύσσα πάνω τους…

zifl

[sofia13]

Ρεαλιστικό και μπρουτάλε.......
Με το τέλος της αφήγησης , ακόμα και τα μαλλιά μου σηκώθηκαν όρθια , απο φόβο και ανατριχίλα.
Zifi , για άλλη μιά φορά....

[Κώστας]

μεθαύριο.jpg (64.33 KiB) Προβλήθηκε 48 φορές

Χριστίνα

[Κώστας]

Μονόλογος

-Θα γράψεις κάτι; Έχω νυστάξει.
-Λίγο ακόμα.
Να βρω τη πρώτη λέξη.
Ύστερα, όλα θα ελευθερωθούν.
-Κλείνουν τα μάτια μου. Δεν μπορώ.
-Στάσου! Βάλε άλλο ένα κι΄ άναψε ένα τσιγάρο.
Άλλωστε πως μπορείς να φύγεις, αφού είσαι εγώ!
-Γιατί μου το κάνεις αυτό;
-Σώπα! Κοίτα! Διάβασε!...
-Όλο το βράδυ για μια λέξη μόνο;
Χρώμα;
-Ναι.
Όμως για σκέψου ποιό;

Χριστίνα