Δανειστική βιβλιοθήκη

[sofia13]

Oποτε τα βρίσκω '' σκούρα'' , εδώ μέσα γυρνάω να κρυφτώ.
Και σήμερα είναι πάλι σκούρα....Την Κυριακή 'εμαθα οτι '' έφυγε'' η Μαρία και σήμερα ο Χρόνης Μίσσιος.....
1985 και '' χαμογέλα ρε, τί σου ζητάνε ; '' Σφαλιαρίτσα ολκής ήταν για κάποιες ξεπουλημένες συνειδήσεις....
Ειναι ακόμη....... και θα είναι........

[κατερινα 55]

Να σε περπατήσω, Δήμαρχε;
Τι τραβάμε και μεις οι «μεγαλοαστές»!... Διαβάζω σε σάιτ των Ιωαννίνων που μου έστειλε ένας αναγνώστης «την τιμητική της είχε η Ρέα Βιτάλη στο Δημοτικό Συμβούλιο Ιωαννίνων όπου ο Δήμαρχος με αφορμή ότι τον επέπληττε επειδή δεν δέχτηκε να συναντηθεί με τους επενδυτές τη στόλισε κανονικά! Και σε άψογα γιαννιώτικα!». Και πώς με στόλισε; Διαβάστε τη συνέχεια «Απ΄όσο διάβασα στο βιογραφικό της έχει γεννηθεί στο μαιευτήριο Έλενα…Μια μεγαλοαστή. Πίνει τον καφέ της στο Κολονάκι, ένα απεριτίφ στο Χίλτον και after στο Bozious». Επειδή αρνούμαι να παίζω σε ανδρικές φαντασιώσεις που μου αποδίδουν λάθος αισθητικές προτιμήσεις λέω να περιγράψω μια έξοδό μου πρόσφατη. Έχετε όρεξη για βόλτα;

Ήταν μια μέρα απ΄αυτές που το φιλαράκι μου ο Λεωνίδας λέει «Δεν αντέχω έτσι τον καιρό. Μελαγχολώ» ενώ αντίθετα εγώ στη συννεφιά ανθίζω. Καταγράψτε με και ως ανώμαλη αν βολεύει. Μια μέρα συννεφιασμένη με υπόσχεση βροχής. Το καλύτερό μου! Πετράλωνα, κάτω από γέφυρα Πουλοπούλου, στενά δρομάκια προς Θησείο, βρίσκω κάπου να παρκάρω. Νάναι 50 τα βήματα, νάναι 60, 70, βία 100; Μπροστά μου η Ακρόπολη! Πόσες φορές; Πάντα σχεδόν αντανακλαστικά ανοίγω περισσότερο τα μάτια. Όπως κάνουν τα παιδιά όταν ανοίγουν δώρο. Ακρόπολη! Κι απέναντί της ακριβώς Hotel Ερεχθείο. Φαντάζομαι κρεβάτια με θέα Ακρόπολη. Ας μη χαραμιστούν σε χλιαρούς έρωτες. Ας μη μαγαρίζουν με τζούφιο πάθος τέτοια θέα! Δίπλα ακριβώς Σινέ Θησείο και ασπρόμαυρες φωτογραφίες σε προσθήκες να περιμένουν το επόμενο καλοκαίρι…Ρίτα Χέιγουορθ. Μέρα που σε χτυπάει η γοητεία από παντού. Παίρνω τον κατήφορο προσπερνώντας τραπεζάκια. Νεαρούς που παίζουν τάβλι, συνταξιούχους που κρίνουν πολιτικούς, ζευγάρια που χύνουν «για πάντα» ο ένας στη ματιά του άλλου. Στρίβω για Μοναστηράκι. Περπατώ παράλληλα με τις γραμμές του τρένου. Πάγκοι στη σειρά. Τα νιάτα μου σε ξεπούλημα. Δάκης! «Κορίτσι στάσου να σου πω. Στάσου λιγάκι» σέικ…Πώς μας ξέβρασε ο Δάκης των παιδικών μας χρόνων στα Αντάρτικα του Τζαβέλα στην εφηβεία…Στα κρυφά άκουγα και λίγο Πάριο και Γαλάνη, να πω την αμαρτία μου…Η σουρεαλιστική σκυταλοδρομία «των απαγορευμένων» της γενιάς μου. Στα χρόνια της δικτατορίας ήταν απαγορευμένος ο Θεοδωράκης, στα χρόνια της μεταπολίτευσης τα ερωτικά του Πάριου. Ήταν τα χρόνια που τυπώναμε σε 24ωρες βάρδιες αντιστασιακούς ήρωες…Αυτά πήραν εκδίκηση στο σήμερα.

Περπατώ εις το δάσος των αναμνήσεων. Ένας πάγκος με χαρτονομίσματα και κέρματα. Δραχμές. Ξετρυπώνω ένα πενηνταράκι! Όσο μια καραμέλα τότε…. «Αν κάποιος ξένος σου πει να σου αγοράσει καραμέλες πρόσεξε μην πας μαζί του». Έτσι μας πονήρευαν. Ακόμα περιμένω τον ξένο να το ρισκάρω. Κι εκείνη η πανέμορφη τρυπούλα στη δεκάρα. Να χαιδεύει το δάκτυλο το κενό της. Δεξιά μου ένα τρένο περνάει. Ταξιδιώτες με φόντο μια Ακρόπολη…«Σε ένα εξπρές είσαι και συ που τρέχει πάνω στη γραμμή κι όλο μικραίνει η γραμμή κι όλο τελειώνει». Βάζω στην εικόνα υπόκρουση Βικάρας! Στρίβω προς Πλατεία Αβυσσηνίας. Αναζητώ το αγαπημένο μου μαγαζί. Χρόνια έχω να περάσω. Θυμάμαι μια μαγική Βούλα και ένα ακορντεόν. Θυμάμαι ένα βράδυ καλοκαιριού, φωτάκια γιρλάντα σαν σε ταινία του Φίνου, μαγαζιά με κατεβασμένα ρολά ένα γύρω, ένα μπουζούκι, έναν καυμό και μια φωνάρα, θυμάμαι κυριακάτικα πολύβουα μεσημέρια στο παζάρι με μεζέδες κι έναν γύφτο με κλαρίνο, θυμάμαι χορούς και γλέντια ντίρλα να τσουγκρίζουμε ποτήρια, θυμάμαι αποτυχημένα προξενιά στα μπακούρια της παρέας (κάνω και τέτοια), θυμάμαι τα γενέθλιά που του οργάνωσα…

Θυμάμαι, θυμάμαι, έχω να θυμάμαι. Το Καφέ Αβυσσηνία στο ίδιο σημείο. Το βιτρό στο βάθος, η ταπετσαρία με τα λουλούδια, η σκάλα. Οι μνήμες μου όλες. Μη μου τις γαμήσετε! Παρακαλάω καθώς ψάχνω εναγώνια την ιδιοκτήτρια κα Καίτη. «Δεν είναι σήμερα εδώ, είναι ο γιός της ο Νικόλας». Και η Βούλα; «Μα πόσα χρόνια έχετε να έρθετε; Πλέον είναι εδώ κάθε Σάββατο και Κυριακή η Πέπη και ο Αχιλλέας». Ωχ! Μη μου γαμήσετε τις μνήμες… Πιάνω ένα τραπέζι. Παραγγέλνω στις πιο γλυκές φυσιογνωμίες…«Σαλονικιώτικες» είναι ο δικός μου κωδικός για σερβιτόρους κουλαριστούς, ευγενικούς, χαριτωμένους νέους ανθρώπους. Διαλέγω κι ένα κόκκινο κρασί. Ας πάει και το παλιάμπελο. Περιεργάζομαι το μαγαζί. Όπως το άφησα. Το λατρεύω. Σφραγίδα ιδιοκτήτη και όχι διακοσμητή. Και λουλούδια σε ανθοδοχεία. Φρέσκα! Το δικό μου casting, εμμονή σχεδόν. Τα φρέσκα λουλούδια. Και ξεκινάει μια Πέπη ένα τραγούδι και ένας Αχιλλέας ακορντεόν. Χρόνια είχα ν΄ακούσω τόσο βελούδινα μπάσα φωνή και βαρύτιμη επιλογή τραγουδιών. Χατζιδάκις, Ξαρχάκος, Τσιτσάνης. Τι στίχοι έχουν παντρευτεί με μουσικές σε τούτη τη χώρα! Κι έφυγα κάποια στιγμή. Και πήρα τον ανήφορο να φτάσω μέχρι Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Κι ήρθε η Ακρόπολη ακόμα πιο κοντά. Κι έπαιζε ένα ροκάς ξεχασμένος στον χρόνο ένα παλιό κομμάτι και πιο κάτω έπαιζε ένας που ξέμεινε στην κιθάρα ένα ταγκό... Μια μέρα που τα σύννεφα υπόσχονταν βροχή, με την Ακρόπολη στο φόντο. Αυτά που λες Δήμαρχε! Άκου Bozious (και χέσε το όμικρον). Αγαπητέ μου είμαστε αυτό που διαλέγουμε να δούμε. Δεν ήταν άσχημη η βόλτα μας τελικά…

της Ρέας Βιτάλη
http://www.protagon.gr

[sofia13]

(Aπο το ημερολόγιο της Ρόζυ)....
'' Βαρέθηκα ν΄ανάβω φωτιές για να ζεσταθούν οι άλλοι και στο τέλος να ξεπαγιάζω εγώ.
Να μοιράζομαι την καρέκλα μου με τον κάθε κουρασμένο και στό τέλος να στρογγυλοκάθεται
αυτός κι΄εγώ να κουλουριάζομαι στο π'ατωμα.
Να σκουπίζω με τα χείλια μου τα δάκρυα των άλλων και τα δικά μου να ξεραίνονται στα μάγουλά μου και να κάνουν κρούστα.
Κουράστηκε η ράχη μου να κουβαλά πληγωμένους. Στέγνωσε το στόμα μου να τους φωνάζω.
Μη σωριάζεστε, ρε ξευτίλες. Σταθείτε στα πόδια σας. Μπόρα είναι. Βγάλτε τις τσίμπλες απο τα μάτια σας. Ξημερώνει...
Βαρέθηκα να φτιάχνομαι με τα λάθη μου. Να φυτέυω βολβούς πάνω σε σωρούς απο σκατά.
Να βγάζω αθώους τους ενόχους και να κάθομαι για πάρτη τους στο σκαμνί.
Να μουλιάζω στη βροχή γιατί άνοιξα την ομπρέλα μου να μπούν απο κάτω δυό τρείς μουρόχαβλοι που μου φάνηκαν κρυουλιάρηδες.
Κι΄ όμως ! Οσες φορές είπα '' απο Δευτέρα , Ρόζυ, αλλάζεις ταχτική '', γέλασε κάθε πικραμένος. Δε βαριέσαι...Εκείνοι που πίστεψαν πως το ''δις αξαμαρτάνειν κ.λ.π.'', είναι το
λιγώτερο, ξενέρωτοι. Γιατί δεν μπόρεσαν να καταλάβουν τη γλύκα που έχει το ''δίς''.
Κι΄ακόμη περισσότερη , το τρίς. Το κακό είναι πώς ολ΄αυτά γίνονται, επειδή στο βάθος είμαι δειλή. Τα κάνω για να πιστέψω, εστω και για λίγο, πώς είμαι κι΄εγώ εδώ.
Πώς παίζω κι εγώ σ' αυτό το ντέρμπυ.
Πάντως , όπως και να ΄χει το ζήτημα, ένα πράμα ξέρω καλά. Πως γουστάρω πολύ...
Γουστάρω τη φάση και περισσότερο την αντίφαση. Γουστάρω τη τρέλα μου και περισσότερο την τρέλα των άλλων. Γουστάρω να μυρίζομαι την ανθρωπίλα. Γουστάρω τ΄αγόρια που έχουν κοδέλες στα μαλλιά και στα μάτια ενα ματσάκι μενεξέδες...
Γουστάρω τα κορίτσια που τραγουδούν στις ακρογιαλιές μ΄ενα θαλασοπούλι ανάμεσα στα φρύδια. Μπορεί να είμαι μια δειλή , μια φευγάτη , μια επικινδυνη Ρόζυ , αλλά χαίρομαι αφάνταστα που κάποιος μ ΄έσπειρε σ΄αυτή τη γή...."
ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ, και ΣΚΙΣΜΕΝΟ ΨΑΘΑΚΙ........

[billios]

[panos59]

[ΑΝΝΑ59]

(Aπο το ημερολόγιο της Ρόζυ)....
'' Βαρέθηκα ν΄ανάβω φωτιές για να ζεσταθούν οι άλλοι και στο τέλος να ξεπαγιάζω εγώ.
Να μοιράζομαι την καρέκλα μου με τον κάθε κουρασμένο και στό τέλος να στρογγυλοκάθεται
αυτός κι΄εγώ να κουλουριάζομαι στο π'ατωμα.
Να σκουπίζω με τα χείλια μου τα δάκρυα των άλλων και τα δικά μου να ξεραίνονται στα μάγουλά μου και να κάνουν κρούστα.
Κουράστηκε η ράχη μου να κουβαλά πληγωμένους. Στέγνωσε το στόμα μου να τους φωνάζω.
Μη σωριάζεστε, ρε ξευτίλες. Σταθείτε στα πόδια σας. Μπόρα είναι. Βγάλτε τις τσίμπλες απο τα μάτια σας. Ξημερώνει...
Βαρέθηκα να φτιάχνομαι με τα λάθη μου. Να φυτέυω βολβούς πάνω σε σωρούς απο σκατά.
Να βγάζω αθώους τους ενόχους και να κάθομαι για πάρτη τους στο σκαμνί.
Να μουλιάζω στη βροχή γιατί άνοιξα την ομπρέλα μου να μπούν απο κάτω δυό τρείς μουρόχαβλοι που μου φάνηκαν κρυουλιάρηδες.
Κι΄ όμως ! Οσες φορές είπα '' απο Δευτέρα , Ρόζυ, αλλάζεις ταχτική '', γέλασε κάθε πικραμένος. Δε βαριέσαι...Εκείνοι που πίστεψαν πως το ''δις αξαμαρτάνειν κ.λ.π.'', είναι το
λιγώτερο, ξενέρωτοι. Γιατί δεν μπόρεσαν να καταλάβουν τη γλύκα που έχει το ''δίς''.
Κι΄ακόμη περισσότερη , το τρίς. Το κακό είναι πώς ολ΄αυτά γίνονται, επειδή στο βάθος είμαι δειλή. Τα κάνω για να πιστέψω, εστω και για λίγο, πώς είμαι κι΄εγώ εδώ.
Πώς παίζω κι εγώ σ' αυτό το ντέρμπυ.
Πάντως , όπως και να ΄χει το ζήτημα, ένα πράμα ξέρω καλά. Πως γουστάρω πολύ...
Γουστάρω τη φάση και περισσότερο την αντίφαση. Γουστάρω τη τρέλα μου και περισσότερο την τρέλα των άλλων. Γουστάρω να μυρίζομαι την ανθρωπίλα. Γουστάρω τ΄αγόρια που έχουν κοδέλες στα μαλλιά και στα μάτια ενα ματσάκι μενεξέδες...
Γουστάρω τα κορίτσια που τραγουδούν στις ακρογιαλιές μ΄ενα θαλασοπούλι ανάμεσα στα φρύδια. Μπορεί να είμαι μια δειλή , μια φευγάτη , μια επικινδυνη Ρόζυ , αλλά χαίρομαι αφάνταστα που κάποιος μ ΄έσπειρε σ΄αυτή τη γή...."
ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ, και ΣΚΙΣΜΕΝΟ ΨΑΘΑΚΙ........

[panos59]

Δύο Βουδιστές μοναχοί είχαν αφήσει το μοναστήρι τους και
κατευθύνονταν προς το διπλανό χωριό ..

Περπατούσαν μέσα στο δάσος για ώρες ..
Βγαίνοντας από ένα ξέφωτο και φτάνοντας στις όχθες ενός ποταμού
αντίκρισαν μια νεαρή όμορφη κοπέλα να στέκεται δίπλα στα ορμητικά νερά
και να κλαίει ..
Ο αρχαιότερος από τους δύο, ο "δάσκαλος", προχώρησε προς το μέρος της και σαν έφτασε
πίσω της τη ρώτησε ..
"Γιατί κλαις;"


Η κοπέλα, στο άκουσμα της φωνής-του, πετάχτηκε σαν τρομαγμένο ζώο...
Αντικρίζοντας όμως δύο μοναχούς ηρέμησε .. Σκούπισε τα δάκρυα της
και, μιας και θεώρησε πως δεν κινδυνεύει από τους δύο άντρες,
αποκρίθηκε στην ερώτηση του μοναχού ..

"Ξεκίνησα από το διπλανό χωριό να πάω σε ένα γάμο .. Ετοιμαζόμουν
τόσες μέρες για αυτό .. Έραψα το πιο καλό μου φόρεμα και τώρα πρέπει
να περάσω μέσα από το ποτάμι ώστε να φτάσω στην ώρα μου .. Τα ρούχα
μου όμως θα βραχούν και θα καταστραφούν κι εγώ μάλλον μέχρι να φτάσω στο χωριό,
σίγουρα θα έχω αρρωστήσει για τα καλά .. Δεν περίμενα να συναντήσω δυο μοναχούς
μέσα στην ερημιά .. Αχ, μακάρι να μπορούσατε να με βοηθήσετε να περάσω
απέναντι .."

Ο νεαρός μοναχός, στο άκουσμα της παράκλησης της νεαρής κοπέλας,
κοίταξε με τρόμο τον Δάσκαλο του .. Οι οδηγίες του δόγματος ήταν σαφείς
.. Οι μοναχοί απαγορεύονταν να αγγίζουν γυναίκες .. Αυτή του η σκέψη,
φρέναρε απότομα καθώς με έκπληξη άκουσε τον Δάσκαλο του να της λέει ..
"Θα σε βοηθήσουμε εμείς"
Ο νεαρός μαθητής δεν μπορούσε να πιστέψει στα αυτιά του μα, πριν καν
προλάβει να συνειδητοποιήσει τα λεγόμενα του Δασκάλου του, ο πρεσβύτερος
είχε πάρει στην αγκαλιά του την κοπέλα και προχωρούσε μέσα από τα
ορμητικά νερά του ποταμού προς την απέναντι πλευρά .. Έκπληκτος αλλά
και τσαντισμένος με την πρωτοβουλία του Δασκάλου του, άρχισε να τρέχει
κι αυτός από πίσω τους ώστε να περάσει το ποτάμι ..
Μετά από λίγα λεπτά, είχαν φτάσει και οι τρεις απέναντι ..
Ο Δάσκαλος, χωρίς να χρονοτριβήσει, άφησε απαλά την κοπέλα στο έδαφος την
χαιρέτησε και της ευχήθηκε καλό ταξίδι .. Κάνοντας ένα νεύμα στον
μαθητή του έδωσε να καταλάβει πως ήταν ώρα να πηγαίνουν ..

Οι δυο μοναχοί είχαν περπατήσει για αρκετή ώρα αμίλητοι μέσα στο
δάσος, όταν ο νεαρότερος γύρισε προς το Δάσκαλο του και τον ρώτησε με
συννεφιασμένο βλέμμα στο πρόσωπο ..
"Μεγάλε Δάσκαλε, γιατί το έκανες αυτό;"
Ο Δάσκαλος τον κοίταξε αμίλητος και συνέχισε να περπατά με αργό βήμα ..
"Εννοώ, πώς μπόρεσες να παραβείς τον κανόνα και να πάρεις εκείνη την
κοπέλα στα χέρια σου, αφού ξέρεις πως απαγορεύεται;"
Ο Σοφός Δασκαλος τον κοίταξε με συμπάθεια και του αποκρίθηκε ..

"Η διαφορά είναι πως εγώ την κοπέλα την άφησα πίσω μου, εκεί, στο ποτάμι ..
Εσύ, έπειτα από τόση ώρα, συνεχίζεις να την κουβαλάς μέσα σου .."

*Χόρχε Μπουκάι*


Αφιερωμένο σε όλους όσοι συνεχίζουν να "κουβαλούν" μέσα τους παλιές
ιστορίες, πόνους, θλίψεις, οργή, μίση ..
Αφιερωμένο σε όλους όσοι δεν έχουν μάθει πως συγχώρεση είναι να αφήσω
πίσω το παρελθόν και να ατενίζω μπροστά...
Αφιερωμένο σε όλους όσοι δε καταφέρνουν να γεμίσουν χαρά και
γαλήνη προτού αδειάσουν εντελώς και αφήσουν χώρο για όλα τα όμορφα ..

Ναι, η Ζωή είναι δύσκολη, γεμάτη "πρέπει" και περιορισμούς ..
Γιατί εμείς άραγε την κάνουμε ακόμα πιο δύσκολη;

[sofia13]

[panos59]

Oποτε τα βρίσκω '' σκούρα'' , εδώ μέσα γυρνάω να κρυφτώ.
Και σήμερα είναι πάλι σκούρα..........

http://chronismissios.wordpress.com

Χρόνης Μίσσιος..... '' το κλειδί είναι κάτω απ' το γεράνι ''

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΣΟΦΙΑ .........

[sofia13]

(Aπο το ημερολόγιο της Ρόζυ)

'' Στον ουρανό πλανιέται ανέμελα ένα πορτοκαλί φεγγάρι. Λώνω τα μαλλιά μου, παίρνω το ντέφι μου , φοράω το ψαθάκι μου και βγαίνω ξυπόλητη στο μονοπάτι.
Καιρός να φεύγω... Άλλωστε το ξεκαθαρίζω πάντα πως είμαι μιά περαστική.
Δεν χρωστάω τίποτα σε κανένα. Εχω πληρώσει τις επιλογές μου μέχρι δεκάρας. Δε μ΄ενδιαφέρει αν κέρδισα ή αν έχασα.Εγώ για το παιχνίδι ήμουν εδώ. Φεύγω μ΄ενα ντέφι στο χέρι κι΄ενα γινωμένο βερύκοκο στην ψυχή.
Δε με νοιάζει που είμαι ξυπόλητη και στο μονοπάτι υπάρχουν ύπουλα αγκάθια και χαλίκια κοφτερά. Τα ξέρω τα περάσματα... Κρατάω το ντέφι μου και τραγουδώ. Τραγουδώ για κείνο το σταφύλι το ροζακί που το τσιμπολογά μιά μέλισσα και στάζουν τα φτερά της έρωτα.
Τραγουδώ γι΄αυτούς που μέσα στα μάτια τους ταξίδεψα στα όνειρα. Τραγουδώ για κείνον που κάποτε μου σκούπισε το δάκρυ μου με την ψυχή του και πάνω στη βιάση μου να φύγω, δε γύρισα να δω το βλέμμα του , που είχε γίνει μια τρύπα στην ερημιά.
Τραγουδώ γι΄αυτήν που΄φερε έναν κόμπο αγάπη δεμένο στο μαντήλι της, τα΄φησε σιγά σιγά κάτω απο το μαξιλάρι μου κι ύστερα έφυγε στις μύτες των ποδιών, γιατί δε γούσταρε ν΄ακούσει ευχαριστώ.
Τραγουδώ για το μικρό μελαχρινό αγόρι εκεί κάτω στην Κόρινθο, που κρατούσε τον κασμά κιάνοιγε μόνο του μέσα στο κοιμητήρι ενα λάκκο να θάψει τη μάνα του. ''Οχι'' ,του' λέγαν οι αρχές. ''Δεν έχει θέση εδώ η μάνα σου. Ηταν αμαρτωλή . Αυτοκτόνησε''....
Ταγουδώ για όλους τους ομοίους μου, που φοράνε μια νύχτα με φεγγάρι το ψαθάκι τους και ξεκινούν για ν΄ανταμώσουν τη ζωή.
Στον ουρανό πλανιέται ανέμελα ενα πορτοκαλί φεγγάρι... Γέρνω το κεφάλι μου στη φλούδα της γής και νιώθω το ντέρτι της. Πώς να βαστάξω μέσα μου τόση ομορφιά! Εγώ , μια ασήμαντη , μια τιποτένια Ρόζυ... Γέρνω το κεφάλι μου κι΄έρχεται ενας μικρός ξαναμμένος βοριάς και χτυπάει με δύναμη τα παραθυρόφυλλα της ψυχής μου.
'' Ρόζυ...Ρόζυ... Είσαι καλά; '' '' Ειμαι καλά'' του λέω. '' Και μ΄αρέσει.... Μ΄αρέσει, καλέ,
πολύ'' .--------- ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ απο το ΣΚΙΣΜΕΝΟ ΨΑΘΑΚΙ