ΑΝΕΚΔΟΤΑ!!

[Εύα]

Ευα μου καλά.....έλιωσα στο γέλιο.....

Μιμίκα μου! Πολύ χαίρομαι. Πάντα να γελάμε!

[Μιμικαμ]

Ευα μου καλά.....έλιωσα στο γέλιο.....

Μιμίκα μου! Πολύ χαίρομαι. Πάντα να γελάμε!

Αυτό ακριβώς.....το γέλιο τουλάχιστον δεν φορολογείται.....ας το χαρούμε λοιπόν με την ψυχή μας,αλλωστε μόνο καλό μπορεί να μας κάνει.... νομίζω, πως ήρθε η ώρα του παιδιού.....εχω να διαβάσω πολλά ακόμα,

[κατερινα 55]

Ο ΤΑΚΗΣ ΚΑΘΕ ΠΡΩΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗ ΣΤΑΣΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ ΕΝΑΝ ΤΥΠΟ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΤΟΥ
ΤΣΙΜΠΑΕΙ ΤΟ ΜΑΓΟΥΛΟ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΕΕΙ:ΚΕΡΑΤΑΚΟ-ΚΕΡΑΤΑΚΟ!ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΤΟ ΑΝΑΦΕΡΕΙ
ΣΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ.-ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΑΛΑΒΟΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ,ΤΟΥ ΑΠΑΝΤΑΕΙ Η ΣΥΖΥΓΟΣ.ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΣΤΑΣΗ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ Ο ΤΥΠΟΣ ΤΟΝ ΧΤΥΠΑΕΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΤΡΥΦΕΡΑ.-ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟ ΚΕΡΑΤΑΚΟΣ,ΕΙΣΑΙ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΑΡΗΣ!!!!

[panos59]

Η γνωστή ξανθιά ... strikes again!

Μια ξανθιά, μόλις ξεκίνησε την πρώτη της δουλειά σαν Σύμβουλος Δημοτικού Σχολείου
και «καίγεται» να βοηθήσει τα παιδιά και να δείξει την αξία της!
Την επόμενη κιόλας μέρα, κατά τη διάρκεια της μεσημεριανής ανάπαυλας,
παρατήρησε έναν πιτσιρικά να στέκεται μόνος του στην άκρη του γηπέδου,
τη στιγμή που όλοι οι άλλοι φαίνονταν να διασκεδάζουν παίζοντας μπάλα.
Τον πλησίασε λοιπόν και τον ρώτησε πώς τον λένε και αν είναι εντάξει.
Το αγόρι απάντησε ότι είναι ο Πάνος και ότι όλα ήταν καλά....

Μετά από λίγο όμως, ξαναπέρασε από εκεί και πρόσεξε ότι το παιδί στεκόταν στο ίδιο σημείο,
μόνος του, αμίλητος. Η ξανθιά τον ξαναπλησίασε τότε και του είπε:
«Θα ήθελες να γίνουμε φίλοι Πάνο»;

Το παιδί κόμπιασε λιγάκι και μετά της είπε, «ΟΚ» κοιτάζοντάς την όμως καχύποπτα και με απορία.

Η ξανθιά, συναισθανόμενη ότι κατάφερε να ''σπάσει τον πάγο'' και πέτυχε να κάνει κάποια επαφή με τον πιτσιρικά, τον ρωτάει:
«Γιατί στέκεσαι λοιπόν εδώ μόνος σου Πάνο και δεν πας να παίξεις μπάλα με τα άλλα παιδιά»;

«Γιατί ... », απαντά ο πιτσιρικάς φανερά νευριασμένος, «γιατί.... εγώ κυρία είμαι ο Τερματοφύλακας!»

[anni]

[Εύα]

]Η γνωστή ξανθιά ... strikes again!
«Γιατί στέκεσαι λοιπόν εδώ μόνος σου Πάνο και δεν πας να παίξεις μπάλα με τα άλλα παιδιά»;
...
«Γιατί... », απαντά ο πιτσιρικάς φανερά νευριασμένος, «γιατί... εγώ κυρία είμαι ο Τερματοφύλακας!»

Πολύ καλό, Πάνο, πολύ καλό!!!

Μού θύμισες τα σχολικά μου χρόνια: είχαμε μια ξανθιά, καθηγήτρια Αγγλικών αυτή. Αλλά ξανθιά με τα όλα της!!!

Είχαμε όμως κι έναν "πολύ καλό" τερματοφύλακα... Ο κοντόχοντρος και πιο μπουντλάς της τάξης. Δίπλα στο γκολ-ποστ είχε τα σάντουιτς. Όσο η μπάλλα ήταν στην περιοχή του αντιπάλου, έτρωγε με την άνεσή του. Όταν πλησίαζε στο δικό του τέρμα, άφηνε το σάντουιτς κάτω, άνοιγε τα χέρια και πήδαγε μια δεξιά, μια αριστερά...

Άλλο να το γράφω κι άλλο να το βλέπεις! Το θυμηθήκαμε ξανά, όταν συναντηθήκαμε οι συμμαθητές, 20 χρόνια μετά το τέλος του λυκείου.

[Π.Μ79]

Μία ξανθιά οδηγός περνάει με κόκκινο και τη σταματάει μία ξανθιά τροχονόμος.

Τροχονόμος: Περάσατε με κόκκινο δεσποινίς, παρακαλώ το δίπλωμά σας.
Οδηγός: Ααα με συγχωρείτε είμαι πρωτάρα, πώς είναι το δίπλωμα, για να ξέρω να το βρω?
Τροχονόμος: Εεε, είναι ένα αντικείμενο στη τσάντα σας με τη φωτογραφία σας επάνω.
Οδηγός: Ωραία, ευχαριστώ.

Ψάχνει, ψάχνει και τραβάει το καθρεφτάκι της. Βλέπει τη μούρη της μέσα και λέει: ε αυτό θα είναι.
Το δίνει στην τροχονόμο, το κοιτάει αυτή και της λέει:

Με συγχωρείτε, δεν ήξερα ότι είστε συνάδελφος. Να πάτε στο καλό και να προσέχετε τα φανάρια.

[ΑΝΝΑ59]

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ Εσκασα...στα γελια...με ολα...!!!!!! ....υγ.ελπιζω, αυτα με τις ξανθιες...να αναφερονται σε...βαμμενες ξανθιες Ετσι κι αλλιως...ξανθια βαμμενη...διπλά βλαμμενη....

[maestro]

Όταν ο Chuck Norris πήγε φαντάρος, το Μεγάλο Πεύκο ήταν ακόμα σε γλάστρα!!!

[panos59]

έρως κεραυνοβόλος, εν ετεί 1932 ......

Ήμουν εν Γαλλία, και είχα μεταβεί εις ένα δάσος πλησίον του Μονπελιέ, απολαμβάνων την εαρινήν δρόσον.

Αίφνης είδον να εμφανίζεται εκ της οπισθίας πλευράς θάμνου τινός, μία εύμορφος νεάνιδα.

Η αρμονία του σώματός της ήτο τελεία, οι οφθαλμοί της έλαμπαν εκ του κάλλους, τα μαλλιά της ήσαν υπέροχα κι εκυμάτιζαν εις τους πέντε ανέμους.

Τέτοιο κάλλος δεν είχα ιδεί έως τότε.

Πάραυτα κατελήφθην εκ ποιητικής εμπνεύσεως, ην και ηθέλησα να αποτυπώσω επί του χάρτου.

Προσέγγισα την νεάνιδα και είπον:

- Ω, ωραιοτάτη δεσποινίς, μήπως έχετε χαρτί;

- Όχι κύριε, ... λυπάμαι ... κι εγώ με φύλλα σκουπίστηκα.