Δανειστική βιβλιοθήκη

[panos59]

Ένα προφητικό κείμενο του Μάνου Χατζιδάκι... από το 1993 για τον Μιχαλολιάκο

22.01.2013

O Μάνος Χατζιδάκις εκτός από μεγάλος συνθέτης υπήρξε και ένα σπουδαίος διανοητής που είχε μια μοναδική ικανότητα να αποκρυπτογραφεί με ευαισθησία την πραγματικότητα.

Κυρίως όμως διαθέτοντας μια εκπληκτική συναισθηματική ευφυΐα προέβλεψε τις συνέπειες που θα είχε στην ελληνική κοινωνία ο σταδιακός απο-πολιτισμός της, η κυνικότητα της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας και κυρίως η συνθηκολόγηση της κοινωνίας που συναίνεσε στην κατεδάφιση του αξιακού της συστήματος. Ο Μάνος Χατζιδάκις δεν δίστασε να συγκρουστεί δημόσια με τον κάθε είδους λαϊκισμό, είτε της Δεξιάς είτε της Αριστεράς, ενώ για τις απόψεις του δέχτηκε λυσσώδεις επιθέσεις από όλους αυτούς που συμμετείχαν στο μεταπολιτευτικό ηθικό, αισθητικό και οικονομικό πλιάτσικο της χώρας.

Τον Φεβρουάριο του 1993, λίγους μήνες πριν τον θάνατό του, ο Χατζιδάκις δημοσίευσε στην Ελευθεροτυπία ένα προφητικό κείμενο με τίτλο «Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι» όπου με μοναδική διαύγεια προέβλεψε την έλευση του νεοναζισμού και της Χρυσής Αυγής και τους λόγους που θα μας οδηγούσαν αργά ή γρήγορα εκεί. Το κείμενο διανεμήθηκε στο πρόγραμμα αντιναζιστικής συναυλίας που είχε δώσει η Ορχήστρα των Χρωμάτων με έργα Βάιλ, Λίστ και Μπάρτοκ.

«Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενισχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.

Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται.

Ενώ τα πουλιά... Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί αρμόζουν, με τις «ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις». Κι είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή «λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων» σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες.

Πρόσφατη περίπτωση ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μόνο που ο πόλεμος αυτός μας δημιούργησε για ένα διάστημα μιαν αρκετά μεγάλη πλάνη, μιαν ψευδαίσθηση. Πιστέψαμε όλοι μας πως σ' αυτό τον πόλεμο η Δημοκρατία πολέμησε το φασισμό και τον νίκησε. Σκεφθείτε: η «Δημοκρατία», εμείς με τον Μεταξά κυβερνήτη και σύμμαχο τον Στάλιν, πολεμήσαμε το ναζισμό, σαν ιδεολογία άσχετη από μας τους ίδιους. Και τον... νικήσαμε. Τι ουτοπία και τι θράσος. Αγνοώντας πως απαλλασσόμενοι από την ευθύνη του κτηνώδους μέρους του εαυτού μας και τοποθετώντας το σε μια άλλη εθνότητα υποταγμένη ολοκληρωτικά σ' αυτό, δεν νικούσαμε κανένα φασισμό αλλά απλώς μιαν άλλη εθνότητα επικίνδυνη που επιθυμούσε να μας υποτάξει.

Ένας πόλεμος σαν τόσους άλλους από επικίνδυνους ανόητους σε άλλους ανόητους, περιστασιακά ακίνδυνους. Και φυσικά όλα τα περί «Ελευθερίας», «Δημοκρατίας», και «λίκνων πνευματικών και μη», για τις απαίδευτες στήλες των εφημερίδων και τους αφελείς αναγνώστες. Ποτέ δεν θα νικήσει η Ελευθερία, αφού τη στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι, που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες στους άλλους.

(Κάτι σαν την ηθική των γερόντων χριστιανών. Το καλό και το κακό έξω από μας. Στον Χριστό και τον διάβολο. Κι ένας Θεός που συγχωρεί τις αδυναμίες μας εφόσον κι όταν τον θυμηθούμε μες στην ανευθυνότητα του βίου μας. Επιδιώκοντας πάντα να εξασφαλίσουμε τη μετά θάνατον εξακολουθητική παρουσία μας. Αδυνατώντας να συλλάβουμε την έννοια της απουσίας μας. Το ότι μπορεί να υπάρχει ο κόσμος δίχως εμάς και δίχως τον Καντιώτη τον Φλωρίνης).

Δεν θέλω να επεκταθώ. Φοβάμαι πως δεν έχω τα εφόδια για μια θεωρητική ανάπτυξη, ούτε την κατάλληλη γλώσσα για τις απαιτήσεις του όλου θέματος. Όμως το θέμα με καίει. Και πριν πολλά χρόνια επιχείρησα να το αποσαφηνίσω μέσα μου. Σήμερα ξέρω πως διέβλεπα με την ευαισθησία μου τις εξελίξεις και την επανεμφάνιση του τέρατος. Και δεν εννοούσα να συνηθίσω την ολοένα αυξανόμενη παρουσία του. Πάντα εννοώ να τρομάζω.

Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία. (Τελευταία διάβασα πως στην Πάτρα, απέναντι στο αστυνομικό τμήμα άνοιξε τα γραφεία του ένα νεοναζιστικό κόμμα. Καμιά ανησυχία ούτε για τους φασίστες, ούτε για τους αστυνομικούς. Ούτε φυσικά για τους περιοίκους).

Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός. Τα κουρεμένα κεφάλια των στρατιωτών, έστω και παρά τη θέλησή τους, ευνοούν την έξοδο της σκέψης και της κρίσης, ώστε να υποτάσσονται και να γίνονται κατάλληλοι για την αποδοχή διαταγών και κατευθύνσεων προς κάποιο θάνατο. Δικόν τους ή των άλλων. Η εμπειρία μου διδάσκει πως η αληθινή σκέψη, ο προβληματισμός οφείλει κάπου να σταματά. Δεν συμφέρει. Γι' αυτό και σταματώ. Ο ερασιτεχνισμός μου στην επικέντρωση κι ανάπτυξη του θέματος κινδυνεύει να γίνει ευάλωτος από τους εχθρούς. Όμως οφείλω να διακηρύξω το πάθος μου για μια πραγματική κι απρόσκοπτη ανθρώπινη ελευθερία.

Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δυο μορφές. Ή προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού και ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε.

Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα Μ.Μ.Ε. ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία και τεράστια κι αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέρονται.

Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους. Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις, μακρά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και της σκέψης από τη συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας.

Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας – που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη. Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος «αρχηγός» που θα ηγηθεί αυτό το κατάπτυστο περιεχόμενό μας. Και τότε θα 'ναι αργά για ν' αντιδράσουμε. Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς – όπως στη γνωστή παράσταση του Πιραντέλο. Είμαστε εσείς, εμείς και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε να 'μαστε απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια αλλά και τόσο «ανθρώπινοι» και συγκαταβατικοί μπροστά στα ανθρωποειδή ερπετά του φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά κι από φόβο κι από συνήθεια.

Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος.»

Πηγή: Ένα προφητικό κείμενο του Μάνου Χατζιδάκι... από το 1993 για τον Μιχαλολιάκο | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/node/87119#ixzz2Jx42lXlj


Πηγή: iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/node/87119#ixzz2Jx39cnaA

22.01.2013

[Μιμικαμ]

Απλά

[sofia13]

Στο Μεγάλο Χατζηδάκι, για όλα

[Κώστας]

[Κώστας]

Μια μέρα, σαν όλες τις άλλες

Χάιδεψε τρυφερά το κεφαλάκι του όπως ήταν χωμένος κάτω από το πάπλωμα. Εκείνος γουργούρισε από ευχαρίστηση σαν γατί και χώθηκε ακόμη πιο βαθειά στο ζεστό σκέπασμα. Σήκωσε λίγο το πάπλωμα αποκαλύπτοντας τις πατούσες του και με απαλές κινήσεις άρχισε να του φοράει τις κάλτσες.
Πρέπει να σηκωθείς, θ΄ αργήσεις στο σχολείο και θα κρυώσει και το γάλα σου, του είπε με γλυκιά χαμηλή φωνή.
Με μια τεμπέλικη και απρόθυμη κίνηση, ο μικρός, βγήκε από τα σκεπάσματα.
Μαμά δε γίνεται σήμερα να μην πάω σχολείο, την εκλιπάρησε.
Κι΄ οι φίλοι σου;! Θα στεναχωρεθούν, το ίδιο κι’ η δασκάλα όταν δει ότι λείπεις, του απάντησε.

Του έδωσε ένα φιλί στο μέτωπο και ο μικρός έτρεξε στο προαύλιο. Είχε ακουστεί το κουδούνι. Έμεινε στη θέση της να τον παρακολουθεί καθώς έμπαινε στη σειρά μαζί με τ΄ άλλα παιδιά της τάξης του. Γύρισε και την κοίταξε κι΄ εκείνη του έστειλε ένα φιλί που αμέσως αντιγύρισε. Ένα τελευταίο κοίταγμα στα σκαλιά και τα παιδιά μπήκαν στις τάξεις. Άρχισε να τρέχει γεμάτη άγχος προς τη στάση του λεωφορείου. Αν το έχανε, το επόμενο θα πέρναγε σε μισή ώρα και θ΄ αργούσε στη δουλειά.

Έφτασε στην ώρα της! Καλημέρισε τους συναδέλφους και κάθισε στο γραφείο της. Πάνω του μια στοίβα χαρτιά, περίμεναν τη διαλογή και αξιολόγησή τους, προτού προωθηθούν στους αποδέκτες τους. Δουλειά που ο διευθυντής δε συγχωρούσε λάθη. Πάνω απ΄ όλα η εταιρεία και τα συμφέροντά της, έλεγε! Παρ΄ ότι ήξερε πως μέχρι το μεσημέρι δεν θα προλάβαινε να τάχει τελειώσει όλα και πως κάθε λεπτό που περνούσε μπορούσε να της κοστίσει, σηκώθηκε και πήγε προς τη κουζίνα να φτιάξει ένα καφέ. Γυρνώντας, έχυσε αιφνιδιασμένη τη μισή κούπα στο πάτωμα καθώς άκουσε πισώπλατα την αυστηρή φωνή του διευθυντή να την επιπλήττει που δεν ήταν στο γραφείο της να δουλεύει. Πήρε αγχωμένα τα χαρτιά και πήγε στο φωτοτυπικό. Έπρεπε να κρατήσει αντίγραφα για το αρχείο της.

Η ώρα είχε πάει τρεις και η στοίβα έμοιαζε ανεξάντλητη. Εφτά ώρες τώρα δεν είχε σηκώσει κεφάλι εκτός από την επίσκεψη στη κουζίνα που της βγήκε ξινή! Με τη σκέψη της επερχόμενης αυριανής υπερωρίας, σηκώθηκε να φύγει για να προλάβει να πάρει το παιδί από το ολοήμερο και προτού, να περάσει από το super market για τις προμήθειες της ημέρας. Τακτοποίησε με τάξη τα χαρτιά στο γραφείο της και πήρε τηλέφωνο μια γειτόνισσά της, να την παρακαλέσει για μία ακόμη φορά να πάρει αύριο το παιδί από το σχολείο γιατί θα καθυστερούσε στη δουλειά. Ήταν τυχερή και είχε πέσει σε άνθρωπο συντρέχτη που καταλάβαινε τι σημαίνει να είσαι ιδιωτική υπάλληλος. Έκλεισε το ακουστικό ευχαριστώντας την και κατευθύνθηκε προς τη λυτρωτική πόρτα, που το διάβα της από μέσα, σήμαινε το τέλος της εργάσιμης ημέρας. Είχε ζητήσει να φεύγει μία ώρα νωρίτερα, που δεν την πληρωνόταν, όπως φυσικά δεν πληρωνόταν και τις υπερωρίες, που τις επιβάλανε να κάνει.

Το λεωφορείο την άφησε μια στάση πριν από το σχολείο. Μπήκε βιαστικά στο super market και απαγορεύοντας στο βλέμμα της τα περιττά κοιτάγματα, πήγε κατευθείαν στο ράφι με τα κορν φλέικς. Μετά από ένα τέταρτο, τοποθετούσε στο ταμείο τα πράγματα μέσα στη πλαστική σακούλα. Βγήκε και άρχισε να βαδίζει προς το σχολείο. Στα μισά, άκουσε το κουδούνι που σήμαινε το τέλος του ολοήμερου. Επιτάχυνε το βήμα της, μη μπορώντας να τρέξει από το βάρος των πραγμάτων που κουβαλούσε. Τάχε στριμώξει όλα σε μία διπλοφορεμένη σακούλα, αφήνοντας το ένα της χέρι ελεύθερο για να κρατάει το μικρό.
Μόλις έφτασε, ακούμπησε τα ψώνια κάτω και άνοιξε την αγκαλιά της για να υποδεχτεί το παιδί που έτρεχε προς το μέρος της.

Φτάνοντας σπίτι, πέταξε ατημέλητα τη τσάντα και το παλτό της πάνω στο καναπέ του σαλονιού και χωρίς δεύτερη ανάσα, με το παιδί να μη ξεκολλάει από το κατόπι της, μπήκε στη κουζίνα. Ο μικρός είχε φάει στο σχολείο, αλλά ο άνδρας της θα γυρνούσε στις έξι από τη δουλειά και θάταν πεινασμένος. Όση ώρα το φαγητό γινόταν, εκμεταλλεύτηκε τον πολύτιμο χρόνο διαβάζοντας το μικρό. Ευτυχώς στο ολοήμερο είχαν κάνει όλα τα μαθήματα και έμενε μόνο μια καλή επανάληψη. Σιγούρεψε πως ο μικρός ήξερε να κάνει ομώνυμα τα κλάσματα και ξαναδιάβασαν για την Αγιά Σοφιά, τον Ανθέμιο και τον Ισίδωρο. Λίγο πριν χτυπήσει το καμπανάκι της κουζίνας, σημάδι να κατεβάσει τη κατσαρόλα από τη φωτιά, έβαλε του μικρού να δει μια ταινία στη τηλεόραση. Ήταν δυστυχώς ο μόνος τρόπος για να τον απαγκιστρώσει για λίγο από πάνω της και να μπορέσει να ετοιμάσει το φαγητό.

Το κλειδί στη πόρτα ακούστηκε να γυρνά. Ήξερε καλά την ώρα και το τραπέζι ήταν ήδη στρωμένο με το φαγητό σερβιρισμένο. Στο κέντρο του, ένα μικρό ανθοδοχείο με λουλούδια που είχε αγοράσει στο ανθοπωλείο κάτω από το γραφείο επιστρέφοντας, πρόσθετε μια πινελιά ρομαντισμού, δίνοντας χρώμα και σπάζοντας τη μονοτονία της επαναλαμβανόμενης καθημερινότητας. Αντάλλαξε ένα φιλί με τον άνδρα της και κάθισαν αμέσως στο τραπέζι ενώ ο μικρός έπαιζε στο δωμάτιο του. Ευτυχώς είχε την πολυτέλεια του πλυντηρίου πιάτων κι΄ έτσι της έμενε αρκετός χρόνος για το σιδέρωμα. Τη σιδερώστρα την είχε βάλει στο σαλόνι για να μπορεί να βλέπει ταυτόχρονα και τηλεόραση. Παντού την παραμόνευαν στοίβες! Στο γραφείο από πυκνογραμμένα χαρτιά και στο σπίτι από πλυμένα ρούχα! Τα Σαββατοκύριακα, είχε γενικό καθάρισμα και τζάμια κάτι για τα οποία τις καθημερινές δεν περίσσευε χρόνος.

Με το σίδερο η ώρα κύλησε γρήγορα και πήγε εννιά! Άφησε τα σιδερωμένα ρούχα προσεκτικά διπλωμένα πάνω στο καναπέ και πήγε να ετοιμάσει το μπάνιο του μικρού. Σε κανά δυο χρόνια θα έκανε πλέον, τελείως μοναχός του! Παρέταξε τους απαραίτητους δεινόσαυρους στο χείλος της μπανιέρας και τον φώναξε ναρθεί.

Τον βοήθησε να φορέσει το μπουρνούζι και μαζί πήγαν στο υπνοδωμάτιο. Του έβαλε ζεστές χειμωνιάτικες πιτζάμες και τον σκέπασε δίνοντας του ένα τρυφερό φιλί όλο στοργή για καληνύχτα. Είχαν κόψει τα παραμύθια από καιρό γιατί είχε πάψει πλέον να ταξιδεύει μαζί τους. Προτού πάει στη κουζίνα για να ετοιμάσει το φαγητό που θα έπαιρνε αύριο μαζί του στο σχολείο, πέρασε από το μπάνιο και σφουγγάρισε τα νερά που είχε ρίξει απ΄ έξω, παίζοντας στη μπανιέρα ο μικρός.

Ερείπιο, με τα πόδια της να λυγίζουν, σύρθηκε προς το κρεβάτι. Ένοιωσε το στρώμα και τη ζεστασιά του κορμιού δίπλα της, να την αγκαλιάζουν προσφέροντάς της ασφαλές και σίγουρο προσωρινό καταφύγιο. Αγκάλιασε τον άνδρα της, που είχε αποκοιμηθεί περιμένοντας την. Είχε πάει ένδεκα! Που καιρός και όρεξη για τρυφερότητες! Σιγούρεψε το ξυπνητήρι να χτυπήσει στις έξι και μισή και έκλεισε τα βαριά, κατάκοπα βλέφαρά της. Ονειρεύτηκε, πως αύριο η μέρα θάναι διαφορετική από τις άλλες!…

zifl

[ΑΝΝΑ59]

zift !!!!!!!!!! Για μια, ακομα φορα ........ Περιμενουμε το επομενο.....

[Κωνσταντίνα]

Κώστα γράφεις κινηματογραφικά

Όσο για το θέμα του έργου σου, "μια μέρα, σαν όλες τις άλλες", είναι τελικά .........όλη μας η ζωή;;;

[eleni POL]

Μπράβο Κώστα !Ειναι πολυ σπάνιο να τα βλεπει κάποιος ολα αυτα .
Και ,Κωσταντίνα ,ναι ετσι ειναι η ζωή μας (στη δική μου 3 παιδιά ) αλλα αν βάλεις και τη σκπ ?

Πολυ φοβάμαι οτι αυτο το διήγημα δε θέλει κανένας να το γράψει...

[panos59]

Ορθογραφία και facebook


της Ρέας Βιτάλη (1/2/2013)


Η φίλη μου η Μάγια μού το παρήγγειλε τηλεφωνικά…Όπως ξεπετάνε παραγγελιές στα μπουζούκια «Γράψε κάτι για την ορθογραφία στο facebook. Θα στραβωθούμε καμιά ώρα με τόσα ορθογραφικά λάθη που βλέπουμε». Στο πρώτο δευτερόλεπτο σκέφτηκα ότι δεν με παίρνει. Κάνω και 'γω τα λάθη μου. Είχε κολλήσει όμως η ιδέα στο κεφάλι και δεν έφευγε. Να σας γράψω λοιπόν τι σκέφτηκα…

Ανήκω στη γενιά που παιδεύτηκε με κανόνες…Πολλοί κανόνες! Και με το που τους εμπέδωνες πλάκωναν οι εξαιρέσεις. Θα μου πεις, γι΄αυτό αξίζουν οι κανόνες…Για να τους τη σκαπουλάρουν μερικές εξαιρέσεις. Ας μην το πάμε όμως τόσο φιλοσοφικά. Η γενιά μου πάλεψε με πνεύματα (μπορεί και στην κυριολεξία του). Η ψιλή και η δασεία. Παλούκια!

Μπορώ μέχρι και τώρα να σας πω σαν ποιηματάκι λέξεις που άρχιζαν από Ε και στολίζονταν με δασεία…Έλλη, Ελένη, ερπετά, εορτή και (το ξέχασα), έδρα, έτοιμος, Ελλάδα, Έλλη, Ελένη (πάλι η Ελένη;), εβδομάδα! Και να 'ταν μόνο τα πνεύματα; Είχαμε και τους τόνους. Οξεία και περισπωμένη. Λάτρευα την περισπωμένη! Έτσι που κυματιστά σχεδόν ανάλαφρα κάλυπτε προστατευτικά το γράμμα, αλλά του άφηνε και χώρο ν΄αναπνέει…Τώρα που το καλοσκέφτομαι… Μια ζωή, περισπωμένες στη ζωή μου έψαχνα. Μωρό μου είσαι η περισπωμένη μου. Μεγάλη ευλογία οι περισπωμένες!

Να μην τα πολυλογώ… Μάθαμε, μάθαμε, παιδευτήκαμε, πειθαρχήσαμε, εμπεδώσαμε και πάνω που απέκτησα παιδιά και έπρεπε να μεταλαμπαδεύσω γνώσεις και κανόνες και εξαιρέσεις (πτου!) να σου εμφανίζεται ο Ανδρέας Παπανδρέου και το 1982 μας παραδίδει σε μια δημοτική (που της αλλάξαμε τα πετρέλαια) και καταργεί πνεύματα και τονικά σημεία εκτός από την οξεία. Καθρέφτης η ορθογραφία της πολιτικής μας ζωής. Μην αναρωτηθείτε γιατί τα κατάργησε; Μην ταξιδέψετε το μυαλό σε μεγάλα ύψη και βάθη. Απλές οι εξηγήσεις όταν μιλάμε για πολιτική Παπανδρέου. Δυσκόλευε τους ανθρώπους και εκείνος τάχτηκε να μας διευκολύνει… Γενικώς. Όλες τις δυσκολίες τις καταργήσαμε τότε.

Αρκεί να σκεφτείς πόσες μάνες ψήφισαν ΠΑΣΟΚ γιατί τους έταξε ότι τα παιδιά τους θα έμπαιναν χωρίς εξετάσεις στα Πανεπιστήμια. Ε! Κάποια μάνα θα είπε ότι το παιδί της δυσκολεύεται και με την ορθογραφία και… και κάηκαν όλες οι μανάδες τις γενιάς μου. Γιατί ήταν αδύνατον να διαβάσεις παιδί. Ό,τι ήξερες είχε καταργηθεί. Νέος κόσμος! Ποιος τα χέζει τα πνεύματα! Υπήρχαν αιτήματα! Αιτήματα, δίκια, απαιτήσεις και δικαιώματα. Και φτάσαμε στη χώρα του facebook. Κι έγινε ο κόσμος μια παρέα. Βρήκαν οι άνθρωποι οικονομικό καφενέ, να περνάνε την ώρα τους και να παρηγορούν τα αδιέξοδό τους.

Μεγάλη ευλογία η παρέα του facebook στα χρόνια της κρίσης… Παρηγορητής αλλά και μεγάλος καταδότης. Όλα τα ξεμπροστιάζει. Τον χαρακτήρα και τη ζωή του ανθρώπου στο δευτερόλεπτο. Και γίνονται οι άνθρωποι φίλοι. Και οι ήδη φίλοι «διπλο-φιλώνουν» για σιγουριά. (Έχω κάνει φίλο και τον άντρα μου ακόμα). Και πάνω στην οικειότητα της φιλίας… με την παντόφλα στο πόδι και την πιζάμα και την τσίμπλα στο μάτι… ξεπετάς και ένα «Ο ανθροπος δεν ινε γομολαστοιχα να σβινει τα λαθοι του» ΗΡΟΔΟΤΟΣ. Και παίρνει χαρά και η ψυχή του Μποστ από ψηλά και χτυπάει και η φίλη μου η Μάγια και δίνει παραγγελιά θέμα για την Ορθογραφία στο facebook και κάνει και έναν σαματά και ο ΗΡΟΔΟΤΟΣ από ψηλά, ότι και καλά δεν είχε πει ποτέ τέτοιες μ@λ@κίες και ρίχνει έναν κεραυνό και ο Δίας και γελάει και ο Νίτσε και και και…

Ζόρικες βρε Μάγια οι μέρες μας… Μοναξιά, κατάθλιψη, αγωνία, απογοήτευση, προσγείωση, αυτομαστίγωμα… Άσε τον κόσμο να μιλάει, άσ' τον να γράφει, άσ' τον να επικοινωνεί και ακόμα και ο ΗΡΟΔΟΤΟΣ θα δείξει κατανόηση. Θα ξαναβρούμε τα πνεύματα που χάσαμε…Τους ευλογημένους κανόνες που όριζαν μέτρα...μακάρι. Ίσως και τις προσωπικές μας περισπωμένες. Αν δεν αποστραβωθούμε στο ενδιάμεσο.



ένα άρθρο των πρωταγωνιστών http://www.protagon.gr

[sofia13]

Πάντα υπέροχη η Ρέα !