Υπόθεση έργου
Τα ΑμεΑ υπέβαλλαν αίτημα στο Υπουργείο Υγείας για τη μέριμνα εκ μέρους του, προκειμένου να διευκολυνθεί και να γίνει εφικτή η πρόσβασή τους (με αμαξίδια), στα διάφορα Δημόσια κτίρια (ΔΟΥ, ΔΕΗ, ΟΤΕ κλπ), αλλά και στα πεζοδρόμια, που είναι μονίμως κατειλημμένα από σταθμευμένα αυτοκίνητα και μηχανές. Η επιστολή τους παρελήφθη από το Υπουργείο Υγείας και παραπέμφθηκε στον ιδιαίτερο γραμματέα του Υπουργού για αξιολόγηση και μετέπειτα προώθησή της στον Υπουργό.
Ακολουθεί θεατρικός διάλογος μεταξύ δύο αρμοδίων (ιδιαιτέρου γραμματέα Υπουργού και βοηθού του)
Ι: ιδιαίτερος γραμματέας Υπουργού
Β: βοηθός του
-Ι Καλά θα μας τρελάνουμε πάλι αυτοί οι ανάπηροι; Πάνε καλά; Κοίτα τι ζητάνε!
-Β Τι; Για φέρε να δώ!
-Ι Να βάλουμε λέει σε όλες τις σκάλες των δημοσίων κτιρίων αναβατόρια για να
μπορούν ν΄ ανεβαίνουν με τα καροτσάκια τους και να μην αφήνουμε
αυτοκίνητα να παρκάρουν πάνω στα πεζοδρόμια. Και που θέλουν να τα βάλω!
Στο κ--ο μου; Σιγά μη τολμήσω να το πω στον Υπουργό. Τόσα έχει στο
κεφάλι του, θ΄ ασχοληθεί τώρα και με τους ανάπηρους. Άσε που θέλει και
κοινοποίηση στο Συγκοινωνιών και δεν την έχουνε κάνει!
-Β Ωχ μωρέ άστους να λένε! Σάμπως πρώτη φορά είναι! Τι μια ζητάνε επιδόματα,
την άλλη δωρεάν φάρμακα, την άλλη τσάμπα εξετάσεις και δεν συμμαζεύεται.
-Ι Πέστα Χρυσόστομε! Τι φταίει ρε το Κράτος αν εσύ είσαι ανάπηρος άνθρωπέ
μου!
-Β Έλα μου ντε! Αν δεν μπορούν να μπουν στα κτίρια, ας στείλουν κάποιον δικό
τους, να διεκπεραιώσει τη δουλειά τους.
-Ι Εμ δίκιο έχεις! Σιγά μη κάτσουμε τώρα να βάζουμε αναβατόρια σ΄ όλες τις
σκάλες. Δε μας φτάνει ούτε ολόκληρος ο προϋπολογισμός του 12! Αμ το
άλλο;! Nα μην παρκάρουνε λέει αυτοκίνητα πάνω στα πεζοδρόμια. Όχι θα τ΄
αφήσουμε ελεύθερα για να κόβετε βόλτες με τα καροτσάκια σας! Άσε που δεν
είναι αρμοδιότητά μας. Όλα τάχαμε τώρα, να καλέσουμε και διυπουργική
σύσκεψη για τα πεζοδρόμια! Έρε βούρδουλας που τους χρειάζεται!
-Β Τι να πεις! Από τη μια γκρινιάζουν συνέχεια κι΄ από την άλλη παίρνουν
επιδόματα, αναπηρικές συντάξεις, φάρμακα με μικρή συμμετοχή και δεν ξέρω
και γω τι άλλο.
-Ι Δίκιο έχεις! Αυτό φίλε μου λέγεται αχαριστία!. Δε φτάνει που η Πολιτεία τους
σκέφτεται και τους χορηγεί τόσα πράγματα! Σιγά μην τους πάρουμε και
ιδιωτικό οδηγό να τους πηγαίνει βόλτες. Άμα δε μπορούν, να κάτσουν σπίτι
τους! Υπάρχει κι΄ η τηλεόραση!
-Β Αυτό λέω κι΄ εγώ. Δεν μπορείς να περπατήσεις άνθρωπέ μου; Εγώ τι θέλεις να
σου κάνω; Εγώ φταίω που εσύ είσαι ανάπηρος; Εγώ, δόξα τω Θεώ, μια χαρά
είμαι. Άσε που δουλεύω σαν το σκυλί για 2500 ψωροευρώ, ενώ εσύ παίρνεις
τα επιδοματάκια σου άκοπα, χωρίς να κουνήσεις καν το μικρό σου δαχτυλάκι.
-Ι Τι να λέμε τώρα, έτσι είναι! Άλλοι δουλεύουν μέχρι τα βαθειά τους γεράματα
κι΄ άλλοι θέλουν να κόβουν βόλτες με τα καροτσάκια τους στη λιακάδα κ΄
είμαστε εμείς υπεύθυνοι γι΄ αυτό!
-Β Χέστους μωρέ. Θα τους περάσει. Θα φωνάξουν μια δυο, στο τέλος θα
κουραστούν και θα ησυχάσουμε.
-Ι Άμ τι! Όχι θα κάτσω να σκάσω και νάχω και τον Υπουργό στο κεφάλι μου, να
ζητάει να επιληφθώ του θέματος και να τον ενημερώσω!
-Β Ρε συ, δε πιστεύω να έχουν πρωτοκολλήσει το αίτημά τους;
-Ι Ναι το έχουν, αλλά χεστήκαμε!
-Β Κι΄ αν το πάρει είδηση ο Υπουργός και μας ρωτήσει γιατί δεν του δώσαμε την
επιστολή;
-Ι Σιγά μη κωλώσουμε! Θα του πούμε ότι το στείλαμε με την εσωτερική
αλληλογραφία την ίδια μέρα που παρελήφθη αλλά μάλλον κάπου θα παράπεσε.
-Β Και λες να το χάψει;
-Ι Αυτός χάβει οτιδήποτε αρκεί να του το πλασάρεις με τον κατάλληλο τρόπο.
Όταν έρθει εκείνη η ώρα άστο πάνω μου. Τι σόι ιδιαίτερος είμαι; Μπρίκια
κολλάμε!
-Β Καλά είσαι κι΄ ο πρώτος!
-Ι Αμ γιατί νομίζεις κατάφερα κι΄ έγινα ιδιαίτερος;! Ρε συ, ξέρεις κάτι που με
απασχολεί το τελευταίο καιρό;
-Β Τι έγινε ρε, είναι τίποτα σοβαρό;
-Ι Μπα, δε νομίζω, αλλά τώρα τελευταία, ο μικρός μου διαμαρτύρεται συχνά ότι
μουδιάζουν οι παλάμες του…
Τα ΑμεΑ υπέβαλλαν αίτημα στο Υπουργείο Υγείας για τη μέριμνα εκ μέρους του, προκειμένου να διευκολυνθεί και να γίνει εφικτή η πρόσβασή τους (με αμαξίδια), στα διάφορα Δημόσια κτίρια (ΔΟΥ, ΔΕΗ, ΟΤΕ κλπ), αλλά και στα πεζοδρόμια, που είναι μονίμως κατειλημμένα από σταθμευμένα αυτοκίνητα και μηχανές. Η επιστολή τους παρελήφθη από το Υπουργείο Υγείας και παραπέμφθηκε στον ιδιαίτερο γραμματέα του Υπουργού για αξιολόγηση και μετέπειτα προώθησή της στον Υπουργό.
Ακολουθεί θεατρικός διάλογος μεταξύ δύο αρμοδίων (ιδιαιτέρου γραμματέα Υπουργού και βοηθού του)
Ι: ιδιαίτερος γραμματέας Υπουργού
Β: βοηθός του
-Ι Καλά θα μας τρελάνουμε πάλι αυτοί οι ανάπηροι; Πάνε καλά; Κοίτα τι ζητάνε!
-Β Τι; Για φέρε να δώ!
-Ι Να βάλουμε λέει σε όλες τις σκάλες των δημοσίων κτιρίων αναβατόρια για να
μπορούν ν΄ ανεβαίνουν με τα καροτσάκια τους και να μην αφήνουμε
αυτοκίνητα να παρκάρουν πάνω στα πεζοδρόμια. Και που θέλουν να τα βάλω!
Στο κ--ο μου; Σιγά μη τολμήσω να το πω στον Υπουργό. Τόσα έχει στο
κεφάλι του, θ΄ ασχοληθεί τώρα και με τους ανάπηρους. Άσε που θέλει και
κοινοποίηση στο Συγκοινωνιών και δεν την έχουνε κάνει!
-Β Ωχ μωρέ άστους να λένε! Σάμπως πρώτη φορά είναι! Τι μια ζητάνε επιδόματα,
την άλλη δωρεάν φάρμακα, την άλλη τσάμπα εξετάσεις και δεν συμμαζεύεται.
-Ι Πέστα Χρυσόστομε! Τι φταίει ρε το Κράτος αν εσύ είσαι ανάπηρος άνθρωπέ
μου!
-Β Έλα μου ντε! Αν δεν μπορούν να μπουν στα κτίρια, ας στείλουν κάποιον δικό
τους, να διεκπεραιώσει τη δουλειά τους.
-Ι Εμ δίκιο έχεις! Σιγά μη κάτσουμε τώρα να βάζουμε αναβατόρια σ΄ όλες τις
σκάλες. Δε μας φτάνει ούτε ολόκληρος ο προϋπολογισμός του 12! Αμ το
άλλο;! Nα μην παρκάρουνε λέει αυτοκίνητα πάνω στα πεζοδρόμια. Όχι θα τ΄
αφήσουμε ελεύθερα για να κόβετε βόλτες με τα καροτσάκια σας! Άσε που δεν
είναι αρμοδιότητά μας. Όλα τάχαμε τώρα, να καλέσουμε και διυπουργική
σύσκεψη για τα πεζοδρόμια! Έρε βούρδουλας που τους χρειάζεται!
-Β Τι να πεις! Από τη μια γκρινιάζουν συνέχεια κι΄ από την άλλη παίρνουν
επιδόματα, αναπηρικές συντάξεις, φάρμακα με μικρή συμμετοχή και δεν ξέρω
και γω τι άλλο.
-Ι Δίκιο έχεις! Αυτό φίλε μου λέγεται αχαριστία!. Δε φτάνει που η Πολιτεία τους
σκέφτεται και τους χορηγεί τόσα πράγματα! Σιγά μην τους πάρουμε και
ιδιωτικό οδηγό να τους πηγαίνει βόλτες. Άμα δε μπορούν, να κάτσουν σπίτι
τους! Υπάρχει κι΄ η τηλεόραση!
-Β Αυτό λέω κι΄ εγώ. Δεν μπορείς να περπατήσεις άνθρωπέ μου; Εγώ τι θέλεις να
σου κάνω; Εγώ φταίω που εσύ είσαι ανάπηρος; Εγώ, δόξα τω Θεώ, μια χαρά
είμαι. Άσε που δουλεύω σαν το σκυλί για 2500 ψωροευρώ, ενώ εσύ παίρνεις
τα επιδοματάκια σου άκοπα, χωρίς να κουνήσεις καν το μικρό σου δαχτυλάκι.
-Ι Τι να λέμε τώρα, έτσι είναι! Άλλοι δουλεύουν μέχρι τα βαθειά τους γεράματα
κι΄ άλλοι θέλουν να κόβουν βόλτες με τα καροτσάκια τους στη λιακάδα κ΄
είμαστε εμείς υπεύθυνοι γι΄ αυτό!
-Β Χέστους μωρέ. Θα τους περάσει. Θα φωνάξουν μια δυο, στο τέλος θα
κουραστούν και θα ησυχάσουμε.
-Ι Άμ τι! Όχι θα κάτσω να σκάσω και νάχω και τον Υπουργό στο κεφάλι μου, να
ζητάει να επιληφθώ του θέματος και να τον ενημερώσω!
-Β Ρε συ, δε πιστεύω να έχουν πρωτοκολλήσει το αίτημά τους;
-Ι Ναι το έχουν, αλλά χεστήκαμε!
-Β Κι΄ αν το πάρει είδηση ο Υπουργός και μας ρωτήσει γιατί δεν του δώσαμε την
επιστολή;
-Ι Σιγά μη κωλώσουμε! Θα του πούμε ότι το στείλαμε με την εσωτερική
αλληλογραφία την ίδια μέρα που παρελήφθη αλλά μάλλον κάπου θα παράπεσε.
-Β Και λες να το χάψει;
-Ι Αυτός χάβει οτιδήποτε αρκεί να του το πλασάρεις με τον κατάλληλο τρόπο.
Όταν έρθει εκείνη η ώρα άστο πάνω μου. Τι σόι ιδιαίτερος είμαι; Μπρίκια
κολλάμε!
-Β Καλά είσαι κι΄ ο πρώτος!
-Ι Αμ γιατί νομίζεις κατάφερα κι΄ έγινα ιδιαίτερος;! Ρε συ, ξέρεις κάτι που με
απασχολεί το τελευταίο καιρό;
-Β Τι έγινε ρε, είναι τίποτα σοβαρό;
-Ι Μπα, δε νομίζω, αλλά τώρα τελευταία, ο μικρός μου διαμαρτύρεται συχνά ότι
μουδιάζουν οι παλάμες του…
H μεγαλύτερη ηθική ικανοποίηση είναι να βλέπεις τη φωτεινότητα που εκπέμπει ένα ευχαριστημένο πρόσωπο και να ξέρεις ότι έχεις συμβάλλει κι΄ εσύ σ΄ αυτό.
