H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε.

[billios]

Katerina, egw eimai 28 alla exw zhsei autes alla kai kaluteres stigmes (tourkikes toualetes, koimomoun katw apo trakter, xalaga tis liastres me ton kapno gia na kanw tsoulithra, dokimaza ta tsigara tou pappou [asso sketo], ebala fwtia sto panteloni mou prospathwntas na balw reuma se ena dentro, ebala thn laba anapoda sthn briza afou thn espasa gia na dw ti tha kanei ktl ktl) giati megalwsa sto xwrio mou!!!

Εχεις δει τα βαντακια ρε ατομο! Σκληρο αθλημα τα καπνα αδερφια,μου εχει εξιστορισει η κυρα μου που μεγαλωσε με την καπνοκολα στα χερια.Τσιγαρακι palas η' old navy,οτι εβρισκα ευκαιρο.
Αλλες εποχες,απονηρευτες,υπηρχε ακομα η τσιπα και η μπεσα τοτε.
Τωρα δεν αφηνεις το παιδι σου να ερθει μονο του απ το σχολειο,δεν το αφηνεις να παει μονο του στο γειτονικο σπιτι,δεν υπαρχει αλανα να παιξει κι αν υπαρχει δεν το αφηνεις ποτε μονο και και και.....

[κατερινα 55]

οντως αυτα που καναμε στους σημερινους γονεις θα εφερναν φρικη (και οι δικοι μας δεν τα ξερανε ολα βεβαια...) Θυμαμαι που σε νεοανεγειρομενες πολυκατοικιες (οχι πολυ μεγαλες 2-3 οροφων) πηγαιναμε στον πρωτο και απο το μπαλκονι πεφταμε στο βουναλακι αμμου που υπηρχε απο κατω! Λαθος υπολογισμος σε εριχνε στον... ασβεστη! Το ειδα κι αυτο...

Bungee Jumping και μαλακιες... Αυτα ειναι extreme sports!

Να σας πω πως <<βάφαμε>>τα νύχια μας;Παίρναμε το λουλούδι το γεράνι,βγάζαμε τα φυλαράκια από το άνθος και τα κολάγαμε με σάλιο στα νύχια μας.

[ΑΝΝΑ59]

Τελικα, οι τυχεροι ειναι αυτοι που μεγαλωσαν σε χωριο !!!! Η Αθηνα, χαλασε γρηγορα , χαθηκαν οι γειτονιες, εδω και πολλα χρονια !!!! Πού να βρεθει χωρος να παιξουν τα παιδακια ???Το πολυ-πολυ, να βγουν σε ενα πεζοδρομο, με τις κυριες ,να τα βριζουν και να τα καταβρεχουν απο τα μπαλκονια των πολυκατοικιων!!!! Στα χωρια, ολο και κατι υπαρχει ακομα, ελπιζω !!!!! ''Εμεις δεν εχουμε χωριο...ο παππους, πουλησε το σπιτι στη Ζακυνθο'' ελεγε η κορη μου, με παραπονο, οταν ηταν μικρη !!!!! Θυμαμαι, οτι εμεις , ΔΕΝ θυσιαζαμε τη βολτα και το παιχνιδι, για τιποτα στον κοσμο !!!! Η τηλεοραση, ηταν πρωτογνωρο αγαθο για μας, αλλα εμεις προτιμουσαμε το ''εξω''.......!!!!!!!!

[LL--MM]

Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε...
Mα τώρα, κι εμείς και τα παιδιά δεν περιμένουμε, ίσως ακόμα περισσότερο; (την επιβίωση, την ανεξαρτησία)

δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.
Όντως, οι δυό ώρες ήταν λίγο υπερβολικές, αλλά υπήρχαν και τότε και τώρα λετουργίες που τελειώνουν νωρίτερα, ενιάμισυ με δέκα δεν τέλειωνει η λειτουργία;;;

Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή. Ναι, είμασταν φακίρηδες ΕΠΕΙΔΗ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ... Τι ωραία, τι καλά...

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης».
Εμ, είμαστε ζωντανοί διότι δεν είμασταν εμείς που είχαμε τ'αυτοκινητιστικά ατυχήματα... Αυτοί που τα έπαθαν είναι αυτοί που τα θυμούνται, ΑΝ ΖΟΥΝ. Αν έχουν μάλιστα κινητικές δυσκολίες, το θυμόμαστε μέχρι κι εμείς, επειδή τους βλέπουμε...
Το σύνδρομο της οικονομικής θέσης; Δεν περιορίζεται με το άνοιγμα του παραθύρου, όχι;

Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και .........μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά..
Από παντα δεν υπήρχαν οι αριθμοί του κέντρου δηλητηριάσων στους καταλόγους του ΟΤΕ;;; Σοβαρά, έ; ούτε παράθυρα;

Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα.
Μια του κλέφτη, δυό του κλέφτη...

Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες. Και τα χανζαπλαστ, τι τα ειχαμε, για μόστρα;

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..
Βέβαια, τα βίντεο γκέημς είναι απολύτως έτσι; Γι αυτό και πληθαίνουν τα περιστατικά: Ο Anders Breivic που σκότωσε εβδομήντα τόσους, μόνο αυτό ήταν; Βέβαια, δεν συμβαίνει και καθεμέρα...

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους».
Σίγουρα, ο νόμος φταίει, τί κακός αυτός ο νόμος...

Τώρα όμως που υπάρχει, βγαίνουν οι "γιατροί" (Independent Medical Examiners, αμερικανιστί) και μας ξεφουρνίζουν ότι "Και 50% πλήρως εμπεριστατωμένα περιστατικά να υπάρχουν, είναι υπερβολικά!" Ακόμα κι όταν πληρώνουμε ασφάλειες, δε μας καλύπτουν, απλούστατα... Κι εμείς τους κοιτάμε για ακριβώς επειδή μια φορά κι έναν καιρό μπορεί να είχαν φερθεί σαν άνθρωποι...
Τ'ομολογουν και οι ίδιοι: "Ο γιατρός πρέπει να είναι σεμνός, για να μην του κάνει δικαστήριο ο ασθενής"... Ο κόσμος το'χει βούκινο κι αυτοί κρυφό καμάρι..

Ο Μέηντοφ έκλεψε μεγάλους αριθμούς ανθρώπων, και μέχρι να "τιμωρηθεί" με φυλάκιση, αυτοί είχαν χάσει μέχρι και τα σπίτια τους: Δεν είναι "υπεύθυνος" για όλη τη φτώχεια που προκάλεσε άμεσα, όμως. ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΠΙΑ...

Τώρα χανόμαστε μπρός στο "μαγικό κουτί", κι εμείς κι η ταυτότητά μας...
Κάποιοι κιόλας αυτοκτόνησαν ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ [youtube] και δεν βρέθηκε κανένας απ'αυτούς που τους έκαναν χάζι να φωνάξει βοήθεια... Ούτε τώρα τρέχει τίποτα... οι επιπτώσεις όμως, είναι βαρύτερες...

Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.
Προφανώς, είναι σημερινή απαίτηση να μάθουμε να ξεπερνάμε ΤΑ ΠΑΝΤΑ, όσα αναγκαζόμαστε να υποστούμε δίκαια ή άδικα... Αυτό σημαίνει ότι όλα όσα μας επιβάλλονται είναι αυτόματα δίκαια;;;

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο.
Τα Μακντόναλντ και άλλες αμερικανιές δεν είχαν φτάσει ώς εμάς... Τα τρόφιμα είναι άγνωστης προέλευσης, και ένας θεός ξέρει τί έχουν μέσα, εκτός από αλάτι και ζάχαρη σε υπερβολικές δόσεις...

Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι..
Και σήμερα υπάρχουν αυτά, μήπως το πολύ ψιλό χτένι που χρησιμοποιούνταν είναι ντεμοντέ;

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας.
Σοβαρά; μήπως δεν πήγαμε και ποτε στο σχολείο;;; γι αυτό μας έβαλαν ν'αγοράσουμε τα αεροπλάνα τους οι ναζήδες, αυτοί προφανώς πήγαν, και έμαθαν αρκετα γράμματα για ν'απαιτούν κιόλας να τους τα πληρώσουμε τρίδιπλα...

Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου.
Φυσικό είναι να χάνουμε, επομένως, γιατί σοκάρεστε; στη φύση μας είναι προφανώς και μας αρέσει...

Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε -σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.
Να μας επιβλέπουν γιατί; αφού ήξεραν που να μας βρούν...

-Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το!
Προφανως, επειδή κανένας τους δεν έμενε πιο ψηλα από τον τρίτο όροφο, και ακουγόμασταν...

Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Οι γονείς ξέραν ότι κι αυτοί θα φώναζαν στο γείτονα αν αργούσαμε, και αυτος θα τους έλεγε αν μας είδε και πού, εφ όσον δεν είμασταν με τα δικά του παιδιά... Σημερα βρισκόμαστε άγνωστοι επί αγνωστων... Αν ο φίλος μας είχε στενοχωρήσει ξανά και ξανά, δε θα ήταν φίλος και δε θα τον φωνάζαμε, απλούστατα...

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση.
Οι αποκλεισμένοι από τα παιχνίδια μπορούσαν να βρουν άλλες ασχολίες... Τώρα ΟΛΑ τα παιδιά αποχαυνώνονται στον υπολογιστή...

Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι.. Τι φρίκη!
Τώρα που γίναμε όλοι δόχτορες, η φρίκη είναι μεγαλύτερη: Η μεγαλύτερη εκμεταλλευση ειναι αυτή του επιστήμονα από τον επιστήμονα... και οι αποκλεισμοί είναι ακόμα πιο κοινοί και άγριοι...

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ..
Αφού δεν είχε τρυπήσει η στοιβάδα του όζοντος, που το πρόβλημα; Για τα εγκαύματα, γιαούρτι υπάρχει ακόμα στο σουπερμάρκετ...

Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά.
Αν αυτό δε γίνεται ακόμα, είναι κρίμα... Ιδού η άμμος, ιδού και τα κάστρα, τεμπέλη...

Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P>
Οπότε η χυλόπιτα θα κατέφθανε πιο επίπονα ως χαστούκι και όχι ώς κλείσμο του υπολογιστή... Που η διαφορά; Εδώ αναγκάζονται μερικοί να ...ξοδεύουν χρονο στον υπολογιστή, σα να μην έχουν τίποτ'αλλο να κάνουν

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.
Ελευθερία; Υπήρχαν λιγότερες δυνατότητες για οτιδήποτε, παλιανθρωπιάς συμπεριλαμβανομένης, και όλα φαίνονταν πολύ μικρότερα. Και μοιράζονταν (στην ιδεώδη κατάσταση, βέβαια) χαρές και λύπες...

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί..
Κι επομένως, μπορείς να αμυνθείς λιγότερο στη σημερινή κοινωνία, άντε λοιπόν παραδίπλα, μην ενοχλείς...

Υ.Γ Είναι αντιγραφή.Δεν είναι δικό μου!!!
Πολύ αμερικάνικες, αδερφούλα μου, οι αντιπαραθέσεις τους... όπως είναι. Σκοπό έχουν κι επιμένουν να μας κάνουν να δεχόμαστε οτιδήποτε, επειδή ...δεχόμασταν, από ανάγκη, την... έλλειψη της τεχνολογίας;
Πάλι καλά που υπήρχε η πρόφαση της τεχνολογίας: Τώρα τι ακριβώς περιμένουμε; Η αναμονή είναιχωρίς κοινό παρονομαστή με το ...πρωΐ της κοινωνίας, ακόμα και κάθε Κυριακή...

KI ANAMENOΥΜΕ ΠΑΝΤΑ ΚΙ ΑΚΟΜΑ, διότι εξαρτώμαστε από πολλά περισσότερα, τα οποία δεν έχουμε επιλέξει, και κάποιοι επιμένουν ότι οι μικρες επιλογές που έχουμε, χάριν τεχνολογίας, δικαιολογούν τις άσχετες εξαρτήσεις που μας έχουν επιβληθεί...

Η γιαγιά η Κασσάνδρα

[maria E]

Eγω θυμαμαι που οργανωναμε θεατρικες παραστασεις στην γειτονια και το εισιτηριο ηταν 3 δραχμες η ενα μηλο .Και μια φορα που ειχα ζητησει εισιτηριο απο ενα μεγαλυτερο αγορι,μου εριξε κλωτσια.(κελ καφρος μοντιε!)

[George Good News]

Ο προαγγελος του κινηατος "Δεν πληρωνω"

[maria E]

Που να το ξερω το "Δεν πληρωνω-δεν πληρωνω" μικρο παιδι καλε....?

Προσωπικα τοτε ημουν ιδρυτικο μελος του "Μην κλωτσατε-μην κλωτσατε"...

[chryssa]

αισθανομαι .... περιεργα

[Γιάννης]

αισθανομαι .... περιεργα

Κι εγώ φιλενάδα
Το πιστεύετε ότι στα Πατήσια τότε υπήρχαν χωματόδρομοι;

[kate2002]

εγω πάλι μεγαλωσα σε χωριο... και λυπαμαι που δεν μπορω να μεγαλωσω τα παιδια μου σε χωριο...
μα πιο πολυ λυπαμαι κι αναρωτιεμαι : δεν ξερω πως θα καταφερουμε να επιβιωσουμε απο δω και περα...