Υπάρχουν μάχες που δίνονται σε πεδία γεμάτα θόρυβο και καπνό, εκεί όπου όλα φαίνονται φανερά και μετρήσιμα.
Και υπάρχουν μάχες που δίνονται σιωπηλά, που δεν αφήνουν ίχνη στο χώμα αλλά χαράζουν βαθιά το μέσα μας και αλλάζουν ολόκληρη τη ζωή.
Η σκλήρυνση κατά πλάκας, για μένα, δεν είναι μόνο μια νευρολογική διάγνωση. Είναι μια πνευματική αναμέτρηση. Μια σύγκρουση ανάμεσα σε αυτό που είμαι και σε αυτό που φοβάμαι να είμαι.
Πνευματική μάχη και αναμέτρηση
Η αληθινή μάχη δεν είναι απέναντι στη νόσο. Είναι απέναντι στον διαχωρισμό.
Ζούμε σε μια εποχή όπου ο διαχωρισμός έγινε σχεδόν κανονικότητα. Μας έμαθαν να χωριζόμαστε. Να φοβόμαστε. Να στεκόμαστε απέναντι ο ένας στον άλλον. Διαίρει και βασίλευε.
Και κάπως έτσι, αρχίζουμε να χωριζόμαστε και μέσα μας.
Η σκλήρυνση γίνεται τότε ένας καθρέφτης.
Σε ρωτά:
Ζεις αληθινά ή ζεις μισός, ψεύτικα;
Εκφράζεις αυτό που είσαι με τα στραβά και τα όμορφά σου ή προσπαθείς να χωρέσεις σε ρόλους;
Υπάρχει ο δρόμος της χάρης και της χαράς. Ο δρόμος όπου αποδέχεσαι τον εαυτό σου, με τις ρωγμές και το φως του.
Και υπάρχει ο δρόμος της αποξένωσης. Μια ζωή που μοιάζει σωστή προς τα έξω αλλά άδεια μέσα.
Η πνευματική μάχη είναι αυτή η επιλογή. Κάθε μέρα.
Δεν είναι θεωρία.
Είναι κινητήρια κατεύθυνση.
Η πίεση, η ελευθερία και η ευθύνη
Ζω με μια επιλογή που δεν είναι δημοφιλής. Έχω επιλέξει να μη λαμβάνω φαρμακευτική αγωγή.
Ο κόσμος με κρίνει. Κάποιοι ανησυχούν, κάποιοι θυμώνουν, κάποιοι επιμένουν.
Και η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να πω πως όλα είναι ιδανικά. Έχω κινητικά ζητήματα. Υπάρχουν δυσκολίες.
Όμως στα υπόλοιπα επίπεδα νιώθω βαθιά καλά.
Και εδώ αρχίζει το πιο δύσκολο κομμάτι:
η ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό μου.
Γιατί η αλήθεια είναι πως δεν άλλαξα όσα ήξερα ότι θα έπρεπε να αλλάξω.
Πήρα συμπεράσματα από εμπειρίες, από ανθρώπους που γνώρισα, από συνασθενείς που σημάδεψαν τη ζωή μου.
Αλλά δεν δούλεψα όσο βαθιά γνώριζα ότι μπορούσα.
Αν ξέρω ότι ο καφές με επιβαρύνει και συνεχίζω να τον πίνω, ποια μάχη δίνω;
Αν γνωρίζω τι με εξαντλεί και το κρατώ από συνήθεια, ποιον νικώ;
Τι να τα κάνω τα φάρμακα αν κάθε μέρα ηττώμαι από τις ίδιες μου τις επιλογές;
Αυτή είναι η χιτσκοκική διάσταση της ζωής με σκλήρυνση.
Δεν ξέρεις αν το θρίλερ βρίσκεται στη μαγνητική ή στη συνείδηση.
Η ελευθερία όμως είναι ιερή.
Και η ελευθερία δεν είναι άρνηση ευθύνης. Είναι ανάληψη ευθύνης.
Και το πιο παρήγορο;
Τίποτα δεν είναι οριστικά χαμένο.
Η αφύπνιση δεν έχει ρολόι.
Το «τώρα» είναι πάντα διαθέσιμο.
Τα καλά της ιστορίας...
Κάπου ανάμεσα στις δυσκολίες, ανακάλυψα κάτι φωτεινό.
Ότι μπορώ να καθαρίσω την καθημερινότητά μου.
Να αφαιρέσω αταξίες. Τοξικές σκέψεις. Περιττές συγκρίσεις.
Να γεμίσω τη μέρα με περισσότερη αγάπη. Πρώτα για εμένα.
Κανείς δεν μπορεί να το κάνει αυτό για μένα.
Ούτε για εσένα.
Η εσωτερική εργασία δεν ανατίθεται.
Αφαιρείς ό,τι σου αφαιρεί ενέργεια.
Κρατάς τους ανθρώπους της ψυχής.
Μετράς τη ζωή όχι σε χρόνια αλλά σε φίλους.
Κάποια στιγμή άκουσα μια φράση που έμεινε μέσα μου:
Μην μετράς πόσο χρονώνεις. Μέτρα με ποιους πορεύεσαι.
Και τότε κατάλαβα κάτι συγκλονιστικό.
Η πνευματική μάχη δεν είναι να εξαφανίσεις τη σκλήρυνση.
Είναι να μη χάσεις τον εαυτό σου.
Και αυτή τη μάχη…
την έχουμε ήδη κερδίσει.
Τη στιγμή που επιλέγουμε συνείδηση αντί για φόβο.
Αγάπη αντί για αυτοτιμωρία.
Ευθύνη αντί για κατηγορία.
Η σκλήρυνση μπορεί να αγγίζει το σώμα.
Αλλά η ψυχή δεν σκληραίνει αν δεν το επιτρέψεις.
Και όταν η ψυχή παραμένει ζωντανή,
η μάχη δεν είναι πια μάχη.
Είναι αφύπνιση.
Και υπάρχουν μάχες που δίνονται σιωπηλά, που δεν αφήνουν ίχνη στο χώμα αλλά χαράζουν βαθιά το μέσα μας και αλλάζουν ολόκληρη τη ζωή.
Η σκλήρυνση κατά πλάκας, για μένα, δεν είναι μόνο μια νευρολογική διάγνωση. Είναι μια πνευματική αναμέτρηση. Μια σύγκρουση ανάμεσα σε αυτό που είμαι και σε αυτό που φοβάμαι να είμαι.
Πνευματική μάχη και αναμέτρηση
Η αληθινή μάχη δεν είναι απέναντι στη νόσο. Είναι απέναντι στον διαχωρισμό.
Ζούμε σε μια εποχή όπου ο διαχωρισμός έγινε σχεδόν κανονικότητα. Μας έμαθαν να χωριζόμαστε. Να φοβόμαστε. Να στεκόμαστε απέναντι ο ένας στον άλλον. Διαίρει και βασίλευε.
Και κάπως έτσι, αρχίζουμε να χωριζόμαστε και μέσα μας.
Η σκλήρυνση γίνεται τότε ένας καθρέφτης.
Σε ρωτά:
Ζεις αληθινά ή ζεις μισός, ψεύτικα;
Εκφράζεις αυτό που είσαι με τα στραβά και τα όμορφά σου ή προσπαθείς να χωρέσεις σε ρόλους;
Υπάρχει ο δρόμος της χάρης και της χαράς. Ο δρόμος όπου αποδέχεσαι τον εαυτό σου, με τις ρωγμές και το φως του.
Και υπάρχει ο δρόμος της αποξένωσης. Μια ζωή που μοιάζει σωστή προς τα έξω αλλά άδεια μέσα.
Η πνευματική μάχη είναι αυτή η επιλογή. Κάθε μέρα.
Δεν είναι θεωρία.
Είναι κινητήρια κατεύθυνση.
Η πίεση, η ελευθερία και η ευθύνη
Ζω με μια επιλογή που δεν είναι δημοφιλής. Έχω επιλέξει να μη λαμβάνω φαρμακευτική αγωγή.
Ο κόσμος με κρίνει. Κάποιοι ανησυχούν, κάποιοι θυμώνουν, κάποιοι επιμένουν.
Και η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να πω πως όλα είναι ιδανικά. Έχω κινητικά ζητήματα. Υπάρχουν δυσκολίες.
Όμως στα υπόλοιπα επίπεδα νιώθω βαθιά καλά.
Και εδώ αρχίζει το πιο δύσκολο κομμάτι:
η ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό μου.
Γιατί η αλήθεια είναι πως δεν άλλαξα όσα ήξερα ότι θα έπρεπε να αλλάξω.
Πήρα συμπεράσματα από εμπειρίες, από ανθρώπους που γνώρισα, από συνασθενείς που σημάδεψαν τη ζωή μου.
Αλλά δεν δούλεψα όσο βαθιά γνώριζα ότι μπορούσα.
Αν ξέρω ότι ο καφές με επιβαρύνει και συνεχίζω να τον πίνω, ποια μάχη δίνω;
Αν γνωρίζω τι με εξαντλεί και το κρατώ από συνήθεια, ποιον νικώ;
Τι να τα κάνω τα φάρμακα αν κάθε μέρα ηττώμαι από τις ίδιες μου τις επιλογές;
Αυτή είναι η χιτσκοκική διάσταση της ζωής με σκλήρυνση.
Δεν ξέρεις αν το θρίλερ βρίσκεται στη μαγνητική ή στη συνείδηση.
Η ελευθερία όμως είναι ιερή.
Και η ελευθερία δεν είναι άρνηση ευθύνης. Είναι ανάληψη ευθύνης.
Και το πιο παρήγορο;
Τίποτα δεν είναι οριστικά χαμένο.
Η αφύπνιση δεν έχει ρολόι.
Το «τώρα» είναι πάντα διαθέσιμο.
Τα καλά της ιστορίας...
Κάπου ανάμεσα στις δυσκολίες, ανακάλυψα κάτι φωτεινό.
Ότι μπορώ να καθαρίσω την καθημερινότητά μου.
Να αφαιρέσω αταξίες. Τοξικές σκέψεις. Περιττές συγκρίσεις.
Να γεμίσω τη μέρα με περισσότερη αγάπη. Πρώτα για εμένα.
Κανείς δεν μπορεί να το κάνει αυτό για μένα.
Ούτε για εσένα.
Η εσωτερική εργασία δεν ανατίθεται.
Αφαιρείς ό,τι σου αφαιρεί ενέργεια.
Κρατάς τους ανθρώπους της ψυχής.
Μετράς τη ζωή όχι σε χρόνια αλλά σε φίλους.
Κάποια στιγμή άκουσα μια φράση που έμεινε μέσα μου:
Μην μετράς πόσο χρονώνεις. Μέτρα με ποιους πορεύεσαι.
Και τότε κατάλαβα κάτι συγκλονιστικό.
Η πνευματική μάχη δεν είναι να εξαφανίσεις τη σκλήρυνση.
Είναι να μη χάσεις τον εαυτό σου.
Και αυτή τη μάχη…
την έχουμε ήδη κερδίσει.
Τη στιγμή που επιλέγουμε συνείδηση αντί για φόβο.
Αγάπη αντί για αυτοτιμωρία.
Ευθύνη αντί για κατηγορία.
Η σκλήρυνση μπορεί να αγγίζει το σώμα.
Αλλά η ψυχή δεν σκληραίνει αν δεν το επιτρέψεις.
Και όταν η ψυχή παραμένει ζωντανή,
η μάχη δεν είναι πια μάχη.
Είναι αφύπνιση.
“Η φύση θεραπεύει, η επιστήμη καθοδηγεί, η πίστη ολοκληρώνει.”
