κι άλλο ένα ανεκδοτάκι, σχετικό με την περίπτωση!
Η μητέρα μιας φίλης, η κυραΣοφία, 78 ετών, πάντα αναρωτιόταν τι κάνουν (και αν ακόμα υπάρχουν εν ζωή) οι παλιές φίλες της …
- Βρε μαμά, δεν έχουμε παρά να τους κάνουμε κάνα τηλέφωνο να μάθουμε (της έλεγε η κόρη της).
Μάλιστα αν θέλεις σου οργανώνω και καμία συνάντηση μαζί τους σπίτι μας, για κάνα τσαγάκι …
Βρες το καρνέ σου με τα τηλέφωνά τους και ετοιμάσου να τις πάρεις και να τις καλέσεις την άλλη Τρίτη, αλλά να είσαι προετοιμασμένη αν μάθεις ίσως ότι αρκετές από τις φιλενάδες σου έφυγαν «σε τόπο χλοερό» ή ότι είναι ανήμπορες να κινηθούν ή είναι στο γηροκομείο!
Πράγματι έτσι και έγινε …
Τα περισσότερα «κορίτσια» “έλειπαν” , κάποιες ήταν ανήμπορες σε γηροκομεία ή αλλού, 4-5 όμως είπαν ότι μετά χαράς θα έρχονταν την Τρίτη για ένα τσαγάκι στης Σοφίας …
- Εγώ θα φροντίσω να λείπω μαμά, (είπε η κόρη) αλλά μη σε νοιάζει, θα στα έχω όλα έτοιμα στην κουζίνα και θα σου γράψω και σε μία λίστα ένα-ένα αυτά που θα πρέπει να τους σερβίρεις, για να μην ξεχαστείς …
Πράγματι, έτσι και έγινε.
Το σπίτι ήταν συμμαζεμένο, στο σαλόνι φλιτζάνια και κουταλάκια και ζαχαριέρα, όλα στην θέση τους και στην κουζίνα γραμμένη η λίστα με όλα όσα έπρεπε να προσφερθούν από την κυρία Σοφία στις φίλες της και μάλιστα με τη σειρά σερβιρίσματος.
Έγραφε λοιπόν η λίστα:
Πρώτον : Τσάι
Δεύτερον : Κουλουράκια
Τρίτον : Παγωτό
Τέταρτον : Ρωτάς αν ξαναθέλουν κάτι
Πράγματι, έφτασε η Τρίτη, τα κορίτσια ήρθαν, έκατσαν στο σαλόνι, πέρασε η πρώτη μισή ώρα με τα «τι κάνετε, πώς περνάτε, πώς είναι η οικογένεια, τι φάρμακα παίρνετε, ποιόν γιατρό έχετε- …» και τα άλλα σχετικά και μετά η κυραΣοφία σηκώθηκε να πάει στην κουζίνα, είδε φυσικά τη γνωστή λίστα και (πρώτο-πρώτο το έγραφε) γύρισε με μια τσαγιέρα γεμάτη αχνιστό αρωματικό τσάι, σέρβιρε τις φίλες της και η κουβέντα συνεχίστηκε πίνοντας το τσάι.
Σε κάνα μισάωρο, η κυραΣοφία (ξανα)σηκώθηκε να πάει στην κουζίνα, (ξανα)είδε τη γνωστή λίστα και (πρώτο-πρώτο το έγραφε) (ξανα)γύρισε με την … τσαγιέρα γεμάτη τσάι, (ξανα)σέρβιρε τις φίλες της και η κουβέντα (ξανα)συνεχίστηκε.
Σε κάνα μισάωρο το σκηνικό επαναλήφθηκε, η κυραΣοφία (ξανα)σηκώθηκε και πήγε και πάλι στην κουζίνα, (ξανα)είδε τη γνωστή λίστα και κλπ κλπ (ξανα)γύρισε με την τσαγιέρα γεμάτη τσάι, (ξανα)σέρβιρε τις φίλες της και αυτό έγινε πάλι και πάλι τέσσερις συνεχόμενες φορές!
Ούτε όμως κουλουράκια ούτε παγωτό, τίποτε άλλο ... Σκέτο τσάι, ξεροσφύρι!
Τελικά το θυροτηλέφωνο χτύπησε κατά τις 11, είχε περάσει η ώρα, είχαν έρθει να πάρουν τα «κορίτσια», όλες σηκώθηκαν, ευχαρίστησαν για το πολύ όμορφο απόγευμα, υποσχέθηκαν η μία στις άλλες και τούμπαλιν να το επαναλάβουν και, δύο από τις καλεσμένες, η Μαρία και η Ελένη, είναι τώρα καθισμένες στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου του Νίκου (γιός της μιας-τους) και κουτσομπολεύουν τα όσα είδαν και άκουσαν …
(Μαρία) Πολύ ωραία περάσαμε. Πολύ καλή η ιδέα της να μας καλέσει. Και ωραίο σπίτι έχουν …
Μια χαρά κρατιέται βρίσκω .. Ούτε μπαστουνάκι, ούτε τίποτε …
Νάταν τουλάχιστον και τα μυαλά της στη θέση τους … αχ … κρίμα!
(Ελένη) Γιατί το λες αυτό;
(Μαρία) Τι γιατί το λέω … Δεν είδες τι έγινε; Για τσάι μας κάλεσε, και τσάι … ΔΕΝ ήπιαμε …
Να δεις που θα το ξέχασε να μας σερβίρει …
(Ελένη) Μα .. για ποιάν μιλάς; Ποια είναι που ξέχασε το τσάι;
(Μαρία) Τι “ποιά ξέχασε το τσάι’;” Η Σοφία !
(Ελένη) Η Σοφία ;;; Μπα σε καλό σου … Πού τη θυμήθηκες τώρα τη Σοφία … !!!!!!!!!!!!!
