Δανειστική βιβλιοθήκη

[Κώστας]

Κάποτε ένας επιχειρηματίας καθόταν στην παραλία σ' ένα μικρό, βραζιλιάνικο, ψαροχώρι.
Εκεί που καθόταν, βλέπει έναν Βραζιλιάνο ψαρά να βγάζει τη βαρκούλα του στη στεριά έχοντας πιάσει πολλά ψάρια.

Ο επιχειρηματίας εντυπωσιασμένος ρώτησε τον ψαρά:
«Πόση ώρα σου παίρνει να πιάσεις τόσα πολλά ψάρια;»
Ο ψαράς απάντησε:
«Α,πολύ λίγο!»
«Τότε γιατί δε μένεις περισσότερο στη θάλασσα να πιάσεις ακόμα περισσότερα;» συνέχισε ο επιχειρηματίας έκπληκτος.
«Αυτά είναι αρκετά να χορτάσει όλη μου η οικογένεια!» απάντησε ο ψαράς.
«Τι κάνεις λοιπόν την υπόλοιπη μέρα σου;» εξακολούθησε ο επιχειρηματίας.
Ο ψαράς απάντησε:
«Συνήθως ξυπνώ νωρίς το πρωί, πάω στη θάλασσα να πιάσω λίγα ψάρια και μετά πάω πίσω να παίξω με τα παιδιά μου. Το μεσημεράκι κοιμόμαστε με τη γυναίκα μου και το απογευματάκι συναντώ τους φίλους μου στο χωριό για κανά ποτό...παίζουμε κιθάρα,τραγουδάμε και χορεύουμε όλη τη νύχτα.»

Τότε ο επιχειρηματίας είπε στον ψαρά:
«Έχω διδακτορικό στη διοίκηση επιχειρήσεων. Θα μπορούσα να σε βοηθήσω να γίνεις πιο πετυχημένος. Από δω και στο εξής θα περνάς περισσότερη ώρα στη θάλασσα για να πιάνεις όσο το δυνατόν πιο πολλά ψάρια. Όταν πια θα έχεις βάλει στην άκρη αρκετά λεφτά θα μπορέσεις να αγοράσεις μεγαλύτερη βάρκα για να πιάνεις ακόμα περισσότερα ψάρια. Γρήγορα θα είσαι έτοιμος να αγοράσεις περισσότερες βάρκες. Θα ιδρύσεις τη δική σου εταιρεία, το δικό σου εργοστάσιο παραγωγής κονσερβοποιημένων ψαριών και το δικό σου δίκτυο διανομής. Τότε πια θα μετακομίσεις μακριά από αυτό το χωριό, στο Σαν Πάολο, όπου και θα εγκαταστήσεις τα κεντρικά γραφεία των επιχειρήσεων σου.»

Ο ψαράς τότε ρώτησε: «Και μετά;»
Ο επιχειρηματίας γέλασε με την καρδιά του και απάντησε «Μετά μπορείς να ζήσεις σα βασιλιάς στο δικό σου σπίτι και όταν έρθει ο καιρός θα βάλεις την εταιρεία σου στο Χρηματιστήριο και θα γίνεις πολύ πλούσιος.»
Και ο ψαράς ξαναρώτησε: «Και μετά;»

Τότε ο επιχειρηματίας απάντησε:
«Μετά, θα μπορέσεις επιτέλους να σταματήσεις. Θα μετακομίσεις σ'ένα σπιτάκι σ'ένα ψαροχώρι, θα ξυπνάς νωρίς το πρωί να πιάσεις λίγα ψάρια, μετά θα γυρίζεις στο σπίτι σου να παίζεις με τα παιδιά σου, το μεσημέρι θα παίρνεις έναν υπνάκο με τη γυναίκα σου και όταν έρχεται το απόγευμα θα βρίσκεις τους φίλους σου για κανένα ποτό, θα παίζετε την κιθάρα, θα χορεύετε και θα τραγουδάτε μέχρι το πρωί.»

Ο ψαράς κοιτούσε απορημένος ...
«Μα αυτό δεν είναι που κάνω και τώρα;»

Μετάφραση: Μάγδα Σιγάλα

Από το ιστολόγιο του Paulo Coelho: http://paulocoelhoblog.com/
Read the story in English: 1 Min Reading: "The fisherman and the businessman"

[eleni POL]

Χόρχε Λουίς Μπόρχες: Ποίημα στους φίλους

Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις
για όλα τα προβλήματα της ζωής σου,
ούτε έχω απαντήσεις
για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου ˙
όμως μπορώ να σ’ ακούσω
και να τα μοιραστώ μαζί σου.

Δεν μπορώ ν’ αλλάξω
το παρελθόν ή το μέλλον σου.
Όμως όταν με χρειάζεσαι
θα είμαι εκεί μαζί σου.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου.
Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου
να κρατηθείς και να μη πέσεις.

Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου
δεν είναι δικές μου.
Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένο.

Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια
αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις,
όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο
που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου
όταν κάποιες θλίψεις
σου σκίζουν την καρδιά,
όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου
και να μαζέψω τα κομμάτια της
για να την φτιάξουμε ξανά πιο δυνατή.

Δεν μπορώ να σου πω ποιος είσαι
ούτε ποιος πρέπει να γίνεις.
Μόνο μπορώ
να σ” αγαπώ όπως είσαι
και να είμαι φίλος σου.

Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν
τους φίλους μου και τις φίλες μου,
δεν ήσουν πάνω
ή κάτω ή στη μέση.

Δεν ήσουν πρώτος
ούτε τελευταίος στη λίστα.
Δεν ήσουν το νούμερο ένα ούτε το τελευταίο.

Να κοιμάσαι ευτυχισμένος.
Να εκπέμπεις αγάπη.
Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί.

Ας βελτιώσουμε τις σχέσεις με τους άλλους.

Να αρπάζουμε τις ευκαιρίες.
Να ακούμε την καρδιά μας.
Να εκτιμούμε τη ζωή.

Πάντως δεν έχω την αξίωση να είμαι
ο πρώτος, ο δεύτερος ή ο τρίτος
στη λίστα σου.

Μου αρκεί που με θέλεις για φίλο.
Ευχαριστώ που είμαι.

Read more: http://enallaktikidrasi.com/2014/05/xor ... z31Uiakyk7

[Φαίδρα]

Συμπτώματα Εσωτερικής Γαλήνης

Προσέξτε για τα σημάδια της Γαλήνης. Οι καρδιές πολλών έχουν ήδη εκτεθεί σε αυτή και είναι πιθανό να ανιμετωπίζουμε επιδημία. Κάποια σημάδια και συμπτώματα της εσωτερικής γαλήνης:

1. Η τάση να σκέφτεσαι και να δρας αυθόρμητα και όχι από φόβο.
2. Μια αλάνθαστη ικανότητα να απολαμβάνεις κάθε στιγμή.
3. Να χάσεις το ενδιαφέρον στο να κρίνεις τους άλλους.
4. Να χάσεις το ενδιαφέρον στο να κρίνεις τον εαυτό σου.
5. Να χάσεις το ενδιαφέρον να ελέγχεις τις πράξεις των άλλων.
6. Να χάσεις το ενδιαφέρον για οποιαδήποτε σύγκρουση.
7. Να μην ανησυχείς (πολύ σοβαρό σύμπτωμα)
8. Συχνά επεισόδια εκτίμησης.
9. Ευχάριστα συναισθήματα σύνδεσης με τους άλλους και με τη φύση.
10. Συχνές επιθέσεις με χαμόγελα από τα μάτια και από τη καρδιά.
11. Μια αυξανόμενη τάση να αφήνεις τα πράγματα να συμβαίνουν αντί να τα προκαλείς.
12. Υπερευαισθησία στην αγάπη η οποία μεταδίδεται στους άλλους αλλά και η ανεξέλεγκτη παρόρμηση να τη μεταδώσεις.

Αν έχετε όλα αυτά ή έστω τα περισσότερα από αυτά τα συμπτώματα , παρακαλώ προσέξτε γιατί η περίπτωσή σας ενδεχομένως να είναι μη αναστρέψιμη.

Αν έρθετε σε επαφή με κάποιον που παρουσιάζει αρκετά από τα παραπάνω συμπτώματα, παραμείνετε εκτεθειμένος με δική σας ευθύνη. Η εσωτερική Γαλήνη είναι πιθανό να βρίσκεται σε μολυσματικό στάδιο.


Από το http://www.holycards.com και μετάφραση δική μου

[sofia13]

Φαίδρα !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! : Ευχαριστώ !!!!!!!!!!!!!!!

[Κώστας]

καραβάκι.jpg (344.59 KiB) Προβλήθηκε 183 φορές

Έσπρωξα απαλά το χάρτινο καραβάκι.
Κι΄ αυτό ταξίδευε ώρες ώσπου χάθηκε.
Το εκδικήθηκαν δαίμονες.
Το δοκίμασαν κακοί θεοί.
Το πρόδωσαν οι σίγουροι.
Ετούτο όμως,
βρήκε το δρόμο κι΄ επέστρεψε.
Όμως είχε μουσκέψει πια πολύ.
Ξέβαψαν κι΄ όσα έγραφε.
Μα το καραβάκι
Δεν βυθίστηκε.
Άπλωσε.
Άπλωσε κι΄ αρμένιζε

Από το λεύκωμα "άλια"
(κείμενα - ποίηση Χριστίνα, φωτογραφία Κώστας)

[Κωνσταντίνα]

Αν μελοποιούσε κάποιος την ποίηση της Χριστίνας, θα της ταίριαζε μουσική μινόρε, αλλά το αισιόδοξο μινόρε σαν του Χατζιδάκη !!!
Κώστα ή φωτογραφία δεν φαίνεται.

[Κωνσταντίνα]

...................................................................................
Κώστα ή φωτογραφία δεν φαίνεται.

Άκυρο Κώστα, η φωτο δεν φαίνεται στο android , την είδα στο laptop

[panos59]

Άγνωστο κείμενο του Μάνου Χατζιδάκι ήρθε στο φως!


(Δημοσιεύτηκε σε ομογενειακή εφημερίδα της Μελβούρνης)
Ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον κείμενο του Μάνου Χατζιδάκι «Βιογραφικό σε πρώτο προσωπικό» που το έγραψε το 1980 στη Μελβούρνη, δημοσιεύει η ομογενειακή εφημερίδα Νέος Κόσμος με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 20 χρόνων από το θάνατο του μεγάλου μουσικοσυνθέτη, διανοούμενου και ποιητή.

Αυτούσιο το κείμενο αυτό έχει ως εξής:

«Γεννήθηκα στις 23 Οκτώβρη του ‘25, στην Ξάνθη τη διατηρητέα κι όχι την άλλη τη φριχτή που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους μεταπολεμικούς της ενδοχώρας μετανάστες.

Η μητέρα μου ήταν από την Αδριανούπολη και ο πατέρας μου απ’ την Κρήτη. Με φέραν το ‘31 στην Αθήνα απ’ όπου έλαβα την Αττική παιδεία - όταν ακόμη υπήρχε στον τόπο μας και Αττική και Παιδεία.

Είμαι λοιπόν γέννημα δύο ανθρώπων που δεν συνεργάστηκαν ποτέ, εκτός απ’ την στιγμή που αποφάσισαν την κατασκευή μου. Γι’ αυτό και περιέχω μέσα μου όλες τις δυσκολίες του Θεού και όλες τις αντιθέσεις. Όμως η αστική μου συνείδηση, μαζί με τη θητεία μου την Ευρωπαϊκή, φέραν έν’ αποτέλεσμα εντυπωσιακό. Έγινα τόσο ομαλός, έτσι που οι γύρω μου να φαίνονται ως ανώμαλοι.

Η κατοχική περίοδος μου συνειδητοποίησε πως δεν χρειαζόμουν τα μαθήματα της Μουσικής, γιατί με καθιστούσαν αισθηματικά ανάπηρο και ύπουλα μ’ απομάκρυναν απ’ τους αρχικούς μου στόχους που ήταν: Να διοχετευθώ, να επικοινωνήσω και να εξαφανιστώ. Γι’ αυτό και τα σταμάτησα ευθύς μετά την κατοχή - σαν ήρθε η απελευθέρωση. Δεν σπούδασα σε Ωδείο και συνεπώς δεν μοιάζω φυσιογνωμικά με μέλος του γνωστού Πανελληνίου Μουσικού Συλλόγου.

Ταξίδεψα πολύ. Κ’ αυτό με βοήθησε ν’ αντιληφθώ πώς η βλακεία δεν ήταν μόνο προϊόν του τόπου μας αποκλειστικό, όπως περήφανα αποδεικνύουν συνεχώς οι Έλληνες σωβινιστές και οι ντόπιοι εθνικιστές. Έτσι ενισχύθηκε η έμφυτη ελληνικότητά μου και μίκραινε κατά πολύ ο ενθουσιασμός μου για τους αλλοδαπούς.

Έγραψα μουσική για το Θέατρο, για τον Κινηματογράφο και τον Χορό. Παράλληλα έγραψα πολλά τραγούδια - δύο χιλιάδες μέχρι στιγμής, - μέσ’ απ’ τα οποία ξεχωρίζω όλα όσα περιέχει αυτή μου η συναυλία.

To 1966 βρέθηκα στην Αμερική, και επειδή χρωστούσα στην ελληνική εφορία κάπου τρισήμιση εκατομμύρια δραχμές, αναγκάστηκα να κατοικήσω εκεί ώσπου να τα εξοφλήσω.

Εξόφλησα τα χρέη μου το ‘72 κι’ επέστρεψα στην Αθήνα, για να κατασκευάσω το καφενείο με το όνομα «Πολύτροπο». Ήρθε όμως ο τυφώνας που ονομάστηκε «Μεταπολίτευση» με τις σειρήνες των γηπέδων και των σφαιριστηρίων και τους χιλιάδες εκ των υστέρων αντιστασιακούς, που αγανακτισμένοι τραγουδούσαν τραγούδια ενάντια στη Δικτατορία, και που με αναγκάσανε να κλείσω το «Πολύτροπο», μ’ ένα παθητικό περίπου πάλι των τρισήμιση εκατομμυρίων. Μοιραίος αριθμός.

Κι’ έτσι απ’ το ‘75 αρχίζει μια διάσημη «εποχή μου» που θα την λέγαμε, για να την ξεχωρίσουμε ή υπαλληλική, και που με κατέστησε πάλι διάσιμο σ’ όλους τους απληροφόρητους συμπατριώτες μου και σ’ όσους πίστεψαν πως τοποθετήθηκα χαρακτηριστικά στις ός όποιες θέσεις της δημόσιας ζωής. Μέσα σ’ αυτή που λέτε την περίοδο, προσπάθησα ανεπιτυχώς είναι αλήθεια, να πραγματοποιήσω «ακριβές καφενειακές ιδέες» πότε στην ΕΡΤ και πότε στο Υπουργείο Πολιτισμού. Και οι δύο ετούτοι οργανισμοί βαθύτατα διαβρωμένοι και σαθροί από τη γέννησή τους, κατάφεραν ν’ αντισταθούν επιτυχώς ώσπου στο τέλος να με νικήσουν «κατά κράτος». Παρ΄ όλα αυτά, μέσα σε τούτον τον καιρό, γεννήθηκε η φιλελεύθερη έννοια του ΤΡΙΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ και επιβλήθηκε σε ολόκληρο τον τόπο.

Και καταστάλαγμα μέχρι στιγμής του βίου μου είναι:

Α δ ι α φ ο ρ ώ για την δόξα. Με φυλακίζει στα όρια που εκείνη καθορίζει κι’ όχι εγώ.

Π ι σ τ ε ύ ω στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει κι όχι σ’ αυτό που μας διασκεδάζει και μας κολακεύει εις τας βιαίως αποκτηθείσας συνήθειές μας.

Ε π ι θ υ μ ώ να έχω πολλά χρήματα για να μπορώ να στέλνω «εις τον διάβολον» - πού λένε - κάθε εργασία που δεν με σέβεται. Το ίδιο και τους ανθρώπους.

Π ε ρ ι φ ρ ο ν ώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία, την πάσα λογής χυδαιότητα, καθώς και κάθε ηλίθιο του καιρού μου.

Aυτό το ρεσιτάλ είναι αποτέλεσμα πολύχρονης συνειδητής προσπάθειας και μελέτη «υψηλού πάθους». Γι’ αυτό και το αφιερώνω στους φίλους μου.

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ
Μελβούρνη 20 Μαΐου 1980».


http://www.newsbeast.gr
Πέμπτη, 19 Ιουνίου 2014

(σ/σ
Ο Χατζιδάκις ήταν μια ευφυΐα, φτιαγμένος από καθαρό μέταλλο και οι ευφυΐες έχουν άλλη προσέγγιση!
Δεν κρίνονται με καθημερινά μέτρα, δεν υπόκεινται στο δικό μας σκεπτικό, έχουν κάνει την υπέρβαση, θαυμάζονται αλλά δεν μπαίνουν σε γήϊνα καλούπια!
Χ.Κ.)

[Κωνσταντίνα]

Άγνωστο κείμενο του Μάνου Χατζιδάκι ήρθε στο φως!

...................................................................................................
Και καταστάλαγμα μέχρι στιγμής του βίου μου είναι:

Α δ ι α φ ο ρ ώ για την δόξα. Με φυλακίζει στα όρια που εκείνη καθορίζει κι’ όχι εγώ.

Π ι σ τ ε ύ ω στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει κι όχι σ’ αυτό που μας διασκεδάζει και μας κολακεύει εις τας βιαίως αποκτηθείσας συνήθειές μας.

Ε π ι θ υ μ ώ να έχω πολλά χρήματα για να μπορώ να στέλνω «εις τον διάβολον» - πού λένε - κάθε εργασία που δεν με σέβεται. Το ίδιο και τους ανθρώπους.

Π ε ρ ι φ ρ ο ν ώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία, την πάσα λογής χυδαιότητα, καθώς και κάθε ηλίθιο του καιρού μου.

Aυτό το ρεσιτάλ είναι αποτέλεσμα πολύχρονης συνειδητής προσπάθειας και μελέτη «υψηλού πάθους». Γι’ αυτό και το αφιερώνω στους φίλους μου.

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ
Μελβούρνη 20 Μαΐου 1980». [/color]


http://www.newsbeast.gr
Πέμπτη, 19 Ιουνίου 2014

(σ/σ
Ο Χατζιδάκις ήταν μια ευφυΐα, φτιαγμένος από καθαρό μέταλλο και οι ευφυΐες έχουν άλλη προσέγγιση!
Δεν κρίνονται με καθημερινά μέτρα, δεν υπόκεινται στο δικό μας σκεπτικό, έχουν κάνει την υπέρβαση, θαυμάζονται αλλά δεν μπαίνουν σε γήϊνα καλούπια!
Χ.Κ.)

Και δεν θυμίζει φυσικά τίποτα από το ανθρωπάκι που λέγεται σήμερα Έλληνας.
Έχω την αίσθηση τα τελευταία χρόνια, ότι υπερεκτιμηθήκαμε ως λαός

[κατερινα 55]

Τα κομφετί που με πόνεσαν



Ο Μάκης και η Νίκη είναι ένα νέο ζευγάρι. Ο Μάκης είναι γιατρός. Πριν δύο χρόνια μάζεψαν τα πράγματά τους και μετακόμισαν στην Αμερική, αποδεχόμενοι μια επαγγελματική ευκαιρία για τον Μάκη. Η Νίκη και ο Μάκης έχουν δύο παιδιά. Δυο γιους. Ο ένας, ο Δημήτρης, έπρεπε να πάει στο νηπιαγωγείο. Επέλεξαν το σχολείο της γειτονιάς τους. Μια μέρα πριν την πρώτη μέρα του σχολείου, κάποιος κύριος χτύπησε την πόρτα τους και παρέδωσε έναν φάκελο, που είχε αποδέκτη τον γιο τους Δημήτρη. Τον άνοιξαν μαζί του με περιέργεια και ανυπομονησία. Ο φάκελος ήταν γεμάτος κομφετί και είχε και ένα γράμμα που έγραφε τα εξής. «Η νύχτα πριν ξεκινήσει το σχολείο έχει ενθουσιασμό και χαρά. Υπάρχουν τόσα πολλά που πρέπει να γίνουν. Τα ρούχα σου είναι έτοιμα, η τσάντα σου επίσης. Και η τάξη σου είναι γεμάτη με ενδιαφέροντα πράγματα που θα ανακαλύψεις. Υπάρχουν πολλές ερωτήσεις που περνούν από το μυαλό σου και σκέψεις κάθε είδους. Αλλά να είσαι σίγουρος, ότι μερικές φορές, όλοι μας έχουμε μέσα μας άγχος. Και αυτό δεν μας αφήνει να κοιμηθούμε ήσυχα. Γι' αυτό σου έφτιαξα αυτό το μαγικό κομφετί. Είναι καταπληκτικό και όπως σου είπα μαγικό! Θα σε βοηθήσει να είσαι έτοιμος και ξεκούραστος για το σχολείο. Απλώς βάλε τη σακούλα με το κομφετί κάτω από το μαξιλάρι σου, τη νύχτα πριν ξεκινήσει το σχολείο, εκεί που ακουμπάς το κεφάλι σου. Αυτό το κομφετί θα σε βοηθήσει να κοιμηθείς όλη τη νύχτα και θα ξυπνήσεις το πρωί φρέσκος. Και εγώ θα βάλω το κομφετί κάτω από το δικό μου μαξιλάρι και να θυμάσαι ότι ανυπομονώ να ξεκινήσει το σχολείο γιατί θα δω εσένα!». Η δασκάλα σου.

Σκέφτηκα τη Νίκη και τον Μάκη. Σε ένα καινούργιο περιβάλλον. Σκέφτηκα τον αγώνα προσαρμογής και τις ώρες της μοναξιάς τους. Σκέφτηκα όταν θα νοσταλγούν ένα χέρι οικογενειακής βοήθειας και έναν λόγο από τους φίλους τους. Έναν καφέ για να λένε να λένε, όσα οι Έλληνες μπορούμε να λέμε και να λέμε. Τις ώρες που θα ονειρεύονται τη θάλασσά μας και τον ήλιο μας. Τα «ξαφνικά» μας. Η πατρίδα μας τιμάει τα «ξαφνικά» όσο καμιά πατρίδα. Έναν φίλο που εμφανίζεται από το πουθενά, ένα κουδούνι που χτυπάει στα ξαφνικά, ένα τραπέζι που ετοιμάζεται με το τίποτα, ένα «άντε ντύσου να πάμε» ξεσηκωτικό, ένα γλέντι που δεν ξέρεις πώς προέκυψε... Σκέφτηκα τη Νίκη και τον Μάκη. Δεν είναι όλα ωραία και εύκολα στα ξένα. Αλλά είναι εκείνα τα άτιμα τα κομφετί. Δεν έχω ζηλέψει πιο πολύ κομφετί. Τα κομφετί που με έναν τρόπο έδειξαν αξίες. Όσο πιο μεγάλες μπορώ να φανταστώ. Το να δίνεις τη σημασία που πρέπει σ΄ένα παιδί που μόλις ξεκινάει το ταξίδι του στην παιδεία. Ένα παιδί του νηπιαγωγείου. Και με τον τρόπο του, ένα σύστημα, του λέει «Είμαστε εδώ και σε νοιαζόμαστε. Γιατί εσύ, ο τόσος δα, είσαι σημαντικός για όλους εμάς. Γιατί εσύ είσαι το δικό μας αύριο».

Νίκη, Μάκη. Όποτε νοσταλγείτε... ας νοσταλγείτε.
Καλή χρονιά στον Δημητράκη σας.
Φιλιά, από μια πατρίδα που παίζει με το σύστημα της παιδείας της, με ελαφράδα αποκριάτικου πάρτι, γεμάτο κομφετί.

*ένα άρθρο των πρωταγωνιστών-Ρέα Βιτάλη