"ΤΟ ΑΓΓΕΛΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ"

[ΝΤΙΝΑ ΑΡΓΟΣ]

παιδια τωρα με ποναει κ το γερο χερι
τη τυχη μου μεσα

[ΝΤΙΝΑ ΑΡΓΟΣ]

δεν ξερω ποιο χερι με ποναει πιο πολυ το γερο ή το σπασμενο
ΥΠΟΦΕΡΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ

[Ευτυχία]

Pano επέτρέψε μου ενα " άγγελμα της νύχτας" :

«Πρώτα σηκώνουμε ένα σύννεφο σκόνης και μετά παραπονιόμαστε πως δε μπορούμε να δούμε.»

Τζόρτζ Μπέρκλι

[ΝΤΙΝΑ ΑΡΓΟΣ]

μπουυυυυυυυυυ.φυσαει?παγωσα

[jou]

Κώστας Καρυωτάκης:
...Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι.
Και με είδε μια αχτίδα!...

[Ευτυχία]

Κώστας Καρυωτάκης:
...Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι.
Και με είδε μια αχτίδα!...

πωπω!! Καρυωτάκης..ποσο καιρο ειχα να διαβάσω εστω κ ενα στιχο του .. τι μου θυμισες..εκεινο..που λεει "ειμαστε κατι..τεραστιες αντεννες.." ή κατι τετοιο ..πφφ δε το θυμάμαι..θα ψαξω να το βρω
να'σαι καλα jou

[ΝΤΙΝΑ ΑΡΓΟΣ]

[jou]

Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες αντένες... δεν θυμάμαι όμως ποιο ποίημα είναι.

[jou]

Άκυρο σου παραθέτω το ποίημα ως έχει...

Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες
κιθάρες. Ο άνεμος όταν περνάει,
στίχους, ήχους παράξενους ξυπνάει
στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες.

Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες.
Υψώνονται σαν δάχτυλα στα χάη,
στην κορυφή τους τ' άπειρο αντηχάει,
μα γρήγορα θα πέσουνε σπασμένες.

Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις,
χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε.
Στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις.

Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε.
Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις
είναι το καταφύγιο που φθονούμε.

[kate2002]

Κώστας Καρυωτάκης:
...Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι.
Και με είδε μια αχτίδα!...

πωπω!! Καρυωτάκης..ποσο καιρο ειχα να διαβάσω εστω κ ενα στιχο του .. τι μου θυμισες..εκεινο..που λεει "ειμαστε κατι..τεραστιες αντεννες.." ή κατι τετοιο ..πφφ δε το θυμάμαι..θα ψαξω να το βρω
να'σαι καλα jou

«Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες ... στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε»
Από τα πιο γνωστά έργα του: «Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες»
Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες
ο άνεμος όταν περνάει,
στίχους ήχους παράφωνους ξυπνάει
στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες.

Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες
υψώνονται σα δάχτυλα στα χάη
στην κορυφή τους τ' άπειρο αντηχάει
μα γρήγορα θα πέσουνε σπασμένες.

Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις
χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε.
Στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις.

Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε.
Μας διώχνουνε τα πράγματα κι η ποίηση
είναι το καταφύγιο που φορούμε.
(Από τη συλλογή «Ελεγεία και Σάτιρες»)