Υπήρχε κάποτε κάποιος ο οποίος είχε ψείρες. Ρώτησε λοιπόν ένα γνωστό του πώς θα απαλλαγεί από αυτές. «Θα πας στο σπίτι σου και θα ανοίξεις τον φούρνο, θα βάλεις το κεφάλι σου μέσα και θα τον ανάψεις στους 250 βαθμούς.
Με τόση ζέστη οι ψείρες θα αναγκαστούνε να φύγουνε». Πήγε λοιπόν ο τύπος και έκανε ό,τι ακριβώς του είπε ο φίλος του. Καθώς ψηνότανε το κεφάλι του, κατεβαίνει στη μύτη του η αρχηγός ψείρα και του λέει: «Αστα μεγάλε, εδώ περνάμε φίνα.
Κάνουμε μπάνιο, σάουνα, χαμάμ. Και γ*** τις διακοπές...»
Την επομένη λέει στο φίλο του τι έγινε.
«Η συνταγή που θα σου δώσω τώρα είναι αλάνθαστη. Θα πας σπίτι και θα ανοίξεις τον καταψύκτη, και θα βάλεις το κεφάλι σου μέσα.
Ε...με τόσο κρύο σίγουρα θα φύγουν.»
Πήγε λοιπόν σπίτι και έκανε πάλι ό,τι του είπε. Και ενώ το κεφάλι του είχε σχεδόν παγώσει, κατεβαίνει πάλι η αρχηγός ψείρα και του λέει: «Πώς πάει ρε μεγάλε... Εμείς εδώ είμαστε σε χειμερινές διακοπές... Κάνουμε σκι, παίζουμε χιονοπόλεμο, φτιάχνουμε χιονάνθρωπους.... και γ*** τις ζωές.
Τι να κάνει λοιπόν, πάει στο φίλο του και του λέει πάλι τι έγινε.
«Αυτή τη φορά όμως, δεν υπάρχει περίπτωση να αποτύχουμε. Τώρα που θα φύγεις από δω, τον πρώτο που θα συναντήσεις με πολλά μαλλιά και γένια, να έχει και κάνα χρόνο να κάνει μπάνιο, θα τον αρχίσεις στο ξύλο... μπουνιές, κλωτσιές, και προπάντων κεφαλιές. Έτσι θα φύγουν από το δικό σου κεφάλι και θα πάνε στο δικό του.
...
Βρίσκει λοιπόν κάποιον με τα παραπάνω χαρακτηριστικά, και χωρίς δεύτερη κουβέντα τον αρχίζει στο ξύλο... Μπουνιές, κουτουλιές... τον αφήνει αιμόφυρτο και αναίσθητο κάτω. Κατεβαίνει λοιπόν πάλι η αρχηγός ψείρα στη μύτη του και του λέει:
«Μπράβο ρε μεγάλε... τον γαμ***ς τον που****η στο ξύλο... αλλά και εμείς δεν κάτσαμε με σταυρωμένα τα χέρια.
Όση ώρα τον έδερνες εσύ, εμείς του πήραμε 100 ψειρες ομήρους...»
Για να δεις το ουράνιο τόξο πρέπει να χορέψεις στη βροχή…
