Το πρόβλημα του Πάνου, μου θύμισε ένα άλλο, στο οποίο η διαίσθηση οδηγεί συχνά σε λάθος.
Το πρόβλημα έχει ως εξής:
Παίζουμε σε ένα τίμιο παιγνίδι που μοιάζει με το μεγάλο παζάρι που παρουσίαζε ο Μικρούτσικος.
Υπάρχουν τρεις κουρτίνες. Πίσω από μια από αυτές υπάρχει ένα δώρο και πίσω από τις άλλες δύο τίποτε.
Επιλέγουμε μια κουρτίνα. Ο παρουσιαστής, όπως είχε προαποφασιστεί, δηλώνει: "Δεν θα ανοίξω την κουρτίνα που επέλεξες, αλλά από τις άλλες δύο, θα ανοίξω μία που δεν έχει τίποτε. Στη συνέχεια μπορείς να επιλέξεις εκ νέου." Πράγματι κάνει αυτό που είπε. Τώρα πλέον υπάρχουν μόνο δυο κουρτίνες. Τι συμφέρει να κάνουμε; Να επιμείνουμε στην αρχική μας επιλογή ή να επιλέξουμε την άλλη κουρτίνα;
Το πρόβλημα έχει ως εξής:
Παίζουμε σε ένα τίμιο παιγνίδι που μοιάζει με το μεγάλο παζάρι που παρουσίαζε ο Μικρούτσικος.
Υπάρχουν τρεις κουρτίνες. Πίσω από μια από αυτές υπάρχει ένα δώρο και πίσω από τις άλλες δύο τίποτε.
Επιλέγουμε μια κουρτίνα. Ο παρουσιαστής, όπως είχε προαποφασιστεί, δηλώνει: "Δεν θα ανοίξω την κουρτίνα που επέλεξες, αλλά από τις άλλες δύο, θα ανοίξω μία που δεν έχει τίποτε. Στη συνέχεια μπορείς να επιλέξεις εκ νέου." Πράγματι κάνει αυτό που είπε. Τώρα πλέον υπάρχουν μόνο δυο κουρτίνες. Τι συμφέρει να κάνουμε; Να επιμείνουμε στην αρχική μας επιλογή ή να επιλέξουμε την άλλη κουρτίνα;





















