MSSociety.gr

[youtube]h5HSABv56nE[/youtube]

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ!!!ΑΛΗΘΙΝΟ!!!

Πολύ όμορφο, πολύ φιλοσοφημένο... Δεν είναι όμως κρίμα, οτιδήποτε προσπαθούμε να κάνουμε, να μή γίνεται παρά... Θάλασσα; Και αυτό, διότι είναι, ακριβώς, αν όχι στη στη φύση μας, τουλάχιστον στη φύση που μας κατατάσσουν οι άλλοι

Περί φύσης:
Ενας βάτραχος ετοιμαζόταν να περάσει τον ποταμό. Ένας σκορπιός έρχεται και του λέει: Ακουσε φίλε, έχω απόλυτη ανάγκη να περάσω απέναντι. Ασε με ν' ανέβω στην πλάτη σου. Δεν κινδυνεύεις να σε δαγκώσω, δεν ξέρω κολύμπι. Ο βάτραχος δεν ήθελε με τίποτα.Του υποσχέθηκε λοιπόν ο σκορπιός αιώνια φιλία, ότι θα του έδινε ότι είχε και δεν είχε και, με τα πολλά, τον έπεισε. Πραγματικά, έφτασαν στην άλλη όχθη και οι δύο. Ο σκορπιός, πανευτυχής, αναλύθηκε σε ευχαριστίες, οπότε και ο βάτραχος περίμενε και την αμοιβή του κόπου του. Αντ' αυτού, ο σκορπιός τον δάγκωσε: Πεθαίνοντας ο βάτραχος ρώτησε: "Γιατί, τι σου έκανα; μου υποσχέθηκες και τη φιλία σου!" Και ο σκορπιός απάντησε: "Τη φιλία μου την έχεις, σου έδωσα ότι έχω: Αυτή είναι η φύση μου"

Η γιαγιά Κασσάνδρα

apla mageutiko...kai me nohma!!!

opote diavazw auto valantonw sto klama... eime telika poli evesthitos...

para polu oraio kai to videaki kai i istoria me to vatraxo bravo paidia.

apla yperoxo aorate!!

Aorate, τι ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ το κομμάτι που επέλεξες!
Υπέροχη η μουσική, εξαιρετικό το κείμενο. Σε κάνει να προβληματίζεσαι λίγο, αλλά στο τέλος
σου δίνει την απάντηση κι εσύ μετά το φιλοσοφείς περισσότερο!

ΤΟ ΞΥΛΙΝΟ ΜΠΟΛ


Ένας ευπαθής ηλικιωμένος άνδρας πήγε να ζήσει μαζί με το γιό, τη νύφη του και το τετράχρονο εγγόνι του. Τα χέρια του γέροντα έτρεμαν, η όραση του ήταν θολή και τα βήματα του ασταθή. Η οικογένεια συνήθιζε να τρώει κάθε βράδυ στην τραπεζαρία. Όμως τα τρεμάμενα χέρια του γέροντα και η μειωμένη του όραση τον εμπόδιζαν να φάει σωστά. Το φαγητό πολλές φορές γλυστρούσε απο το κουτάλι του και όταν ήθελε να πιεί γάλα, το ποτήρι του έπεφτε και διαλυόταν στο πάτωμα. Ο γιός του και η νύφη του εκνευρίστηκαν με αυτή την ακαταστασία. "Πρέπει κάτι να κάνουμε με τον πατέρα", είπε ο γιός στη γυναίκα του. "Αρκέτα ανέχτηκα να χύνει το γάλα του και το φαγητό του στο πάτωμα.". Απο τότε, ο παππούς καθόταν και έτρωγε σε μια γωνιά μόνος, στήν άκρη του δωματίου, ενώ η υπόλοιπη οικογένεια απολάμβανε το γέυμα της στο τραπέζι. Όταν γέροντας έσπασε και μερικά πιάτα, αποφάσισαν να του σερβίρουν το φαγητό του σε ένα ξύλινο μπόλ. Μερικές φορές, όταν εκείνοι έριχναν κάποια ματιά στον παππού, εκείνος δάκρυζε κρυφά καθώς έτρωγε μόνος. Όμως το ζευγάρι το μόνο που έκαναν ήταν να τον επιπλήττουν όταν του έπεφτε καμμιά φορά το πηρούνι ή το μπόλ. Το τετράχρονο αγοράκι τα παρατηρούσε όλα σιωπηλό.

Ένα απόγευμα πρίν το δείπνο, ο άνδρας είδε το γιό του να ασχολείται με κάποια ξύλινα αντικείμενα. Ρώτησε το παιδί γλυκά: "τι φτιάχνεις εκεί;". Το αγόρι απάντησε το ίδιο γλυκά: "Φτιάχνω ένα ξύλινο μπόλ για σένα και για τη μαμά. Όταν μεγαλώσω, από μέσα εδώ θα σας σερβίρω το φαγητό σας" Το μικρό αγόρι χαμογέλασε και γύρισε στην ασχολία του. Όμως τα λόγια του κλόνισαν τους γονείς που είχαν μείνει άφωνοι. Δάκρυα άρχισαν να κυλούν στα μάγουλα τους. Δεν είπαν καμμιά λέξη, ήξεραν τι έπρεπε να κάνουν. Εκείνο το απόγευμα, ο άνδρας έπιασε τον πατέρα του απ' το χέρι και σιγά-σιγά τον οδήγησε στο τραπέζι της οικογένειας.
Απο τότε έτρωγαν όλοι μαζί στο τραπέζι. Και για κάποιο λόγο, ούτε ο γιός αλλά ούτε και η γυναίκα του νοιάζονταν αν ο παππούς έριχνε κάτω το πηρούνι ή λέρωνε το τραπεζομάντηλο..

Αορατε καλησπερα!Ειναι ευκολο σου το φιλμακι να το ξαναβαλεις? Προσπαθησα να το παιξω και λεει πως το αφαιρεσες
ς