ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

[chryssa]

Χαρείτε τη βόλτα. Δεν υπάρχει εισιτήριο επιστροφής!

Ο George Carlin λέει για τα γηρατειά! (Απόλυτα Διαυγές)

ΕΑΝ ΔΕΝ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΕΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ,
ΘΑ ΕΧΕΤΕ ΧΑΣΕΙ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΑΠ' ΤΗ ΖΩΗ ΣΑΣ.




Έχετε αντιληφθεί ότι η μόνη περίοδος της ζωής μας που μας αρέσει να μεγαλώνουμε είναι όταν είμαστε παιδιά; Εάν είσαι κάτω των 10 ετών, είσαι τόσο ενθουσιασμένος που μεγαλώνεις που σκέφτεσαι τμηματικά..

«Πόσων ετών είσαι;», «Είμαι τέσσερα και μισό!» Ποτέ δεν είσαι τριάντα έξι και μισό. Είσαι τέσσερα και μισό, και περπατάς στα πέντε! Αυτό είναι το κλειδί.

Μπαίνεις στην εφηβεία, και τώρα κανείς δεν μπορεί να σε συγκρατήσει. Πηδάς στον επόμενο αριθμό, ή ακόμη και μερικούς αριθμούς μπροστά.

«Πόσων ετών είσαι;» «Θα γίνω 16!» Μπορεί να είσαι 13, αλλά έ, θα γίνεις 16! Και τότε έρχεται η καλύτερη μέρα της ζωής σου!Γίνεσαι 21. Ακόμα και οι λέξεις ακούγονται σαν ιεροτελεστία.ΓΙΝΕΣΑΙ 21.. ΝΑΙΙΙΙΙΙΙ !!!

Αλλά τότε περνάς στα 30. Ωωωω, τί έγινε εδώ; Ακούγεσαι σαν χαλασμένο γάλα! Αυτός ΠΕΡΑΣΕ, έπρεπε να τον πετάξουμε. Δεν έχει πλάκα πια, είσαι απλά ένας ξινισμένος λουκουμάς. Τι πάει στραβά; Τί άλλαξε;

ΓΙΝΕΣΑΙ 21, ΠΕΡΝΑΣ στα 30, και τότε ΠΕΡΠΑΤΑΣ στα 40. Ουάου! Πάτα φρένο, όλα σου ξεγλυστρούν. Πριν να το καταλάβεις,ΦΘΑΝΕΙΣ τα 50 και τα όνειρά σου χάνονται...

Αλλά! για περίμενε!!! ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙΣ ΩΣ τα 60. Δεν πίστευες ότι θα τα έφθανες!

Οπότε ΓΙΝΕΣΑΙ 21, ΠΕΡΝΑΣ στα 30,ΠΕΡΠΑΤΑΣ στα 40, ΦΘΑΝΕΙΣ τα 50 και ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙΣ ΩΣ τα 60.

Έχεις αναπτύξει τόσο μεγάλη ταχύτητα που ΧΤΥΠΑΣ τα 70! Μετά απ'αυτό, η κατάσταση είναι μέρα με τη μέρα. ΧΤΥΠΑΣ την Τετάρτη!

Μπαίνεις ! στα 80 και κάθε μέρα είναι ένας πλήρης κύκλος. ΧΤΥΠΑΣ το γεύμα. ΠΕΡΝΑΣ στις 4:30.. ΦΘΑΝΕΙΣ την ώρα του ύπνου. Και δεν τελειώνει εκεί. Στα 90 σου, αρχίζεις να οπισθοδρομείς. «Ήμουν ΜΟΛΙΣ 92».

Και τότε κάτι παράξενο συμβαίνει. Εάν καταφέρεις να ξεπεράσεις τα 90, ξαναγίνεσαι μικρό παιδί. «Είμαι 92 και μισό!».

Μακάρι να φθάσετε όλοι στα υγιή 100 και μισό!!

ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΤΕ ΝΕΟΙ

1. Πετάξτε τους ασήμαντους αριθμούς.. Αυτό συμπεριλαμβάνει την ηλικία, το βάρος και το ύψος. Αφήστε τους γιατρούς να νοιάζονται γι'αυτά. Γι'αυτό τους πληρώνετε άλλωστε.

2. Κρατήστε μόνον τους ευχάριστους φίλους. Οι γκρινιάρηδες σας ρίχνουν.

3. Να μαθαίνετε συνεχώς! Μάθετε περισσότερα για τους υπολογιστές, τις τέχνες, την κηπουρική, ο,τιδήποτε, ακόμη και για το ραδιόφωνο. Να μην αφήνετε ποτέ τον εγκέφαλο ανενεργό. «Ένα ανενεργό μυαλό είναι το εργαστήρι του Διαβόλου».Και το επίθετο του διαβόλου είναι Αλτζχάιμερ.

4.Απολαύστε τα απλά πράγματα.

5.Γελάτε συχνά, διαρκώς και δυνατά. Γελάστε μέχρι να σας κοπεί η ανάσα.

6.Τα δάκρυα τυχαίνουν... Υπομείνετε, πενθήστε, και προχωρήστε παραπέρα. Το μόνο άτομο, που μένει μαζί μας για ολόκληρη τη ζωή μας είναι ο εαυτός μας. Να είστε ΖΩΝΤΑΝΤΟΙ ενόσω είστε εν ζωή.

7.Περιβάλλετε τον εαυτό σας με ό,τι αγαπάτε, είτε είναι η οικογένεια, τα κατοικίδια, η μουσική, τα φυτά, τα ενδιαφέροντά σας, ο,τιδήποτε. Το σπίτι σας είναι το καταφύγιό σας.

8.Να τιμάτε την υγεία σας: Εάν είναι καλή, διατηρήστε την. Εάν είναι ασταθής, βελτιώστε την. Εάν είναι πέραν της βελτιώσεως, ζητήστε βοήθεια.

9.Μην κάνετε βόλτες στην ενοχή. Κάντε μια βόλτα στα μαγαζιά, ακόμη και στον διπλανό νομό ή σε μια ξένη χώρα αλλά ΜΗΝ πηγαίνετε εκεί που βρίσκεται η ενοχή.

10. Πείτε στους ανθρώπους που αγαπάτε ότι τους αγαπάτε, σε κάθε ευκαιρία.



ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ:

Η ζωή δεν μετριέται από τον αριθμό των αναπνοών που παίρνουμε, αλλά από τις στιγμές που μας κόβουν την ανάσα...

Όλοι χρειαζόμαστε να ζούμε τη ζωή μας στο έπακρο κάθε μέρα!!


Το ταξίδι της ζωής δεν είναι για να φθάσουμε στον τάφο με ασφάλεια σ'ένα καλοδιατηρημένο σώμα, αλλά κυρίως για να ξεγλυστρούμε προς όλες τις πλευρές, πλήρως εξαντλημένοι, φωνάζοντας:

«...ρε γαμώτο.....τί βόλτα!».

[maestro]

Διδακτικό...
-------------------------------------------------------------------------------------------
Μία γυναίκα που φορούσε ένα ξεθωριασμένο καρό φουστάνι με το σύζυγό της, ντυμένο με ένα φτωχικό κοστούμι, κατέβηκαν από το τρένο στη Βοστώνη και κατευθύνθηκαν προς το γραφείο του προέδρου του Πανεπιστημίου Harvard. Δεν είχαν ραντεβού.

Η γραμματέας μπορούσε να καταλάβει από την πρώτη στιγμή ότι τέτοιοι επαρχιώτες δεν είχαν καμία δουλειά στο Harvard.
“Θα θέλαμε να δούμε να δούμε τον πρόεδρο” είπε ο άντρας με χαμηλή φωνή.
“Θα είναι απασχολημένος όλη μέρα” απάντησε η γραμματέας κοφτά.
“Θα περιμένουμε” απήντησε η γυναίκα.
Για ώρες η γραμματέας τους αγνοούσε, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα απογοητευτούν και θα φύγουν.
Καθώς όμως είδε ότι δεν έφευγαν, η γραμματέας αποφάσισε να ενοχλήσει τον πρόεδρο, παρόλο που δεν το ήθελε με τίποτα.
“Ίσως αν τους δείτε για ένα λεπτό, να φύγουν” του είπε!
Εκείνος αναστέναξε με αγανάκτηση και έγνεψε θετικά. Κάποιος τόσο σημαντικός όσο αυτός σίγουρα δεν είχε το χρόνο να δέχεται ανθρώπους ντυμένους με ξεθωριασμένα καρό φουστάνια και φτωχικά κοστούμια. Ο πρόεδρος στράφηκε προς το ζευγάρι με ύφος βλοσυρό και αλαζονικό.
Η γυναίκα του είπε “Είχαμε έναν γιο που φοίτησε στο Πανεπιστήμιό σας για ένα χρόνο. Το αγαπούσε και ήταν πολύ ευτυχισμένος εδώ. Αλλά δυστυχώς πριν από ένα χρόνο σκοτώθηκε απρόσμενα. Ο άντρας μου και εγώ θα θέλαμε να χτίσουμε ένα μνημείο για αυτόν στο χώρο του Πανεπιστημίου.”
Ο πρόεδρος δεν συγκινήθηκε καθόλου. Αντιθέτως εκνευρίστηκε.
“Κυρία μου” απάντησε με αναίδεια “δεν μπορούμε να βάζουμε αγάλματα για κάθε άνθρωπο που φοίτησε στο Harvard και πέθανε. Αν το κάναμε, τότε αυτό το μέρος θα έμοιαζε με νεκροταφείο.”
“Οχι” απάντησε γρήγορα η γυναίκα, “δεν θέλουμε να στήσουμε ένα άγαλμα. Σκεφτήκαμε να δωρήσουμε ένα κτίριο στο Harvard.”
Ο πρόεδρος γύρισε τα μάτια του. Έριξε μία ματιά στο ξεθωριασμένο καρό φουστάνι και το φτωχικό κοστούμι και φώναξε: “Ένα κτίριο! Έχετε ιδέα πόσο κοστίζει ένα κτίριο; Έχουμε περισσότερα από επτάμισι εκατομμύρια δολάρια σε κτίρια εδώ στο Harvard.”
Για μία στιγμή η γυναίκα έμεινε σιωπηρή. Ο πρόεδρος χαμογέλασε χαιρέκακα. Ίσως ήρθε η ώρα να τους ξεφορτωθεί. Η γυναίκα στράφηκε προς τον άντρα της και είπε ήρεμα:
“Μόνο τόσα χρειάζονται για να φτιάξει κανείς ένα πανεπιστήμιο; Γιατί δεν φτιάχνουμε το δικό μας τότε;”
Ο σύζυγος έγνεψε θετικά. Το πρόσωπο του προέδρου κιτρίνισε και καταλήφθηκε από σύγχυση.
Ο κύριος και η κυρία Leland Stanford σηκώθηκαν όρθιοι και βγήκαν έξω. Ταξίδεψαν μέχρι το Palo Alto στην Καλιφόρνια όπου ίδρυσαν το Πανεπιστήμιο που φέρει το όνομά τους, το Πανεπιστήμιο Stanford, στη μνήμη ενός γιού τον οποίο το Harvard είχε ξεχάσει.

[swt]

Ωραία ιστορία, αλλά δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα.
(http://www.stanford.edu/about/history/)

[soulla]

Το 1922 ήρθε από την Μικρασία με τους πρόσφυγες ένα ορφανό Ελληνόπουλο, ονόματι Συμεών. Εγκαταστάθηκε στον Πειραιά σε μια παραγκούλα και εκεί μεγάλωσε μόνο του. Είχε ένα καροτσάκι και έκανε τον αχθοφόρο, μεταφέροντας πράγματα στο λιμάνι του Πειραιά. Γράμματα δεν ήξερε ούτε πολλά πράγματα από την πίστη μας. Είχε την μακαρία απλότητα και πίστη απλή και απερίεργη. Όταν ήρθε σε ηλικία γάμου νυμφεύθηκε, έκανε δύο παιδιά και μετακόμισε με την οικογένεια του στη Νίκαια. Κάθε πρωί πήγαινε στο λιμάνι του Πειραιά για να βγάλει το ψωμάκι του.
Περνούσε όμως κάθε μέρα το πρωί από το ναό του αγίου Σπυρίδωνος, έμπαινε μέσα, στεκόταν μπροστά στο τέμπλο, έβγαζε το καπελάκι του και έλεγε: «Καλημέρα Χριστέ μου, ο Συμεών είμαι. Βοήθησέ με να βγάλω το ψωμάκι μου».
Το βράδυ που τελείωνε τη δουλειά του ξαναπερνούσε από την Εκκλησία, πήγαινε πάλι μπροστά στο τέμπλο και έλεγε: «Καλησπέρα Χριστέ μου, ο Συμεών είμαι. Σ ευχαριστώ που με βοήθησες και σήμερα».
Και έτσι περνούσαν τα χρόνια του ευλογημένου Συμεών. Περίπου το έτος 1950 όλα τα μέλη της οικογενείας του αρρώστησαν από φυματίωση και εκοιμήθησαν εν Κυρίω. Έμεινε ολομόναχος ο Συμεών και συνέχισε αγόγγυστα τη δουλειά του αλλά και δεν παρέλειπε να περνά από τον άγιο Σπυρίδωνα να καλημερίζει και να καλησπερίζει τον Χριστό, ζητώντας την βοήθεια Του και ευχαριστώντας Τον.
Όταν γέρασε ο Συμεών, αρρώστησε. Μπήκε στο Νοσοκομείο και νοσηλεύτηκε περίπου για ένα μήνα. Μια προϊσταμένη από την Πάτρα τον ρώτησε κάποτε: -Παππού, τόσες μέρες εδώ μέσα δεν ήρθε κανείς να σε δει. Δεν έχεις κανένα δικό σου στον κόσμο; -Έρχεται, παιδί μου, κάθε πρωί και απόγευμα ο Χριστός και με παρηγορεί. -Και τι σου λέει, παππού; -«Καλημέρα Συμεών, ο Χριστός είμαι, κάνε υπομονή». «Καλησπέρα Συμεών, ο Χριστός είμαι, κάνε υπομονή».
Η Προϊσταμένη παραξενεύτηκε και κάλεσε τον Πνευματικό της, π. Χριστόδουλο Φάσο, να έρθει να δει τον Συμεών μήπως πλανήθηκε. Ο π. Χριστόδουλος τον επισκέφθηκε, του έπιασε κουβέντα, του έκανε την ερώτηση της Προϊσταμένης και ο Συμεών του έδωσε την ίδια απάντηση.
Τις ίδιες ώρες πρωί και βράδυ, που ο Συμεών πήγαινε στο ναό και χαιρετούσε τον Χριστό, τώρα και ο Χριστός χαιρετούσε τον Συμεών. Τον ρώτησε ο Πνευματικός: -Μήπως είναι φαντασία σου; -Όχι, πάτερ, δεν είμαι φαντασμένος, ο Χριστός είναι. -Ήρθε και σήμερα; -Ήρθε. -Και τι σου είπε; -Καλημέρα Συμεών, ο Χριστός είμαι. Κάνε υπομονή, σε τρεις μέρες θα σε πάρω κοντά μου πρωΐ - πρωΐ. Ο Πνευματικός κάθε μέρα πήγαινε στο Νοσοκομείο, μιλούσε μαζί του και έμαθε για την ζωή του. Κατάλαβε ότι πρόκειται περί ευλογημένου ανθρώπου. Την τρίτη ημέρα πρωΐ - πρωΐ πάλι πήγε να δει τον Συμεών και να διαπίστωσει αν θα πραγματοποιηθεί η πρόρρηση ότι θα πεθάνει.
Πράγματι εκεί πού κουβέντιαζαν, ο Συμεών φώναξε ξαφνικά: «Ήρθε ο Χριστός», και εκοιμήθη τον ύπνο του δικαίου. Αιωνία του η μνήμη. Αμήν.

[panos59]

Το σπίτι με τους υπηρέτες
Του Martin Knapp


Χριστούγεννα έρχονται, ας λέμε και κανένα παραμύθι.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα σπίτι, όχι πολύ πλούσιο, αλλά ευρύχωρο και άνετο.
Ο κύριος του σπιτιού είχε τρεις υπηρέτες, ένα μπάτλερ, ένα μάγειρα κι έναν κηπουρό.
Υπήρχε δουλειά και για τους τρεις.
Ο μισθός τους δεν ήταν πλούσιος, αλλά αξιοπρεπής.


Σε κάποια φάση ο κηπουρός ζήτησε από τον κύριο να του προσλάβει ένα βοηθό.
Ο κύριος δεν του χάλασε το χατίρι.
Μόνον που μετά από λίγο και ο μπάτλερ και ο μάγειρας ζήτησαν βοηθούς,
πράγμα που δέχτηκε ο κύριος για λόγους δικαιοσύνης.
Σε λίγο οι βοηθοί με τη σειρά τους ζήτησαν να προσληφθούν και κάποιοι βοηθοί βοηθών.
Με τον καιρό άρχισε να του αρέσει του κυρίου να προσλαμβάνει υπηρέτες,
ιδίως όταν επρόκειτο για κάποιους φίλους που του κλαίγονταν ότι βρισκόντουσαν
σε μεγάλη ανάγκη.


Με τον καιρό στους φίλους προστέθηκαν φίλοι φίλων και οι φίλοι αυτών.
Δεν υπήρχαν μόνον μπάτλερ και μάγειρες και κηπουροί και οι βοηθοί τους,
αλλά προσελήφθησαν και θυρωροί για την πόρτα, σερβιτόροι, καθαρίστριες,
δάσκαλοι για τα παιδιά που δεν είχε ο κύριος, ιατροί, νοσοκόμες, οδηγοί, συνοδηγοί και
γελωτοποιοί, κυρίως γελωτοποιοί, στρατιές από γελωτοποιούς και βοηθούς γελωτοποιών.


Στην αρχή ο κύριος απολάμβανε να βλέπει την ευγνωμοσύνη να λάμπει, όπως του φάνηκε,
στα μάτια των υπηρετών.
Έτσι, με τα χρόνια το σπίτι γέμισε υπηρέτες, που κοιμόντουσαν πλέον στρωματσάδα
στα σαλόνια και στους διαδρόμους εμποδίζοντας τον κύριο να κινείται ελεύθερα μέσα
στο ίδιο του το σπίτι.


Σε τακτικά διαστήματα οι υπηρέτες απαιτούσαν αυξήσεις, ισχυριζόμενοι ότι ο κύριος
κάπου είχε κρυμμένο έναν ανεξάντλητο θησαυρό.
Όταν ο κύριος δίσταζε λίγο να εγκρίνει τις αυξήσεις, οι υπηρέτες απεργούσαν.
Επειδή όμως η αποχή από τα καθήκοντά τους όλο και λιγότερο γινόταν αντιληπτή,
προχωρούσαν κατά καιρούς στην κατάληψη του τελευταίου δωματίου που είχε απομείνει
στον κύριο. Στο τέλος ο κύριος πάντα ενέκρινε ό,τι του ζητούσαν.


Είχε, εξάλλου, ο κύριος και κάποιους δουλοπάροικους έξω από το σπίτι που καλλιεργούσαν
τα χωράφια του για δικό τους λογαριασμό.
Με το όλο και αυξανόμενο χαράτσι τους συντηρούσαν το νοικοκυριό,
από κοινού με την τράπεζα που χορηγούσε στον κύριο όποιο δάνειο ζητούσε,
μη βλέποντας ότι ο τελευταίος από καιρό τελούσε υπό την κηδεμονία των υπηρετών του.
Κάποια μέρα, όμως, κάτι κατάλαβε η τράπεζα και σταμάτησε να δανείζει στον κύριο.
Έστειλε μάλιστα έναν ελεγκτή.


Ο ελεγκτής έφριξε και ζήτησε την απομάκρυνση όλων των υπηρετών πέραν των απαραιτήτων.
Αγανακτισμένοι οι υπηρέτες άρχισαν να αντιδρούν.
Ο καθένας τους έλεγε ότι κάλυπτε πάγιες και διαρκείς ανάγκες και ότι, στο κάτω-κάτω,
δεν ήταν και τόσο πολλοί. Αντίθετα, έλεγαν, υπήρχε έλλειψη προσωπικού.
Εξάλλου, τώρα δε θα μπορούσαν να φύγουν πια από το σπίτι, καθότι πέρασαν τα χρόνια
και δε θα έβρισκαν άλλη δουλειά. Τα βρήκε λοιπόν πολύ δύσκολα τα πράγματα ο ελεγκτής.


Το κακό ήταν, ότι, μαζί με τον κύριο, η τράπεζα σταμάτησε να δανειοδοτεί και τους
δουλοπάροικους, με αποτέλεσμα οι τελευταίοι να μη μπορέσουν πια να αγοράσουν σπόρους
για να σπείρουν τα χωράφια.


Παραπονιόντουσαν λοιπόν οι δουλοπάροικοι στους υπηρέτες του σπιτιού.
Πώς να πληρώσουμε, έλεγαν, το χαράτσι, άμα δε έχουμε σπόρους να σπείρουμε;


Οι υπηρέτες όμως τους απαντούσαν: Δεν ντρέπεστε λιγάκι να μας κατηγορείτε;
Δε βλέπετε ότι είμαστε ηρωικοί εργαζόμενοι;
Μας οφείλετε λοιπόν αμέριστη συμπαράσταση στο δίκαιο αγώνα μας ενάντια στον κύριο,
ενάντια στην αιμοβόρα τράπεζα και ενάντια στο διεθνή ιμπεριαλισμό,
προκειμένου να μείνουμε μέσα στο σπίτι.
Οι δουλοπάροικοι κατάλαβαν ότι είχαν άδικο και αποχώρησαν σιωπηλά.
Στο κάτω-κάτω οι υπηρέτες του σπιτιού έδειχναν πιο αποφασισμένοι από τους ίδιους,
και είχαν και ένα τρομερό λέγειν.
Έτσι οι δουλοπάροικοι απεφάσισαν να δεχθούν ό,τι τους είχε επιφυλάξει η μοίρα.
Και έζησαν αυτοί άσχημα κι εμείς χειρότερα.

(Σας θυμίζει κάτι η ιστοριούλα μου ???????
μπααααααααααααα ....
Μη βιαστήτε να βρείτε ομοιότητες ... Ό,τι και αν σας μοιάζει δεν είναι παρά τυχαία σύμπτωση ....
Ένα παραμυθάκι είναι .... Μια ιστορία της φαντασίας μου....)

* Ο κ. Martin Knapp είναι Διευθυντής του Ελληνογερμανικού Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου


Πηγή:www.capital.gr

[soulla]

Πόσο δύσκολο είναι να ξεκινήσεις να γράφεις για πράγματα που σε κούρασαν που σε πόνεσαν που σε έκαναν κουρέλλι και σε έριξαν νικημένο θέλει χρόνο. πρέπει να κάνεις καταρχήν αποτοξίνωση από τον παλιό σου εαυτό αυτόν που δεν βλέπεις πλέον στον καθρέφτη αλλά είναι κρυμμένος πίσω απο ένα ψεύτικο χαμόγελο και ένα χοντρό ρούχο.ξεκίνησε η βροχή αλλά τι με νοιάζει μήπως θα βγω, τι θλίψη θεέ μου όταν βρέχει θυμάμαι ότι πάντα στα πρωτοβρόχια έτρεχα πρώτη να ακουμπήσει η βροχή στο πρόσωπο μου ,ήξερα δεν ξέρω από που, ότι οι πρώτες οι βροχές σε βοηθάνε να μη αρωσταίνεις πόσα λάθη, πόσες σκέψεις πόσες κινήσεις μάταιες πόσες προσεύχες και πόση πίστη ότι αφού είσαι σωστός δεν μπορεί η συμφωνία που έκανες θα τηρηθεί.Αλλά ποιος είσαι εσύ που πρέπει να κάνει η Παναγία το θαύμα της,δεν έχει χρέος να σε έχει καλά σου χάρισε ήδη πολλά γιατί να σου δώσει άλλα.το πρώτο σου δώρο μην το ξεχνάς ήταν από αυτήν και ήταν η ίδια σου η ζωή, όπως και το πρώτο θαύμα που έγινε από τον ιησού έγινε μετά από τις ικεσίες της μητέρας του,για εκείνο τον γάμο στην Κανά μήπως αυτοί οι άνθρωποι έζησαν καλά έκαναν παιδιά ,τα είδαν να μεγαλώνουν, είχαν υγεία ποιος ξέρει και ποιον ενδιαφέρει για την ζωή των άλλων, ο κάθε ένας έχει τόσα να περάσει στην ζωή του που δεν έχει περηθώρια να κλάψει και να σκεφτεί τους άλλους.Δεν λέω ο κάθε άνθρωπος στεναχωριέται μιλάει για την αδικία που συμβαίνει για αυτούς που έχασαν το παιδί τους που έχασαν ένα μέλος από το κορμί τους που είναι ανάπηροι, ή και για άλλους που από τα προβλήματα έχασαν ακόμα και τον εαυτό τους.Είναι φυσικά και η άλλη πλευρά του νομίσματος οι σκληροί αυτοί που ότι έκαναν το έκαναν από μόνοι τους και βλέπουν ακόμα και την ύπαρξη τους να συνέβει από μοριακή συμπτωση.Δουλεύουν ακούραστα είναι έξυπνοι και δυνατοί και είναι υπεράνο γιατί έτσι το αποφάσισαν.Απόγονος του κλεισθένη δέχομαι τις απόψεις του κάθε ενός.
ξημέρωσε ξανά ανοίγουν τα μάτια και η μόνη σκέψη είναι να τα καταφέρεις να ντυθείς να φτιάξεις τον καφέ σου πικρό πάντα σαν την ζωή σου.πάντα σκέττος ήταν ο καφές αλλά η γεύση του ήταν διαφορετική ή ήταν η ζωή σου όμορφη έβλεπες τα χελιδόνια άκουγες τα τζιτζίκια μύριζες την αγάπη και ήταν όλα όμορφα.Αλήθεια είχες πάντα ότι ήθελες πάλεψες για λίγο και κατάφερες τόσα πολλά ,αλήθεια τι άλλο θα έκανες αν είχε κάτι να νικήσει τον εχθρό σου αν ξηπνούσες ένα πρωί και μπορούσες να ξανανιώσεις λίγο τα πόδια ή εφευγαν αυτοί οι ανυπόφοροι πόνοι.Πολλές φορές σκέφτομαι την μοίρα μας και την συγκρήνω με τις πεταλούδες γιατί αυτά τα μικρά έντομα έχουν πιο καλή μοίρα από εμάς.αν συγκρίνεις την ζωή των ανθρώπων με αυτήν που ζούνε οι πεταλούδες θα δεις ότι είναι ακριβώς αντίθετη .Της πεταλούδας ξεκινάει η δημιουργία της σαν κάμπια ή σκώληκας στην συνέχεια γίνεται χρυσοσταλίδα που οι αρχαίοι Έλληνες την ονόμαζαν νεκύδαλλο που σημαίνει περίβλημα νεκρού. Στην αρχαία Ελλάδα οι πεταλούδες ονομάζονταν «ψυχές», καθώς πιστευόταν ότι είναι οι ψυχές των νεκρών.
Ο άνθρωπος γενιέται όμορφος υγειής αντικρίζει το φως του ήλιου το χρώμα του ουρανού μαθαίνει να αγαπά τη ζωή αν και νωρίς αντιλαμβάνεται ότι το πεπρωμένο του είναι να γεράσει και να γίνει αδύναμος και ότι κάποτε όλα θα σβήσουν.Το πιο ωραίο στην περίπτωση των ανθρώπων όμως είναι ότι τα φώτα που σβήνουν δεν είναι τα φώτα από την λάμπα αλλά είναι τα φώτα της νύχτας που όταν φεύγει έρχετε η ανατολή,γιατί η ψυχή σίγουρα έχει και συνέχεια .Εδώ είναι και η βασική διαφορά αφού από κάμπια και σκώληκας ξαφνηκά εμφανίζεται με τόση ομορφιά.Ηομορφιά της πεταλούδας ερμηνεύεται σε ένα μύθο των Παπάγκο. Σύμφωνα με τον μύθο, ο δημιουργός ένιωσε θλίψη για τα παιδιά, όταν συνειδητοποίησε ότι το πεπρωμένο τους ήταν να γεράσουν και να γίνουν αδύναμα πλάσματα. Μάζεψε, λοιπόν, τα όμορφα χρώματα από διάφορες πηγές όπως το φως του ήλιου, τα φύλλα, τα λουλούδια, και το χρώμα του ουρανού Έβαλε τα χρώματα σε ένα μαγικό σακκούλι και το παρουσίασε στα παιδιά. Όταν εκείνα το άνοιξαν, οι χρωματισμένες πεταλούδες πέταξαν έξω ελεύθερες, γοητεύοντας τα παιδιά που δεν είχαν δει ποτέ τίποτα τόσο όμορφο. Οι πεταλούδες τραγούδησαν κι έκαναν τα παιδιά ακόμα πιο ευτυχισμένα. Όμως, τα πουλιά παραπονέθηκαν στο δημιουργό γιατί οι πεταλούδες ήταν τόσο όμορφες και μπορούσαν να τραγουδούν όπως τα πουλιά. Για αυτό ο δημιουργός απέσυρε από τις πεταλούδες τη δυνατότητα να τραγουδούν. Από τότε, αν και όμορφες, παραμένουν σιωπηλές