• Δανειστική βιβλιοθήκη

  • Αναρτήσεις και συζητήσεις άσχετες με την νόσο της πολλαπλής σκλήρυνσης.
Αναρτήσεις και συζητήσεις άσχετες με την νόσο της πολλαπλής σκλήρυνσης.
 #76866  από sofia13
 Πέμ Αύγ 30, 2012 11:54 pm
Κι'αν είχα σωπάσει κι΄αν είχα συνθηκολογήσει απο την αρχή , πάλι το ίδιο μάταια και το ίδιο αναγκαία δεν θα ήταν όλα;;; Το πρόσωπο μου στις δυό μου παλάμες.... ΟΜΟΛΟΓΩ... Ετσι οπως αγωνιζόμουν να μην πεθάνω , ΔΕΝ περίσσεψε καιρός να ζήσω.....![ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ απο το ΛΙΓΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ].
 #76868  από sofia13
 Παρ Αύγ 31, 2012 12:41 am
Ο ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ Ο Ερωτας , ονομα ουσιαστικόν, πολύ ουσιαστικόν , ενικού αριθμού , γένους ούτε θηλυκού, ούτε αρσενικού.- Γένους α ν υ π ε ρ α σ π ι σ τ ο υ . Πληθυντικος Αριθμος΄, οι ανυπεράσπιστοι έρωτες Ο Φοβος ονομα ουσιαστικόν, στην αρχή ενικός αριθμός και μετά πληθυντικός...................Οι φόβοι, οι φόβοι για .ολα απο δώ και πέρα.
Η μνήμη, κύριο ονομα των θλίψεων. Ενικού αριθμού, μονο ενικού αριθμού και άκλητη. .........Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη........ Η νύχτα, ονομα ουσιαστικό, γένους θηλυκού, ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός οι νύχτες....... Οι νύχτες απο δω και πέρα..........................................[Κικη Δημουλα]!!!!!!
 #76870  από sofia13
 Παρ Αύγ 31, 2012 1:13 am
.......Σε παρακαλώ, πρόσεξε τα μάτια μου... Ειναι μια αληθινή απειλή . Εχουν μια ποσότητα απο ενστικτο και δεν δωροδοκούνται. Στέκονται παντα στη μέση του δρόμου και μοιάζουν αήττητα. Σε παρακαλώ, πρόσεξε τα μάτια μου Οταν πέφτουν επάνω σου , γίνεσαι ενας πίνακας κι΄αυτά μια άσπρη κιμωλία και όλο σου γράφω, σου χαράζουν μηνύματα ...κινούμενα και ισόβια, αφελή και κωμικά.....Σε παρακαλώ , πρόσεξε τα μάτια μου. Κάθε φορά που σε κοιτάζουν κρύβονται μέσα στα δέντρα, τα χάνουν, χάνουν το χρόνο, χάνουν την απόσταση...μέχρι την αξιοπρέπεια τους.....[ Αχιλλέας Θεοφίλου- Μεθυσμένη ;ρχήστρα. Καστανιώτης] .......
 #76949  από κατερινα 55
 Κυρ Σεπ 02, 2012 9:58 am
Κλειδιά κάτω από το χαλάκι

Εικόνα Yπάρχει μια αμερικάνικη εκπομπή, Extreme Make Over Home Edition θαρρώ τη λένε, που όποτε τύχει να την παρακολουθήσω τραβάω κι ένα κλάμα. Μπορεί να την έχετε δει και σεις ή έστω κάποια αντίστοιχη της ελληνική… Αντίστοιχη; Ας πούμε δύο ελληνικές προσπάθειες που πήραν την ιδέα και τη στρίμωξαν στα καθ΄ημάς. Αναλαμβάνουν λοιπόν ν΄ ανακαινίσουν ή ακόμα και να χτίσουν σπίτια για ανθρώπους που δεν έχουν τη δυνατότητα, είτε γιατί δεν την είχαν ποτέ, είτε γιατί σε μια στροφή του δρόμου η ζωή τους εκτροχιάστηκε και έχασαν την ελπίδα να τα καταφέρουν μόνοι τους. Τραβάω που λέτε το κλάμα μου γιατί πέραν του ευσυγκίνητου που με κατατρέχει παιδιόθεν, ξεμυτάνε και από τη ψυχή μου απωθημένα που η αμερικάνικη σειρά πτού- ξελευτερώνει. Γι αυτά θέλω να σας μιλήσω. Γιατί μου λείπουν βασανιστικά στα χρόνια μας.

Το πρώτο έχει να κάνει με τον τρόπο που εκφράζουν οι άνθρωποι τα συναισθήματά τους, με τα λόγια που ξεχειλίζουν στη χαρά τους, στην ευγνωμοσύνη τους (Πολύ δε περισσότερο αν είναι έγχρωμοι… Τόχω καρατσεκάρει). Οι φράσεις που χρησιμοποιούν είναι συγκλονιστικές. Αβίαστα ρέουν από ψυχής. Τις αντιπαραθέτω με τα δικά μας απελπιστικά μονότονα «Πω, πω! Δεν τον πιστεύω. Καλά έέέ; Δεν το πιστεύω»… Λες και στα χρόνια μας εξέλειπε το –ευχαριστώ-, λες και το τσιγκουνευόμαστε, λες και χάσαμε στο παιχνίδι του λόγου, λες και ντρεπόμαστε να φανερώσουμε συναισθήματα. Μια περίεργη συστολή, μια αμηχανία, ένας περίεργα ευνουχισμένος και σαχλός κωδικός συνεννόησης.

Το δεύτερο απωθημένο έχει να κάνει με την έννοια της κοινωνικής προσφοράς. Η πλειονότητα των αμερικάνικων επεισοδίων έχει να κάνει με ανθρώπους που προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο. Και είναι απίστευτο πόσοι μη προνομιούχοι νοιάζονται για μη προνομιούχους! Πόσοι ασχολούνται, όχι με στιγμιαία φιλανθρωπική διάθεση μέσω στιγμιαίας συναισθηματικής φόρτισης, αλλά με ενασχόληση απόλυτη. Καθημερινή. Φτωχοί άνθρωποι που υιοθετούν φτωχά παιδιά, που αναλαμβάνουν να τα διαβάζουν, να τα ταΐζουν, ανάπηροι που βρίσκουν καταφύγιο σε φιλόξενες και όχι αναγκαστικά ισχυρές οικονομικά φωλιές… Ο πόνος του ενός σκεπάζει στοργικά τον πόνο του άλλου. Και απορείς που βρίσκει τετραγωνικά η καρδιά να χωρέσει νοιάξιμο…

Το τρίτο απωθημένο έχει να κάνει με τη συμμετοχή των γειτόνων. Των συμπολιτών της κοινότητας. Συγκεντρώνονται χιλιάδες. Μάτια λαμπτήρες Philips να μοιραστούν χαρά. Να μεταλάβουν από τη χαρά του άλλου… Λες και αφορά το δικό τους σπίτι! Αυτό με τσακίζει. Γιατί διάολε… Σε όσες ανάλογες ελληνικές εκπομπές έχω παρακολουθήσει, τα σπίτια των γειτόνων όχι μόνο είναι ερμητικά κλειστά αλλά είναι και σκοτεινά… Πίσσα! Κι όμως μπορώ ν΄αφουγκραστώ τις ανάσες τους πίσω από τα πατζούρια, μπορώ να δω τους μορφασμούς τους, μπορώ να κατασκοπεύσω και τα λόγια τους… «Αυτούς βρήκαν να συμπονέσουν; Πού νάξεραν!»… Λες και πάντα κρατάμε ράμματα για τη γούνα των άλλων.

Έγραψα αυτό το κείμενο τώρα που η οικονομική κρίση μας μεταμορφώνει σε ζόμπι οργής… Τόχω ξαναγράψει η αρρώστια κι η ανέχεια φανερώνει το αληθινό πρόσωπο του ανθρώπου. Νιώθω την επιτακτική ανάγκη ν΄αφήσω κάτω από το χαλάκι της πόρτας μας τρία κλειδιά… Το ένα να ξεκλειδώσει τις λέξεις, το λόγο, την έκφραση των συναισθημάτων. Το άλλο να ξεκλειδώσει τη συμπόνια για το διπλανό μας, το νοιάξιμο. Και το τρίτο να ξεκλειδώσει (πιο πολύ από τη λύπη), τη χαρά για τη χαρά του. Το μοίρασμα.

Ανοίξτε λοιπόν! Θέλει λίγο σπρώξιμο προς τα μέσα… Λίγο ακόμα… Μέχρι να μάθετε το κόλπο. Λίγο ακόμα… Λίγο. Βλέπετε; Δεν ήταν δύσκολο τελικά! Έλληνες είμαστε ρε γαμώτο… Ενυπάρχουν αυτά. Μέσα μας.

Εικόνα
της Ρέας Βιτάλη
http://www.protagon.gr
 #76965  από ΑΝΝΑ59
 Κυρ Σεπ 02, 2012 7:50 pm
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------Τόχω ξαναγράψει η αρρώστια κι η ανέχεια φανερώνει το αληθινό πρόσωπο του ανθρώπου. Νιώθω την επιτακτική ανάγκη ν΄αφήσω κάτω από το χαλάκι της πόρτας μας τρία κλειδιά… Το ένα να ξεκλειδώσει τις λέξεις, το λόγο, την έκφραση των συναισθημάτων. Το άλλο να ξεκλειδώσει τη συμπόνια για το διπλανό μας, το νοιάξιμο. Και το τρίτο να ξεκλειδώσει (πιο πολύ από τη λύπη), τη χαρά για τη χαρά του. Το μοίρασμα.

Ανοίξτε λοιπόν! Θέλει λίγο σπρώξιμο προς τα μέσα… Λίγο ακόμα… Μέχρι να μάθετε το κόλπο. Λίγο ακόμα… Λίγο. Βλέπετε; Δεν ήταν δύσκολο τελικά! Έλληνες είμαστε ρε γαμώτο… Ενυπάρχουν αυτά. Μέσα μας.

Εικόνα
της Ρέας Βιτάλη
http://www.protagon.gr[/quote]
:think: :think: :think: :think: :think: :think: :think: :think: :think: :think: :think: :think: :think: Το ...τριτο κλειδι.......ΔΥΣΚΟΛΑ θα βρεθει ......ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΑ .................
 #77104  από κατερινα 55
 Τετ Σεπ 05, 2012 10:18 pm
...Ενα Γράμμα στο Παιδί μου...

Αγαπημένο μου παιδί...
Την ημέρα που θα προσέξεις ότι γέρασα,κι αυτό φοβάμαι
πως δε θα αργήσει να γίνει,κάνε υπομονή και προσπάθησε
να καταλάβεις...
Μπορεί τα χρόνια μου να πέρασαν...
Μπορεί ρυτίδες να χάραξαν το πρόσωπό μου..

¨Ομως ούτε η καρδιά μου έχασε την
τρυφερότητά της,ούτε τα μάτια
μου την αγάπη που σε κοιτούσαν....

Από την πρώτη στιγμή ήμουν δίπλα σου..και με ανείπωτη λαχτάρα
περίμενα τον ερχομό σου....!!!

Κι όταν το θαύμα έγινε...από την ευτυχία μου άνοιξαν οι ουρανοί
και η χαρά μου ήταν απερίγραπτη!!!

Στα χρόνια που πέρασαν,ήμουν δίπλα σου με την αγάπη που σου άξιζε
και την τρυφερότητα που χρειαζόσουν...

Ομως ο χρόνος είναι αδυσώπητος και οι αλλαγές επάνω μας είναι ορατές..
Γι αυτο αν κάποια φορά λερωθώ την ώρα που τρώω..
ή εάν δυσκολεύομαι να ντυθώ..δείξε κατανόηση...

Θυμήσου με πόση υπομονή ,ξόδευα ώρες ατέλειωτες να σε βοηθώ..!!
¨Οταν μιλάμε εάν επαναλαμβάνω τα ίδια πράγματα μη με παρεξηγείς..
Άκουσέ με..

Όταν ήσουν μικρό παιδί,έπρεπε να σου λέω πολλές φορές την ίδια ιστορία
μέχρι να σε πάρει ο ύπνος..!!

Όταν δε θέλω να κάνω ντους μη θυμώνεις...
θυμήσου τις χιλιάδες δικαιολογίες που έβρισκες προκειμένου να με πείσεις
να μη σε λούσω..

Όταν διαπιστώνεις την άγνοια μου πάνω στη νέα τεχνολογία
δώσε μου τον απαραίτητο χρόνο να προσαρμοστώ...και μη με κοιτάς με
περιπαιχτικό βλέμμα!!

Όταν συζητάμε και ξεχνάω κάτι,δώσε μου χρόνο να το θυμηθώ...
Και αν δεν μπορώ μην εκνευρίζεσαι...

Το πιο σημαντικό είναι η ίδια η συζήτηση..!!
Σε δίδαξα τόσα πολλά πράγματα: να ντύνεσαι σωστά..Να τρως σωστά..

Να αντιμετωπίζεις τη ζωή με θάρρος...
Οταν δε θέλω να φάω μη με πιέζεις..
ξερω καλά πότε πρέπει και πότε οχι..!!

Και όταν τα κουρασμένα πόδια μου δε μου επιτρέπουν να περπατώ...
Μη στανεχωριέσαι...φυσικο είναι!!

Εσύ δώσε μου το χέρι σου να κρατηθώ...
το ίδιο έκανα κι εγώ όταν έκανες τα πρώτα σου βήματα...

Το ξέρω η ηλικία μου δε μου επιτρέπει να είμαι τόσο δραστήριος
όσο θα ήθελα..Ωστόσο τα καταφέρνω να επιβιώνω...

Κάποια μέρα θα καταλάβεις τι εννοώ...
Κάποια μέρα θα καταλάβεις,ότι παρά τα λάθη μου,πάντα ήθελα το καλύτερο για σένα...

Και προσπάθησα με όλες μου τις δυνάμεις να ετοιμάσω το δρομο σου..!!
Δεν πρέπει να αισθάνεσαι λυπημένο,επειδή είσαι αναγκασμένο να με βλέπεις
δίπλα σου...ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ!!!

Η σοφία μου και η πέιρα μου σου είναι απαραίτητη!!
Δώσε μου το χέρι σου...και βοήθησέ με να τελειώσω το δρόμο μου...
με ΥΠΟΜΟΝΗ...ΑΓΑΠΗ και ΕΙΡΗΝΗ..!!
κι εγώ θα σου το ξεπληρώσω με ένα χαμόγελο και με την απέραντη αγάπη
που έχω μέσα μου για σένα...!!

Σ'ΆΓΑΠΩ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ......

Για όσους απο μας έχουμε ακόμη τον χρόνο γι αυτό , είναι οι γονείς μας....οι άνθρωποι που αξίζουν ,την αγάπη ,τον χρόνο ,τον σεβασμό μας....
ektiesthisi
 #77338  από panos59
 Τρί Σεπ 11, 2012 11:03 am
Εικόνα

Ποιος μπορεί να συστήσει ηρεμία και σύνεση σε κάποιον που έχει ήδη μπει στο ηλεκτρικό πεδίο ενός καβγά? Ο άλλος, τουλάχιστον, ας κρατηθεί ώριμος και ας μη θεωρήσει προσωπικά όσα του λέει την ώρα της βίαιης οργής του ο θυμωμένος. Τα λόγια του θυμού και του καβγά δεν πρέπει να τα πιστεύουμε.

Ακόμη κι αν έχουν μια δόση αλήθειας, η υπερβολή που γίνεται τα αλλοιώνει.
Δε μας θίγει ένας εξαγριωμένος, δε χρειάζεται να του απαντήσουμε για να δείξουμε την παλικαριά μας, για να υπερασπιστούμε την περηφάνια μας. Είναι παλικαριά και περηφάνια η ψυχραιμία, η εγκράτεια, η ταπείνωση. Αυτά είναι τα δύσκολα αλλά και τα αποδοτικά. Λίγοι έχουν τέτοιες αρετές και, ιδίως, τέτοιες μεγάλες δυνάμεις, τόσο θάρρος. Ο άλλος, όταν εξαγριώνεται, περισσότερο εναντίον του εαυτού του εξαγριώνεται. Εναντίον ενός εαυτού που δεν εμπιστεύεται, που δε θαυμάζει, που σιχαίνεται, που αισθάνεται ενοχές, που έχει μαζέψει προσβολές και περιφρόνηση, που… που…. Ας τον πονέσουμε. Αυτό είναι άθλος: η υποχώρηση. Μόνο οι αληθινά ανδρείοι μπορούν να οπισθοχωρούν. Οι αληθινά ασφαλείς με τον εαυτό τους, ή σωστότερα, για ένα «πιστεύω», που αξίζει περισσότερο κι απ’τον εαυτό τους. Να υποχωρήσουμε -εννοώ- την ώρα του πυρετού. Ο διάλογος, η προσπάθεια της συνεννόησης, η τοποθέτησή μας ή ένα αναγκαίο αντίο, όταν το χάσμα της διαφωνίας είναι αγεφύρωτο, ας έλθουν πολύ μετά, τότε που κάποια νηνεμία και αυτοκριτική θα υποχρεωθούν να επακολουθήσουν. Και η ταπείνωση, η υπομονή του άλλου πάνω στη βίαιη έξαρση θα βοηθήσει να επακολουθήσουν με όσο γίνεται λιγότερες ζημιές. Εκείνος που έχει δίκιο δεν ουρλιάζει. Η αδυναμία ξεφωνίζει. Η δύναμη του δίκαιου αρκεί από μόνη της να επιβληθεί. Ουρλιάζουν όσοι δεν έχουν τίποτε άλλο.

Όσο αντιπαθητικοί κι αν γίνονται οι αλκοολικοί της εξουσίας, της κάθε μορφής εξουσίας, μέσα στις παρέες μας, στην οικογένειά μας, στη γειτονιά μας, στο γραφείο μας, ας υποψιαστούμε πως κάτι προσπαθούν να παρηγορήσουν, να επουλώσουν, να αποκρύψουν. Έστω και τόσο ενοχλητικά. Δε μου βγαίνει από το μυαλό πως εξουσία είναι για πάρα πολλούς από εμάς το υποκατάστατο μιας στερημένης αγάπης. Πως ανάγκη για εξουσία είναι η διαστρεβλωμένη ανάγκη για αγάπη. Η έκπτωση της αγάπης, η άλλη επιλογή, η εναλλακτική «λύση» για τη στέρησή της. Θυμάστε την υπέροχη ιστορία του Ντίκενς για τον Σκρουτζ? Πρέπει με κάποιο τρόπο να μας προσέξουν, να μας εκτιμήσουν. Αφού δε μας αγαπούν, ας μας φοβηθούν τουλάχιστον. Λάθος τρόπος, δειλός τρόπος, αλλά αληθινό το δράμα από πίσω του. Είναι το υποσυνείδητο σκεπτικό του εξουσιομανή – με κάθε μορφή εξουσίας -, προκειμένου να ξεφύγει από τη μοναξιά του.

(απόσπασμα από το βιβλίο: "Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης", της Μάρως Βαμβουνάκη)
 #77555  από panos59
 Σάβ Σεπ 15, 2012 1:29 pm
Οι μηχανές, τα πηδήματα και άλλα δεινά.

Δεν είχα πια τί άλλο να γράψω, γιατί το blog (not-just-mums.blogspot.gr) έχει μόνο του γυρίσει στο κομμάτι "σκέψεις", η εξιστόρηση της καθημερινότητας δεν μου βγήκε, σούπερ φωτογραφίες κατά τα του εξωτερικού πρότυπα από τί φοράμε, τί τρώμε, με τί παίζουμε και ποιος χέστηκε δηλαδή, τα ζουζουλίνια, πριγκηπάκια τί ωραία που τα λένε (μόνο αυτά στον πλανήτη, εννοείται) θα έπεφτε λιθοβολισμός από αυτούς που με αγαπάνε τουλάχιστον, μέχρι και η σκέψη του να σβήσει μου πέρασε από το μυαλό, το οποίο βέβαια εντάσσεται στην κατηγορία Ποιος Χέστηκε x2.

Αλλά να, εδώ στο μπαλκόνι έμαθα την ιστορία της Μηχανής.

Αγόρασε λοιπόν ο φίλος ένα DT στα 19 (τί μου θύμησε, κάτι γκομενικά λυκείου σε πάω πολύ πίσω, άστο), το είχε στο νησί, το φρόντιζε, το πρόσεχε, το αγαπούσε ρε παιδί μου μέχρι που μια ωραία μέρα όπως ήταν φυσικό, γιατί αποκλείεται να έχετε εσείς φίλο με μηχανή που να μην έχει πέσει (εγώ δεν έχω), έπεσε και το μηχανάκι έγινε σμπαράλια.

Λεφτά να το φτιάξει δεν είχε, το άφησε στο νησί με βαριά καρδιά και μάζευε όλο το χρόνο για να πάει το επόμενο καλοκαίρι να οργώσει με καμια γκόμενα από πίσω τους χωματόδρομους για τις παραλίες.

Εκεί έπαιξε μπάλα ο παππούς. Που λάτρευε τον εγγονό, που έτρεμε η καρδιά του, που ποτέ δεν συμπάθησε το κωλομηχανάκι κι ας είχε και εκείνος, που έφτασε στο σημείο να του το εξαφανίσει και να του δώσει και τα λεφτά που είχε ξοδέψει για την αγορά του.
Μαχαιριά στην καρδιά. Τεράστιο απωθημένο. Γκόμενος ρε παιδί μου, που θες και δεν γίνεται. Χειρότερο από γκόμενος (έχει; να το σκεφτούμε λίγο).

Και έμεινε ο δικός μου σοκαρισμένος, άλαλος, χωρίς μηχανάκι, αλλά χατίρι στον παππού δεν μπορούσε να χαλάσει, να τον στεναχωρήσει, να τον πληγώσει.

Περίπου έντεκα χρόνια μετά το απωθημένο που τον στοίχειωνε θα το πέταγε μια για πάντα στη λίστα με τα done. Αγόρασε μία μεταχειρισμένη μηχανή, "καγκούρικη" μου είπε, για να του θυμίζει το DT του νησιού. Και ακόμα και τώρα, ώριμος, μεγαλύτερος, ανεξάρτητος, θα το κρατήσει μυστικό και από τον παππού και από τον μπαμπά του. Γιατί θα μείνουν, μου είπε. Δεν θέλω να τους στεναχωρήσω.

Πολύ τρυφερή ιστορία μου φάνηκε, και ο παππούς, και ο εγγονός, γλύκες. Και σκέφτηκα σε αντιδιαστολή την Αγγλίδα συμφοιτήτριά μου στο μεταπτυχιακό που έμενε 40 χιλιόμετρα μακριά από το πατρικό της και έστελνε στους γονείς της κάρτες τα Χριστούγεννα.

Μετά σκέφτηκα τη δικιά μου που με το πρώτο τατουάζ μπορεί και να την πήγαν στο νοσοκομείο (δεν ξέρω, έλειπα απ'τη χώρα), το επόμενο το έκρυβα, χρειάστηκε νομίζω να γεννήσω για να πάω στον άρτιστ χωρίς να κάνω πρόλογο με λεξοτανίλ. 'Η την κολλητή μου, που ποτέ δεν κάπνισε μπροστά στον μπαμπά της γιατί όταν στα δεκαοκτώ είχε βρει στην τσάντα της ένα πακέτο της είχε πει με αυστηρή φωνή "Και μετά τί? Τα πηδήματα, και ύστερα τα ναρκωτικά". :lol:

Προφανώς και έχω μεγαλώσει σε μία χώρα που οι γονείς στοιχειώνουν τα παιδιά τους μέχρι να φύγουν από τη ζωή, αποτελούν το αδιάσειστο πρότυπο, την πυξίδα, τον πρώτο και αδιαμφισβήτητο Κριτή, και έπειτα κανείς δεν ξεπερνάει το χαμό τους, μόνο μονολογεί αυτό το περιβόητο "ας ήταν εδώ και ας μου απαγόρευαν το bungee jumping στα 32 / το αλκοόλ στα 20 / τη μηχανή στα 28/, έφτασα στο σημείο να μην μ'ενοχλεί αυτό, να το αποδέχομαι, να το αντιμετωπίζω με συναισθηματισμό και όχι με θυμό, με απόγνωση, με εγκλωβισμό, έφτασα στο σημείο να δέχομαι την υποκρισία για να είναι εκείνοι ήσυχοι.

Ίσως επειδή και εγώ, όσο άκουγα την ιστορία του DT, δεν την άκουγα πια με τα αυτιά του εγγονού, αλλά με εκείνα του παππού. Του ανθρώπου που είναι πια υπεύθυνος και για άλλους, που τους νοιάζεται περισσότερο από τη ζωή του την ίδια, που αδυνατεί να σκεφτεί την πιθανότητα της γλάστρας που μπορεί να σου πέσει στο κεφάλι, που είναι φτερούγας. Για πάντα. Για όσο ζει και όσο αναπνέει.

Το θέμα είναι μεγάλο και πολύπλευρο και εγώ μεγάλα ποστς δεν γράφω, αλλά αν το δικό μου το αγόρι θελήσει σε 12 χρόνια να καβαλήσει μηχανή, ειλικρινά δεν ξέρω πώς θα το αντιμετωπίσω. Μπορεί να τον στείλω να χτυπήσει κανένα τατουάζ instead.

Αναρτήθηκε από not-just-mums στις 14/9/2012, 4:08 μ.μ.
http://not-just-mums.blogspot.gr/2012/09/blog-post.html
Συνημμένα
.JPG
.JPG (15.87 KiB) Προβλήθηκε 326 φορές
 #77748  από sofia13
 Τρί Σεπ 18, 2012 11:18 pm
'' ΤΟ ΛΙΓΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ '' Με γυροφέρνει η ανοιξη, αλλά εγω αλλη φορα , πορεία δεν αλλάζω για ενα έαρ...... Ας μοιάζει μ΄οτιδήποτε το σούρουπο. δεν θα ποτίζω με το αίμα μου ομοιότητες...... Τα ονειρα που είδα , αποδειχτήκαν ανυπόληπτα πηγαν και μ΄αλλους ύπνους...... Οχι, δεν παίρνω άλλο διαταγές Οταν μου λέγανε τα σύννεφα ταξίδευε-ταξίδευα κι' οταν μου λέγανε τα ονειρα περίμενε-περίμενα. Οχι , δεν παίρνω αλλο διαταγές. Τα δούλεψα πιστά τα διαλυτά. Με γυροφέρνει απο χθές η άνοιξη Μια νερατζιά με κοίταξε με διάθεση υπόπικρη και μούκλεισε το δρόμο μια μυρωδιά επιστροφής Με παζαρευει η τοκογλύφος μνήμη για να μου δώσει ενα Μαιο παλιό, μαζί και με τις νερατζιές για να μου δώσει κυρίως τη μορφή που στη μεταφορά της .....απο σταθμό της λήθης σε σταθμό χτυπήθηκε στα μάτια και το στόμα γι' αυτά πληρώνεις μου παίρνει ενα μέλλον


ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ
 #77752  από sofia13
 Τετ Σεπ 19, 2012 12:29 am
ΕΧΩ ΠΟΘΗΣΕΙ ΝΑ ΞΕΦΥΓΩ. ΝΤΥΛΑΝ ΤΟΜΑΣ . Εχω ποθήσει να ξεφύγω απο το ερπετό της ψεύτικης ημέρας κι απ' των αρχαίων τρόμων τον κατασπαραγμό, γερνώντας πλέον φοβερα , καθώς η μέρα πέφτει απο το λόφο σε απροσμέτρητο βυθό, εχω ποθ'ησει να ξεφύγω απ' των χαιρετισμών το πήγαινε-ελα. Ο ανεμος γέμισε πνεύματα , πνευμάτων ήχους το χαρτί, βροντάει κι αστράφτει κουδούνια και προκλήσεις. Εχω ποθήσει να ξεφύγω , όμως φοβάμαι. λίγη ζωή περισωσμένη αν ξεπηδούσε απ' του παλιού μου φόβου αποκαίδι , ανάερα σκκάζοντας και μ' αφηνε τυφλό ; Απο της νύχτας τον αρχαίο πανικό , ένα καπέλο που έβγαλα, τα χείλια μου σμιχτά στ΄ακουστικό δε θα με τσάκιζε αμέσως του θανάτου το φτερό ; Δεν φοβάμαι μην πεθάνω απ΄αυτά, μισά συμβάσεις , ψέματα τ' αλλα μισά. I HAVE LONGED TO MOVE AWAY. Dylan Thomas.
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 47