Δανειστική βιβλιοθήκη

[κατερινα 55]

Η κρέμα που κάνει θαύματα Ρέα Βιτάλη






Το βράδυ έπεσε να κοιμηθεί παραπονούμενη ότι κάτι την ενοχλούσε στο βλέφαρό της. Το πρωί ξύπνησε με το βλέφαρο κλειστό. Κι άρχισε ένας αγώνας δρόμου για τη φίλη μου την Ελένη. Η ζωή της γέμισε με μιας άγνωστες λέξεις, ατζέντες με ονόματα γιατρών, ψέματα, αλήθειες και γιατί. Χιλιάδες, αναπάντητα –γιατί;-.

H Ελένη είναι 30 ετών, γλυκιά, υπομονετική και πρόσφατα μητέρα. Η φίλη μου η Ελένη έμπλεξε…Κι έτσι η συνέχεια έμοιαζε με λαχανιασμένη ταινία βουβού κινηματογράφου. Τα νοσοκομεία, οι μεταφορές, το βλέμμα. Το βλέμμα! Καθώς ψηλαφίζει αργά αργά. Καθώς αποκρυπτογραφεί. Κι η ψυχή έτοιμη να πιαστεί από μια σανίδα. Μα είχε τέτοια φουρτούνα!

Θυμάμαι τους απέραντους διάδρομους στο νοσοκομείο. Τις ανοιχτές πόρτες των δωματίων με τα πόδια στη σειρά. Φλύαρα τα πόδια. Να δίνουν στοιχεία για το φύλο, την ηλικία. Και δίπλα τους «οι συνοδοί». Στο δικό τους δύσκολο ρόλο. Από το ύφος τους και μόνο καταλαβαίνεις την έκβαση. Από το χαμόγελο ή τη πίκρα ή τη βαριεστιμάρα που αντιστοιχεί για ηλικιωμένους ασθενείς, γι΄αυτούς που οι θνητοί «παίζοντας» για λίγο τους Θεούς λέμε «άντε να φύγει πια να ξεκουραστεί».

Μα η φίλη μου η Ελένη ήταν 30 ετών. Μπήκε στην εντατική Νοέμβριο και μου έστειλε «χρόνια πολλά» για τα γενέθλιά μου από κει. Πόσες τσέπες έχει η καρδιά; Έφτασαν Χριστούγεννα. Απέναντι από το κρεβάτι της οι νοσοκόμες στόλισαν δέντρο. Εντατική…Οι στολές, οι κουβέντες πίσω από τη μάσκα, το άγγιγμα, τα σημειώματα, η ανημποριά. Το Σώμα! Άδειο, αφυδατωμένο, αχρησιμοποίητο, άδοξο. «Μ΄ένα κορμί ότι κάνω».Γαμώτο!

Της φέρναμε νέα του έξω κόσμου. Τα δικά της ήταν διαφορετικά. Ο νεαρός δεξιά πέθανε, τον γέρο αριστερά τον φέρανε νύχτα. Έβγαινα έξω και μύριζα τον αέρα. Τι ωραία που μυρίζει ο αέρας έξω από τον Ευαγγελισμό! Μετά ντρεπόμουν…Έφτασε το Πάσχα. Λίγο πριν το Χριστός Ανέστη βγήκε! Πέντε μήνες μετά…

Δεν μπορούσε να στηριχτεί καλά στα πόδια της και όλη της η αγωνία ήταν αν ο μικρός θα την αναγνώριζε. Γύρισε. Το βλέμμα της γύρισε αρκετές μέρες μετά από κείνη. Χωριστά ήρθαν! Και μεις θλιβεροί θεατές με σαχλά, γλυκανάλατα «είσαι μια χαρά». Η φίλη μου η Ελένη.Ο γιος της, μερικές ώρες μετά κούρνιασε στην αγκαλιά της. Ποια σοφή κλωστή τον έραψε πάνω της για ώρες; Το μωράκι της. Το καραγκιοζάκι της. Ενάμιση χρονών. Και κείνη περπάταγε στη ζωή σαν αστροναύτης. Μερικές φορές ήθελε να μας μεταφέρει ότι έζησε. Άλλες σιωπούσε. Δε τα μοιράζονται όλα οι άνθρωποι…Μερικά τα καταλαβαίνεις μόνο αν τα ζήσεις. Αύριο ξεκινάει ακτινοβολίες. Φοβάται απέραντα! Σήμερα τη συνάντησα στο κήπο. Ρουφούσε τον ήλιο σαν θερμοσυσσωρευτής. Τη ρώτησα αν θέλει κάτι από την αγορά. Χαμογέλασε. Κοιταχτήκαμε βαθιά. Και μετά με συνωμοτικό αστείο χαμόγελο την άκουσα να λέει «Θέλω μια κρέμα ημέρας, απ αυτές που κάνουν θαύματα».Τι βάλσαμο η κουβέντα της! Σαν δροσερό αεράκι που σηκώνει τα μαλλιά των κοριτσιών! Η φιλενάδα μου η Ελένη…
Σας γράφω αυτό το κείμενο, τώρα που η μέρα μεγαλώνει και δεν αγαπάει το σκοτάδι. Αρχές καλοκαιριού εκ μέρους της Ελένης. Γιατί σε τούτη τη στήλη γνωριζόμαστε πια και καταλαβαινόμαστε…Αδράξτε τη μέρα, μην ασχολείστε με κυτταρίτιδες και πόντους και μ@λ@κίες. Μόνο με το χαμόγελό σας ν΄ ασχολείστε! Το χαμόγελο που φέρνει η επίγνωση του σπουδαίου εφήμερου. Και καμιά φορά αγοράστε καμιά κρέμα ημέρας … Απ΄αυτές που κάνουν θαύματα όπως μου είπε γελώντας το Ελενάκι μου. Γιατί μερικά ψέματα είναι πολύ όμορφα…Όσο όμορφη είναι η ζωή…Όσο όμορφο είναι το χαμόγελό της Ελένης γιατί το αλάτισε το δάκρυ.

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών
http://www.protagon.gr

[ΑΝΝΑ59]

..............…Αδράξτε τη μέρα, μην ασχολείστε με κυτταρίτιδες και πόντους και μ@λ@κίες. Μόνο με το χαμόγελό σας ν΄ ασχολείστε! Το χαμόγελο που φέρνει η επίγνωση του σπουδαίου εφήμερου. Και καμιά φορά αγοράστε καμιά κρέμα ημέρας … Απ΄αυτές που κάνουν θαύματα όπως μου είπε γελώντας το Ελενάκι μου. Γιατί μερικά ψέματα είναι πολύ όμορφα…Όσο όμορφη είναι η ζωή…Όσο όμορφο είναι το χαμόγελό της Ελένης γιατί το αλάτισε το δάκρυ.[/color][/u]

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών
http://www.protagon.gr[/quote]
.............ειναι ομορφο το χαμογελο μας.......γιατι το αλατισε το δακρυ....

[sofia13]

[Κώστας]

[Κώστας]

Το όριο του ορίζοντα

Άραξα το τετράτροχό μου μου οριακά, με τους μισούς μπροστινούς του τροχούς σχεδόν να αιωρούνται στο κενό. Ήθελα να πλησιάσω στην άκρη όσο πιο πολύ γινόταν. Έμεινα καθισμένος πάνω στη σέλα, χωρίς να τολμήσω να ρισκάρω τη χαρά λίγων έστω και αβέβαιων βημάτων. Φύσαγε εννιάρι. Το σπρέι που σηκωνόταν από τη θάλασσα μου μαστίγωνε το πρόσωπο. Κάθε φορά που έγλυφα τα χείλια μου, γευόμουν την αλμύρα της. Κι΄ αυτό μου άρεσε πολύ. Φρέσκια μοναδική γεύση που κανένα φαγητό δεν μπορεί να στη προσφέρει. Ούτε καν το ίδιο το αλάτι, όταν σαλιώνεις το δάχτυλο και το παίρνεις από το πάτο του πιάτου. Το ξεροβόρι φρόντιζε τα πνευμόνια μου να γεμίζουν μοναχά θαλασσινό αέρα και καθόλου υγρή υγρασία. Αυτή την αρρωστιάρικη υγρασία που ο νοτιάς ξέρει καλά και κουβαλά και που κολλάει παντού στο κορμί και στα ρούχα πανιάζοντας τα.
Με το βλέμμα, έψαξα να βρω τη γραμμή του ορίζοντα. Εκεί, που στη γαλήνη τελειώνουν οι ορθολογιστικές σκέψεις σα να φοβούνται να προχωρήσουν παραπέρα, μη ξέροντας πίσω της τι θα βρουν. Σα να τελειώνει εκεί ο κόσμος κι΄ ας γράφουν το αντίθετο τα βιβλία. Εκεί που τα καράβια μοιάζουν ν΄ ακροβατούν σαν τα θωρείς από μακριά. Εκεί που μονάχα η φαντασία ενός υγιούς μυαλού, έχει το θάρρος και προχωρά. Και ταξιδεύεις μαζί της, αντλώντας από τις εμπειρίες και τις αναμνήσεις σου. Βάζεις κι΄ άλλα που θάθελες νάχες κάνει και που δε πρόλαβες ή η τύχη δεν τάφερε βολικά και δεν τα βίωσες.
Σήμερα όμως, γραμμή δεν υπήρχε. Ουρανός και θάλασσα ντυθήκαν με το ίδιο μολυβί χρώμα και παντρευτήκαν. Σήμερα το ταξίδι θάταν πολύ δύσκολο. Δεν έβλεπα καν το όριο που έπρεπε να ξεπεράσω. Έπρεπε όμως να ταξιδέψω. Χωρίς ορίζοντα για οδηγό, κάτι που θέλει τόλμη και θάρρος. Σαν το πιτσιρίκι που του πρωτοβγάζουν τις βοηθητικές από το ποδήλατο αλλά αυτό τολμά!
Στο μυαλό μου ήρθαν τα λόγια μιας άγνωστης φίλης.
Ναι Κώστα, η σκπ μπορεί να τα πάρει όλα, ακόμα και την αναπνοή, αλλά μέχρι να πάρει (αν το πάρει) το μυαλό μας ας το εκμεταλλευτούμε-εμπιστευτούμε μέχρι τέλους!!!
Το εμπιστεύτηκα λοιπόν και το ταξίδι μου ξεκίνησε!...

zifl

[Φαίδρα]

Κώστα αυτό το κείμενο.... δεν έχω λόγια.. ότι και να πω θα είναι λίγο. Ευχαριστώ

[ΑΝΝΑ59]

Το όριο του ορίζοντα

Άραξα το τετράτροχό μου μου οριακά, με τους μισούς μπροστινούς του τροχούς σχεδόν να αιωρούνται στο κενό. Ήθελα να πλησιάσω στην άκρη όσο πιο πολύ γινόταν. Έμεινα καθισμένος πάνω στη σέλα, χωρίς να τολμήσω να ρισκάρω τη χαρά λίγων έστω και αβέβαιων βημάτων. Φύσαγε εννιάρι. Το σπρέι που σηκωνόταν από τη θάλασσα μου μαστίγωνε το πρόσωπο. Κάθε φορά που έγλυφα τα χείλια μου, γευόμουν την αλμύρα της. Κι΄ αυτό μου άρεσε πολύ. Φρέσκια μοναδική γεύση που κανένα φαγητό δεν μπορεί να στη προσφέρει. Ούτε καν το ίδιο το αλάτι, όταν σαλιώνεις το δάχτυλο και το παίρνεις από το πάτο του πιάτου. Το ξεροβόρι φρόντιζε τα πνευμόνια μου να γεμίζουν μοναχά θαλασσινό αέρα και καθόλου υγρή υγρασία. Αυτή την αρρωστιάρικη υγρασία που ο νοτιάς ξέρει καλά και κουβαλά και που κολλάει παντού στο κορμί και στα ρούχα πανιάζοντας τα.
Με το βλέμμα, έψαξα να βρω τη γραμμή του ορίζοντα. Εκεί, που στη γαλήνη τελειώνουν οι ορθολογιστικές σκέψεις σα να φοβούνται να προχωρήσουν παραπέρα, μη ξέροντας πίσω της τι θα βρουν. Σα να τελειώνει εκεί ο κόσμος κι΄ ας γράφουν το αντίθετο τα βιβλία. Εκεί που τα καράβια μοιάζουν ν΄ ακροβατούν σαν τα θωρείς από μακριά. Εκεί που μονάχα η φαντασία ενός υγιούς μυαλού, έχει το θάρρος και προχωρά. Και ταξιδεύεις μαζί της, αντλώντας από τις εμπειρίες και τις αναμνήσεις σου. Βάζεις κι΄ άλλα που θάθελες νάχες κάνει και που δε πρόλαβες ή η τύχη δεν τάφερε βολικά και δεν τα βίωσες.
Σήμερα όμως, γραμμή δεν υπήρχε. Ουρανός και θάλασσα ντυθήκαν με το ίδιο μολυβί χρώμα και παντρευτήκαν. Σήμερα το ταξίδι θάταν πολύ δύσκολο. Δεν έβλεπα καν το όριο που έπρεπε να ξεπεράσω. Έπρεπε όμως να ταξιδέψω. Χωρίς ορίζοντα για οδηγό, κάτι που θέλει τόλμη και θάρρος. Σαν το πιτσιρίκι που του πρωτοβγάζουν τις βοηθητικές από το ποδήλατο αλλά αυτό τολμά!
Στο μυαλό μου ήρθαν τα λόγια μιας άγνωστης φίλης.
Ναι Κώστα, η σκπ μπορεί να τα πάρει όλα, ακόμα και την αναπνοή, αλλά μέχρι να πάρει (αν το πάρει) το μυαλό μας ας το εκμεταλλευτούμε-εμπιστευτούμε μέχρι τέλους!!!
Το εμπιστεύτηκα λοιπόν και το ταξίδι μου ξεκίνησε!...

zifl

Αυτο ειναι !!!!! ''Η ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΣΠΟΥΔΑΙΟΥ ΕΦΗΜΕΡΟΥ'' , οπως λεει η Ρεα !!!!!!!!!!!!!! Επιγνωση, επιδιωξη και απολαυση του ΠΟΛΥ ΣΠΟΥΔΑΙΟΥ ΕΦΗΜΕΡΟΥ !!!!!!Αυτο ειναι που βρισκουμε καθημερινα, εμεις !!!!!!!! Δεν χανουμε, βρισκουμε ! Δεν χανουμε, ΚΕΡΔΙΖΟΥΜΕ !!!!!!!!!!!!!!!!!!

[sofia13]

Καλά ταξίδια Κώστα και χωρίς ορίζοντα. Είναι περιοριστικοί οι ορίζοντες, δεν έχουν παρακάτω....
Καλό ταξίδι !

[panos59]

...Με το βλέμμα, έψαξα να βρω τη γραμμή του ορίζοντα...
Σα να τελειώνει εκεί ο κόσμος κι΄ ας γράφουν το αντίθετο τα βιβλία...
Εκεί που τα καράβια μοιάζουν ν΄ ακροβατούν σαν τα θωρείς από μακριά...
... και το ταξίδι ξεκίνησε!...

τόχεις, ρε φίλε Κώστα .... "τόχεις" .....πώς το λένε.....!!!!!!
και κάθομαι ...και γαληνεύω στην πριμάτσα σου....
και κλείνω τα μάτια ...και ψιλοαποκοιμιέμαι που μας ταξιδεύεις...

όρτσα τα πανιά καπετάνιο! όρτσα, κι όπου μας βγάλει!
το πλήρωμα καταστρώματος σε χαιρετά!

[Κώστας]

Ούτως ή άλλως σε άγνωστες θάλασσες ταξιδεύουμε. Χαίρομαι πραγματικά που σας έχω συντροφιά. Είμαστε, το καλύτερο πλήρωμα καταστρώματος που μπορούσα να φανταστώ. Και να σκεφτείς δεν σας έψαξα καν! Αυτή η τύχη που την εκλιπαρούμε να φανεί για μια μόνο φορά ευνοϊκή μαζί μας, με προσέλαβε και μ΄ έφερε κοντά σας. Αυτή που της ζητάμε το λόγο γιατί σε μας; Μια χαρά παιδιά είμαστε και μια χαρά ζωή, έστω νομίζαμε, ότι ζούσαμε. Κι΄ όμως, μέσα στην αδικία της, στέλνει και δωράκια. Που πλέον δεν περνούν απαρατήρητα. Δεν χρειάζονται καν επανεκτίμηση. Λάμπουν από την αρχή, ακόμη και μέσα από το εντυπωσιακό περιτύλιγμά τους. Δεν μου αξίζει, ούτε μπορώ και θέλω να φορτωθώ το ρόλο του καπετάνιου. Θα παραμείνω όμως ένα όσο πιο ικανό πλήρωμα μπορώ, όπως όλοι σας και θα βοηθώ να ταξιδεύουμε όλοι μαζί όσο πιο συχνά μπορούμε.