aoratos έγραψε:Εκεί αγαπητή μου τους αφιερώνεις Βασίλη Παπακωνσταντίνου να πάνε νανανα 
Φίλτατε Κύριε Αρτανιάν,
Παρ'ότι συμφωνώ απολύτως μαζύ σας επί της ουσίας του θέματος, το σωστότατο τραγούδι σας μου θύμισε την ιστορία, προ της πολιορκίας της Ροσέλ, όπου ο φίλος σας κ. Άραμης (με τον οποίο, όπως θα γνωρίζετε, είχα μια πολύ-πολύ ιδιαίτερη σχέση) έφυγε τρέχοντας μέσα στη νύχτα:
...έφτασε ο Βαζίνος, ξεγλωσσιασμένος, και, πλησιάζοντας τον αφέτη του, άρχισε να του λέει γρήγορα-γρήγορα:
"Κύριε Άραμη! Ελάτε αμέσως στο σπίτι! Ηρθε ένας κουρελιάρης ζητιάνος, ένας κακομούτσουνος άνθρωπος, και σας ζητάει!
"Και δεν τον εστειλες το διάβολο;" φώναξε άγρια ο Άραμης.
"Τον έστειλα, κύριε, αλλά αυτός θρονιάστηκε εκεί, και δεν ...επήγε!"
"Δεν επήγε; Τότε πήγαιν'εσύ!" βρυχήθηκε ο Άραμης, κι ετοιμάστηκε να τον χτυπήσει.
"Σταθήτε και ακούστε με, κύριε, εξ ονόματος του Υψίστου!" φώναξε τρομοκρατημένος ο, επίσης υποψήφιος ...διάκονος Βαζίνος. "Πρέπει να μάθετε πως αυτός ο ζητιάνος, για να τρέξω γρήγορα ως εδώ και να σας πάρω, μου έδωσε ένα χρυσό!"
"Τι έκανε λέει; Ένα χρυσό;"
"Μάλιστα κύριε, νάτο! Μού έδωσε ένα χρυσό και μου είπε να σας πω πως έρχεται για σας από το Τούρ!"
"Από το Τούρ; Ω, ανόητε!" φώναξε ο Άραμης: "Γιατί δεν το λες αυτό από την αρχή;"
Και, δίχως να καληνυχτίσει κανέναν, ο σωματοφύλακας ρίχτηκε τρέχοντας στο σκοτάδι της νύχτας, ακολουθούμενος από το Βαζίνο.
"Κατά τη γνώμη μου, η αρματωσιά του Άραμη έφτασε από το Τουρ εις.. χρυσόν!" είπε γελώντας ο Άθως…
Σας πληροφορώ, εξ άλλου, σύμφωνα με κάποια γαλλική έκδοση, ότι χρειάστηκε η
ΔΙΚΗ ΜΟΥ επιστολή ώστε να ηρεμήσει ο φίλος σας και να μη βρίσει τον ισπανό μεγιστάνα που του είχα στείλει…
Δυστυχώς, τώρα πλέον, τα …χρυσά δεν δίνονται τόσο εύκολα από κανέναν, και όχι μόνο από τους Ισπανούς μεγιατάνες… Εξ άλλου, να πούμε σε οποιονδήποτε «έχοντα» να-να-να δεν έχει νόημα, έχουν δα, τόσα, ώστε δεν είναι καν ευχή, αλλά δεδομένο ότι έχουν όοοσο θέλουν…
Μετά τιμής,
Η Μαρκησία ντε Σεβρέζ, Τουρ
"Οι Τρεις Σωματοφύλακες" Αλ. Δουμας πατήρ, Διασκευή από τις εκδόσεις Παπαδημητρίου, 1973
