Δανειστική βιβλιοθήκη

[sofia13]

Κώστα, πολύ δυνατή η '' ιστορία '' σου. Μπράβο !!!

Πάνο, καταπληκτική γραφή που το θέμα του πονήματος υποδηλώνει γερό μυαλό και τρυφερή ψυχή !!!
Υποκλίνομαι !

[κατερινα 55]

---Κώστα .....
Επανήλθες δυναμικά!
---Πάνο .
Δεν έχω λόγια!
Τελικά όταν η ζωή μας δείχνει το σκληρό της πρόσωπο,γίνεται η αφορμή να φανερωθούν οι ευαισθησίες μας;;;

Μπράβο συνοδοιπόροι!!

[Κώστας]

Πάνο, χωρίς να υποβιβάζω ούτε στο ελάχιστο το υπέροχο κείμενο, οφείλω να σου πω, πως η φωτογραφία, ιδιαίτερα αν την έχεις τραβήξει εσύ, είναι εξαιρετική!!!!!!!!

Υσ. Εστιάζω στην φωτογραφία λόγω αδυναμίας στη συγκεκριμένη τέχνη.

[panos59]

Πάνο, ..., οφείλω να σου πω, πως η φωτογραφία, ιδιαίτερα αν την έχεις τραβήξει εσύ, είναι εξαιρετική!!!!!!!!

Φίλε Κώστα, δεν σου έχω απαντήσει γιατι ακόμα
αν αυτό που λες είναι έπαινος ή ... προσβολή!!



όχι...
δεν είναι δική μου η φωτό...
θα μπορούσε να ..., αλλά δεν ...

[panos59]

Το ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ γράμμα που ΣΟΚΑΡΕ πολυκατοικία στη Νέα Σμύρνη!

Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2014 - 15:28




Σάλο έχει προκαλέσει σε μια γειτονιά της Ν. Σμύρνης, το γράμμα που έγραψε ένας ένοικος πολυκατοικίας και το έριξε κάτω από τις πόρτες των γειτόνων του.

Αυτό είναι ολόκληρο το γράμμα του...

Προς όλους τους ενοίκους της πολυκατοικίας

Καλησπέρα σας. Το πιο πιθανό είναι ότι δεν με ξέρετε. Είμαι ο τύπος που μένει στον τέταρτο όροφο στο τελευταίο διαμέρισμα δεξιά. Μετακόμισα εδώ πριν από έναν χρόνο.

Δεν με ξέρετε γιατί δεν σας έχω χτυπήσει την πόρτα ποτέ για να ζητήσω κάτι και σπάνια συναντάω κάποιον από εσάς στο διάδρομο. Δεν είναι ότι δεν είμαι κοινωνικός, απλά δεν με ενδιαφέρει να σας γνωρίσω, αν και δεν αποκλείεται ανάμεσά σας να υπάρχουν ενδιαφέρουσες προσωπικότητες. Χέστηκα.

Με λίγα λόγια, θέλω την ησυχία μου. Δεν με βοηθάτε όμως...

Από πού να πρωτοξεκινήσω. Από την κοπελίτσα στον τρίτο που μαθαίνει πιάνο; Μη ρωτάτε πώς ξέρω ότι είναι κοπελίτσα, αποκλείεται να είναι αγόρι και να παίζει τη μελωδία της μοναξιάς της Βανδή. Αν παρόλα αυτά είσαι αγόρι, εγώ θα σε φωνάζω κοπελίτσα και θα σου φορέσω και έναν ροζ φιόγκο. Και δεν είναι ότι με ενοχλεί η μουσική σου ενασχόληση. Με ενοχλεί όταν γίνεται το μεσημέρι του Σαββάτου. Είναι το μοναδικό μεσημέρι της εβδομάδας που κοιμάμαι. Και με ξυπνάει. Γι αυτό να ξέρεις ότι, αν συνεχίσεις να παίζεις αυτές τις ώρες, η συνάντηση που θα έχουμε θα είναι ξαφνική. Και δεν θα βγει σε καλό. Αν είσαι ο γονιός και διαβάζεις αυτό το γράμμα, μην ανησυχείς. Θα ξεκινήσω από σένα.

Θα ήθελα να σας παρακαλέσω να μη λάβετε όλα αυτά που έγραψα και θα γράψω στη συνέχεια ως απειλή. Αλλά ως υπόσχεση. Θα έρθω και θα τα κάνω.

Φίλε στον πρώτο. Σ' αρέσει να ακούς ραδιοφωνικούς σταθμούς που παίζουν ελληνικές επιτυχίες; Κάντο με κλειστή την πόρτα. Το ξέρω άτι την ανοίγεις. Έχω κρυφοκοιτάξει. Και ξέρω και γιατί το κάνεις. Ελπίζεις σε επικοινωνία με γείτονα ή γειτόνισσα. Το μόνο που θα καταφέρεις είναι να δεχτείς έναν επισκέπτη που μόνο στόχο θα έχει να καταστρέψει τις ηλεκτρικές σου συσκευές, τον υπολογιστή σου και οτιδήποτε άλλο χρησιμοποιείς για να ακούσεις ραδιόφωνο, θα σε δέσει σε μία καρέκλα, θα σε αλείψει με μέλι και θα αδειάσει πάνω σου ένα σακουλάκι με μυρμήγκια που τυχαία βρέθηκαν στην τσέπη του.

Δεν θες τέτοιον επισκέπτη ... πίστεψέ με.

Και πάμε τώρα σε σένα. Ξέρεις καλά ποια είσαι. Εσύ που βογκάς. Μία φορά την εβδομάδα, κάθε Τετάρτη, από τις 12 το βράδυ μέχρι τις 3 το πρωί, εδώ και δύο μήνες. Στην αρχή είχε πλάκα το παραδέχομαι. Αλλά, το στάνταρ του πράγματος, μου δείχνει ότι δεν είναι και τόσο διασκεδαστικό όσο φαίνεται. Είσαι προγραμματισμένη; Τα έχεις με παντρεμένο που έρχεται εκείνες τις ώρες μόνο; Δεν με ενδιαφέρει πλέον. Μου χαλάς την αγωνία του να ξεχάσω τι μέρα είναι και τι ώρα.

Εκεί που κάθομαι ήσυχος ήσυχός απολαμβάνοντας τη χαρά του να κοιτάς το ταβάνι, σε ακούω. "Πάλι γαμιέται αυτή, Τετάρτη θά 'ναι..."

Και δεν στο χω πει; Σιχαίνομαι τις Τετάρτες.

Θα μπορούσα να γράφω για μέρες, αλλά μην ανησυχείτε θα επανέλθω. Κλείνω με τα πιτσιρίκια του πέμπτου. Την επόμενη φορά που θα τρέξετε στο διάδρομο μεσημέρι, μία μεγάλη απόχη θα σας μαζέψει ένα ένα, θα σας κλείσει σε μία ντουλάπα για ένα χρόνο (με τροφή παρόλα αυτά) μέχρι να βάλετε μυαλό και να μάθετε ότι φωνάζουμε μόνο όταν υπάρχει λόγος. Το ότι παίζω κυνηγητό γιατί κάποιος ακούμπησε την πλάτη μου, δεν είναι λόγος.

Αυτό το γράμμα θέλω να το κρατήσετε. Θέλω να ξέρετε ότι, από εδώ και πέρα, τίποτα δεν θα μένει ατιμώρητο. Υπάρχει καινούργιος σερίφης στην πολυκατοικία και το όνομα του είναι «διαμελιστής».

Ωραίο όνομα! ... δεν συμφωνείτε;

Μέχρι την επόμενη φορά, που ελπίζω να μην υπάρξει, χαμηλώστε τον τόνο της φωνής σας, κλείστε τις πόρτες των σπιτιών σας, πηδηχτείτε χωρίς υπερβολές που δεν πείθουν κανέναν, και όλα θα πάνε καλά.

Yours truly,

Διαμελιστής


Πηγή: athensmagazine.gr

[Μιμικαμ]

ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ

Μια φορά κι εναν καιρό, ζούσε ενα κορίτσι που είχε πολλά όνειρα. Εφτιαξε λοιπόν αρκετές χάρτινες φιγούρες που κάθε μια τους αντιπροσώπευε και ενα της όνειρο....αυτές τις φιγούρες λοιπόν, τις είχε τοποθετήσει σ'ενα μεγάλο πολύχρωμο κιβώτιο,
καθημερινά το ανοιγε συνομιλούσε μαζί τους για ώρες υποσχόμενη πως κάποια στιγμή θα τις ελευθερώσει και θα τους επιτρέψει να πραγματοποιήσουν ολες τους τις επιθυμίες και τα όνειρά τους...


Κάποιοι πίστεψαν σ'αυτήν, αλλοι την αποδοκίμασαν θεωρώντας την εξωπραγματική και αλλοπαρμένη...Ωσπου κάποια μέρα ενα αόρατο χέρι, τις τσαλάκωσε μέχρι που καταστράφηκαν εντελώς και μαζί μ'αυτές και τα όνειρα του κοριτσιού....

Με δάκρυα στα μάτια, εκείνο το κορίτσι, φύλαξε την εικόνα αυτή με τις φιγούρες στην ψυχή του και υποσχέθηκε οτι μια μέρα θα τις επαναφέρει στο αέναο ταξίδι της ζωής του. Ορκίστηκε πως κάποτε θα ερχόταν η στιγμή που ολες αυτές οι πληγωμένες χάρτινες φιγούρες, θα έπαιρναν σάρκα και οστά κα ι θα βρισκόντουσαν σε εγρήγορση για να υλοποιηθούν αποκτώντας υπόσταση και δεν θα επέτρεπαν σε κανέναν να τις τσαλακώσει πληγώνοντάςτες.....

[Κωνσταντίνα]

ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ

Μια φορά κι εναν καιρό, ζούσε ενα κορίτσι που είχε πολλά όνειρα. Εφτιαξε λοιπόν αρκετές χάρτινες φιγούρες που κάθε μια τους αντιπροσώπευε και ενα της όνειρο....αυτές τις φιγούρες λοιπόν, τις είχε τοποθετήσει σ'ενα μεγάλο πολύχρωμο κιβώτιο,
καθημερινά το ανοιγε συνομιλούσε μαζί τους για ώρες υποσχόμενη πως κάποια στιγμή θα τις ελευθερώσει και θα τους επιτρέψει να πραγματοποιήσουν ολες τους τις επιθυμίες και τα όνειρά τους...


Κάποιοι πίστεψαν σ'αυτήν, αλλοι την αποδοκίμασαν θεωρώντας την εξωπραγματική και αλλοπαρμένη...Ωσπου κάποια μέρα ενα αόρατο χέρι, τις τσαλάκωσε μέχρι που καταστράφηκαν εντελώς και μαζί μ'αυτές και τα όνειρα του κοριτσιού....

Με δάκρυα στα μάτια, εκείνο το κορίτσι, φύλαξε την εικόνα αυτή με τις φιγούρες στην ψυχή του και υποσχέθηκε οτι μια μέρα θα τις επαναφέρει στο αέναο ταξίδι της ζωής του. Ορκίστηκε πως κάποτε θα ερχόταν η στιγμή που ολες αυτές οι πληγωμένες χάρτινες φιγούρες, θα έπαιρναν σάρκα και οστά κα ι θα βρισκόντουσαν σε εγρήγορση για να υλοποιηθούν αποκτώντας υπόσταση και δεν θα επέτρεπαν σε κανέναν να τις τσαλακώσει πληγώνοντάςτες.....

Μιμίκα μου να υποθέσω ότι το κείμενο είναι δικό σου;;;
Αν το κορίτσι με τα σπασμένα όνειρα είσαι εσύ, (προφανές) χαίρομαι που υπόσχεσαι στον εαυτό σου να ανασύρεις από το πολύχρωμο κιβώτιο, τις τσαλακωμένες φιγούρες και να τις βάλεις να πρωταγωνιστήσουν ξανά!!!
Μπράβο !!!

[Κωνσταντίνα]

Μιμίκα μου μοιράσου λίγα παραπάνω για το κείμενο που δημοσίευσες.
Αισθάνομαι ότι το άφησες εκτεθειμένο

[Μιμικαμ]

Κωνσταντίνα μου, χαίρομαι τόσο πολύ που σου άρεσε

Ναι εγω το εχω γράψει, μαζί και με κάποια αλλα, που θα σας παρουσιάσω δειλά δειλά, τα είχα γράψει αρκετά χρόνια πριν, με κάποιες μικρές παραλλαγές τις οποίες έκανα, αλλα τώρα θεωρώ οτι έφτασε το πλήρωμα του χρόνου για να τα ανασύρω και να πρωταγωνιστήσουν ξανά...

Δυστυχώς αυτές τις ημέρες είμαι ολίγον αρρωστη, μετά την συνάντησή μας, μάλλον κρύωσα, εχω λίγο πυρετούλι, ρίγη, και ολα τα συνεπακόλουθα, αλλα θα μου περάσει ελπίζω σύντομα και θα το παλέψουμε δυναμικά και οπως συμφωνήσαμε...

Ευχαριστώ πολυ για τα ενθαρρυντικά σου λόγια...νάξερες ποση δύναμη αντλώ απο ολους σας...φιλάκια πολλά και καλο βράδυ σε ολους....

[Κωνσταντίνα]

Περαστικά σου Μιμίκα μου με σουπίτσες και ζεστά ροφήματα