sofia13 έγραψε:To τέλος ειδικά, μας διέλυσε...........................................................................................
'' Εκείνη την ώρα της απόγνωσης, ούτε καν πέρασε απ΄το μυαλό του, τι μπορεί να σημαίνει
νάχει κανείς στη ζωή φίλους ! ''......................................................................................
Ακριβως......!!!! Ηταν το πιο συγκλονιστικο μερος του διηγηματος !!!!!
ΤΡΕΙΣ ΛΑΛΟΥΝ ΚΑΙ ΔΥΟ ΧΟΡΕΥΟΥΝ!!!-Ο ΧΟΡΤΑΤΟΣ , ΤΟΝ ΝΗΣΤΙΚΟ ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙ !!!
Η βελόνα κατέβηκε αργά – αργά, βυθίζοντας τη μυτερή της μύτη, μέσα στο αυλάκι του βινυλίου. Η φωνή της ντίβας, πλημμύρισε το χώρο. Έκλεισα τα μάτια και έψαξα μέσα στα απόκρυφα κύτταρα της μνήμης μου. Αυτά, στα οποία αποκλειστική πρόσβαση είχα μόνο εγώ και κανένας άλλος! Θα ξανάκανα τη διαδρομή! Με κλειστά τα μάτια. Για πέντε λεπτά. Όσο κρατούσε το κομμάτι!
Καβάλησα τη μηχανή, και ξεκίνησα αφήνοντας τον αέρα να μου δέρνει ευχάριστα το πρόσωπο. Γλιστρούσα με άνεση και μαεστρία ανάμεσα στα αργοκίνητα ακινητοποιημένα τετράροδα. Όποτε το βλέμμα μου διασταυρωνόταν με κάποιου οδηγού τους, έβλεπα τη ζήλια να ξεχειλίζει και το φθόνο να ζωγραφίζεται στο ταλαιπωρημένο πρόσωπό του. Το εγκλωβισμένο μέσα στο τιμαλφές απόκτημα του, όνειρο μιας ζωής και καρπό απανωτών στερήσεων.
Η κατηφόρα στο Δαφνί, η λίμνη Κουμουνδούρου, η Χαλυβουργική και μετά στροφή δεξιά, για Μέγαρα, από τη παλιά Εθνική, αυτή που τελειώνει στον Ισθμό της Κορίνθου. Άνοιξη κι΄ οι μυρωδιές συναγωνίζονταν για το ποια θα υπερισχύσει. Η διαδρομή, έτοιμη να μου χαρίσει το αίσθημα της απόλυτης ελευθερίας, απλωνόταν φιδίσια μπροστά μου. Από αριστερά η κοιμισμένη θάλασσα και από δεξιά το απόκρημνο βουνό. Η μηχανή γουργούριζε ευχαριστημένη κι΄ εγώ έκανα το Νουρέγιεφ να ντρέπεται με τη χάρη και αρμονία των πλαγιασμάτων μου. Μια δεξιά μια αριστερά. Άνοιγμα το γκάζι στη σύντομη ευθεία και μετά φρένα, μέχρι τη κορφή της στροφής, ίσα να μη με πετάξει έξω. Και μετά γκάζι! Πολύ γκάζι! Τόσο, ώστε να ξηλώσει το πίσω λάστιχο την άσφαλτο! Αυτή η αίσθηση της επιτάχυνσης! Από τα υλικά αγαθά που μπορεί ν΄ αποκτήσει ένας συνηθισμένος άνθρωπος, δε γνωρίζω κάτι που να μπορεί να σου προσφέρει παρόμοια συγκίνηση. Όλα έρχονται πολύ πιο γρήγορα απ΄ ότι περιμένεις και κρατάνε δευτερόλεπτα. Δευτερόλεπτα αδρεναλίνης. Δευτερόλεπτα που δε συγχωρούν λάθη. Δευτερόλεπτα που μαθαίνεις και δοκιμάζεις τα όριά σου. Δευτερόλεπτα που νοιώθεις κυρίαρχος, νικητής, εξουσιαστής και κατακτητής. Δευτερόλεπτα που το μυαλό αδειάζει από τις σκέψεις του, σα να μην υπήρξαν ποτέ! Δευτερόλεπτα ονείρου, ασύλληπτου, μοναδικού, για όποιον έχει το κουράγιο να δοκιμάσει. Γιατί θέλει πολύ κουράγιο και ψυχή, που τα κατακτάς σιγά – σιγά. Με το καιρό. Με κάθε μοίρα απ΄τις 360, επιπλέον στριψίματος του δεξιού σου καρπού.
Φρένα και άνοιγμα προς τ΄ αριστερά. Σ΄ αυτή τη στροφή, μετά το σαμαράκι, έχει μια λακκούβα, που αν δεν τη προλάβεις αλλοίμονό σου. Αλλά κι΄ η πτώση, μέσα στο παιχνίδι είναι. Ρυθμιστής ισορροπιών, σου βάζει τα όρια, ώστε ν΄ αποφύγεις τις υπερβολές του ενθουσιασμού! Κι όμως, δε ξέρω κανένα που μετά από πτώση και μόλις έγιανε να μην ξανακαβάλησε. Φιλικό σαράκι, ευπρόσδεκτος ξενιστής η μηχανή, που όσοι τον γνωρίσουν δεν θέλουν να τον διώξουν με τίποτα από τη ψυχή τους. Γιατί όσο κι΄ αν ο πολύς ο κόσμος δεν μπορεί να το καταλάβει, εκεί μιλάει. Στη ψυχή! Και λέει στο καθένα αυτά που μπορεί ν΄ ακούσει και να καταλάβει. Άσχετα από βιβλία και μόρφωση. Προσφέρει ελευθερία! Και το αίσθημά της δεν περιορίζεται. Ή την έχεις ή όχι!
Όποτε ο δρόμος το επέτρεπε, έριχνα μια κλεφτή ματιά προς τ΄ αριστερά, στη θάλασσα. Μου άρεσε έτσι που με τύφλωνε ο ήλιος όπως μου τον αντιγυρνούσε. Πέρασα δίπλα από τα διόδια, και συνέχισα μέχρι τα Ίσθμια. Άραξα τη μηχανή στην άκρη του τσιμέντου, οριακά, δίπλα στη θάλασσα και παρέμεινα καθισμένος στη σέλλα να χαζεύω το σάλι που πηγαινοερχόταν. Από κάτω μου, ανέβαινε η ζέστη από τον κινητήρα που μόλις είχα σβήσει, συντροφιά με τριγμούς από τη μηχανή που κρύωνε. Ξεκαβάλησα αρχίζοντας να επιθεωρώ πρώτα τα βασικά και μετά τις υποχόνδριες λεπτομέρειες. Έβγαλα από τη τσέπη μου τα μαντηλάκια και βάλθηκα να γυαλίζω τις ψιλολασπωμένες ζάντες. Ήταν εκείνη η λακκούβα η καινούργια, η γεμάτη νερά, που δεν την ήξερα και που δεν είχα προλάβει ν΄ αποφύγω. Εκείνη που έκανε τις αναρτήσεις να τερματίσουν στη προσπάθεια τους να με κρατήσουν όρθιο. Δίπλα μου, περνούσαν ατσαλάκωτοι αυτοκινητάδες, που κουνούσαν με απορία το κεφάλι, για τον υπέρμετρο παθολογικό ζήλο που έδειχνα. Μου την έσπαγε εκείνη την ώρα να μην είναι καθαρή. Άλλες φορές την έπνιγα στη λάσπη χωρίς καμία τύψη. Αλλά κάθε πράμα στην ώρα του! Κι η ώρα τώρα επέβαλε φασίνα!
Ποτέ ο δρόμος της επιστροφής δεν είναι ίδιος. Αλλάζουν τα πάντα. Ακόμα και το τοπίο φαντάζει διαφορετικό. Σα να μην έχεις ξαναπεράσει. Άλλες οι στροφές, άλλες οι λακκούβες, άλλα τα βουνά. Ακόμη και τα σημάδια που έβαλες για να γυρίσεις δεν υπάρχουν. Μόνο οι ευθείες μένουν στη θέση τους, αλλά δεν είναι πάντα εύκολο να το αναγνωρίσεις. Ζεις τη συγκίνηση ξανά παρ΄ ότι ξέρεις πως οδεύεις προς το τέλος. Σπάνιο πράγμα ν΄ απολαμβάνεις την επιστροφή το ίδιο όπως και το πηγαιμό! Ο δεξιός δείκτης, μόνιμα ακουμπισμένος στη μανέτα του φρένου, ετοιμοπόλεμος, να τη «τσιμπά» όποτε χρειαζόταν και ο καρπός να ζυγίζει καλά τις κινήσεις του. Είπαμε, περιθώριο λάθους δεν υπάρχει. Όλα γίνονται για μία και μοναδική φορά. Κι΄ αν δεν είσαι σε θέση ν΄ αποφασίσεις ή διστάσεις, το τίμημα μπορεί νάναι πολύ βαρύ. Αυτή άλλωστε είναι κι΄ η ομορφιά. Αυτό που κάνει τόσους και τόσους πιτσιρικάδες να δουλεύουν σαν τα σκυλιά, ξεφορτώνοντας κούτες, για να καταφέρουν ν΄ αγοράσουν μια μηχανή! Κι΄ όταν μαζέψουν τα λεφτά, τα δίνουν χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς καμία τύψη, ξέροντας από πριν αυτά που θα τους χαρίσει.
Τα χρατς – χρατς από το δίσκο που τέλειωσε, σήμαναν και το τέλος του ταξιδιού μου. Ίσα που πρόλαβα να την αράξω! Σήκωσα το βλέμμα μου και κοίταξα έξω απ΄ το παράθυρο αναζητώντας την. Μηχανή δεν υπήρχε όπως άλλοτε. Στη θέση της μια γουρούνα! Περίμενε πρόθυμη να ζωντανέψει ξανά τις αναμνήσεις μου. Ο μόνος συμβιβασμός ήταν οι τέσσερεις τροχοί της!
zifl
H μεγαλύτερη ηθική ικανοποίηση είναι να βλέπεις τη φωτεινότητα που εκπέμπει ένα ευχαριστημένο πρόσωπο και να ξέρεις ότι έχεις συμβάλλει κι΄ εσύ σ΄ αυτό.
H μεγαλύτερη ηθική ικανοποίηση είναι να βλέπεις τη φωτεινότητα που εκπέμπει ένα ευχαριστημένο πρόσωπο και να ξέρεις ότι έχεις συμβάλλει κι΄ εσύ σ΄ αυτό.
Δεν μπόρεσα να τ΄ ανεβάσω καλά. Ο μόνος τρόπος αν θέλετε να τα δείτε είναι να τα κάνετε saveas στον υπολογιστή σας, εκτός αν μπορεί να κάνει κάτι ο Στάθης.
Το πρόβλημα διορθώθηκε! Μάλλον έβαλε το χεράκι του ο Στάθης τον οποίο κι΄ ευχαριστώ!
Τελευταία επεξεργασία από το μέλος Κώστας την Παρ Μαρ 01, 2013 11:11 pm, έχει επεξεργασθεί 1 φορά συνολικά.
H μεγαλύτερη ηθική ικανοποίηση είναι να βλέπεις τη φωτεινότητα που εκπέμπει ένα ευχαριστημένο πρόσωπο και να ξέρεις ότι έχεις συμβάλλει κι΄ εσύ σ΄ αυτό.
Απο χθές το '' παλεύω '' όσο μπορώ, με τη Diva που ΜΙΑ υπήρξε !!!
Με τις μηχανές και την αίσθηση απόλυτης ελευθερίας (που χαθηκε νωρίς).
Σήμερα '' εικόνες'' άλλες ντυμένες με λόγια-ποίηση........... για το απέραντο ταλέντο ! για τις μνήμες που ξύπνησες !
Κώστα !!!!!! Μηχανοβιοι και μη, ταξιδεψαμε μαζι σου !!!!!! Ολοι ...καποιο ταξιδι , απο το παρελθον, το ''καλο'' παρελθον φεραμε στη μνημη μας ...!!!! Καποιο ταξιδι ...με καποια ''μηχανη''......!!!!!!! Νοσταλγια, γλυκες μνημες.....και το δακρυ ....παραμονευει ........!!!!!!! Ομως....οι τεσσερις τροχοι ....το γυριζουν πισω...!!!! Μας δειχνουν τους διαφορετικους, νεους δρομους, μας δινουν αισιοδοξια και ξαλαφρωνουν την ψυχη !!!!!!! Μικρος ο συμβιβασμος μας, πολυ μικρος....!!!!! Τεσσερις τροχοι, αντι για δυο.....!!!!!! Ε!!!!!!!!Και???? Τα νεα ταξιδια , ειναι μπροστα μας ......!!!!! Νεοι δρομοι...........
ΤΡΕΙΣ ΛΑΛΟΥΝ ΚΑΙ ΔΥΟ ΧΟΡΕΥΟΥΝ!!!-Ο ΧΟΡΤΑΤΟΣ , ΤΟΝ ΝΗΣΤΙΚΟ ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙ !!!
Αχ βρε Αννούλα, αχ!
Οι δρόμοι πάντα είναι αλλιώς πιά. Είτε σε 4 τροχούς είτε σε2.
Αλλά οι μηχανές είναι φιλοσοφία, είναι τρόπος ζωής, είναι κ@@λα για όσους ακολουθούσαν δρόμους επικίνδυνους και τις πιο πολλές φορές συντροφικά μοναχικούς.
Χθές το βράδυ , όταν διάβασα ότι έγραψε ο Κώστας ( αυτός ο άνθρωπος γιατί είναι αφανής στο
χώρο των τεχνών και γραμμάτων απορώ) , έκλαψα για το φίλο τον Κωστή που χάσαμε τότε ,
μετά για όλους μας και για τους αναγκαστικά '' νέους δρόμους''.... κι΄αυτοί επικίνδυνοι είναι
πολύ !!!
Αντέξαμε όμως , άρα καλά τα λές αντέχουμε τα πάντα πιά. Αντέχουμε;
sofia13 έγραψε:Αχ βρε Αννούλα, αχ!
Οι δρόμοι πάντα είναι αλλιώς πιά. Είτε σε 4 τροχούς είτε σε2.
Αλλά οι μηχανές είναι φιλοσοφία, είναι τρόπος ζωής, είναι κ@@λα για όσους ακολουθούσαν δρόμους επικίνδυνους και τις πιο πολλές φορές συντροφικά μοναχικούς.
Χθές το βράδυ , όταν διάβασα ότι έγραψε ο Κώστας ( αυτός ο άνθρωπος γιατί είναι αφανής στο
χώρο των τεχνών και γραμμάτων απορώ) , έκλαψα για το φίλο τον Κωστή που χάσαμε τότε ,
μετά για όλους μας και για τους αναγκαστικά '' νέους δρόμους''.... κι΄αυτοί επικίνδυνοι είναι
πολύ !!!
Αντέξαμε όμως , άρα καλά τα λές αντέχουμε τα πάντα πιά. Αντέχουμε;
Ο καθενας μας ειχε τη δικη του ''μηχανη'' , που τον ταξιδευε!!!!! Αναγκαστικά , την αλλαξε σε ''γουρουνα''............Αντεχουμε ??????ΔΕΝ ξερω !!!!!!!! Θα αντεξουμε ????? ΔΕΝ ξερω !!!!!!!!!! Κι αν αντεξουμε, για ποσο θα αντεξουμε?????? ΔΕΝ ξερω !!!!!!!!!!!!!!!!! Προσπαθουμε, ομως !!!!!!!!!!! Και...παλευουμε !!!!!!!!!!Για ποσο???? ΔΕΝ ΞΕΡΩ!!!!!!!
ΤΡΕΙΣ ΛΑΛΟΥΝ ΚΑΙ ΔΥΟ ΧΟΡΕΥΟΥΝ!!!-Ο ΧΟΡΤΑΤΟΣ , ΤΟΝ ΝΗΣΤΙΚΟ ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙ !!!
Τι δεν έμαθα στο σχολείο!
Έχω πατήσει ντιλίτ κι έχω αδειάσει και τον κάδο ανακύκλωσης. Διότι κι αν έχω ακόμα να θυμηθώ μερικές συμπαθητικές στιγμές και δυοτρείς ευσυνείδητους δασκάλους, όταν κάμω τη σούμα είναι τόσες οι ασχήμιες, τ'ατοπήματα και οι παραλείψεις, που μπορώ να σου χτίσω κέις που θα ρίξει το ελληνικό σχολείο σε ισόβια κάθειρξη, να κάμει παρέα στο Βλαστό, τον Παπαγεωργόπουλο και τον Κακλαμανάκη που'χει ντούγκλας στο μουστάκι.
Θα σου το πω όπως το αισθάνομαι: εφιάλτης ήταν το σχολείο και καταναγκασμός -κι αν ακόμα ήμουν ανέμελος πιτσιρικάς τότες και δεν είχα να πονοκεφαλιάζω με τον βιοπορισμό μου και τα προβλήματα του κόσμου των ενηλίκων, μήτε να διανοηθείς να μου προτείνεις να γυρίσω με τη χρονομηχανή και να ξανα-υποστώ αυτή την άθλια περίοδο. Ζαμέ!
Τι να σου πρωτοθυμηθώ; Την παπαγαλία για να περάσω στις πανελλήνιες; Τα φροντιστήρια που με είχανε φάει οι δρόμοι να πηγαίνω με το λεωφορείο πέρα-δώθε δώδεκα στάσεις μέχρι τη Στουρνάρα και την πλατεία Κάνιγκος (ναι, ξεύρω: πλατεία Κάνιγκ είναι, αλλά ούτε αυτό μού το έμαθε το σχολείο); Τα ξενύχτια του διαβάσματος για τις άπειρες εξετάσεις και τα διαγωνίσματα (μην ξανακούσω να μου πεις τη φράση "βγάλτε-μια-κόλλα-χαρτί", γιατί θα σε αρχίσω στις ραμφιές!) -που αν έχεις το Θεό σου, τελείωνα κατά τις 11 με 12 το βράδυ και έβαζα το ξυπνητήρι στις 5 και μισή τα ξημερώματα, για να συνεχίσω! Τις ώρες που έχω θυσιάσει από τη ζωή μου για να αποστηθίσω στα θρησκευτικά, σελίδες επί σελίδων αερολογίας για τη βασιλεία των ουρανών; Τα εντελώς θεωρητικά μαθηματικά με τις παραγώγους και τα ολοκληρώματα, που ακόμα περιμένω να δω πού ακριβώς θα χρησιμοποιήσω στη ζωή μου; Τη φιλόλογο που βαριόταν σαν έμπαινε η άνοιξη, μας έβαζε να διαβάζουμε μόνοι μας και καθόταν στο έδρανο με τα γυαλιά ηλίου; Τον παπά που έσκιζε τα τετράδιά μας γιατί δεν του άρεσε ο γραφικός χαρακτήρας του Γιαννάκη και της Τασούλας; Τον φυσικό που έβγαζε το μπλοκάκι με τα ονόματα και κούναγε απειλητικά το στυλό του για το ποιον θα σηκώσει για να ξευτιλίσει στον πίνακα; Τη γυμνάστρια πενηνταπέντε ετών με την κοιλούμπα που περιοριζόταν σε δύο κινήσεις: (α) σας δίνω τις μπάλες στην αρχή της ώρας, (β) σφυρίζω σαν τον Ποπάι για να μου τις φέρετε πίσω στο τέλος της ώρας. Δεν συνεχίζω, γιατί είμαι βέβαιος ότι έχεις κι εσύ να αραδιάσεις κάμποσες μαύρες μέρες που πέρασες στα θρανία.
Θα μου πεις, όλα μαύρα; Όχι. Υπήρχε προφανώς και η αλέγκρα η διάθεση, τ'αστείο και η σαχλαμάρα, το "χόρευε τουίστ, χόρευε τρελά, χόρευε τουίστ κι όλα θα παν καλά"! Υπήρχαν οι -δυστυχώς μετρημένοι στο ένα χέρι- καλοί δάσκαλοι (και οι εξαιρετικά καλοί δάσκαλοι), υπήρχαν οι εκδρομές, υπήρχαν οι παρέες. Αλλά το σχολείο καθ'αυτό -και επέτρεψέ μου εδώ να γενικεύσω κι ας αδικήσω τους άξιους ανθρώπους που κάμουν με μεράκι τη δουλειά τους- είναι στην Ελλάδα μία παταγώδης αποτυχία: μία μεγάλη μπαλαφάρα!
Ναι, θα σου εξηγηθώ. Διότι είκοσι σχεδόν χρόνια μετά, δικαιούμαι νομίζω να κάμω κάποιες διαπιστώσεις. Για τα όσα δεν μου έμαθε το σχολείο. Ενώ θα όφειλε.
Πρώτον, ξένες γλώσσες. Σ'αγαπώ ελληνικά, ίο τε αμο ιταλικά, ζε βουζ εμ φραντσέζικα, άι λαβ γιου εγγλέζικα. Κι αν σήμερα ομιλώ και καταλαβαίνω πεντέξι γλώσσες, ούτε μυρουδιά δεν πήρα ποτέ στο σχολείο. Έμπαινε η γαλλικού στην τάξη και ρώταγε με ύφος και αξάν από τα Δρυμίγκλαβα, "κι βε αλέ ο ταμπλό;" και όλοι κοιταζόντουσαν ωσάν να είδαν το άλιεν! Όπως καταλαβαίνεις, το μάθημα γινόταν με τους δυοτρείς που ξεύραμε το παρλεβού φρανσέ από το φροντιστήριο και οι υπόλοιποι διαβάζανε άλλα επιμορφωτικά αναγνώσματα (το Κλικ, το 01, τη Σούπερ Κατερίνα).
Δεύτερον, αγωγή. Και δεν εννοώ φυσική αγωγή, προτάσεις, ανατάσεις, επικύψεις, πέστε κάτω για πουσάπς. Αλλά σου ομιλώ για καλή αγωγή. Τρόπους, πώς το λένε; Θα μου πεις, αυτό είναι μέλημα της οικογένειας, στο σχολείο πάμε για να μάθουμε βου και α, βα. Αλλά θα διαφωνήσω μαζί σου κάθετα: το σχολείο είναι -ή θα έπρεπε να είναι- εξίσου υπεύθυνο για τη διαπαιδαγώγηση της πιτσιρικαρίας. Ζαμπούνης; Ναι, Ζαμπούνης! Να μάθει κανείς πότε πρέπει να μιλάει, πώς πρέπει να απευθύνεται στους άλλους, γιατί σεβόμαστε τους κανόνες και γιατί δεν γράφουμε στον τοίχο, δεν καίμε το βιβλίο, δεν βρίζουμε, δεν ασχημονούμε, δεν κάμουμε κατάληψη, δεν τραβάμε την κοτσίδα της μικρής Αννούλας.
Τρίτον, μέθοδος. Μόλις στο τέλος του Πανεπιστημίου, άρχισα να αντιλαμβάνομαι τη σημασία της. Είναι η γνωστή κλισέ ρήση που λέει πως δώσε μου ψάρια και θα χορτάσω σήμερα το βράδυ, μάθε με να ψαρεύω και θα είμαι χορτασμένος μια ζωή. Ε λοιπόν, η μασημένη, στεγνή και αγέλαστη πληροφορία, δεν μπορεί να μετασχηματιστεί σε γνώση που να χτυπιούνται κάτω δεκαεφτά μαθηματικοί και δώδεκα φιλόλογοι. Πρέπει να μου δείξεις πώς αναζητώ τις πληροφορίες, πώς τις οργανώνω και πώς τις χρησιμοποιώ πρακτικά για να βελτιώσω τη ζωή μου και τον εαυτό μου. Έλεος δηλαδής με την αποστήθιση και την εμμονή με το βιβλίο ("σήμερα έχετε από τη σελίδα 45 ως τη σελίδα 47" -κι εσένα γιατί σε έχουμε κυρά-μου, για σελιδοδείκτη;).
Τέταρτον, λετς χαβ φαν. Η γνώση είναι μία από τις δυοτρεις μεγαλύτερες απολαύσεις στη ζωή. Και ξεύρεις κάτι; Είναι διασκέδαση, δημιουργικότητα, φαντασία, ενθουσιασμός, περιέργεια. Είναι παιχνίδι, γαμώτο! Αλλά το ελληνικό σχολείο δεν έχει μέσα του τίποτε από όλα αυτά. Δεν έχει καθόλου χαρά. Δεν έχει καθόλου γέλιο. Δεν έχει φαντασία, μήτε δημιουργικότητα. Και κάπως έτσι διαμορφώνει τους ζοχαδιασμένους, ημιμαθείς πολίτες του αύριο -που μονάχα η προσωπική τους έφεση ή η έγνοια των γονιών τους και κάποιων δασκάλων που με προσωπική προσπάθεια έχουν τυχόν φυτέψει ένα σπόρο περιέργειας μέσα στα μυαλουδάκια τους, μπορεί και να τους οδηγήσει αύριο-μεθαύριο στο να επιστρέψουν στη γνώση. Και να την ανακαλύψουν επιτέλους. Οι υπόλοιποι, καταδικασμένοι. Στο να μην πάρουν ποτέ πρέφα. Τη χαρά του να μαθαίνεις, να επισκέπτεσαι ένα μουσείο, να παρακολουθείς μία παράσταση, να διαβάζεις ποίηση, να ψάχνεις πηγές σε μία βιβλιοθήκη, να κάμεις μία έρευνα και να σου αποδίδει ένα αποτέλεσμα.
Εψές το βράδυ, περπατώντας στην Πάτρα, διάβασα ετούτο το σύνθημα. "Το σχολείο παραμένει φυλακή, ακόμα και με γκράφιτι". Και παρότι θα'θελα πολύ να κάτσω με αυτόν τον πιτσιρικά και να του εξηγήσω ότι χελόου, δεν γράφουμε στον τοίχο λέμε, συνειδητοποίησα ότι δεν έχω σχεδόν κανένα επιχείρημα για να τον πείσω ότι η ουσία της δήλωσής του είναι λάθος.
Κατηγορώ το σχολείο. Για όλα όσα δεν μου έμαθε. Για τις πόρτες που δεν μου άνοιξε. Για το χάσιμο της ευκαιρίας. Το κατηγορώ. Για την αποτυχία του στο να δείξει σε ένα μικρό παιδί, πόσο υπέροχο είναι το ταξίδι της ζωής.
Δώσε τραγούδι.
Σημείωση: Το κείμενο αυτό το αφιερώνω στη Νάσια. Πρώτον, γιατί ανήκει σε εκείνη την εξαιρετική κατηγορία δασκάλων που διασκεδάζουν αυτό που κάμουν και φροντίζουν να του προσθέσουν χαρά και κέφι. Δεύτερον, γιατί με προκάλεσε να της μιλήσω για τα σχολικά μου χρόνια (βασικά τιμωρία μου έχει βάλει, αλλά ξεγλύστρισα ωσάν πτηνό παμπόνηρο και μόρτικο που είμαι κι έκαμα πιο γενικό σχόλιο!). Και τρίτον, γιατί ξυπνάει από τ'αξημέρωτα και με διαβάζει, πριν καλά-καλά πιει τον καφέ της και μασουλήσει το κουλουράκι της. Και εκτιμώ την κάθε της καλημέρα. Μπονζούρ, Νάσια!
H μεγαλύτερη ηθική ικανοποίηση είναι να βλέπεις τη φωτεινότητα που εκπέμπει ένα ευχαριστημένο πρόσωπο και να ξέρεις ότι έχεις συμβάλλει κι΄ εσύ σ΄ αυτό.
για το απέραντο ταλέντο !
για τις μνήμες που ξύπνησες !
