Δανειστική βιβλιοθήκη

[ΑΝΝΑ59]

Κώστα !!!! Ενα-ενα μας αποκαλυπτεις τα ταλεντα σου

[βικυ]

Jean Richepin (Αλγερία 1849-Παρίσι 1926) Γάλλος λογοτέχνης και δραματουργός

Γκρεμίστε όλη την Ελλάδα σε βάθος 100 μέτρων. Αδειάστε όλα τα μουσεία σας, απ’ όλο τον κόσμο. Γκρεμίστε κάθε τι ελληνικό απ” όλο τον πλανήτη. Έπειτα σβήστε την ελληνική γλώσσα από παντού. Από την ιατρική σας, τη φαρμακευτική σας. Από τα μαθηματικά σας (γεωμετρία, άλγεβρα). Από τη φυσική σας, τη χημεία σας. Από την αστρονομική σας. Από την πολιτική σας. Από την καθημερινότητα σας. Διαγράψτε τα μαθηματικά, διαγράψτε κάθε σχήμα, κάντε το τρίγωνο-οκτάγωνο, την ευθεία-καμπύλη, σβήστε τη γεωμετρία από τα κτίρια σας, τους δρόμους σας, τα παιχνίδια σας, τα αμάξια σας. Σβήστε την ονομασία κάθε ασθένειας και κάθε φαρμάκου, διαγράψτε την δημοκρατία και την πολιτική.

Διαγράψτε τη βαρύτητα και φέρτε το πάνω κάτω, αλλάξτε τους δορυφόρους σας να έχουν τετράγωνη τροχιά, αλλάξτε όλα τα βιβλία σας (γιατί παντού θα υπάρχει έστω και μια ελληνική λέξη), σβήστε από την καθημερινότητα σας κάθε ελληνική λέξη, αλλάξτε τα ευαγγέλια, αλλάξτε το όνομα του Χριστού που και αυτό βγαίνει από τα ελληνικά και σημαίνει αυτός που έχει το χρίσμα. Αλλάξτε και το σχήμα κάθε ναού (να μην έχει την ελληνική γεωμετρία), σβήστε το Μέγα Αλέξανδρο, σβήστε όλους τους Μυθικούς και Ιστορικούς ήρωες, αλλάξτε την παιδεία σας, αλλάξτε το όνομα της ιστορίας, αλλάξτε τα ονόματα στα πανεπιστήμια σας, αλλάξτε τον τρόπο γραφής σας, χρησιμοποιήστε τον αραβικό, διαγράψτε τη φιλοσοφία, διαγράψτε, διαγράψτε, διαγράψτε…

Θα πείτε «δε γίνεται».
Σωστά, δε γίνεται γιατί μετά δε θα μπορείτε να στεριώσετε ούτε μία πρόταση!
Δε γίνεται να σβήσει ή Ελλάδα, ο Έλληνας, η προσφορά του πάνω σ΄ αυτόν τον πλανήτη!!!

[ΑΝΝΑ59]

Jean Richepin (Αλγερία 1849-Παρίσι 1926) Γάλλος λογοτέχνης και δραματουργός

Γκρεμίστε όλη την Ελλάδα σε βάθος 100 μέτρων. Αδειάστε όλα τα μουσεία σας, απ’ όλο τον κόσμο. Γκρεμίστε κάθε τι ελληνικό απ” όλο τον πλανήτη. Έπειτα σβήστε την ελληνική γλώσσα από παντού. Από την ιατρική σας, τη φαρμακευτική σας. Από τα μαθηματικά σας (γεωμετρία, άλγεβρα). Από τη φυσική σας, τη χημεία σας. Από την αστρονομική σας. Από την πολιτική σας. Από την καθημερινότητα σας. Διαγράψτε τα μαθηματικά, διαγράψτε κάθε σχήμα, κάντε το τρίγωνο-οκτάγωνο, την ευθεία-καμπύλη, σβήστε τη γεωμετρία από τα κτίρια σας, τους δρόμους σας, τα παιχνίδια σας, τα αμάξια σας. Σβήστε την ονομασία κάθε ασθένειας και κάθε φαρμάκου, διαγράψτε την δημοκρατία και την πολιτική.

Διαγράψτε τη βαρύτητα και φέρτε το πάνω κάτω, αλλάξτε τους δορυφόρους σας να έχουν τετράγωνη τροχιά, αλλάξτε όλα τα βιβλία σας (γιατί παντού θα υπάρχει έστω και μια ελληνική λέξη), σβήστε από την καθημερινότητα σας κάθε ελληνική λέξη, αλλάξτε τα ευαγγέλια, αλλάξτε το όνομα του Χριστού που και αυτό βγαίνει από τα ελληνικά και σημαίνει αυτός που έχει το χρίσμα. Αλλάξτε και το σχήμα κάθε ναού (να μην έχει την ελληνική γεωμετρία), σβήστε το Μέγα Αλέξανδρο, σβήστε όλους τους Μυθικούς και Ιστορικούς ήρωες, αλλάξτε την παιδεία σας, αλλάξτε το όνομα της ιστορίας, αλλάξτε τα ονόματα στα πανεπιστήμια σας, αλλάξτε τον τρόπο γραφής σας, χρησιμοποιήστε τον αραβικό, διαγράψτε τη φιλοσοφία, διαγράψτε, διαγράψτε, διαγράψτε…

Θα πείτε «δε γίνεται».
Σωστά, δε γίνεται γιατί μετά δε θα μπορείτε να στεριώσετε ούτε μία πρόταση!
Δε γίνεται να σβήσει ή Ελλάδα, ο Έλληνας, η προσφορά του πάνω σ΄ αυτόν τον πλανήτη!!!

Ο συγγραφεας πεθανε νωρις .....Αν ζουσε σημερα , θα ειχε αλλη αποψη .......Σβυνουν την Ελλαδα , χωρις να σβηνουν ολα αυτα που προσφερε στην ανθρωποτητα !!!Απλως , τα χρησιμοποιουν οπως τους συμφερει και , συγχρονως ...ΑΛΛΟΤΡΙΩΝΟΥΝ την Ελλαδα ΚΑΙ τους Ελληνες !!!

[eleni POL]

Πατέρας και Γιος: Μια πολύ όμορφη ιστορία



Ένας πατέρας γυρίζει σπίτι από την εργασία αργά, κουρασμένος και εκνευρισμένος , για να βρει τον πέντε ετών γιο του να τον περιμένει στην πόρτα.

Γιος: «Μπαμπά, μπορώ να σε ρωτήσω κάτι;»
Πατέρας: «Ναι βεβαίως , τι είναι;»
Γιος: «Μπαμπάς, πόσα παίρνεις στη μια ώρα;»…
Πατέρας: «Αυτό δεν είναι δική σου δουλειά. Γιατί ρωτάς ένα τέτοιο πράγμα;» ρώτησε θυμωμένα.
Γιος: «Θέλω ακριβώς να ξέρω. Παρακαλώ πες μου, πόσα παίρνεις στη μια ώρα;»
Πατέρας: «Εάν πρέπει να ξέρεις παίρνω 50€ την ώρα.»
Γιος: «Ωχ, απάντησε το παιδί, με το κεφάλι του κάτω.
Γιος: «Μπαμπά σε παρακαλώ μπορείς να μου δανείσεις 25€;»
Ο πατέρας εξαγριωμένος, «εάν ο μόνος λόγος που εσύ ρώτησες είναι, ώστε να δανειστείς κάποια χρήματα για να αγοράσεις ένα ανόητο παιχνίδι ή κάποιες άλλες αηδίες, τότε να πας κατ’ ευθείαν στο δωμάτιό σου και στο κρεβάτι σου. Σκέψου γιατί είσαι τόσο εγωιστής. Δεν εργάζομαι σκληρά καθημερινά για τέτοιες παιδαριώδεις επιπολαιότητες.»

Tο μικρό παιδί πήγε ήσυχα στο δωμάτιό του και έκλεισε την πόρτα.
Ο μπαμπάς κάθισε σκεπτόμενος την ερώτηση του παιδιού και νευρίαζε περισσότερο. Πώς τόλμησε να υποβάλλει τέτοια ερώτηση για να πάρει μόνο κάποια χρήματα;

Μετά από μια περίπου ώρα, ο μπαμπάς είχε ηρεμήσει και είχε αρχίσει να σκέφτεται:
Ίσως είναι κάτι που πρέπει πραγματικά να αγοράσει ο μικρός με τα 25€ και δεν ζητάει χρήματα πολύ συχνά. Πήγε στην πόρτα του δωματίου του παιδιού και άνοιξε την πόρτα.
«Κοιμάσαι γιε μου;» Ρώτησε.
«Δεν κοιμάμαι » απάντησε το αγόρι.
«Σκεφτόμουν ,ότι ίσως ήμουν πάρα πολύ σκληρός μαζί σου νωρίτερα» είπε ο μπαμπάς .«Ήταν μια μεγάλη ημέρα και έβγαλα την κούραση μου σε σένα. Εδώ είναι τα 25€ που μου ζήτησες .»
Το παιδί έτρεξε κατ’ ευθείαν επάνω του χαμογελώντας . «Σε ευχαριστώ μπαμπά!» φώναξε. Κατόπιν, πάει στο μαξιλάρι του και βγάζει από κάτω κάποια τσαλακωμένα χρήματα.

Ο πατέρας μόλις βλέπει ότι το παιδί έχει ήδη κάποια χρήματα, αρχίζει να νευριάζει.
Το μικρό παιδί αρχίζει να μετράει σιγά τα χρήματά του, και κοιτάζει τον μπαμπά του.
«Γιατί θέλεις περισσότερα χρήματα εφόσον έχεις ήδη μερικά;» ο πατέρας του γκρινιάζει .
«Επειδή δεν είχα αρκετά, αλλά τώρα έχω,» το μικρό παιδί απάντησε.
«Μπαμπά, έχω 50€ τώρα. Μπορώ να αγοράσω μια ώρα του χρόνου σου;

Σε παρακαλώ έλα νωρίς αύριο σπίτι . Θα ήθελα πολύ να φάμε μαζί.»
Ο πατέρας συντρίφθηκε. Αγκάλιασε τον μικρό γιο του και ζήτησε συγνώμη.

Είναι ακριβώς μια σύντομη υπενθύμιση σε όλους σας που εργάζεστε τόσο σκληρά στη ζωή. Δεν πρέπει να αφήσουμε το χρόνο να περνάει από τα χέρια μας χωρίς να περνάμε χρόνο με εκείνους που πραγματικά σημαίνουν κάτι για εμάς , εκείνους που είναι κοντά στις καρδιές μας.

Εάν πεθάνουμε αύριο, η επιχείρηση για την οποία εργαζόμαστε θα μπορέσει εύκολα να μας αντικαταστήσει μέσα σε λίγες ώρες . Αλλά η οικογένεια και οι φίλοι που αφήνουμε πίσω θα αισθανθούν την απώλεια για το υπόλοιπο της ζωής τους.

Read more: http://enallaktikidrasi.com/2014/03/pat ... z2vYe95JDK

[Κώστας]

[Κωνσταντίνα]

Ελένη μου πολύ αφυπνιστικό και ταιριάζει όχι μόνον στους εργασιομανείς γονείς, αλλά και σε όσους ξοδεύουμε τη ζωή μας στην ύλη δίχως μέτρο.

[Κώστας]

Για την πρώτη ημέρα της άνοιξης.

2006_11300007.jpg (330.46 KiB) Προβλήθηκε 111 φορές

Εικόνα 020.jpg (290.04 KiB) Προβλήθηκε 111 φορές

Τι μου είπες;
Ψάχνεις ομορφιά;
Είναι τεράστια η γη.
Δεν μπορείς να την γυρίσεις όλη.
Άδικα θα κουραστείς.
Κοίτα εδώ,
κάτω απ΄ τα πόδια σου.
Όλα, για σένα φτιάχτηκαν.


Χριστίνα

[κατερινα 55]

Σπίτια με το κιλό
...

...
Τα σπίτια προς πώληση στις μέρες μας, μυρίζουν αδιέξοδο. Απογοητεύσεις, αποτυχίες, ακυρώσεις, απουσίες, αρρώστιες, θανάτους. Θλιβερά απομεινάρια, σινιάλα ανθρώπων που δεν είναι εκεί, μα είναι. Ένα «πι» που στέκει σε μια γωνία. Αργόσυρτο γεροντικό βήμα. Στράτα-στρατούλα χωρίς στράτα. Ένα πανωσήκωμα στην τουαλέτα, μια τσατσάρα σ΄ έναν καθρέπτη μπάνιου, μια σκούπα που βαρέθηκε να συναντήσει το φαράσι, μια φουρκέτα στο πάτωμα. Τα σπίτια προς πώληση στις μέρες μας, στην καλύτερη, μυρίζουν τελευταία ζαριά, άτυχου χαρτοπαίχτη. Μα δεν έζησαν χαρές; Καμία καταγραφή χαράς. Λες δεν υπήρξαν τραπεζώματα, δεν χτύπησαν επισκέπτες το κουδούνι, δεν έσπασαν φαγητά ρουθούνια από κατσαρόλες, δεν ευλογήθηκαν με έρωτα τα κρεβάτια, δεν πάτησαν χέρια καζανάκια, λες και δεν έτρεξαν νερά να ξεπλύνουν σαπουνάδες, δεν αναβόσβησαν διακόπτες στα δωμάτια, δεν ακούστηκε παιδιού γέλιο ή κλάμα.

Τα σπίτια προς πώληση στις μέρες μας, είναι άλλα σπίτια.

Κάποτε η πώληση πορεύονταν αγκαζέ με μια υποσχετική. Κάτι καινούργιο θ΄ αγόραζε ο ιδιοκτήτης. Κάτι ίσως μεγαλύτερο, κάτι πιο σύγχρονο, κάτι να καλύπτει τις νέες ανάγκες... Πόσο είχαν ξεχειλώσει οι ανάγκες! Κάπου τα λεφτά θα έπιαναν τόπο. Θα αυγάταιναν μαζί με βλέψεις. Τα λεφτά των ακινήτων ταξίδευαν σε βαγόνι ονείρων. Τώρα η πώλησή τους λες κλείνει οριστικά έναν κύκλο. Γίνεται για να μπαλώσει, δίνεται σαν φάρμακο για πόνο, πριν βγει οριστικά η ψυχή του ανθρώπου.

Τα σπίτια προς πώληση στις μέρες μας μόνο πονάνε. Όπως και οι οικοδεσπότες τους, αν τους πετύχεις. Πρώτη φορά παρακαλάς να πέσεις σε μεσίτη. Να ανοίξει η πόρτα σε άδειο σπίτι. Να ‘ναι άμαθο το χέρι στο ποιο κλειδί κάνει στην κλειδαριά τους. Μακάρι να μην πετύχεις ιδιοκτήτη. Μη δεις εκείνη τη στραγγισμένη αξιοπρέπεια των ανθρώπων, μην ακούσεις τις λέξεις που βγαίνουν για να μασκαρέψουν το «πρέπει να πουληθεί», τη δήθεν ανεμελιά των βεβιασμένων χαμόγελων, τις φράσεις «είχα μια πρόταση» σε ένα παιχνίδι που δεν σε παίζουν... Αποπαίχνιδος, κι ας μην υπάρχει λέξη. Και κείνος ο φόβος, ο τρόμος πίσω από το βλέμμα του «κι αν δεν πουληθεί;».

Τα σπίτια προς πώληση στις μέρες μας. Πυκνογραμμένες σελίδες αγγελίες. Πήχεις που έφτασαν κάποτε στον ουρανό... Μα κάποτε, θα μου πεις, θα έπεφταν. Κάποτε θα έρχονταν η προσγείωση. Ανακύκλωση. Εδώ χάνονται άνθρωποι! Για τοίχους θα μιλάμε; Δεν μιλάω γι' αυτούς που στέγασαν την άστεγη έτσι κι αλλιώς ματαιότητά τους, αλλά γι΄ αυτούς που ακούμπησαν την αυτοδυναμία, την αξιοπρέπειά τους. Δεν κλαίω το σπίτι, αλλά το κεραμίδι.

Κάποτε θα μπουν νέοι ιδιοκτήτες, θα γελάσουν παιδιά, θα ξανανάψουν τα μάτια στις κουζίνες, θα, θα, θα. Λαχεία που θα κληρώσουν για άλλους. Καταλαβαίνω. Αλλά το τώρα; Εκείνος ο κύριος με το κοστούμι και παραδίπλα η μάνα του. Με τι αγώνα υποδύθηκαν τον ρόλο τους! Πόσο θα ήθελα να μας είχαν ξεγελάσει. Να είχα μασήσει κάθε λέξη τους. Αλλά τα άτιμα τα μάτια... Και οι σιωπές τους... Τι καταδότης, Θεέ μου! Έκλεισε η πόρτα τους. Μα μέρες μ΄ ακολουθούν. Και με γδέρνουν. Τα σπίτια προς πώληση... Στις μέρες μας. Άλλα σπίτια... Κατοικούνταν, κατοικούνται από φαντάσματα, ενός μόλις χθες, πολύ μακρινού παρελθόντος.

Υ.Γ.: Αγαπητέ επενδυτή, συνέχισε να βλέπεις σπίτια μόνος σου...
Ρέα Βιτάλη

[ΑΝΝΑ59]

Σπίτια με το κιλό
...

...
Τα σπίτια προς πώληση στις μέρες μας, μυρίζουν αδιέξοδο. Απογοητεύσεις, αποτυχίες, ακυρώσεις, απουσίες, αρρώστιες, θανάτους. Θλιβερά απομεινάρια, σινιάλα ανθρώπων που δεν είναι εκεί, μα είναι. Ένα «πι» που στέκει σε μια γωνία. Αργόσυρτο γεροντικό βήμα. Στράτα-στρατούλα χωρίς στράτα. Ένα πανωσήκωμα στην τουαλέτα, μια τσατσάρα σ΄ έναν καθρέπτη μπάνιου, μια σκούπα που βαρέθηκε να συναντήσει το φαράσι, μια φουρκέτα στο πάτωμα. Τα σπίτια προς πώληση στις μέρες μας, στην καλύτερη, μυρίζουν τελευταία ζαριά, άτυχου χαρτοπαίχτη. Μα δεν έζησαν χαρές; Καμία καταγραφή χαράς. Λες δεν υπήρξαν τραπεζώματα, δεν χτύπησαν επισκέπτες το κουδούνι, δεν έσπασαν φαγητά ρουθούνια από κατσαρόλες, δεν ευλογήθηκαν με έρωτα τα κρεβάτια, δεν πάτησαν χέρια καζανάκια, λες και δεν έτρεξαν νερά να ξεπλύνουν σαπουνάδες, δεν αναβόσβησαν διακόπτες στα δωμάτια, δεν ακούστηκε παιδιού γέλιο ή κλάμα.

Τα σπίτια προς πώληση στις μέρες μας, είναι άλλα σπίτια.

Κάποτε η πώληση πορεύονταν αγκαζέ με μια υποσχετική. Κάτι καινούργιο θ΄ αγόραζε ο ιδιοκτήτης. Κάτι ίσως μεγαλύτερο, κάτι πιο σύγχρονο, κάτι να καλύπτει τις νέες ανάγκες... Πόσο είχαν ξεχειλώσει οι ανάγκες! Κάπου τα λεφτά θα έπιαναν τόπο. Θα αυγάταιναν μαζί με βλέψεις. Τα λεφτά των ακινήτων ταξίδευαν σε βαγόνι ονείρων. Τώρα η πώλησή τους λες κλείνει οριστικά έναν κύκλο. Γίνεται για να μπαλώσει, δίνεται σαν φάρμακο για πόνο, πριν βγει οριστικά η ψυχή του ανθρώπου.

Τα σπίτια προς πώληση στις μέρες μας μόνο πονάνε. Όπως και οι οικοδεσπότες τους, αν τους πετύχεις. Πρώτη φορά παρακαλάς να πέσεις σε μεσίτη. Να ανοίξει η πόρτα σε άδειο σπίτι. Να ‘ναι άμαθο το χέρι στο ποιο κλειδί κάνει στην κλειδαριά τους. Μακάρι να μην πετύχεις ιδιοκτήτη. Μη δεις εκείνη τη στραγγισμένη αξιοπρέπεια των ανθρώπων, μην ακούσεις τις λέξεις που βγαίνουν για να μασκαρέψουν το «πρέπει να πουληθεί», τη δήθεν ανεμελιά των βεβιασμένων χαμόγελων, τις φράσεις «είχα μια πρόταση» σε ένα παιχνίδι που δεν σε παίζουν... Αποπαίχνιδος, κι ας μην υπάρχει λέξη. Και κείνος ο φόβος, ο τρόμος πίσω από το βλέμμα του «κι αν δεν πουληθεί;».

Τα σπίτια προς πώληση στις μέρες μας. Πυκνογραμμένες σελίδες αγγελίες. Πήχεις που έφτασαν κάποτε στον ουρανό... Μα κάποτε, θα μου πεις, θα έπεφταν. Κάποτε θα έρχονταν η προσγείωση. Ανακύκλωση. Εδώ χάνονται άνθρωποι! Για τοίχους θα μιλάμε; Δεν μιλάω γι' αυτούς που στέγασαν την άστεγη έτσι κι αλλιώς ματαιότητά τους, αλλά γι΄ αυτούς που ακούμπησαν την αυτοδυναμία, την αξιοπρέπειά τους. Δεν κλαίω το σπίτι, αλλά το κεραμίδι.

Κάποτε θα μπουν νέοι ιδιοκτήτες, θα γελάσουν παιδιά, θα ξανανάψουν τα μάτια στις κουζίνες, θα, θα, θα. Λαχεία που θα κληρώσουν για άλλους. Καταλαβαίνω. Αλλά το τώρα; Εκείνος ο κύριος με το κοστούμι και παραδίπλα η μάνα του. Με τι αγώνα υποδύθηκαν τον ρόλο τους! Πόσο θα ήθελα να μας είχαν ξεγελάσει. Να είχα μασήσει κάθε λέξη τους. Αλλά τα άτιμα τα μάτια... Και οι σιωπές τους... Τι καταδότης, Θεέ μου! Έκλεισε η πόρτα τους. Μα μέρες μ΄ ακολουθούν. Και με γδέρνουν. Τα σπίτια προς πώληση... Στις μέρες μας. Άλλα σπίτια... Κατοικούνταν, κατοικούνται από φαντάσματα, ενός μόλις χθες, πολύ μακρινού παρελθόντος.

Υ.Γ.: Αγαπητέ επενδυτή, συνέχισε να βλέπεις σπίτια μόνος σου...
Ρέα Βιτάλη

[panos59]

τόσο λυπητερό και -δυστυχώς- τόσο αληθινό ...!

Σπίτια με το κιλό
...
...
Δεν κλαίω το σπίτι, αλλά το κεραμίδι.
...
Υ.Γ.: Αγαπητέ επενδυτή, συνέχισε να βλέπεις σπίτια μόνος σου...

ούτε εγώ αντέχω...