Δανειστική βιβλιοθήκη

[panos59]

όπως πάντα, υπέροχες! ...και ο δυό σας.... !!!!


καλή χρονιά Δημητράκη!
καλή χρονιά Κατερίνα!
Δημητράκη...! Εσύ που είσαι και μεγαλύτερος, να προσέχεις την Κατερίνα μας!

[Κωνσταντίνα]

Τι βοηθητικό για ένα παιδάκι να ξεκινάει τη σχολική του ζωή με "μαγεία"!!!

[κατερινα 55]

όπως πάντα, υπέροχες! ...και ο δυό σας.... !!!!


καλή χρονιά Δημητράκη!
καλή χρονιά Κατερίνα!
Δημητράκη...! Εσύ που είσαι και μεγαλύτερος, να προσέχεις την Κατερίνα μας!

Πάνο μου......

[panos59]

Ax! βρε Κατερίνα....
απαντώντας, "έσπρωξα το υπέροχο κείμενό σου στην 2η σελίδα,
που συνήθως ταυτίζεται με την αφάνεια...

το επαναφέρω λοιπόν στην 1η σελίδα, "ως και του πρέπει!"

Τα κομφετί που με πόνεσαν



Ο Μάκης και η Νίκη είναι ένα νέο ζευγάρι. Ο Μάκης είναι γιατρός. Πριν δύο χρόνια μάζεψαν τα πράγματά τους και μετακόμισαν στην Αμερική, αποδεχόμενοι μια επαγγελματική ευκαιρία για τον Μάκη. Η Νίκη και ο Μάκης έχουν δύο παιδιά. Δυο γιους. Ο ένας, ο Δημήτρης, έπρεπε να πάει στο νηπιαγωγείο. Επέλεξαν το σχολείο της γειτονιάς τους. Μια μέρα πριν την πρώτη μέρα του σχολείου, κάποιος κύριος χτύπησε την πόρτα τους και παρέδωσε έναν φάκελο, που είχε αποδέκτη τον γιο τους Δημήτρη. Τον άνοιξαν μαζί του με περιέργεια και ανυπομονησία. Ο φάκελος ήταν γεμάτος κομφετί και είχε και ένα γράμμα που έγραφε τα εξής. «Η νύχτα πριν ξεκινήσει το σχολείο έχει ενθουσιασμό και χαρά. Υπάρχουν τόσα πολλά που πρέπει να γίνουν. Τα ρούχα σου είναι έτοιμα, η τσάντα σου επίσης. Και η τάξη σου είναι γεμάτη με ενδιαφέροντα πράγματα που θα ανακαλύψεις. Υπάρχουν πολλές ερωτήσεις που περνούν από το μυαλό σου και σκέψεις κάθε είδους. Αλλά να είσαι σίγουρος, ότι μερικές φορές, όλοι μας έχουμε μέσα μας άγχος. Και αυτό δεν μας αφήνει να κοιμηθούμε ήσυχα. Γι' αυτό σου έφτιαξα αυτό το μαγικό κομφετί. Είναι καταπληκτικό και όπως σου είπα μαγικό! Θα σε βοηθήσει να είσαι έτοιμος και ξεκούραστος για το σχολείο. Απλώς βάλε τη σακούλα με το κομφετί κάτω από το μαξιλάρι σου, τη νύχτα πριν ξεκινήσει το σχολείο, εκεί που ακουμπάς το κεφάλι σου. Αυτό το κομφετί θα σε βοηθήσει να κοιμηθείς όλη τη νύχτα και θα ξυπνήσεις το πρωί φρέσκος. Και εγώ θα βάλω το κομφετί κάτω από το δικό μου μαξιλάρι και να θυμάσαι ότι ανυπομονώ να ξεκινήσει το σχολείο γιατί θα δω εσένα!». Η δασκάλα σου.

Σκέφτηκα τη Νίκη και τον Μάκη. Σε ένα καινούργιο περιβάλλον. Σκέφτηκα τον αγώνα προσαρμογής και τις ώρες της μοναξιάς τους. Σκέφτηκα όταν θα νοσταλγούν ένα χέρι οικογενειακής βοήθειας και έναν λόγο από τους φίλους τους. Έναν καφέ για να λένε να λένε, όσα οι Έλληνες μπορούμε να λέμε και να λέμε. Τις ώρες που θα ονειρεύονται τη θάλασσά μας και τον ήλιο μας. Τα «ξαφνικά» μας. Η πατρίδα μας τιμάει τα «ξαφνικά» όσο καμιά πατρίδα. Έναν φίλο που εμφανίζεται από το πουθενά, ένα κουδούνι που χτυπάει στα ξαφνικά, ένα τραπέζι που ετοιμάζεται με το τίποτα, ένα «άντε ντύσου να πάμε» ξεσηκωτικό, ένα γλέντι που δεν ξέρεις πώς προέκυψε... Σκέφτηκα τη Νίκη και τον Μάκη. Δεν είναι όλα ωραία και εύκολα στα ξένα. Αλλά είναι εκείνα τα άτιμα τα κομφετί. Δεν έχω ζηλέψει πιο πολύ κομφετί. Τα κομφετί που με έναν τρόπο έδειξαν αξίες. Όσο πιο μεγάλες μπορώ να φανταστώ. Το να δίνεις τη σημασία που πρέπει σ΄ένα παιδί που μόλις ξεκινάει το ταξίδι του στην παιδεία. Ένα παιδί του νηπιαγωγείου. Και με τον τρόπο του, ένα σύστημα, του λέει «Είμαστε εδώ και σε νοιαζόμαστε. Γιατί εσύ, ο τόσος δα, είσαι σημαντικός για όλους εμάς. Γιατί εσύ είσαι το δικό μας αύριο».

Νίκη, Μάκη. Όποτε νοσταλγείτε... ας νοσταλγείτε.
Καλή χρονιά στον Δημητράκη σας.
Φιλιά, από μια πατρίδα που παίζει με το σύστημα της παιδείας της, με ελαφράδα αποκριάτικου πάρτι, γεμάτο κομφετί.

*ένα άρθρο των πρωταγωνιστών-Ρέα Βιτάλη

[Κώστας]

Η απόφαση

Γεννήθηκε κάπου στη Μαύρη θάλασσα. Από πολύ μικρός φάνηκε ότι θα γίνει αρχηγός. Μπροστά πήγαινε αυτός και από πίσω του ακολουθούσαν οι άλλοι. Δεν χρειάστηκε ποτέ να προσπαθήσει να επιβληθεί. Απέπνεε ένα δέος που έκανε κανείς να μην τολμά να του αντιπαρατεθεί. Όσο μεγάλωνε, τόσο και περισσότερο εδραιωνόταν αυτή του η επιβολή. Ο τόπος που ζούσε ήταν φτωχός. Τόσο φτωχός που ακόμα και η εξασφάλιση τροφής, γινόταν κυριολεκτικά καθημερινός αγώνας για επιβίωση. Έτσι αποφάσισε ν΄ αναζητήσει μια καλύτερη τύχη ακολουθώντας το ένστικτό του πηγαίνοντας προς το νότο. Ήταν αποφασισμένος και είχε την απαραίτητη τόλμη να ταξιδέψει ακόμα κι΄ ολομόναχος. Κάτι που δεν χρειάστηκε να γίνει μιας και όλοι δέχτηκαν πρόθυμα να τον ακολουθήσουν. Άλλωστε όλοι τον είχαν αποδεχτεί σαν αρχηγό τους!

Έτσι ξεκίνησε το μακρύ τους ταξίδι. Μπροστά πήγαινε αυτός δείχνοντας το δρόμο χωρίς πραγματικά να τον ξέρει παρά μονάχα από ένστικτο και ξωπίσω ακολουθούσαν δείχνοντας τυφλή εμπιστοσύνη οι υπόλοιποι. Από τη θάλασσα ο δρόμος ήταν πιο σύντομος και άμα ήξερες να εκμεταλλεύεσαι τα ρεύματα, άλλαζες τόπο μέσα σε λίγη ώρα. Πέρασαν τη Μαύρη θάλασσα και μπήκαν στην θάλασσα του Μαρμαρά. Μετά από μια μέρα ακόμα ταξίδι, φάνηκε η γέφυρα του Γαλατά. Από πάνω της οι αμέτρητες πετονιές των ψαράδων που κρεμόντουσαν, σχημάτιζαν μια τεράστια διάφανη κουρτίνα που ιρίδιζε στο φως του ήλιου. Γλίστρησε πρώτος ανάμεσά τους με χάρη δείχνοντας τον τρόπο και στους υπόλοιπους. Δεν έπρεπε για κανένα λόγο να προκαλέσουν με κάποια απροσεξία τους υπομονετικούς ψαράδες, γιατί τότε θα έπρεπε ν΄ αναμετρηθούν μαζί τους και ήξερε πως ο αγώνας θάναι άνισος. Την επομένη, τα νερά άρχισαν να ζεσταίνουν. Έμπαιναν στο Αιγαίο. Τα ρεύματα εδώ έγιναν ακόμη πιο δυνατά κάτι που βοηθούσε στο να κινούνται εύκολα και με ακόμα μεγαλύτερη ταχύτητα. Μόλις περάσανε τις Σποράδες η θάλασσα αγρίεψε θεριεύοντας τα κύματά της. Το δυνατό ρεύμα τους έσπρωχνε άθελά τους προς την είσοδο ενός μεγάλου κόλπου. Ήταν μάταιο ν΄ αντισταθούν προσπαθώντας να κρατήσουν άλλη πορεία. Το μόνο που θα κατάφερναν θα ήταν να εξαντληθούν στερεύοντας από πολύτιμες δυνάμεις που χρειάζονταν για το υπόλοιπο ταξίδι τους. Έτσι αφέθηκαν να παρασυρθούν από την ορμή του υγρού στοιχείου μπαίνοντας στον Ευβοϊκό, ψηλά απ΄ τη μεριά του Παγασητικού. Τότε με μιας η θάλασσα κόπασε. Τα νερά πηγαίναν προς τα κάτω, σπρώχνοντάς τους άκοπα προς τον προορισμό τους.

Σε τρεις ώρες σουρούπωνε και οι ψαράδες στο λιμανάκι του Θεολόγου, ετοιμάζαν τα σύνεργα τους. Σήμερα το βράδυ που το φεγγάρι έλλειπε από το στερέωμα, θα έβγαιναν όλοι μαζί με αναμμένα τα πυροφάνια για ψάρεμα. Θα καθόντουσαν όλη την νύχτα μέσα στην αλμυρή υγρασία προσμένοντας για μια καλή ψαριά. Η μπουρού του καϊκιού που θα οδηγούσε το κομβόι, ακούστηκε δίνοντας το πρόσταγμα. Τα καΐκια άρχισαν να ξεκινούν το ένα μετά το άλλο. Πίσω στο μόλο που άφηναν, πιτσιρίκια που τρέχαν πέρα δώθε παίζοντας κυνηγητό, σταμάτησαν το παιχνίδι τους και άρχισαν όλα μαζί να τους χαιρετούν ξεφωνίζοντας με όση δύναμη μπορούσαν να βγάλουν τα παιδικά τους πνευμόνια. Τόχαν βρει παιχνίδι να προσπαθούν να ακουστούν σκεπάζοντας το μελωδικό ρυθμικό γουργουριτό των μηχανών. Αυτών που έδιναν ζωή στις προπέλες, επιτρέποντας τους ν΄ αυλακώνουν αλέθοντας χωρίς να τα χαλούν, με δύναμη και σιγουριά τα ήρεμα νερά. Πίσω από τα καΐκια ακολουθούσαν αμέτρητοι γλάροι που δεν έχαναν την ευκαιρία να βουτούν με θαυμαστές κατακόρυφες επιδρομές, όποιο ψαράκι τολμούσε να ξενερίσει ασημίζοντας, προδίδοντας με αφέλεια τη θέση του πάνω στους κατάλευκους αφρούς. Μετά από λίγο και όταν τα νερά πλέον κοντεύαν να επουλωθούν εξαφανίζοντας για πάντα τα ίχνη που πρόδιδαν την κατεύθυνση των καϊκιών, τα πιτσιρίκια έφυγαν από το μόλο αναζητώντας αλλού μέρος για παιχνίδι.

Φτάσανε όταν είχε πια νυχτώσει για τα καλά. Το σκοτάδι εποφελούμενο από τον ύπνο του φεγγαριού, ήταν πηχτό κι΄ αδιαπέραστο. Στον ουρανό ανάβανε τόσα πολλά αστέρια, που γρήγορα θ΄απογοήτευαν οποιονδήποτε τολμηρό ρομαντικό προσπαθούσε να τα μετρήσει. Ανάμεσά τους η ολόλευκη ζώνη του γαλαξία, επισφράγιζε αδιάσειστα προκαλώντας δέος το μεγαλείο και την απεραντοσύνη του σύμπαντος. Η βραδιά ήταν γλυκιά, όμως αν και κατακαλόκαιρο, η βραδινή θαλασσινή ψύχρα έκανε το δέρμα να ανατριχιάζει. Αλίμονο στους πρωτόπειρους ψαράδες που αγνόησαν από εγωισμό τις συμβουλές των παλαιότερων και δεν φόρεσαν ζεστό μάλλινο πουλόβερ. Η μπουρού του πρώτου καϊκιού ακούστηκε ταράζοντας τη νυχτερινή γαλήνη δίνοντας το σήμα ν΄ανοίξουν με μιας οι στρόφιγγες από τις μπουκάλες του υγραερίου. Καθώς το αέριο άρχισε να ρέει μέσα στα μεταλλικά σωληνάκια, οι αμίαντοι απ΄ τις λάμπες πύρωσαν σκορπώντας τριγύρω τους δυνατό κίτρινο φως. Και τότε όλο με μιας, μια μακριά φωτεινή αλυσίδα εμφανίστηκε διαλύοντας το σκοτάδι στολίζοντας περίτεχνα τα μαύρα κοιμισμένα νερά.

Ο αρχηγός, είδε από μακριά τα δυνατά φώτα και κάτι τον τράβηξε σαν μαγνήτης προς το μέρος τους. Ξωπίσω του ακολούθησαν όλοι οι υπόλοιποι. Ένοιωσε, πως εκεί θάβρησκαν ασφαλές καταφύγιο. Είχε νυχτώσει από ώρα και έπρεπε να σταματήσουν κάπου για να ξεκουραστούν και να βρουν δυνάμεις για να ξεκινήσουν ξανά με το πρώτο φως της μέρας. Ήταν η τελευταία αρχηγική απόφαση που πήρε στη σύντομη ζωή του. Την επομένη, γέμισε η αγορά με φρέσκα πελαγίσια κεφαλόπουλα, οι τσέπες των ψαράδων παρά και τα σπίτια τους χαρά κι΄ ευτυχία!

zifl

[ΑΝΝΑ59]

Βρε καλως τον !!!!! Μας ελειψες !!!!!

[panos59]

ΠΡΟΣ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΙΝ

η παλιά η πινακίδα, η από δεκαετίες μισοσκουριασμένη,
έστεκε -από τότε που το θυμάμαι το ετοιμόρροπο- εκεί, μέσα στην χορταριασμένη του αυλίτσα...

είχε θυμάμαι η πινακίδα κι ένα τηλέφωνο, γραμμένο από κάτω...
γραμμένο με πινέλο, και με έναν ασταθή γραφικό “χαρακτήρα”, λες και ...ορνιθοσκαλισμένο, από παιδάκι της πρώτης δημοτικού...
Από τότε που τα νούμερα τηλεφώνου ήταν 6-ψήφια…
Από τότε που η κλήση για Αθήνα δεν είχε 210 και τέτοια μεγαλεία..
ο αριθμός μάλιστα είχε θυμάμαι για τρίτο ή τέταρτο ψηφίο ένα μηδέν.
Ήταν αυτό το σα στραβοχυμένος λουκουμάς μηδενικό, ο κλασικός μας στόχος σκοποβολής με το αεροβόλο του Λάκη. Άπειρα σημαδάκια γύρω-γύρω καταμαρτυρούσαν και επιβεβαίωναν τις φιλότιμες βαλλιστικές μας εξασκήσεις…!

Η παρέα της παλιάς γειτονιάς! Ο Θεόφιλος, ο Κνίκος, ο Γιώργος, o Ντίνος, ο Τάκης, ο Αντώνης, ο "Λάκης ο Κνου", και ο “άλλος” ο Λάκης, ο "Λάκης ο Άφλας"! Καλό παιδί, καλός φίλος και καλός τερματοφύλακας στο δίτερμα. Και από αρκετά ευκατάστατη οικογένεια. Δεν του χάλαγαν ποτέ χατίρι οι γονείς του. Ήταν ο πρώτος και (για αρκετό καιρό και) ο μόνος που είχε ποδήλατο με ταχύτητες, ένα Έσκα, με γυριστά χερούλια στο τιμόνι. Πάντα άφηνε πίσω στις κόντρες, όλους εμάς τους άλλους, με τα Βελαμός. Και ήταν και ο μόνος που είχε αεροβόλο! Αλλά, σ΄εκείνη την παλιά, καλή παρέα μας, όταν και ό,τι είχε ο ένας, ήταν για όλους!
Τα παρατσούκλια δίναν και παίρναν στην παρεούλα μας των 8-10-12χρονων. Εντυπωσιαστήκαμε (στα Αγγλικά του Ανδρουλάκη που όλοι πηγαίναμε) όταν μάθαμε για εγγλέζικες λέξεις που, ενώ αρχίζουν από Ν, έχουν μπροστά και ένα “άηχο” Κ…!!!!!!! κνόου, κνάϊφ, κνάϊτ, κνήη, ….Τότε ήταν που ο Νίκος μετονομάστηκε σε ...Κνίκο και, από τους δύο Λάκηδες της παρέας, ο ένας έγινε “Λάκης ο Κνου”, γιατί το επίθετό του άρχιζε από …Ν. Όσο για τον δεύτερο Λάκη, του το παραποιήσαμε/αναγραμματίσαμε εμείς το όνομα, σε “Λάκης ο Άφλας”, γιατί το επίθετό του άρχιζε από … Α (άλφα)…

στα χρόνια που πέρασαν, η γειτονιά μας άλλαξε
όλα τα κενά οικόπεδα χτίστηκαν και ξαναχτίστηκαν.
αλλά, την παλιά την μονοκατοικία, κανείς δεν τόλμησε να την πειράξει...

και τι να την κάνει άλλωστε...
200 τετραγωνικά μέτρα γης όλα κι όλα, ίσως και πολύ λιγότερα...
και γύρω-γύρω τα νεόδμητα 4-όροφα της τσιμεντούπολής μας

κάποιοι που "ήξεραν", μιλούσαν θυμάμαι από τότε για έναν παράξενο γέρο, αιγυπτιώτη, που το είχε χτίσει.
που έζησε αλλά και που πέθανε μόνος, γύρω στα 1960κάτι
μιλούσαν και για ένα τσούρμο ασυνεννόητους κληρονόμους του, που μια φορά εμφανίστηκαν, το είδαν, το μέτρησαν, διαφώνησαν, φώναξαν, τσακώθηκαν, και έτσι τσακωμένοι αποχώρησαν, … για πάντα
που γι αυτό και προφανώς ποτέ δεν συμφώνησαν τι να το κάνουν...
μόνο για την πινακίδα συμφώνησαν. Για τίποτε άλλο…!
και έτσι, μένει ακόμα ανέπαφο το γέρικο κτίσμα,
λες και φάντασμα,
το γλυκό, το καλό φάντασμα της γειτονίτσας μας, αυτής των παιδικών μας χρόνων...

Μη και τολμήσετε να το πειράξετε ποτέ παλιοπολεοδόμοι, κι ας γράφει ακόμα η πιακίδα, σχεδόν προκλητικά
ΠΡΟΣ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΙΝ…!

Δεν πρέπει να κατεδαφίζονται έτσι… κάποια μνημειακά κτίσματα...

Βάλτε ίσως και μια νέα πινακίδα!
ΔΙΑΤΗΡΗΤΕΟ! ΠΡΟΣ ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΗ

..................................................------------------------------............panos59

[Κωνσταντίνα]

Κώστα και Πάνο
ξεχωριστές ιστορίες που φαινομενικά δε μοιάζουν καθόλου μεταξύ τους , με το στοιχείο του αναπόφευκτου να κυριαρχεί και στις δύο

[ΑΝΝΑ59]

[Κώστας]

Χαίρομαι ιδιαίτερα που σιγά - σιγά και ίσως δειλά - δειλά, αρχίζουν και αποκαλύπτονται μικρά συγγραφικά ταλέντα στην παρέα μας. Δεν χρειάζεται νάναι κανείς Παπαδιαμάντης ή Καζαντζάκης ή Λουντέμης ή οποιοσδήποτε άλλος κολοσσός. Αρκεί να μπορεί να μεταφέρει στους άλλους συναισθήματα και εικόνες.
Ένα τεράστιο ευχαριστώ και μπράβο στην Κατερίνα που ξεκίνησε την ιδέα της βιβλιοθήκης και μας έδωσε την ευκαιρεία ν΄αρχίσουμε να τολμάμε και να βγάζουμε παραέξω γραπτά μας.
Πάνο επειδή το κείμενο είναι μάλλον δικό σου, δεν θα θεωρηθεί καθόλου εγωιστικό ή φιγουρατζίδικο αν βάλεις από κάτω το όνομά σου ή έστω ένα ψευδώνυμο που σ΄ αρέσει να χρησιμοποιείς.