Δανειστική βιβλιοθήκη

[Κώστας]

Τέσσερα χρώματα σε κόλα γυαλιστερή.
Πράσινο, κόκκινο, μπλε και κίτρινο.
Ένα, δύο, τρία τα ζύγια. Τα ΄φτιαξα!
Σταυρωτά. Τα μέτρησα κι΄ ήταν σωστά!
Μετά έδεσα την ουρά.
Ματσάκια σερπαντίνες σε κόμπους.
Να βαραίνουν. Να είναι σταθερός.
Και τέλος, μια, δυο, τρεις, τέσσερεις καλούμπες!
Μια πράσινη, μια κόκκινη, μια μπλε και μια κίτρινη.
Για να πάει ψηλά.
Όσο μπορέσει.
Όσο φυσήξει.
Όσο θέλει…
Ο φετινός ο αετός μου.


Χριστίνα

[κατερινα 55]

Κώστα ,μου επιτρέπεις;;
....
..Στη μοναξιά κάποιων ανθρώπων,
είναι ευτυχία ακόμη και το χτύπημα της πόρτας
απ΄ τον άνεμο.
Γιατί κι΄ αυτός παρέα κάνει.
Διαλέγεις κουβέντες απ΄ το βουητό του.
Αυτές που θα΄ θελες ν΄ ακούσεις,
μετά από καιρούς σιωπής.
Περνά τα φύλλα,
τα κάγκελα της αυλόπορτας,
τρίζει τα εξώφυλλα, θροΐζει την κουρτίνα
και λέει ο άνεμος:
Δεν είσαι μόνος.
Εγώ είμαι εδώ για παρέα σου.
Κέρασέ με λίγη απ΄ τη μοναξιά σου να χορτάσω
κι΄ εγώ θα σου δίνω απλόχερα τις νότες μου.
Εσύ δεν με μισείς!
Δεν σου χάλασα ποτέ κανένα ταξίδι.
Γιατί, δεν έφυγες ποτέ.
Δεν ξερίζωσα λουλούδι σου.
Γιατί, ποτέ δε φύτεψες.
Ούτε αναστάτωσα τα μαλλιά σου.
Γιατί, πάντα ατημέλητος ήσουν.
Ούτε ομπρέλα σου γύρισα.
Γιατί, πάντα βρεχόσουν.
Ακόμη και το πανωφόρι σου,
δεν ήταν ποτέ κουμπωμένο.
Πέρασα μέσα από τ΄ ανοιχτά κουμπιά του
και φύσηξα δυνατά κοντά στη καρδιά σου.
Έτσι μπόρεσα και σε γνώρισα.
Και να σου πω κάτι αγαπημένε μου άνθρωπε;
Ούτε κι΄ εγώ νοιώθω πια τώρα μόνος...
...
Χριστίνα.

[Κώστας]

Σ΄ευχαριστώ

Χριστίνα

[Κώστας]

Φυσάει πολύ ο άνεμος απ΄ έξω.
Τον ακούς;
Πάει και φέρνει μια σακούλα.
Νάιλον.
Την στροβιλίζει,
την σηκώνει,
κι΄ ύστερα,
την στριμώχνει στη γωνία.
Ησυχάζει για λίγο,
μα μετά ξαναφουσκώνει απ΄ τη μανία,
και σηκώνεται ψηλά.
Χτυπιέται στα δένδρα,
στους τοίχους,
κι΄ ύστερα πάλι εκεί στην γωνία.
Την ακούς;
Δεν είναι σαν ψυχή που έχασε το δρόμο της;
Δεν ξέρω,
όμως δεν μ΄ άφησε να κοιμηθώ καθόλου.
Αύριο το πρωί θα την πετάξω στα σκουπίδια

Χριστίνα

[eleni POL]

Απο

Το ημερολόγιο ενός Σ(Κ)πιτιού

22 -12-201...

Είναι αργα , μεσάνυχτα. Ακούγεται ενας βηχας, που και που επίμονος από το παιδικο δωμάτιο.
Είναι μέρες τώρα που η οικογένεια ταλαιπωρείται από μια ίωση.
Πρώτα το μεγαλύτερο παιδι και τωρα η εννιάχρονη μικρή μου.
Στην αρχή ήταν πιο εύκολο το ξενύχτι και ο συνεχής έλεγχος του πυρετού που δε ξεκολλαγε από το 39.
Είπα ευτυχώς είμαι καλα και δεν εχω δικα μου θέματα σκπ οπότε μπορώ να ξενυχταω μαζί με το παιδί.
Όταν όμως έκανε πυρετό και η μικρή ...(ειχα πιάσει κι εγώ λίγο μικρόβιο γιατί ειχα δεκατα, πονοκέφαλο και συνάχι), νομισα ότι θα λυγισω.
Σπίτι ,δουλειά,άσχημος ύπνος, έγνοιες πολλές.

Είχε πάει η ώρα μία ο πυρετός της μικρής δεν ειχε πέσει.
Μήπως ήταν το αντιπυρετικο που ήταν καιρό στο ψυγείο?
Το είχα μετρήσει αρκετά προσεκτικά με μια σύριγγα οπότε ήμουν σίγουρη για τα ml.
42 κιλά δια 2 μας κάνει 21 ml η συνιστώμενη παρακεταμολη για τον πυρετό.
Περασε μια ώρα αλλά δεν έδειχνε να επηρεάζεται η θερμοκρασία του παιδιού.
Μεσα στη ζαλάδα γιατί ειχα κι εγώ ενα 38αρι θυμήθηκα που κάποτε ο φαρμακοποιός είχε πει ότι όσα σιροπια περιέχουν ζάχαρη και μένουν στο ψυγείο μειώνεται η δράση τους.
Αποφάσισα γρήγορα και της εδωσα ακόμα 10 ml απο ένα που ειχα αγορασει προσφατα ,σφραγισμένο ακόμα.
Σε μισή ώρα ειχε ιδρώσει και προσπαθησα να τις αλλαξω πυτζάμες.
Την κοίταξα σε λίγο και ήταν κρύα. Ειχε κουραστεί και μισό κοιμόταν.

Ασχημες σκέψεις τριγύριζαν το μυαλό μου: Κι αν ειχα δώσει υπερβολικά πολύ φάρμακο και κινδυνευε η ζωή του παιδιού από τοξικότητα ή... από χαμηλή θερμοκρασία?
Αν πάθαινε κάτι δε θα μπορούσα να ζήσω ούτε μια μέρα.
Μerde που λένε και οι Γάλλοι, η μια σκεψη έφερνε την άλλη και οι ανησυχίες μου μεγάλωναν και επεκτείνονταν σε όλα τα θέματα.
Έπρεπε γρήγορα να αποφύγω την αρνητικοτητα.
Αποφάσισα ν αλλάξω συχνότητα και να σκεφτω κάτι άλλο γιατί αν έμπαινα σε αυτό το τρένο θα έκανα κακο σε όλους μας.
Μπήκα λίγο στο Facebook αλλά ήταν ήδη αργά .
Κανείς φίλος δεν ήταν ξύπνιος στο διαδίκτυο. Τι να σου κάνουν και οι φίλοι δηλαδή..."ο παράδεισος είναι συλλογικός αλλά ο πόνος είναι ατομικός "όπως λεει και ο σοφός δάσκαλος.
Διάβασα κάτι και αποκοιμήθηκα εκεί αφού εβαλα το ξυπνητήρι σε 4 ώρες για να τσεκάρω ξανά τον πυρετό.

23-12-20...

Την άλλη μέρα όλα ήταν πιο ήσυχα και αποφάσισα να μείνω σπίτι να κοιμηθώ και να ηρεμήσω λιγο.
Μερικές σκέψεις έπρεπε να κατασταλάξουν στο μυαλό και να φύγει αυτο το βάρος που είχα πάρει και συχνα είναι αβάσταχτο ,την ευθύνη όλων.
Κατάλαβα οτι δε χρειάζεται να αποδείξω τίποτα ,οτι ειμαι δυνατη και τα προλαβαίνω όλα ,ο οποιοσδήποτε ανθρωπος έχει δικαίωμα να αρρωστήσει και να μείνει μερικές μέρες σπίτι.
Θελω να πω ...τελικά ίσως όλη αυτη η πίεση και η ευθυνη που φέρνουμε μαζι σε ολη μας τη ζωη,μας κάνει κακό γενικά!
Αυτη η υπευθυνότητα και η τελειομανία δυναστευει τη καθημερινή ζωή και ίσως και το σώμα μας εκδικείται.
Είμαστε απλά άνθρωποι ,ποιος είπε οτι πρεπει να είμαστε υπεράνθρωποι?
Ξέρω οτι δεν είναι ευκολο η θεωρία να γίνεται πράξη αλλα για αυτο τα έγραψα ,για να τ ακούω κι εγω ξανα και ξανά ,μη γελάτε ετσι είναι ,και σοβαρα ...
ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΕ ,χαλαρώστε όλα θα πέσουν στη θέση που πρέπει.

Η τελειότητα δεν ανηκει σε αυτον τον κόσμο.
(Για αυτο κοιτάμε συνέχεια προς τα πάνω.)
Kαλη χρονιά ,Ευλογημένοι να είστε ,φιλοι μου άνθρωποι.

elena

[ΝΤΙΑΝΑ]

[panos59]

μάνα κουράγιο...!!!

μπράβο για την κατάθεσή σου ψυχής! μπράβο και για τις αντοχές σου!

[sofia13]

[eleni POL]

Solaki Mosxoula
·
Μια ιστορία αγάπης, το σημερινό κείμενο ❤

Εκείνη βγαλμένη από παραμύθι είχε κάτι το ξωτικό επάνω της.
Λευκή επιδερμίδα, όψη κρυστάλλινη, βλέμμα ζωντανό και καθάριο.
Το όνομα της λουλουδάτο, σαν την ψυχή της ολάνθιστη και γεμάτη αγάπη.
Τον ερωτεύτηκε βαθιά, με όλη της τη δύναμη.
Ήταν ένα μπουμπούκι που διψούσε για έρωτα. Παρά το νεαρό της ηλικίας της, είχε μια ωριμότητα, έμφυτη, λες και γεννήθηκε έτσι.
Ήταν κάποια χρόνια μεγαλύτερος της, καθισμένος σε αναπηρική καρέκλα, όμως για εκείνην, η καρέκλα αυτή δεν υπήρχε, ήταν αόρατη.
Δε μπορούσαν δυο παλιοσίδερα να την κρατήσουν μακριά του. Η πραγματική αγάπη δεν τα κοιτάζει αυτά, δεν κολλάει σε ηλικίες, σε πτυχία, σε επαγγέλματα, σε προβλήματα υγείας, σε τσέπες άδειες.
Δε κολλάει πουθενά!
Για χρόνια ολάκαιρα τον προσμονούσε, ονειρευόταν την ύπαρξη του στον ύπνο της, προσπαθούσε να φανταστεί το χαμόγελο του, τα μάτια του…
Μέχρι που τ’ αντίκρισε! Δυο μάτια μελιά, δυο μάτια αλλιώτικα, γλυκομελαγχολικά.
Ήταν η πρώτη της αγάπη, αυτή που την μύησε στα άδυτα μέρη της ψυχής και του έρωτα.
Κάθε φιλί του την ταξίδευε σε άγνωστα μέρη, μέρη γαλήνια και όμορφα.
Εκείνος όμως τόσο τη φοβόταν και ας ήταν άκακη σαν αρνί!
Στην πραγματικότητα τον εαυτό του φοβόταν, την καλοκουρδισμένη του ζωή και τη λογική που δεν τον άφηνε να δραπετεύσει σε άλλους κόσμους.
Σημάδεψε το «είναι» της, την έκανε γυναίκα, μα δε μπόρεσε να τιθασεύσει τις ανασφάλειες του.
Την άφησε μόνη, να τον ψάχνει σε κάθε πρόσωπο που βρισκόταν εμπρός της.
Την άφησε μόνη από δειλία, γιατί δεν ήθελε να την αιχμαλωτίσει όπως έλεγε!
Με ένα «δε σου αξίζω», στοίχειωσε το μυαλό της για πάντα.
Εκείνη μπορούσε, μπορούσε να τον αγαπήσει όσο κανέναν και τίποτα σ’ αυτήν τη γη!
Τον λάτρευε, θα έδινε και τα πόδια της για εκείνον αν γινόταν, μα χάθηκε…
Τον συνάντησε τυχαία μετά από χρόνια, το ίδιο σκίρτημα επισκίασε το μέσα της. Οι παλμοί της έστηναν χορό της και την ξεσήκωναν.
Είχε χαθεί η γλύκα από τα μάτια του, είχε εγκατασταθεί μόνιμα πλέον η μελαγχολία, ο εγωισμός του τον κρατούσε ακόμη δέσμιο…
Ήταν η πρώτη και η τελευταία τους αγάπη.
Έμειναν μόνοι για ένα αναθεματισμένο «δεν σου αξίζω»!
Εκείνος σκλάβος των πεποιθήσεων του και κείνη πιστή Πηνελόπη, ενός Οδυσσέα που δε γύρισε ποτέ.



http://wp.loveletters.gr/12257-2/

[sofia13]

Μου λείπετε ρε παιδιά......
Έρμο και ορφανό το ''ΣΠΙΤΙ '' μας χωρίς εσάς-εμάς όλους μας...
ΕΛΑΤΕ ΠΑΛΙ ....ΓΥΡΙΣΤΕ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ....
ΟΚ , Τα λάθη είναι ανθρώπων έργα πάντα , αλλά ξεκακιώστε βρέ...
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ...
Ντρέπομαι να ξαναπαρακαλέσω .....οκ;
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ