Μονοπολώ εγωιστικά τη βιβλιοθήκη και νοιώθω άσχημα γι΄ αυτό. Ο υπέρμετρος ενθουσιασμός από την ανταπόκρισή σας βλέπετε!
Η εκδρομή
(αληθινή ιστορία)
Τέντωσα με όλη μου τη δύναμη το λαστιχένιο χταπόδι, ασφαλίζοντας πάνω στην υπερφορτωμένη σχάρα τα sleeping bags. Πίεσα το κουμπάκι της μίζας ξυπνώντας χαράματα το κινητήρα της μηχανής μου από το βραδινό του ύπνο. Ανέβηκα στη μουσκεμένη ακόμη από την πρωινή υγρασία σέλλα και πίσω μου έκατσε η Χριστίνα. Αν και κατακαλόκαιρο το κρύο περόνιαζε. Ο ήλιος εκείνη την ώρα, άρχισε σιγά – σιγά να μας κρυφοκοιτάζει πίσω από τη Πεντέλη. Κλίσαμε τις ζελατίνες από τα κράνη μας και ξεκινήσαμε. Προορισμός το χωριό του πατέρα μου, το Μαυρολιθάρι, κάπου στην ορεινή Φωκίδα.
Οι μυρωδιές του βουνού είχαν αρχίσει από ώρα να διεγείρουν ευχάριστα την όσφρησή μας. Ο ήλιος είχε σηκωθεί αρκετά όταν φτάσαμε στο μικρό ποταμάκι.
Πρώτη μου δουλειά, να χαρίσω την ελευθερία στα σκλαβωμένα από το σφιχτό δέσιμο πράγματα της σχάρας. Χωρίς τη δυσκολία της επιλογής, αποφασίσαμε για το μέρος που θα στήναμε τη σκηνή που θα μας φιλοξενούσε το βράδυ. Εκεί! Κάτω από τα πλατάνια, πάνω στο γρασίδι, δίπλα από το ποταμάκι.
Με συγχρονισμό, τεντώσαμε καλά τις μπανέλες της. Δεν άργησε να πάρει σχήμα και να φιλιωθεί αμέσως με το τοπίο, που τη δέχτηκε αδιαμαρτύρητα. Μετά, αρχίσαμε να μαζεύουμε πέτρες και ξύλα για τη φωτιά. Τις στήσαμε κυκλικά, όπως πρώτοι κάνανε οι πρωτόγονοι, αναγνωρίζοντας την επινόησή τους και αποδεχόμενοι την απλότητα της σκέψης τους. Ανάμεσα τους, μπήκαν τα ξύλα. Κάτω – κάτω τα λεπτά και από πάνω τα κουτσουράκια. Η φωτιά ήταν έτοιμη να μας προσφέρει τη συντροφιά της τη νύχτα που θαρχόταν. Αφήνοντας τα πράγματα χωρίς να νοιαστούμε καθόλου για τη φύλαξή τους, καβαλήσαμε την αλαφρωμένη πλέον μηχανή και βαλθήκαμε να γνωρίσουμε τη γύρω περιοχή.
Οι διαδρομές χωμάτινες, χωρίς ίχνος πέτρας να ταλαιπωρεί λάστιχα κι΄ αναβάτες! Αν και οι μέλισσες έσφυζαν, ανοίξαμε τις ζελατίνες από τα κράνη μας για να μη στερήσουμε από τις μύτες μας τη πανδαισία. Μυρωδιές από έλατο και αγριολούλουδα, ανακατεμένες με μουσκεμένο χώμα κάνανε το ακριβότερο άρωμα να διστάζει ν΄ ανοίξει το καπάκι του, μη τολμώντας τη σύγκριση! Χαράδρες, λιβάδια, μικρά ποταμάκια και μυτερές κορφές, ζωγράφιζαν τον καμβά μέσα στον οποίο περιπλανιόμαστε. Τέλειωσα δυο φιλμ στη προσπάθεια μου να πάρω μαζί μου όσο από αυτό το μεγαλείο μπορούσα.
Η ώρα, με το γυριό, πέρασε γρήγορα. Όταν επιστρέψαμε στη κατασκήνωση και σβήσαμε τα φώτα της μηχανής, άναψαν στον ουρανό τα περισσότερα αστέρια που είχαμε δει μαζεμένα ποτέ. Ανάψαμε τη φωτιά και κάτσαμε κοντά της, δεχόμενοι με ευχαρίστηση τη θαλπωρή που μας προσέφερε. Ο ήχος του νερού που κυλούσε αντικαθιστούσε επάξια τη μουσική, που δε νοιώσαμε να μας λείπει. Πάνω στη σχάρα, συρρικνώνονταν όλο και περισσότερο δυο μπριζόλες, σα να μας εκλιπαρούσαν να συντομεύσουμε το μαρτύριό τους. Η τσίκνα τους, ανακατευόταν με τις μυρωδιές του δάσους καθώς ανέβαινε στον ουρανό, σπονδή στους θεούς που μας ζήλευαν, βλέποντάς μας από κει ψηλά. Αργότερα, ξαπλωμένοι ανάσκελα πάνω σ΄ ένα ανοιγμένο διάπλατα sleeping bag, στο υγρό γρασίδι, παρατηρούσαμε στο κατάμαυρο στερέωμα τους αστερισμούς και τ΄ αστέρια. Όσο κι΄ αν προσπαθήσαμε να τα μετρήσουμε, δεν το καταφέραμε. Κάθε λίγο το μέτρημα χάλαγε από κάποιο αστέρι που έπεφτε!
Βγήκα από τη σκηνή και εισέπνευσα λαίμαργα τη πρωινή αύρα. Τίναξα το ιδρωμένο από τη νυχτερινή υγρασία sleeping bag που είχαμε ξεχάσει έξω και κάθισα πάνω του, κοντά στη φωτιά. Σκάλισα λίγο τη στάχτη που άχνιζε ακόμη και μια μικρή φλογίτσα ξεπήδησε. Τριγύρω η φύση είχε από ώρα ξυπνήσει. Ο ήλιος, με μοναδική μαεστρία γλιστρούσε μέσα από τις φυλλωσιές, ζεσταίνοντας ευπρόσδεκτα το κορμί μου. Η Χριστίνα κοιμόταν ακόμη. Στήριξα στη φωτιά που είχε δυναμώσει το καπνισμένο μπρίκι που θα φιλοξενούσε για λίγο το πρωινό μου καφέ. Αργότερα, ρουφώντας φιλήδονα μικρές καυτές γουλίτσες από τη πήλινη κούπα μου, συνειδητοποιούσα πόσο λίγα πράγματα χρειάζεται κανείς για να νοιώσει πραγματική ευτυχία!…
H μεγαλύτερη ηθική ικανοποίηση είναι να βλέπεις τη φωτεινότητα που εκπέμπει ένα ευχαριστημένο πρόσωπο και να ξέρεις ότι έχεις συμβάλλει κι΄ εσύ σ΄ αυτό.
Δεν έχει σημασία πόσες ανάσες πήρες στην ζωή σου......αλλά πόσες φορές σου κόπηκε η ανάσα........
Ενταξει !!!! Δεν εισαι ο Λουντεμης !!!! Εισαι ο Κώστας και γραφεις ΥΠΕΡΟΧΑ !!!!! Ομως, οπως σου ειπα , μου θυμιζεις πολλους απο αυτους τους μεγαλους-επωνυμους-γνωστους συγγραφεις !!!!!! Δεν εννοω οτι τους μιμεισαι !!!!!!!! Απλως , πιστευω οτι τους μοιαζεις , επειδη γραφεις με τροπο που ...προβαλλει εικονες μπροστα στα ματια μας....προκαλει συναισθηματα...μας αγγιζει και μας συγκινει .......!!!!!!!!!!!!! Διαβαζοντας την ''εκδρομη'' σου , ενοιωσα κι εγω τα αρωματα της φυσης , τη ζεστασια της φωτιας και, κυριως, την ανεμελια της...αποδρασης απο την καθημερινοτητα .........!!!!!!!!!!!!!! Ειλικρινα, ''ξεκουραστηκε'' η ψυχη μου!!!!!!!!! Βγαλε παραεξω τα γραπτα σου , βρε !!!!!!!!!!! 
