ΔΩΔΕΚΑ ΣΥΝΗΘΗ ΨΕΜΜΑΤΑ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΙΚΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ

[panos59]

Μία άλλη άποψη ...
σωστή? λανθασμένη? δογματική? υστερόβουλη?
τι να σας πω .....
(το βέβαιο είναι ότι ακούγεται
ΚΑΡΑΜΠΙΝΑΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΣ και ΦΙΛΟΕΥΡΩΠΑΪΣΤΗΣ)
κρατήστε λοιπόν όοοσες επιφυλάξεις νομίζετε ....
κι εγώ μαζί σας!
τα επιχειρήματά του, καλά τα λέει πάντως ....
Π


************************************(αρχή του άρθρου)************************************

Επειδή έχουμε βομβαρδιστεί ανηλεώς και πανταχόθεν με αρνητικές για το μνημόνιο και το ΔΝΤ τοποθετήσεις, καλό είναι να ρίξουμε μια ψύχραιμη ματιά στο άρθρο που ακολουθεί.
Διαβάστε το όλο ...

Ψέμα Πρώτο
"Όπου έχει αναλάβει το ΔΝΤ βύθισε την οικονομία στην ύφεση".
Το ΔΝΤ από τις 20 χώρες που έχει χρηματοδοτήσει οι 13 αναπτύχθηκαν και οι 2 τώρα βρίσκονται στους G20 (Τουρκία, Βραζιλία).
Ο άλλες 7 απλά δεν εφάρμοσαν το σταθεροποιητικό πρόγραμμα (βλέπε Ελλάδα). Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι της Αγγλίας το 1979 που μπήκε στο ΔΝΤ και, εφαρμόζοντας πολιτικές απελευθέρωσης της αγοράς, γνώρισε την μεγαλύτερη ανάπτυξη της ιστορίας της.


Ψέμα Δεύτερο
“Θα μπορούσαμε να χρηματοδοτηθούμε από την Ρωσία”.
Όχι μόνο δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ αυτό, αλλά πρέπει να γνωρίζουμε ότι η Ρωσία είναι από τα μέλη του ΔΝΤ που έφερε αντίρρηση στο ΔΣ του ΔΝΤ για το ύψος της βοήθειας προς την Ελλάδα σαν μη συμφέρουσα επένδυση.
Η περίπτωση της Λευκορωσίας είναι χαρακτηριστική, ενώ βγήκε από τις αγκάλες του ΔΝΤ, στράφηκε σε δανεισμό στη Ρωσία, η οποία της δάνεισε λιγότερα με μεγαλύτερο επιτόκιο και με επαχθέστερους όρους όπως το ξεπούλημα όλων των υποδομών της (Λ/Ρ) σ΄ αυτήν (Ρ).
Δείγμα των προθέσεων της είναι ότι αρνείται να πουλήσει πετρέλαιο επί πιστώσει στα ελληνικά Διυλιστήρια (ΕΛΠΕ & ΜΟΤΟΡΟΙΛ), δηλ. σε κερδοφόρες και φερέγγυες επιχειρήσεις. Και, για να δείξουμε το ανεδαφικό του παραπάνω ισχυρισμού, η Ρωσία θα μπορούσε να αγοράσει ελληνικά ομόλογα από την ελεύθερη αγορά, απλά δεν το ΄κανε.


Ψέμα Τρίτο
"Θα μπορούσαμε να χρηματοδοτηθούμε από την Κίνα".
Αυτό είναι το δεύτερο σκέλος της πλάνης ότι αρνηθήκαμε να αναλάβει το χρέος μας η Κίνα και οι «προδότες» πολιτικοί μας, μας έριξαν στη μέγγενη του ΔΝΤ. Η Κίνα όπως και η Ρωσία, όπως είπαμε θα μπορούσαν ν’ αγοράσουν ελληνικά ομόλογα από την ελεύθερη αγορά, χωρίς να υπάρχει διακρατική συμφωνία. Δεν το έκαναν γιατί απλά δεν ρισκάρουν τα λεφτά τους σε μια αναξιόπιστη οικονομία. Πρέπει να γνωρίζουν οι μυθοπλάστες της ελληνικής πραγματικότητας ότι η Κίνα έχει δικό της οίκο αξιολόγησης, ο οποίος υποβαθμίζει συνεχώς την πιστοληπτική ικανότητα της Ελλάδος.
Με λίγα λόγια, όχι δεν θέλει να μας δανείσει, αλλά συμβουλεύει και τους άλλους να μην το κάνουν. Είναι πράγματι αφελείς αυτοί που πιστεύουν, πως η Κίνα θα αναλάμβανε το χρέος μας για να περνούν οι Έλληνες καλά, όταν από τα αποθεματικά της δεν τροφοδοτεί ανάγκες του δικού της λαού;


Ψέμα Τέταρτο
“Οι δανειστές μας είναι στυγνοί τοκογλύφοι".
Αυτοί που δανείζουν, μας δανείζουν για να κερδίσουν, αυτό είναι ξεκάθαρο.
Το ύψος του επιτοκίου είναι ανάλογο του ρίσκου που παίρνουν. Ας δούμε λοιπόν τι αναλογία επιτοκίου -ρίσκου υπάρχει. Το επιτόκιο -ρίσκο που θα έβαζαν οι αγορές για να δανείσουν τη χώρα μας (spreads) κυμαίνονταν πάνω από 20%. Δηλ. απαγορευτικό. Το επιτόκιο δανεισμού που έλαβε η Ελλάδα από τον μηχανισμό στήριξης για το πρώτο μνημόνιο ήταν 4-5% και για το δεύτερο μνημόνιο 3,6%, όταν τα επιτόκια στην ελεύθερη αγορά έφταναν το 30%. Ποιος λοιπόν είναι ο στυγνός τοκογλύφος, όταν τα επιτόκια της Ιταλίας και της Ισπανίας κυμαίνονται στο 6-7%;


Ψέμα Πέμπτο
“Η Γερμανία δανείζει την Ελλάδα με σκοπό να ελέγξει την οικονομία της και να αγοράσει τα πάντα έναντι πινακίου φακής.”
Στον ισχυρισμό αυτόν θα αντιτάξω το ερώτημα , γιατί η Γερμανία δεν άφησε την Ελλάδα να χρεοκοπήσει και να αγοράσει τα πάντα φτηνότερα και χωρίς ρίσκο; Γιατί τα δεκάδες δις που εκταμιεύονται από τους κρατικούς προϋπολογισμούς των εταίρων μας και δη της Γερμανίας δεν επενδύονται σε ασφαλέστερα σημεία του πλανήτη (Βαλκάνια, Μεσόγειο) και επενδύονται στην Ελλάδα; Στον μηχανισμό στήριξης συμμετέχουν όλες οι χώρες της ευρωζώνης. Γιατί αυτή η πολεμική μόνο για τους Γερμανούς και όχι για τους Ολλανδούς, Νορβηγούς, Φιλανδούς, Κύπριους κλπ; Προφανώς όλα εντάσσονται στα συμφέροντα κάθε χώρας και της ευρωζώνης γενικότερα. Κανένας δεν χαρίζει και κανένας δεν θέλει να χάσει. Αλλά η προσπάθεια διάσωσης της χώρας μας ευνοεί πρωτίστως εμάς και κατ΄ επεκτασιν τους εταίρους μας.


Ψέμα Έκτο
“Η Γερμανία δανείζει την Ελλάδα για να στηρίξει τις εξαγωγές της.”
Είναι τουλάχιστον αστείο να πιστεύει κάποιος ότι μια αγορά 10 εκ κατοίκων μπορεί να στηρίξει την ανάπτυξη μιας χώρας 80εκ και μάλιστα με τη δυναμική της Γερμανίας. Στο γενικό σύνολο των εξαγωγών της Γερμανίας, η Ελλάδα κατέχει το 0,7%. Δηλ περίπου 6 δισ. το χρόνο όταν το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών είναι 34 δισ.
Αντίστοιχα η Πορτογαλία εισάγει περίπου 8 δις από την Γερμανία και δεν αναλώνεται σε τέτοιες ανόητες κατηγορίες, όπως και η Ιρλανδία που εξάγει, αντί να εισάγει, στη Γερμανία 11 δις το χρόνο δεν σκέφτηκε κανείς να πει ότι η Γερμανία δεν πρέπει να δανείσει την Ιρλανδία;
Άρα τα προβλήματα κάθε χώρας δεν έχουν να κάνουν με τις εξαγωγές της Γερμανίας στις χώρες αυτές, αλλού είναι τα προβλήματα.


Ψέμα Έβδομο
“Η Γερμανία μας δανείζει για να αγοράζουμε εξοπλιστικά προγράμματα από αυτήν.”
Μετέωρος ο ισχυρισμός και ανατρέψιμος μέσω των αριθμών. Η Ελλάδα δαπανά τα τελευταία χρόνια κάθε χρόνο περίπου 2δις ευρώ για εξοπλισμούς από τους οποίους μόνο το 20% αφορά την Γερμανία δηλ. 400εκ ευρώ το χρόνο. Το ερώτημα είναι, ασχέτως αν χρειάζονται η όχι, ότι δημιουργούνται φαντάσματα και πλασματικοί εχθροί όταν οι εκροές χρημάτων από την Γερμανία στην Ελλάδα είναι πολλαπλάσια των εκροών. Θα καταγράψω ένα νούμερο από μελέτη της EUROBANK ότι τα χρήματα που έχουν δοθεί στην Ελλάδα μόνο μέσω επιδοτήσεων τα τελευταία 30 χρόνια είναι 203 δις, τα περισσότερα από τα οποία είναι από τις καταβολές των φορολογούμενων γερμανών πολιτών.
Οι επιδοτήσεις δεν δόθηκαν στην Ελλάδα από συμπάθεια αλλά από μια διευρυμένη αντίληψη του συμφέροντος των χωρών αυτών στο πλαίσιο της ΕΕ. Το πώς αξιοποιήθηκαν οι πόροι αυτοί από την Ελλάδα είναι ζήτημα μιας άλλης συζήτησης.


Ψέμα Όγδοο
"Το μνημόνιο κατέστρεψε τη χώρα".
Η χώρα ήταν (δυστυχώς) κατεστραμμένη πριν το μνημόνιο. Το μνημόνιο ήταν μια διακρατική συμφωνία με όρους δανεισμού. Σε γενικές γραμμές προσανατολιζόταν στη μείωση των δημοσίων δαπανών, στις ιδιωτικοποιήσεις, στην πάταξη της φοροδιαφυγής και στην επιτάχυνση διαρθρωτικών αλλαγών τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα. (μείωση δημοσίων υπαλλήλων, άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων, κλπ). Η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ που διαχειρίσθηκε για δύο χρόνια το μνημόνιο, δεν μείωσε δραστικά τις δημόσιες δαπάνες και τις σπατάλες του κράτους, δεν έκανε ούτε μια ιδιωτικοποίηση, δεν κατάφερε να πατάξει την φοροδιαφυγή, δεν μείωσε τους δημοσίους υπαλλήλους , δεν έκλεισε άχρηστους δημόσιους οργανισμούς , δεν άνοιξε τα κλειστά επαγγέλματα, και αντ' αυτού μείωσε μισθούς και συντάξεις οριζόντια και έβαλε φόρους σε ό,τι κινείται ή δεν κινείται. Αποτέλεσμα αυτού η ύφεση να παγιωθεί και να χρειαστεί δεύτερο Μνημόνιο πιο σκληρό. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι επί δυο χρόνια αυτοί που διαμαρτύρονταν να μην εφαρμοστεί το Μνημόνιο, το κατάφεραν στο ακέραιο. Τώρα διαδηλώνουν ότι η εφαρμογή του έφταιγε που καταρρέει η χώρα. Είναι σε σύγχυση ή την επιδίωκαν;


Ψέμα Ένατο
"Τα λεφτά τα έφαγαν οι πολιτικοί μαζί με τα κρατικοδίαιτα λαμόγια".
Σωστό, εν μέρει! Από τα 100 ευρω που δαπανά το ελληνικό κράτος το 70% πηγαίνει σε μισθούς και συντάξεις, το 20% σε τοκοχρεολύσια και ένα 10% σε δραστηριότητες δημοσίων επενδύσεων.
Σ΄αυτό το 10% κρύβεται η διαπλοκή και το πάρτυ με τις μίζες ημετέρων. Αν όμως το αναλύσεις λογιστικά στο σύνολο των δαπανών η διαφθορά δεν ξεπερνά το 1,5% και σε καμιά περίπτωση δεν αντιστοιχεί στο κολοσσιαίο δημόσιο χρέος των 360 δις.
Το πρόβλημα είναι ξεκάθαρο ότι δαπανούσαμε κάθε χρόνο και για πολλά χρόνια 30 δις παραπάνω από αυτό που παράγαμε. Κάθε ευρώ που έμπαινε στη χώρα, έβγαινε με την αγορά εισαγόμενων προϊόντων. Αν σημερα μας χάριζε κάποιος ολόκληρο το χρέος, σε 10 χρόνια θα βρισκόμασταν και πάλι στο ίδιο σημείο με αυτό που βρισκόμαστε σήμερα.


Ψέμα Δέκατο
"Χρεωκοπία αντί Μνημόνιο ΙΙ ".
Το μνημόνιο ΙΙ φέρνει ύφεση και εξασφαλίζει μόνο τους δανειστές μας. Εντάξει. Η χρεωκοπία και αυτή εξ ορισμού θα φέρει ύφεση. Άρα τι διαλέγουμε; Με το μνημόνιο ΙΙ η χώρα μπαίνει σε μακροχρόνια ύφεση μένοντας όμως στην Ευρώπη, στο ευρώ και με πληθωρισμό 2,5%. Αν όμως χρεοκοπήσει η χώρα, τότε βγαίνει από το ευρώ μένοντας χωρίς ρευστότητα, με αλλαγή νομίσματος και με πληθωρισμό άνω του 20%. Και ρωτώ, σε ποια από τις δυο περιπτώσεις υπάρχουν προοπτικές ανάπτυξης; Το να απαξιώνουμε την λιγότερο επώδυνη επιλογή, δεν σημαίνει ότι η άλλη επιλογή είναι καλύτερη.


Ψέμα Ενδέκατο
"Να πάμε στην δραχμή και να αναπτυχθούμε μόνοι μας".
Η προοπτική της δραχμής δεν μας κάνει ανεξάρτητους από τους πιστωτές μας αλλά εξαρτημένους για πολλά χρόνια από την φτώχια. Φαντάζει εφιαλτικό οι καταθέσεις όλων μας να μετατραπούν σε δραχμές που με την ιλιγγιώδη αύξηση του πληθωρισμού θα εκμηδενισθούν, το δημόσιο χρέος θα πολλαπλασιασθεί, τα στεγαστικά δάνεια θα είναι αδύνατον να αποπληρωθούν, η ακρίβεια και η ανεργία, και οι ελλείψεις σε βασικά προϊόντα επιβίωσης, θα πυροδοτήσουν τεράστια κοινωνικά προβλήματα (εγκληματικότητα, πορνεία, παραοικονομία, κ.α) για το λόγο αυτό η μόνη λύση είναι η ασπίδα του ευρω, να μας δώσει την δυνατότητα να έχουμε την απαιτούμενη μακροχρόνια οικονομική σύγκλιση με τις εύρωστες χώρες της ευρωζωνης


Ψέμα Δωδέκατο
"Το χρέος είναι “επαχθές”, και δεν θα πρέπει να το πληρώσουμε".
Επαχθές λέγεται συνήθως το χρέος που δημιουργείται από απολυταρχικά καθεστώτα, όταν ο εκάστοτε δικτάτορας λαμβάνει δάνειο για δική του πρόσοδο και δεν φθάνει ποτέ στον λαό. Στην περίπτωση μας όμως είναι πολύ διαφορετικά τα πράγματα, τα δάνεια χορηγήθηκαν για επιδοματική πολιτική, διορισμούς, συντάξεις και κατασπαταλήθηκαν σε διάφορες ορατές δαπάνες του κράτους. Άρα η άποψη του δεν πληρώνω χαρακτηρίζεται από λαϊκίστικη έως εσκεμμένη παραπληροφόρηση των πολιτών.

************************************(τέλος του άρθρου)************************************

Πηγή: http://www.capital.gr

[kate2002]

Περί ψεμάτων και αληθειών

Μία απάντηση από τους Αλληλέγγυους Πολίτες στο άρθρο «Δώδεκα συνήθη ψέματα για την ελληνική χρεοκοπία» όπως αναδημοσιεύτηκε στην Ανατολή της 11 Απριλίου 2012.
Εάν οι παρακάτω δηλώσεις δεν είναι αλήθεια, θα το κρίνετε εσείς:
1.«’Όπου έχει αναλάβει το ΔΝΤ βύθισε την οικονομία στην ύφεση»
Η παρέμβαση του ΔΝΤ αφήνει διαφορετική γεύση σε κάθε χώρα. Υπάρχουν τα παραδείγματα της Αγγλίας και της Βραζιλίας. Υπάρχουν και αυτά της Γουατεμάλας και του Μεξικό, όπου το 50% του πληθυσμού ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας. Στην Ελλάδα σήμερα, αυτό το ποσοστό υπολογίζεται στο 25% με προοπτική να φτάσει σύντομα το 30%, μετά από μόλις λίγα χρόνια. Η ψηλή φορολογία των προγραμμάτων λιτότητας με μοναδικό σκοπό τη δημοσιονομική σταθερότητα, οδηγεί σε συρρίκνωση της οικονομίας, σε παρατεταμένη ύφεση και τελικά σε μεγάλη δυστυχία μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού.
2.«Θα μπορούσαμε να χρηματοδοτηθούμε από την Ρωσία»
Η Ρωσία δάνεισε πρόσφατα 2,5 δις δολάρια την Κυπριακή Δημοκρατία με 2,5% επιτόκιο τη στιγμή που οι εταίροι μας δανείζουν με 3,6% – 5 %.
3.«Θα μπορούσαμε να χρηματοδοτηθούμε από την Κίνα»
‘Όλοι θυμόμαστε την γελοία εικόνα του δημοσιογράφου των Financial Times να κυνηγάει εναγωνίως τον Γιωργάκη στους διαδρόμους του ξενοδοχείου στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός, τον Ιανουάριο του 2010, για το θέμα του δανεισμού από την Κίνα.
Στο Β’ μνημόνιο υπάρχει εξάλλου ρητή δέσμευση των ελληνικών μνημονιακών κομμάτων ότι δεν θα στραφούν σε δανεισμό από τρίτες χώρες. ‘Άρα η δυνατότητα είναι πάνω στο τραπέζι.
4.«Οι δανειστές μας είναι στυγνοί τοκογλύφοι» (σχετικά με την αναφορά στο συγκεκριμένο άρθρο για τα «ευνοϊκά» επιτόκια που λαμβάνει η Ελλάδα από το πρόγραμμα στήριξης σε σχέση με τα επιτόκια της «ελεύθερης» αγοράς).
Τα «χαμηλά» επιτόκια έχουν μοναδικό σκοπό την διασφάλιση της ενότητας της Ευρωζώνης.
Ο βασικός σκοπός των Ευρωπαίων (υποτίθεται ), εκτός από την εξασφάλιση εξυπηρέτησης των παλαιών δανείων, είναι η μείωση του δημοσίου χρέους (βλέπε και το πρόσφατο «κούρεμα») και αυτό επιτυγχάνεται με χαμηλότερα επιτόκια με απώτερο σκοπό να πάψει να κινδυνεύει το Ευρώ από μια ενδεχόμενη κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας.

5.«Η Γερμανία δανείζει την Ελλάδα με σκοπό να ελέγξει την οικονομία της και να αγοράσει τα πάντα έναντι πινακίου φακής.»
Η Γερμανία δανείζει την Ελλάδα για να εξασφαλιστούν οι δανειστές των παλαιότερων δανείων και η Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα που αγόρασε τα ελληνικά ομόλογα από τις ιδιωτικές τράπεζες στο 30-40% της πραγματικής τους αξίας. ‘Έχοντας δε υπ’ όψιν την απόφαση της Γερμανίας να κλείσει όλα τα πυρηνικά της εργοστάσια μέχρι το 2025, θέλει να μετατρέψει την Ελλάδα σε ένα τεράστιο πολύμπριζο. Οι ασχολούμενοι με τα τερατώδη σχέδια για τις ΒΑΠΕ και το πρόγραμμα «Ήλιος» τα γνωρίζουν πολύ καλά. Για να μην αναφέρουμε και τις «πρόσφατες» ανακαλύψεις πετρελαίου και φυσικού αερίου στην ελληνική ΑΟΖ.
6. «Η Γερμανία δανείζει την Ελλάδα για να στηρίξει τις εξαγωγές της.»
Τα 10 εκατομμύρια Ελλήνων δεν είναι αμελητέα ποσότητα αν λάβουμε υπ’ όψιν ότι εισάγαμε από οικιακό εξοπλισμό (Siemens, Bosch, AEG…) και αυτοκίνητα Ι.Χ. (BMW, Mercedes, Porsche…) μέχρι βαριά βιομηχανικά προϊόντα (βαγόνια, λοκομοτίβες – ταίριαζαν δεν ταίριαζαν στις ράγες-, φορτηγά, οχήματα δημόσιας χρήσης…) και αμυντικό εξοπλισμό. Και μην ξεχνάμε και την υψηλή τεχνολογία της Siemens για τη ψηφιοποίηση του ΟΤΕ, του μετρό και της Ολυμπιάδας (C4I).
Η Γερμανία και οι υπόλοιπες βιομηχανικές χώρες του Βορρά μας δάνειζαν για να αγοράζουμε τα προϊόντα τους, κερδίζοντας διπλά, δηλαδή και από τις πωλήσεις και από τις εξυπηρετήσεις των δανείων.
7. «Η Γερμανία μας δανείζει για να αγοράζουμε εξοπλιστικά προγράμματα από αυτήν.»
Την τελευταία δεκαετία έχουμε αγοράσει από τη Γερμανία άρματα, υποβρύχια, Patriot, φορτηγά γενικής χρήσης (βλέπε σκάνδαλο ΜΑΝ) …
Με τη γνωστή και αγαπημένη μέθοδο των Ελλήνων πολιτικών υπερτιμολογήθηκαν για να μπορέσουν να πληρώσουν και τις μίζες… 312 εκατομμύρια Ευρώ μόνο για τα υποβρύχια (Real News 8.4.2012). Όσον αφορά τα « φαντάσματα» και τους «πλασματικούς εχθρούς» που αναφέρει το κείμενο, οι Ευρωπαίοι θα μπορούσαν απλά να εγγυηθούν τα σύνορά μας τα οποία είναι και τα εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης. Τότε όμως δεν θα μπορούσαν να πουλήσουν ούτε σε μας ούτε στους «καλούς» μας γείτονες.
8.«Το μνημόνιο κατέστρεψε τη χώρα.»
Η χώρα δεν ήταν κατεστραμμένη πριν το μνημόνιο. Η καταστροφή ξεκινάει από την λήψη της απόφασης να εξυπηρετηθεί το εξωτερικό χρέος μέχρι κεραίας και για να επιτευχθεί αυτό εγκαταστάθηκε η τρόικα στη χώρα.
Η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ απλά δεν μπορούσε να αυτοκτονήσει πολιτικά χτυπώντας την εκλογική της πελατεία (δημόσιους υπαλλήλους κυρίως). Η Τρόικα ήταν σε πλήρη γνώση αυτού του δεδομένου και το εκμεταλλεύτηκε επιβάλλοντας τους όρους της: εσωτερική υποτίμηση, κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους (υγεία, παιδεία, πρόνοια, συντάξεις, μισθούς ακόμα και στον ιδιωτικό τομέα).
9.«Τα λεφτά τα έφαγαν οι πολιτικοί μαζί με τα κρατικοδίαιτα λαμόγια.» (ή πως περιγράφει το συγκεκριμένο άρθρο τη διανομή των δαπανών του ελληνικού κράτους και υποστηρίζει ότι δανειζόμαστε για να πληρώνουμε μισθούς και συντάξεις)
Το ελληνικό κράτος πρέπει να δανείζεται για να πληρώνει τα ληστρικά τοκοχρεολύσια του εξωτερικού χρέους. Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, για το 2010, δηλαδή πριν την κρίση, τα δημόσια έσοδα ήταν 55 δις ευρώ και οι δαπάνες για παιδεία, υγεία, πρόνοια, άμυνα, ασφάλεια… ήταν 49 δις ευρώ. Η χώρα είχε και μικρό πλεόνασμα 6 δις ευρώ.
10.«Χρεοκοπία αντί μνημόνιο 2. Το μνημόνιο 2 φέρνει ύφεση και εξασφαλίζει μόνο τους δανειστές.» και 11. «Να πάμε στη δραχμή και να αναπτυχθούμε μόνοι μας.»
Ακόμα και με την χρεοκοπία και επιστροφή στη δραχμή (πιθανότητα που οι Ευρωπαίοι δεν θέλουν ούτε να τη σκέφτονται), μπορεί βραχυπρόθεσμα τα εισοδήματά μας να μειωθούν στο μισό, αλλά ταυτόχρονα γίνεται αναγκαστική επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας σε όλες τις παραγωγικές τις δυνατότητες, γιατί όλα τα εισαγόμενα είδη θα γίνουν πανάκριβα.
Σε μια ήδη χρεοκοπημένη χώρα, όσοι επισείουν τον κίνδυνο της χρεοκοπίας, το κάνουν για να εξασφαλίσουν τις λιγότερες ζημιές από τα προσδοκώμενα κέρδη τους (τράπεζες – κεφάλαιο). Είτε με ευρώ, είτε με δραχμή, είτε με άλλο νόμισμα, είναι επιτακτικό να αποδεσμευτούμε από τα μνημόνια και την πολιτική της ΕΕ για να μπορέσουμε να εκμεταλλευτούμε τον πλούτο της χώρας προς όφελός μας.
12. «Το χρέος είναι απεχθές και να μην το πληρώσουμε.»
Επειδή α. τα δάνεια συμφωνήθηκαν χωρίς τη συγκατάθεση των πολιτών, β. τα δάνεια σπαταλήθηκαν σε δραστηριότητες που δεν ωφέλησαν το έθνος και γ. ο πιστωτής ήταν ενήμερος γι’ αυτή τη κατάσταση.
Το χρέος της χώρας μας είναι ο ορισμός του απεχθούς χρέους και μάλιστα αυτό ομολογείται από τα πιο επίσημα χείλη τον Μάρτιο του 2011, παραμονές της υπογραφής του Α’ μνημονίου της υποτέλειας . Ο Πρόεδρος της Ευρωζώνης, Jean-Claude Junker, δηλώνει πως από το 2004 η Κομισιόν γνώριζε το γεγονός ότι Γερμανία και Γαλλία υπερδάνειζαν την Ελλάδα αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα γιατί τα συμφέροντα ήταν μεγάλα.
Γι’ αυτό οι Αλληλέγγυοι Πολίτες Μεραμβέλλου οδηγηθήκαμε στην πολιτική απόφαση να μην πληρώνουμε οποιοδήποτε έκτακτο οικονομικό μέτρο που πάρθηκε για την εξυπηρέτηση αυτού του απεχθούς χρέους.
ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ,
Εμείς οι Αλληλέγγυοι Πολίτες Μεραμβέλλου, βλέποντας την απόπειρα που γίνεται από κάποιους κύκλους να απενοχοποιηθούν τα μνημόνια και να συρθούν οι Έλληνες στην ενοχή, παρακαλούμε τους οπαδούς του «όλοι μαζί τα φάγαμε» να επιστρέψουν τα φαγωμένα σε όποια μορφή έχουν επενδυθεί για να γλυτώσει ο υπόλοιπος ελληνικός λαός τουλάχιστον τη λαίλαπα των μέτρων που μας έρχονται τον Ιούνιο.
Κουτόχορτο; Ευχαριστούμε δεν θα πάρουμε.

[kate2002]

ΕΛΛΑΔΑ, ΙΡΛΑΝΔΙΑ ΚΑΙ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ: ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΤΡΟΪΚΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΑΧΘΕΙΣ;
ΑΡΘΡΟ – “ΦΩΤΙΑ” ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΤΡΟΪΚΑ
Των RENAUD VIVIEN, ERIC TOUSSAINT*

Η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία είναι οι τρεις πρώτες χώρες της Ευρωζώνης που τέθηκαν υπό τη κηδεμονία των πιστωτών τους συνάπτοντας σχέδια «βοήθειας» με τη «Τρόικα» που αποτελείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ). Όμως αυτές οι συμφωνίες, που γεννάνε νέα χρέη και που επιβάλλουν στους λαούς μέτρα λιτότητας χωρίς προηγούμενο, μπορούν να αμφισβητηθούν στη βάση του διεθνούς δικαίου. Πράγματι, αυτές οι συμφωνίες είναι «επαχθείς» και άρα άνομες. Όπως το τονίζει η θεωρία του επαχθούς χρέους, «τα χρέη των Κρατών πρέπει να έχουν συναφθεί και τα απορρέοντα κεφάλαια να έχουν χρησιμοποιηθεί για τις ανάγκες και τα συμφέροντα του Κράτους» (1). Όμως, τα δάνεια της Τρόικα χορηγούνται υπό τον όρο της λήψης μέτρων λιτότητας που παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο και που δεν θα επιτρέψουν σε αυτά τα Κράτη να βγουν από τη κρίση.
Κάθε δάνειο που χορηγήθηκε με αντάλλαγμα την εφαρμογή πολιτικών που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι απεχθές
Όπως το βεβαιώνει ο ειδικός εισηγητής Mohammed Bedjaoui στο σχέδιο άρθρου του περί της διαδοχής στο ζήτημα των κρατικών χρεών για τη Συνθήκη της Βιέννης του 1983: «Τοποθετούμενοι από την άποψη της διεθνούς κοινότητας, θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε απεχθές χρέος κάθε χρέος που έχει συναφθεί με σκοπούς μη σύμφωνους προς το σύγχρονο διεθνές δίκαιο, και ειδικότερα προς τις αρχές του διεθνούς δικαίου που έχουν ενσωματωθεί στη Χάρτα των Ηνωμένων Εθνών» (2).
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι όροι που έχει επιβάλει η Τρόικα (μαζικές απολύσεις στο δημόσιο, διάλυση της κοινωνικής προστασίας και των δημόσιων υπηρεσιών, μείωση των κοινωνικών προϋπολογισμών, αύξηση των έμμεσων φόρων όπως του ΦΠΑ, μείωση του κατώτατου μισθού, κλπ.) παραβιάζουν πασιφανώς τη Χάρτα των Ηνωμένων Εθνών. Πράγματι, μεταξύ των υποχρεώσεων που περιλαμβάνονται σε αυτή τη Χάρτα, βρίσκουμε ειδικά, στα άρθρα 55 και 56, «τη βελτίωση των επιπέδων διαβίωσης, την πλήρη απασχόληση και συνθήκες προόδου και ανάπτυξης στην οικονομική και κοινωνική τάξη πραγμάτων (…), τον οικουμενικό και πραγματικό σεβασμό των ανθρώπινων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών για όλους, χωρίς διάκριση φυλετική, φύλου, γλώσσας ή θρησκείας». Κατά συνέπεια, τα μέτρα λιτότητας και τα χρέη τα συναφθέντα στο πλαίσιο αυτών των συμφωνιών με τη Τρόικα κηρύσσονται άκυρα επειδή ό,τι είναι αντίθετο στη Χάρτα του ΟΗΕ θεωρείται ότι δεν έχει γραφεί (3).
Πέρα από τη παραβίαση των οικονομικών, κοινωνικών και μορφωτικών δικαιωμάτων που απορρέει από την εφαρμογή αυτών των αντικοινωνικών μέτρων, αυτό που η Τρόικα ποδοπατάει είναι το δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση, που κατοχυρώνεται από το άρθρο 1-2 της Χάρτας του ΟΗΕ και τα δυο Σύμφωνα του 1966 για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Σύμφωνα με το πρώτο άρθρο που είναι κοινό στα δυο σύμφωνα, «Όλοι οι λαοί έχουν το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση. Σύμφωνα με αυτό το δικαίωμα, καθορίζουν ελεύθερα το πολιτικό καθεστώς τους και εξασφαλίζουν ελεύθερα την οικονομική, κοινωνική και μορφωτική τους ανάπτυξη. Για να επιτύχουν τους σκοπούς τους, όλοι οι λαοί μπορούν να διαθέτουν ελεύθερα τον πλούτο και τους φυσικούς τους πόρους, με την επιφύλαξη των υποχρεώσεων που απορρέουν από τη διεθνή οικονομική συνεργασία, η οποία στηρίζεται στην αρχή του αμοιβαίου συμφέροντος και του διεθνούς δικαίου. Σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί ένας λαός να στερηθεί τα μέσα επιβίωσής του».
Όμως, είναι εξόφθαλμη η επέμβαση της Τρόικα στις εσωτερικές υποθέσεις αυτών των Κρατών, γεγονός που συνιστά περιφρόνηση της δημοκρατίας. Αυτοί οι πιστωτές προειδοποίησαν ξεκάθαρα ότι οι εκλογές στην Ιρλανδία και στη Πορτογαλία δεν έπρεπε να θέσουν υπό αμφισβήτηση την εφαρμογή αυτών των συμφωνιών. Αναφέρουμε για παράδειγμα το άρθρο της γαλλικής εφημερίδας Le Figaro της 9ης Απριλίου 2011 που θυμίζει τις προσταγές προς τη Πορτογαλία των υπουργών οικονομικών της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά τη συνάντηση που έγινε στη Βουδαπέστη πριν από τις βουλευτικές εκλογές στη Πορτογαλία: «Η προετοιμασία (του σχεδίου λιτότητας) θα πρέπει να αρχίσει αμέσως τώρα, με στόχο τη συμφωνία μεταξύ των μερών στα μέσα Μαΐου, και να επιτρέψει την εφαρμογή χωρίς καθυστέρηση του προγράμματος προσαρμογής ταυτόχρονα με το σχηματισμό της νέας κυβέρνησης» (…) «οι υπουργοί ξεκαθάρισαν στη Πορτογαλία ότι δεν θέλουν να υποχρεωθούν να ξαναδιαπραγματευτούν τα ανταλλάγματα για τη βοήθεια, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα των εκλογών» (4). Στη περίπτωση της Ελλάδας, το πρόγραμμα λιτότητας που συμφωνήθηκε με τη Τρόικα επιβλήθηκε το 2010 χωρίς καν το Κοινοβούλιο να το κυρώσει παρόλο που επρόκειτο εδώ για μια υποχρέωση του ελληνικού Συντάγματος (άρθρο 36 παράγραφος 2) (5).
Αυτή τη περιφρόνηση της Τρόικα για την εθνική κυριαρχία αυτών των τριών Κρατών την έκανε δυνατή η απελπιστική οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας (τα πρώτα αλλά σίγουρα όχι και τα τελευταία θύματα της κρίσης του χρέους στην Ευρωζώνη). Με αυτή την έννοια, μπορούμε δύσκολα να υπερασπιστούμε την εγκυρότητα αυτών των συμφωνιών επικαλούμενοι την ελευθερία συγκατάθεσης. Στο δίκαιο, όταν μια πλευρά μιας συμφωνίας δεν είναι σε θέση να ασκήσει την αυτονομία της βούλησης, τότε η συμφωνία κηρύσσεται άκυρη. Πώς αυτή η αρχή εφαρμόζεται στη παρούσα περίπτωση; Μη μπορώντας λογικά να δανειστεί στις χρηματαγορές μακροπρόθεσμα εξαιτίας των επιτοκίων που ζητούν οι χρηματαγορές και που κυμαίνονται μεταξύ 12% και 17% ανάλογα με την περίπτωση, οι κυβερνήσεις αυτών των τριών χωρών αναγκάστηκαν να στραφούν προς τη Τρόικα που επωφελήθηκε από το γεγονός ότι αποτελούσε τον έσχατο δανειστή. Εκμεταλλευόμενη τη απελπιστική κατάσταση των ελληνικών, ιρλανδικών και πορτογαλικών αρχών, η Τρόικα πέτυχε να επιβάλλει σχέδια που είχαν και θα έχουν αρνητικές συνέπειες για την οικονομική υγεία αυτών των χωρών με δεδομένο το προκυκλικό χαρακτήρα των μέτρων που υιοθετήθηκαν (δηλαδή, που ενισχύουν τους παράγοντες που γεννούν τη πτώση της οικονομικής δραστηριότητας).
Οι μαζικές ιδιωτικοποιήσεις στους βασικούς τομείς της οικονομίας (μεταφορές, ενέργεια, ταχυδρομείο, κλπ) που επέβαλε η Τρόικα επιτρέπουν στις ξένες ιδιωτικές επιχειρήσεις να αναλάβουν τον έλεγχό τους και κατά συνέπεια πλήττουν την κυριαρχία αυτών των Κρατών και το δικαίωμα των λαών να διαθέτουν ελεύθερα τους πλουτοπαραγωγικούς και φυσικούς τους πόρους. Αν και ένα Κράτος έχει το δικαίωμα, μέσω μιας συμφωνίας, να μεταβιβάσει ένα μέρος της κυριαρχίας του σε μια ξένη οντότητα, αυτή η μεταβίβαση δεν πρέπει, εκτός κι αν παραβιάζει το διεθνές δίκαιο, να θέτει σε κίνδυνο την οικονομική ανεξαρτησία του Κράτους, που αποτελεί ένα βασικό στοιχείο της πολιτικής του ανεξαρτησίας (6).
Μέσω αυτών των όρων, η Τρόικα δεν έχει μόνο παραβιάσει το διεθνές δίκαιο. Έχει γίνει και συνένοχη στη παραβίαση των εθνικών δικαιωμάτων αυτών των Κρατών. Στην Ελλάδα, ειδικότερα, γινόμαστε μάρτυρες ενός αληθινού νομικού πραξικοπήματος. Για παράδειγμα, πολλές διατάξεις του νόμου 3845/2010 που θέτει σε ισχύ το πρόγραμμα λιτότητας, παραβιάζουν το Σύνταγμα, συγκεκριμένα καταργώντας το νόμιμο ελάχιστο μισθό. Η εγκατάλειψη της κυριαρχίας του ελληνικού Κράτους επιδεινώνεται ακόμα περισσότερο από τη διάταξη της συμφωνίας με τη Τρόικα που προβλέπει ότι σε περίπτωση διαφοράς μπορεί να εφαρμοστεί το αγγλοσαξονικό δίκαιο και να αναγνωριστεί η αρμοδιότητα του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ). Έτσι, το Κράτος παραιτείται από ένα θεμελιώδες προνόμιο της κυριαρχίας που είναι η εδαφική αρμοδιότητα των εθνικών του δικαστηρίων. Την ίδια ώρα, ο ελληνικός νόμος που θέτει σε ισχύ το πρόγραμμα λιτότητας απαιτεί να κηρυχθούν άκυρες και μη εκτελεστέες οι διαιτητικές αποφάσεις (που έχουν συνταγματική αξία) που έδιναν μισθολογικές αυξήσεις για το 2010 και 2011. Με λίγα λόγια, όπως το γράφουν οι νομικοί Γ. Κατρούγκαλος και Γ. Παυλίδης, «η κρατική κυριαρχία περιορίζεται κατά τρόπο πολύ παρόμοιο με εκείνο του διεθνούς οικονομικού ελέγχου που είχε επιβληθεί στη χώρα το 1897 ως συνέπεια της χρεοκοπίας (1893) και κυρίως της ήττας της Ελλάδας στον ελληνοτουρκικό πόλεμο».
Είναι επαχθές κάθε δάνειο η αιτία του οποίου είναι ανήθικη
Η νομική θεμελίωση που βγαίνει από την ανήθικη και άνομη αιτία προκειμένου να αμφισβητηθεί η εγκυρότητα των συμβάσεων απαντάται σε πολλές εθνικές εμπορικές και αστικές νομοθεσίες. Μας παραπέμπει κατευθείαν σε ένα ζήτημα που θίγει η θεωρία του επαχθούς χρέους: ποιός ωφελείται από τα δάνεια; Στη περίπτωση των συμφωνιών που έχουν συναφθεί με την Ελλάδα, την Ιρλανδία και τη Πορτογαλία, είναι ξεκάθαρο ότι οι ευρωπαϊκές ιδιωτικές τράπεζες που έχουν δανείσει σε αυτές τις χώρες με εντελώς ανεύθυνο τρόπο, κερδίζουν ενώ φέρουν μεγάλη ευθύνη για τη κρίση του χρέους. Πράγματι, η διάσωση των ιδιωτικών τραπεζών από το δημόσιο που ακολούθησε το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης το 2007 προκάλεσε την έκρηξη του χρέους των Κρατών. Με αυτή την έννοια, μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τουλάχιστον «ανήθικη» την αιτία των συμφωνιών που συνάφθηκαν με τη Τρόικα και να κάνουμε λόγο για «αναίτιο πλουτισμό» (μια γενική αρχή του διεθνούς δικαίου σύμφωνα με το άρθρο 38 του καταστατικού του Διεθνούς Δικαστηρίου (7)) προς όφελος των ιδιωτικών τραπεζών.
Ο αναίτιος πλουτισμός των ιδιωτικών τραπεζών γίνεται ακόμα χειρότερος από το γεγονός ότι αυτές βγάζουν τεράστιο κέρδος στη πλάτη του δημοσίου εξαιτίας της διαφοράς μεταξύ από τη μια, των επιτοκίων πάνω από 4% που απαιτούν από τα ενδιαφερόμενα Κράτη για να αγοράσουν τους τίτλους που εκδίδουν για διάρκεια 3 μέχρι 6 μηνών, και από την άλλη, του επιτοκίου 1% με το οποίο αυτές οι ίδιες τράπεζες δανείστηκαν από την ΕΚΤ μέχρι τον Απρίλιο 2011, πριν αυτό ανέβει στο 1,25% και κατόπιν στο 1,50% (8). Μπορούμε επίσης να κάνουμε λόγο για αναίτιο πλουτισμό (αυθαίρετο και παράνομο πλουτισμό) στη περίπτωση Κρατών όπως η Γερμανία, η Γαλλία και η Αυστρία που δανείστηκαν με 2% στις χρηματαγορές και δάνεισαν στην Ελλάδα με 5% ή 5,5%, στην Ιρλανδία με 6%. Το ίδιο και το ΔΝΤ που δανείζεται από τα μέλη του με χαμηλό επιτόκιο και δανείζει στην Ελλάδα, στην Ιρλανδία και στην Πορτογαλία με πολύ υψηλότερα επιτόκια.
Τα μέτρα που εξήγγειλαν οι ευρωπαϊκές αρχές στις 21 Ιουλίου συνιστούν μια ξεκάθαρη ομολογία του «αναίτιου πλουτισμού» για τον οποίο φέρουν την ευθύνη καθώς και του απατηλού χαρακτήρα της πολιτικής τους. Ανακοίνωσαν τελικά την πρόθεσή τους να μειώσουν κατά 2 ή 3 μονάδες τα επιτόκια που απαιτούν από την Ελλάδα, την Ιρλανδία και τη Πορτογαλία. Διακηρύσσοντας ότι κατεβάζουν το επιτόκιο γύρω στο 3,5% για τα δάνεια 15 ή ακόμα και 30 ετών, παραδέχονται ότι τα επιτόκια που απαιτούν είναι απαγορευτικά. Το κάνουν επειδή είναι οφθαλμοφανής η καταστροφή στην οποία συνέβαλαν να βυθιστούν αυτές οι χώρες και επειδή το κακό απλώνεται γρήγορα σε άλλες χώρες.
Ποιο συμφέρον είχαν η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία να συνάψουν αυτές τις συμφωνίες με τη Τρόικα; Κανένα, εκτός από το ότι τους δίνουν λίγο χρηματοπιστωτικό οξυγόνο…που προορίζεται όμως να εξυπηρετήσει την εξόφληση των πιστωτών τους. Μάλιστα μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, αυτά τα σχέδια λιτότητας θα επιδεινώσουν την κατάστασή τους καθώς έχει μπει σε κίνηση μια διαδικασία «χιονοστιβάδας». Πράγματι, αυξάνεται το φόρτωμα αυτών των νέων χρεών με τόκους ενώ τα μέτρα που υπαγορεύει η Τρόικα έχουν για συνέπεια να μειώνουν την οικονομική δραστηριότητα μια και μειώνουν τη συνολική ζήτηση πλήττοντας τις συνθήκες διαβίωσης των πληθυσμών. Μπορούμε λοιπόν να συμπεράνουμε ότι υπάρχει εδώ απατηλή συμπεριφορά του ΔΝΤ καθώς άβυσσος χωρίζει τα λόγια του από την πραγματικότητα. Πράγματι, στο άρθρο 1 του καταστατικού του, το ΔΝΤ έχει ως στόχους «να διευκολύνει την επέκταση και την αρμονική αύξηση του διεθνούς εμπορίου και να συμβάλει έτσι στην εγκαθίδρυση και διατήρηση υψηλών επιπέδων απασχόλησης και πραγματικού εισοδήματος καθώς και στην ανάπτυξη των παραγωγικών πόρων όλων των Κρατών μελών, που αποτελούν τους πρώτους στόχους της οικονομικής πολιτικής» ή ακόμα «να δώσει εμπιστοσύνη στα Κράτη μέλη θέτοντας προσωρινά στη διάθεσή τους τούς γενικούς πόρους του Ταμείου με αντάλλαγμα τις κατάλληλες εγγυήσεις, προσφέροντας έτσι σε αυτά τη δυνατότητα να διορθώσουν τις ανισορροπίες των ισοζυγίων πληρωμών τους χωρίς να προσφύγουν σε μέτρα επιβλαβή για την εθνική ή διεθνή ευημερία» (9). Μπορούμε με τον ίδιο τρόπο να ισχυριστούμε ότι η δράση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ΕΚΤ συνιστά επίσης απάτη σε βάρος των ενδιαφερόμενων χωρών.
Τα μέτρα που υπαγόρευσαν το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχουν επίσης για συνέπεια να εγκλωβίσουν αυτές τις χώρες μέσα στη καταραμένη λογική του χρέους καθώς θα υποχρεωθούν να συνεχίσουν να δανείζονται για να μπορέσουν να αποπληρώσουν. Έχουν μπει λοιπόν σε μια περίοδο δέκα, δεκαπέντε ή είκοσι χρόνων λιτότητας και αύξησης του χρέους (10). Η μελέτη του ΟΟΣΑ για το ελληνικό χρέος, που δημοσιεύθηκε στις 2 Αυγούστου 2011 (11), βεβαιώνει συγκεκριμένα ότι το δημόσιο χρέος που ήταν 140% το 2010 πιθανόν θα πέσει στο 100% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος το…2035.
Μπροστά σε μια τέτοια κατάσταση, οι κυβερνήσεις, αν θέλουν το καλό του πληθυσμού, έχουν συμφέρον να σπάσουν τις συμφωνίες με τη Τρόικα, να αναστείλουν πάραυτα την αποπληρωμή του χρέους τους (με πάγωμα των τόκων) και να πραγματοποιήσουν λογιστικούς ελέγχους με τη συμμετοχή των πολιτών. Αυτοί οι λογιστικοί έλεγχοι θα πρέπει να ταυτοποιήσουν το άνομο τμήμα αυτών των χρεών, αυτό που πρέπει να ακυρωθεί άνευ όρων. Το υπόλοιπο του δημόσιου χρέους πρέπει επίσης να μειωθεί με μέτρα σε βάρος εκείνων που ωφελήθηκαν από αυτό. Πρέπει να κινηθούν δικαστικές διώξεις ενάντια στους υπεύθυνους των ζημιών που προκλήθηκαν. Φυσικά, συμπληρωματικά και ουσιαστικά μέτρα (μεταφορά τραπεζών στο δημόσιο τομέα, ριζική φορολογική μεταρρύθμιση, κοινωνικοποίηση τομέων που ιδιωτικοποιήθηκαν κατά τη νεοφιλελεύθερη περίοδο…(12) πρέπει να ληφθούν καθώς η ακύρωση των άνομων χρεών, αν και απαραίτητη, δεν αρκεί αν η λογική του συστήματος παραμείνει άθικτη.

Σημειώσεις:
(1) Alexander Nahum Sack, Les effets des Transformations des Etats sur leurs dettes publiques et autres obligations financières, Recueil Sirey, 1927.
(2) Mohammed Bedjaoui, «Neuvième rapport sur la succession dans les matières autres que les traits», A/CN, 4/301 et Add. I, p. 73.
(3) Monique et Roland Weyl, Sortir le droit international du placard, PubliCETIM No 32, CETIM, novembre 2008.
(4) http://www.lefigaro.fr/conjoncture/...
(5) Georgios Katrougalos et Georgios Pavlidis, «La Constitution nationale face a une situation de détresse financière: leçons tirées de la crise grecque (2009-2011)».
(6) http://www.unesdoc.unesco.org/images/00...
(7) Προβλέπεται επίσης σε πολλούς εθνικούς αστικούς κώδικες όπως στον ισπανικό (στα άρθρα 1895 και σε εκείνα που ακολουθούν) και γαλλικό (στα άρθρα 1376 και σε εκείνα που ακολουθούν).
(8) Θυμίζουμε ότι η Συνθήκη του Μάαστριχτ απαγορεύει στην ΕΚΤ να δανείζει κατευθείαν στα Κράτη.
(9) Υπογραμμισμένα από τους συγγραφείς.
(10)Eric Toussaint, «Δηλητηριώδεις βοήθειες στο ευρωπαϊκό μενού», 2011
(11) http://www.oecd.org/document/62/0.3...
(12) Βλέπε «Οκτώ επείγουσες προτάσεις για μιαν άλλη Ευρώπη».

* Ο Renaud Vivien, νομικός, είναι μέλος της Νομικής ομάδας εργασίας της CADTM Βελγίου (http://www.cadtm.org)

Ο Eric Toussaint, διδάκτωρ πολιτικών επιστημών, είναι πρόεδρος της CADTM Βελγίου. Έχουν συγγράψει μαζί το συλλογικό βιβλίο «La Dette ou la Vie» (Το Χρέος ή η Ζωή), 2011.

[panos59]

wow!
εντυπωσιακός ο εμπεριστατωμένος αντίλογός σου kate !

σ' ευχαριστώ για την αντιπαράθεση, που βοηθάει σίγουρα
στην "εν βάθει" σφαιρικοποίηση την "περι της αληθειας" σκέψη και διερεύνηση!

κι εγώ που (δειλά-δειλά) ξεκίναγα να καρατσεκάρω το αν ..... Τουρκία και Βραζιλια ανήκουν στο G20 ......

[kate2002]

12 Μαΐου 2012


ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΣΑΣ ΤΑ ΞΕΡΑΣΕ Ο ΛΑΟΣ, ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΑ ΦΡΙΚΙΑ…

του Χάρρυ Κλυνν

O ξευτιλοπαπαδήμος, αμερικανογερμανοτσολιάς μέχρι τα μπούνια και γνήσιο τέκνο της νέας τάξης πραγμάτων και του αιματοβαμμένου διεθνούς τοκογλυφικού κεφαλαίου, επισκέφτηκε σήμερα τον πρόεδρο της Δημοκρατίας για να εξασφαλίσει το ομόλογο των 3,3 δις που κατέχει η ΕΚΤ και το οποίο, όπως αποκαλύπτει η Le Monde, ΔΕΝ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΘΗΚΕ!!! Αναδιαρθρώθηκαν, όμως, τα ομόλογα των ταμείων, των νοσοκομείων και των πανεπιστημίων που κινδυνεύουν να βάλουν λουκέτο, για να εξασφαλιστούν οι κερδοσκόποι δανειστές και όχι οι καθαροί επενδυτές ή οι αποταμιευτές.

Τα υπόλοιπα 900 εκ. από τη δόση που εισπράξαμε πηγαίνουν για αποπληρωμή τόκων! Και τα «παραμύθια» περί πληρωμής μισθών και συντάξεων που δήθεν πληρώνονται από τα τοκογλυφικά δάνεια των «εταίρων» μας, από καιρό τα έχει ξεράσει ο Ελληνικός λαός που έστειλε τον μνημονιακό δικομματισμό των «σάπιων» κυβερνητικών κομμάτων στον καιάδα της διάλυσης και της πολιτικής ανυποληψίας…

[kate2002]

Tα 10 αναπάντητα ερωτήματα ενός καθηγητή του Αριστοτελείου!!!


Ερωτήσεις που δεν απαντώνται:

Ερώτηση 1.
Πως γίνεται και ενώ το Λουξεμβούργο, η Αγγλία, η Ελβετία, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Δανία και η Αυστρία έχουν ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ποσοστό χρέους από εμάς, αυτοί να ΜΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ σώσιμο, αλλά αντίθετα έρχονται να σώσουν εμάς;

Ερώτηση 2.
Πως γίνεται το Αφγανιστάν με περίπου μισόν αιώνα...

συνεχείς πολέμους να έχει μόνο 23% του ΑΕΠ του χρέος, την στιγμή που ξέρουμε ότι ένας πόλεμος μερικών ημερών μπορεί να " ξετινάξει" μία χώρα;


Ερώτηση 3.
Πως γίνεται να χρωστάνε 29% το Κουβέιτ, 54% το Μπαχρέιν και τα Αραβικά εμιράτα 56% την στιγμή που είναι παγκόσμιοι προμηθευτές πετρελαίου;

Ερώτηση 4.
Πως γίνεται στην Ελβετία με 271% χρέος, μία απλή καθαρίστρια σε νοσοκομείο (περίπου το 2000) να πληρώνεται με 2000 ευρώ μισθό όσα έπαιρνε την ίδια στιγμή (στα βρώμικα καρβουνο-εργοστάσια της ΔΕΗ) ένας «υψηλόμισθος» τεχνικός, ανώτερης στάθμης εκπαίδευσης, ενταγμένος στα υπερ-βαρέα/ανθυγιεινά με 25 χρόνια προϋπηρεσία;

Ερώτηση 5.
Πως γίνεται η Νορβηγία με 143% χρέος να μην έχει πρόβλημα και να μην χρειάζεται σώσιμο ή περικοπές; Ένα πραγματικό παράδειγμα από εκεί: Γνωστός μου μετακόμισε στην Νορβηγία πριν δύο χρόνια. Προσέξτε τώρα τι «έπαθε» εκεί: α) Έπιασε δουλειά σε κουζίνα εστιατορίου σαν ανειδίκευτος και έπαιρνε 2.500 ευρώ τον μήνα μισθό! β) Μετά τρεις μήνες στην δουλειά δήλωσε ότι ήταν «ψυχικά κουρασμένος» και του έδωσαν αμέσως άδεια 15 ημερών! γ) Με τις επιστροφές φόρων (κάτι σαν το δικό μας δώρο) πήγε μαζί με την γυναίκα του στο Θιβέτ διακοπές. δ) Τώρα είναι άνεργος (με την δικαιολογία ότι ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕ εκεί που δούλευε!) και για δύο χρόνια παίρνει 1700 ευρώ τον μήνα!

Ερώτηση 6.
Γιατί οι παγκόσμιοι δανειστές δεν ανησυχούν μήπως χάσουν τα 13, 5 τρις που χρωστάνε οι ΗΠΑ, τα 2 τρις που χρωστάει το Λουξεμβούργο, τα 9 τρις που χρωστάει η Αγγλία (κλπ, κλπ) αλλά ανησυχούν για τα 500 δις που χρωστάμε εμείς;

Ερώτηση 7.
Πως γίνεται και ολόκληρος ο πληθυσμός της γης χρωστάει το 98% των χρημάτων του;

Ερώτηση 8.
Ποιοι έχουν τόσα πολλά ώστε να «αντέχουν» να δανείσουν τόσο πολύ χρήμα;

Ερώτηση 9.
Πού τα βρήκαν τόσα χρήματα;

Ερώτηση 10.
Γιατί τα χρήματά τους δεν συμμετέχουν στο ΑΕΠ της χώρας τους; Τελικά μήπως τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι η παγκόσμια οικονομία δεν είναι παρά μία τεράστια φούσκα, ενώ το χρήμα είναι ψεύτικο, τυπωμένο στα άδυτα των πολυεθνικών τραπεζών μόνο και μόνο για να επιτευχθεί ένας παγκόσμιος έλεγχος ;


Prof. Konstantinos Tokmakidis
Aristotle University of Thessaloniki
Greece