MSSociety.gr

Διάβαζα μηνύματα μιας και έλειψα λίγο..Με αρκετά χαμογέλασα που ήταν τόσο αισιόδοξα! Εγώ αντίθετα είμαι στη φάση που παίρνω τον ψυχολογικό κατήφορο,αλλά επειδή έχω χιλιοπεράσει αυτήν τη φάση,κρατώ την ψυχραιμία μου,θα περάσει. Και εκεί που έλεγα ΟΚ,το παλεύω,άλλωστε οι καθημερινές υποχρεώσεις είναι τόσες που σε βοηθούν να ξεχνιέσαι,ήρθε στην επιφάνεια διογκωμένη σαν όρκα μια ανασφάλεια που δημιουργήθηκε παρέα με τη σκλήρυνση! .....Να,......... χαμηλή αυτοεκτίμηση ....Τώρα θα μου πείτε και γιατί αφορά αποκλειστικά τις γυναίκες του φόρουμ? Αναφέρομαι στη γυναικεία αυτοπεποίθηση...... .Το έχετε νιώσει και εσείς? Εντάξει,δεν μπορώ να πω οτι είχα ποτέ τρελή αυτοπεποίθηση,μα απλώς δε με ενδιέφερε! Τώρα αισθάνομαι οτι δεν έχω το δικαίωμα να δείχνω τολμηρή,επειδή πώς γίνεται όταν περπατάς τρικλίζοντας!?!? Και μόνο που βλέπω μια κοπέλα με την υγεία της......... Θα ήθελα οι γυναίκες του φόρουμ να μου μιλήσουν γι αυτό......είναι φυσιολογικό να νιώθω έτσι? Το έχετε νιώσει?

ioanna_melina...η αλήθεια είναι ότι διαβάζοντας το μήνυμα σου ,σοκαρίστηκα χωρίς να θέλω να υπερβάλω.
Σκέφτομαι όμως ότι είσαι ένα μικρό κορίτσι,που έχεις τόσα ταλέντα,τόση μόρφωση,τόση δροσιά ,τόσα χρόνια μπροστά σου για να κάνεις πράγματα που ονειρεύεσαι ,που είναι πολύ κρίμα να αναλώνεις τον χρόνο σου ,σε τέτοιες σκέψεις!!!
Η αυτοεκτίμηση και κατά προέκταση αυτοπεποίθηση είναι πράγματα που τα αποκτάς <χτίζοντας>σιγά-σιγά την προσωπικότητά σου...το εγώ σου...
μπορεί να λείπουν ακόμα κομμάτια,αλλά να είσαι σίγουρη ότι όταν ολοκληρωθεί το <παζλ>
θα είσαι μια ισχυρή προσωπικότητα που θα δίνει μόνο λάμψη!!!
και θελκτική θα είσαι προς τον σύντροφό σου ,γιατί δεν θα έχεις τίποτα να ζηλέψεις από τα άλλα κορίτσια...
δεν το έχω νοιώσει ποτέ,(την ανασφάλεια)αν και πολύ μεγαλύτερη από εσένα ...αλλά ίσως φταίει ότι είμαι πολύ σίγουρη για τον εαυτό μου...ελπίζω να καταλαβαίνεις....
βέβαια πρέπει να ομολογήσω (για να γελάσουμε)ότι δεν μπορώ να μιμηθώ την πετρούλα...και αυτό το σπάσιμο που κάνει
προχώρα μπροστά ...ψηλά το κεφάλι....και θα σαρώσεις...να σκέφτεσαι ότι αξίζεις πολλά!!!

Καλησπέρα!! Ιωάννα μου έχεις δίκιο που νιώθεις έτσι. Εχω νιώσει πολλές φορές έτσι απο την ώρα που έμαθα πως έχω ms ίσως είναι ο φόβος "τι μέλλον θα έχω" ? Πολλές φορές ξυπνάω το πρωϊ και νιώθω τόσο φρέσκια και νιώθω τόσο πολύ καλά!! που βγαίνω έξω με αυτοπεποίθηση και δεν με ξεπερνά κανένας. Άλλες φορές με πιάνει τέτοια αγωνία και άγχος γιατί κολλάει κάπου το μυαλό μου "φοβάμαι μήπως κάτι πάθει η μαμά μου" μην γελάς μην κοιτάς την ηλικία μου στηρίζομαι πολύ στην μαμά μου, είναι πιο γερή απο μένα σκέφτομαι αχ!!! μην πάθει τίποτα. Φοβάμαι για τα παιδιά μου μήπως με χρειαστούν και δεν μπορώ να ανταπεξέλθω. Άστα έρχονται στιγμές που η αυτοπεποίθηση πιάνει πάτο. Όμως αν σου πώ τι κάνω θα πάθεις πλάκα. Δεν αφήνω τίποτα δουλεύω, σπουδάζω, κάνω εκδρομές όταν αυτό μου επιτρέπεται, πάω γυμναστήριο μεγαλώνω παιδιά, φροντίζω σπίτι με την βοήθεια της μαμάς..... Ιωάννα μην το βάζεις κάτω έχεις πολύ μέλλον μπροστά σου. Πρώτα απο όλα έχεις να μεγαλώσεις και μετά να μεγαλώσεις και εσύ παιδιά να κάνεις πράγματα που σου αρέσουν όσο αυτό είναι εφικτό, να έχεις καλούς φίλους για να σε στηρίζουν. Τον δρόμο που ακολουθούμε δεν το διαλέξαμε εμείς, την πορεία όμως μπορούμε να την καθορίσουμε, όπως και την ομορφιά της διαδρομής

Καλησπέρα και απο εμένα.
Μην το βάζεις ποτέ κάτω, δεν θα μας βάλει ποτέ η ΣΚΠ κάτω.Η καλή ψυχολογία είναι η μισή θεραπεία.
Στο λέω εγώ που ζω 17 χρόνια με ΣΚΠ.Και οικογένεια έκανα και τη δουλειά μου έχω και ζω μια φυσιολογική ζωή όπως οι υπόλοιποι.Δεν διαφέρουμαι σε τίποτα απο τους υπόλοιπους απλά κάνουμε τα πράγματα λίγο πιο αργά. Δε λέω και εγώ περνάω κατα καιρούς τέτοιες φάσεις που να σκέφτομαι γιατί σε`μένα.Αλλά με τη βοήθεια των ανθρώπον που με αγαπάνε και με στηρίζουνε το ξεπερνάω και συνεχίζω να το παλεύω. Υπάρχουν πολλά πράγματα ακόμα να ζήσουμε.

Σας ευχαριστώ πολύ για όσα μου είπατε.Όταν διάβαζα τα μηνύματα ένιωσα ένα βάρος να φεύγει από πάνω μου,γιατί νόμιζα απλώς οτι θα μου πείτε"τι γλώσσα μιλάς''? Όπως όλοι μας προσπαθώ και εγώ να συνεχίζω τη ζωή μου όπως πριν,ζωγραφική,θέατρο, με σπαστικά αργό ρυθμό. Όσον αφορά αυτά πιστεύω στον εαυτό μου, αλλά από τότε που μπήκε η σκπ στη ζωή μου, σα να διέλυσε την 'πλευρά της Κοπέλας' ! αυτό..από τον καθένα ξέρω οτι και να μην το έχετε βιώσει,θα το κατανοείτε καλύτερα

Καλησπέρα

"Συγγνώμη" που "μπαίνω" αλλά δε μπορούσα να "κρατηθώ" με αυτά που έγραψες !!!!
Κανονικά αυτό το θέμα θα έπρεπε να απαντηθεί από άντρες γιατί ναι μεν γυναίκες είναι αυτές που μπορεί να είχαν νοιώσει το ίδιο με σένα αλλά οι άντρες είναι αυτοί που "εισπράτουν" αυτό που "δείχνεις" και "δίνεις". Προς Θεού μην παρεξηγηθώ ..... και συνεχίζω.
Ποιός σου είπε ότι δεν πρέπει να δείχνεις τολμηρή - όταν έτσι γουστάρεις - και ότι δεν έχεις δικαίωμα να το κάνεις γιατί "... πώς γίνεται όταν περπατάς τρικλίζοντας".
Και - στο φινάλε - που "βλέπεις" εσύ την εικόνα σου αυτή και πιστεύεις ότι δεν είναι καλή.
ΞΕΚΟΛΛΑ .... μην αφήνεις να σε πάρει από κάτω. Κάνε αυτό που γουστάρεις, την ώρα που το γουστάρεις .... για ΣΕΝΑ !!!!!
Μόνο αν το κάνεις έτσι θα είναι το αποτέλεσμα ικανοποιητικό. Γιατί θα είσαι ΕΣΥ ικανοποιημένη.
Αυτά λοιπόν και πάλι συγγνώμη που "μπήκα" αλλά και για το ύφος των όσων έγραψα, αλλά να βοηθήσω θέλω.
Φιλικά .... prince

απλά συμφωνώ!!!
και απλά είναι φυσιολογικό κάποιες φορές να νιώθουμε ΚΑΙ ετσι !!!!

για αυτό προχωράμε μπροστά !!!!!!!!!!!! και με ψηλά το κεφάλι !!!!!!!!!!!!!

Κοριτσακι μου εισαι μονο 23 χρονων Εχεισ ολη τη ζωη μπροστα σου και θελεισ να την γκρεμισεις. Οπωσ καταλαβα ακομα δεν συμφιλιωθηκες μ το προβλημα. Να θυμασαι δεν ειναι το τελος του κοσμου. Εχουμε κ μεις δικαιωμα και στη ζωη, και στην καλοπεραση και στα ονειρα. Κανεισ δεν ξερει τι θα του φερει η ζωη. Θυμαμαι εγω πριν λιγα χρονια που ημουν σε σχεση που ηθελα να διακοψω - πηγα σε συμβουλο γαμου και μ εκανε την εξης ερωτηση "αν αρρωστησεις αυτος ο ανθρωπος θα σ εγκαταλειψει η θα ειναι διπλα σου?" Της απαντησα οχι θα ειναι διπλα μ ειναι μεγαλοψυχος. Μεσα μ ομως ειπα - Μα δεν θ αρρωστησω ποτε.. Αυτο που θελω να πω Μελινα ειναι κανεισ δεν ξερει τι περιμενει τον καθενα μας. ΕΥΘΥΜΗΣΕ ΚΑΝΕ ΝΕΕΣ ΓΝΩΡΙΜΙΕΣ ΚΑΙ Μ ΑΓΟΡΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΝΙΩΘΕΙΣ ΚΑΤΩΤΕΡΟΤΗΤΑ. Τα χρονια περνουν και δεν θαρθουν πισω.

Lena έγραψε:Τα χρονια περνουν και δεν θαρθουν πισω

Ας κρατήσουμε αυτή τη σοφή κουβέντα και να τη φέρνουμε στο μυαλό μας κάθε φορά που διστάζουμε!!
Η ζωή διαμορφώνεται με αποφάσεις, ρισκάρουμε και τη φέρνουμε στα μέτρα μας!! Και θα ερωτευτούμε και θα απογοητευτούμε και θα γελάσουμε και θα κλάψουμε κ.ο.κ
Ας μη σκεφτόμαστε ωστόσο τα "αν", ας τολμάμε απλά κι αν δεν ήμασταν ποτέ μας έτσι, τότε μπορούμε να το εξασκήσουμε, σιγά-σιγά, γιατί μόνο έτσι ζούμε πραγματικά!!
Και όταν θα φτάσουμε σε μια μεγάλη ηλικία θα τ' αναπολούμε όλα αυτά με ικανοποίηση και θα λέμε "ναι, τουλάχιστον έκανα αυτό που ήθελα!!"
Τι πιο όμορφο απ' αυτό; Ένα πράγμα που δε μου αρέσει στους ανθρώπους είναι να "συμβιβάζονται" και να μην προσπαθούν γι' αυτά που θέλουν πραγματικά!
Όταν δε μας αρέσει κάτι, το αλλάζουμε!! Προσπαθούμε τουλάχιστον!!
Όλοι εμείς, καθώς κι άλλες κατηγορίες ανθρώπων με χρόνια νοσήματα, κουβαλάμε μια μεγάλη σοφία. Αυτό το "χαστούκι" της σκλήρυνσης στην αρχή μας έκανε να χάσουμε λίγο το μπούσουλα, αλλά μας έκανε να δούμε κιόλας ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο. Από τη μία στιγμή στην άλλη μπορεί να τα χάσεις όλα, αλλά μπορεί να κερδίσεις άλλα τόσα (ασχέτως κι αν δεν μπορείς να τα δεις στην αρχή) και να συνεχίζεις να προσπαθείς για να κερδίσεις περισσότερα. Είναι κάτι σαν το τζόγο... Παίζεις τα χαρτιά σου και βλέπεις, χάνεις την παρτίδα αυτή, μπορεί να κερδίσεις την επόμενη κι έτσι ρισκάρεις και φτιάχνεις και τη στρατηγική σου, αλλά προσέχεις ταυτόχρονα να μην το παρακάνεις (τόσες περιουσίες έχουν χαθεί στα καζίνο, οπότε παίζουμε τα χαρτιά μας με σύνεση πάνω απ' όλα )!!
Τελοσπάντων, θα μπορούσα να γράψω πολλά τώρα, γιατί έχω οίστρο, αλλά απ'την άλλη με πιέζει λίγο ο χρόνος, αλλά θα επαναλάβω την ουσία. Είμαστε καπετάνιοι και καπετάνισσες και η ζωή είναι η θάλασσα, κάποιες φορές μας ταρακουνά και κάποιες φορές όχι, αλλά δεν είμαστε μόνοι μας!! Σε κάθε λιμάνι ανεβαίνει κόσμος, τα "αγαπημένα" μας άτομα, όταν τελειώσει το ταξίδι, θα δούμε πόσοι θα έχουν μείνει στο πλοίο, τώρα όμως έχουμε πάρτυ στο κατάστρωμα ας μην σκεφτόμαστε το μέλλον και πολύ!! Αυτό είναι που μετράει!! Ζήσε, αγάπα, γέλα!! Η ζωή είναι μια τρέλα!!

Σε όλη την ανθρωπότητρα αν ψάξεις, οι άνθρωποι που ζούνε γεμάτοι αυτοπεποίθηση και σίγουροι για το μέλλον τους είναι μετρημένοι. Κανείς δεν μπορεί να κοιμάτε ήσυχος και σίγουρος ότι αύριο η μέρα που θα ξημερώσει δεν θα του επιφυλάσει εκπλήξεις, δυσάρεστες ή ευχάριστες. Αν υιοθετείς την νοοτροπία του "εγώ πρέπει να νιώθω σιγουριά στη ζωή μου και να ξέρω τί να περιμένω από το μέλλον μου", το έχεις χάσει το παιχνίδι. Η σιγουριά δεν έρχεται μέσα από την έλλειψη προβλημάτων και τον προγραμματισμό, αλλά μέσα από ένα δυνατό χαρακτήρα που μπορεί να ανταπεξέρχεται στις δυσκολίες της ζωής και να δημιουργεί κάθε φορά συνθήκες ευτυχίας και χαράς.