ΠΟΙΗΣΗ

[βικυ]

ΠOΛΥ ΒΑΡΙΑ!

Έτσι ζήσαμε
Κλεισμένοι ασφυκτικά σε μια στολή από ατσάλι!
Σιγουροι και δυνατοί!

Ομως δεν ήταν στα μετρα μας.
Πολυ στενη για να ανασανουμε
Πολυ βαριά για να πεταμε.
Υπηρχαν τόσα ωραία μερη
Να επισκεφτουμε...

Κριμα !
Έτσι βαριά τα πόδια μας
Δε μας πηγανε πουθενά!
----------------------------

Eleni Pol

[Gianna]

eleni pol ψαγμενο αυτο που λες!
δηλαδή εχουμε σκπ επειδή ολα δειχναν οτι προς τα εκεί παει το υποσυνειδητο και οι σκεψεις μας.. στην ουσια εικονες κλειδωμενες ειναι απο τα παιδικα μας χρονια που ενεργοποιησαν ευαλωτα νευρα..

[Στάθης]

eleni pol ψαγμενο αυτο που λες!
δηλαδή εχουμε σκπ επειδή ολα δειχναν οτι προς τα εκεί παει το υποσυνειδητο και οι σκεψεις μας.. στην ουσια εικονες κλειδωμενες ειναι απο τα παιδικα μας χρονια που ενεργοποιησαν ευαλωτα νευρα..

Στην δικιά μου περίπτωση... κλειδώθηκα στα εφηβικά μου χρόνια.
Γενικά δεν θα έβαζα χρονικό στίγμα στο κλείδωμα, ο καθένας μας έχει την δικιά του ιστορία... κλειδώματος. Πιστεύω πολύ όμως ότι κλειδώνει, ξεκλειδώνει, όσο γρηγορότερο τόσο καλύτερα, όσο περνάει στο DNA μας το κλείδωμα, τόσο βαθαίνει η κλειδαριά και μακραίνει το κλειδί.

[eleni POL]

Η ποίηση όπως και ολα τα λογοτεχνία το ξερετε οτι γράφεται με τον αναγνώστη.
Αν κάποιος χωρίς σκπ διάβαζε το προηγούμενο δε θα του ελεγε τόσα πολλά.
Από τη αναζήτηση που έκανα στον εαυτό μου το πιστεύω ότι ήταν πολύ σκληρό το κέλυφος ...σαν στρείδι ναι ...δε μπορουσε να με φτάσει τίποτα.
Όλα όπως πρέπει , ολα καθως πρέπει.
Ο.τι θέλουν οι άλλοι. Ο.τι χρειάζονται οι άλλοι.
Έχασα τελείως την επαφη με τον εαυτό μου.

Ώσπου μια μέρα χτυπάει το καμπανάκι.
Ντιν σκπ.
(Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό γιατί σε μερικούς χτυπάει καμπανακι με
Δύο ή περισσότερα ντιν τα οποία δεν είναι αυτοανοσα.)
Απο δω και πέρα όμως που φωναζω πια τα"θελω"μου,
τα μ "αρέσει" μου , τα "αγαπώ"μου και αποφεύγω οσα με στενο-χωρούν (αφού δε χωρούν γιατί να τα επιλεγω?) αισθάνομαι πιο δυνατη και πιο υγιής.
Δοκιμαστε το.
Ειναι δωρεαν και...δε ποναει καθόλου! Μου πήρε εξι χρόνια να το δω.

Ευχαριστώ πολύ τα άτομα που με βοηθησαν σε αυτό. Μερικά είναι και από το φόρουμ και Σταθη πρέπει να ξέρεις ότι προσφέρει εργο το φόρουμ δίνει απαντησεις σε θέματα που μας διαφεύγουν οταν μιλάμε σε γιατρό.
Με
Την αγάπη μου...
Να προσέχετε τους εαυτούς σας μονη υποχρεωση σας.

[costas1968]

καλημέρα και καλη σαρακοστή σε ολουσ.
Θ αμου επιτρεψετε να καταθεσω και εγω τις δικες στιχουργικες δημιουργιες.Δε διεκδικώ λαβαρα ποιοτητας βεβαια αλλτα τελευται α 3 περιπου χρονια μεσα από μπλοκ που εχω φτιαξει εκτονώνομαι -εκφράζομαι μεσω στιχων.
www.taxidiarhs.blogspot.com
Βασικο μου εργαλειο είναι το χιουμορ αλλα προσπαθω να κραταω ένα επιπεδο στο κομματι γελοιτητας-σοβαροτητας.

ΠΑΛΕΨΕ....
ΟΤΑΝ ΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΜΟΝΑΞΙΑ , ΠΟΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΔΕΙΛΙΑΣΕΙΣ,
ΣΑΝ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙΣ ΜΟΝΑΧΟΣ, ΜΗΝ ΚΑΤΣΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΛΑΨΕΙΣ...

ΠΑΡ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ,ΟΠΛΙΣΟΥ ΜΕ ΚΟΥΡΑΓΙΟ,
ΜΕΤΡΑ ΞΑΝΑ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΣΟΥ, ΜΕΤΡΑ ΠΟΙΟΥΣ ΕΧΕΙΣ ΦΙΛΟΥΣ....

ΚΑΝΕ ΞΑΝΑ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ,ΒΑΛΕ ΕΚ ΝΕΟΥ ΣΤΟΧΟΥΣ,
ΚΑΙ ΨΑΞΕ ΒΡΕΣ ΤΙΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΣΟΥ, ΕΣΥ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΕΤΥΧΕΙΣ...

ΠΑΝΤΑ ΣΕ ΤΟΥΤΗ ΤΗΝ ΖΩΗ, ΠΑΝΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΛΑ,
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΥΠΕΣ, ΚΛΑΜΜΑΤΑ ΜΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΝΕΟ..

[eleni POL]

καλημέρα και καλη σαρακοστή σε ολουσ.
Θ αμου επιτρεψετε να καταθεσω και εγω τις δικες στιχουργικες δημιουργιες.Δε διεκδικώ λαβαρα ποιοτητας βεβαια αλλτα τελευται α 3 περιπου χρονια μεσα από μπλοκ που εχω φτιαξει εκτονώνομαι -εκφράζομαι μεσω στιχων.
http://www.taxidiarhs.blogspot.com
Βασικο μου εργαλειο είναι το χιουμορ αλλα προσπαθω να κραταω ένα επιπεδο στο κομματι γελοιτητας-σοβαροτητας.

ΠΑΛΕΨΕ....
ΟΤΑΝ ΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΜΟΝΑΞΙΑ , ΠΟΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΔΕΙΛΙΑΣΕΙΣ,
ΣΑΝ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙΣ ΜΟΝΑΧΟΣ, ΜΗΝ ΚΑΤΣΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΛΑΨΕΙΣ...

ΠΑΡ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ,ΟΠΛΙΣΟΥ ΜΕ ΚΟΥΡΑΓΙΟ,
ΜΕΤΡΑ ΞΑΝΑ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΣΟΥ, ΜΕΤΡΑ ΠΟΙΟΥΣ ΕΧΕΙΣ ΦΙΛΟΥΣ....

ΚΑΝΕ ΞΑΝΑ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ,ΒΑΛΕ ΕΚ ΝΕΟΥ ΣΤΟΧΟΥΣ,
ΚΑΙ ΨΑΞΕ ΒΡΕΣ ΤΙΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΣΟΥ, ΕΣΥ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΕΤΥΧΕΙΣ...

ΠΑΝΤΑ ΣΕ ΤΟΥΤΗ ΤΗΝ ΖΩΗ, ΠΑΝΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΛΑ,
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΥΠΕΣ, ΚΛΑΜΜΑΤΑ ΜΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΝΕΟ..

Έτσι ! Να είσαι ΕΣΎ!ευχαριστούσε για τις συμβουλές!

[away]

Σ’ ένα λαγκάδι ήμουν δασωτό
Δίπλα σε ξέβαθη καλάμων ρεματιά
Παρασυρμένος απ’ τον ρεμβασμό
Σε όνειρο βυθίστηκα βαθιά.
Απ’ το ρυάκι μια μορφή εβγήκε
Ο μισός άνθρωπος, τράγος ο άλλος μισός.
Στη θέση των δαχτύλων οπλές είχε
Και με γενειάδα στολιζόταν ο λαιμός.
Σε μια καλάμινη συστάδα των αγρών
Τ’ ανθρωποϋβρίδιο τραγούδια έπαιζε πλάνα
Κι εγώ των κοσμικών δεν ήμουν πια αναγκών,
Καθώς το ήξερα, πως έβλεπα τον Πάνα.
Νύμφες και Σάτυροι ήρθαν γύρω μαζί
Τη μελωδία να χαρούν τη ζωηρή.
Με πόνους λίαν εξύπνησα συντόμως
Στο γήινο στέκι πίσω για να βρεθώ.
Μετα χαράς σ’ αγροκοιλάδες όμως
Θα ζούσα, ν’ ακούω του Πάνα τον αυλό.

[away]

http://www.theogonia.gr/theoi/theoin/nemesis.htm

[costas1968]

ΖΕΣΤΑΣΙΑ

ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ , ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΜΠΟΡΑ,
ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΡΥΟ ΚΑΙ ΠΑΓΩΝΙΑ...

ΣΕ ΠΙΑΝΕΙ Τ ' ΑΓΙΑΖΙ, ΜΑ ΠΙΑ ΣΕΝ ΣΕ ΝΟΙΑΖΕΙ,
ΞΕΡΕΙΣ ΠΩΣ ΚΑΠΟΥ, ΕΙΝ' ΟΛΑ ΖΕΣΤΑ...

ΘΑ ΒΑΛΕΙΣ ΠΟΥΛΟΒΕΡ,ΘΑ ΒΑΛΕΙΣ ΚΑΙ ΤΖΑΚΕΤ,
ΣΟΣΟΝΙΑ ΘΑ ΒΑΛΕΙΣ ΚΑΙ ΖΕΣΤΗ ΘΑ ΒΡΕΙΣ...

ΑΝ ΟΜΩΣ ΒΡΕ ΦΙΛΕ, ΔΕΝ ΒΡΕΙΣ ΤΗΝ ΖΕΣΤΟΥΛΑ, ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΖΕΣΤΟΥΛΑ ΠΟΥ ΤΟΣΟ ΠΟΘΕΙΣ,
ΜΗΝ ΝΙΩΣΕΙΣ ΠΙΚΡΙΑ , ΜΗΝ ΝΟΙΩΣΕΙΣ ΦΟΒΙΑ, ΚΑΝΕ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΤΟ ΦΩΣ ΘΑ ΤΟ ΔΕΙΣ....

[away]

Despair
By H. P. Lovecraft


O’er the midnight moorlands crying,
Thro’ the cypress forests sighing,
In the night-wind madly flying,
Hellish forms with streaming hair;
In the barren branches creaking,
By the stagnant swamp-pools speaking,
Past the shore-cliffs ever shrieking;
Damn’d daemons of despair.

Once, I think I half remember,
Ere the grey skies of November
Quench’d my youth’s aspiring ember,
Liv’d there such a thing as bliss;
Skies that now are dark were beaming,
Gold and azure, splendid seeming
Till I learn’d it all was dreaming—
Deadly drowsiness of Dis.

But the stream of Time, swift flowing,
Brings the torment of half-knowing—
Dimly rushing, blindly going
Past the never-trodden lea;
And the voyager, repining,
Sees the wicked death-fires shining,
Hears the wicked petrel’s whining
As he helpless drifts to sea.

Evil wings in ether beating;
Vultures at the spirit eating;
Things unseen forever fleeting
Black against the leering sky.
Ghastly shades of bygone gladness,
Clawing fiends of future sadness,
Mingle in a cloud of madness
Ever on the soul to lie.

Thus the living, lone and sobbing,
In the throes of anguish throbbing,
With the loathsome Furies robbing
Night and noon of peace and rest.
But beyond the groans and grating
Of abhorrent Life, is waiting
Sweet Oblivion, culminating
All the years of fruitless quest.