Ζηλεύω ...........
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε:Δευ Απρ 22, 2013 3:09 pm
Σουηδία γίναμε 1.0 της Μελίνας Γαλεάδη
Μια φωτογραφία της εφορίας στη Σουηδία. Όπως πολύ σωστά είπε μια φίλη νομίζεις ότι είσαι στο ΙΚΕΑ.
Είμαι εδώ περίπου έναν μήνα αλλά αισθάνομαι ότι έχει περάσει πολύ περισσότερος καιρός. Πρέπει να οφείλεται στο ότι οτιδήποτε γύρω μου είναι καινούριο, στις εναλλαγές των συναισθημάτων, στις καθημερινές, αφιλτράριστες εικόνες. Επανεκκίνηση, λοιπόν. Διάθεσης, επαγγελματικής πορείας, ζωής.
Μου ήταν εξαιρετικά δύσκολη η απόφαση να φύγω. Η Ελλάδα είναι μια Σειρήνα που δεν μπορείς εύκολα να αποχωριστείς. Σκεφτόμουν τι είναι αυτό που με δυσκολεύει να πάρω την απόφαση. Σχεδόν τίποτα δεν συνηγορεί στο να μείνεις σε μια χώρα και μια κοινωνία υπό διάλυση. Οι πολίτες δεν απολαμβάνουν καμία απολύτως παροχή από το κράτος ενώ αρνούνται να αποδεχθούν ότι είναι δικό τους τέρας. Η εμπιστοσύνη, ένα από τα βασικά συστατικά της κοινωνίας, είναι σχεδόν ανύπαρκτη και η καχυποψία βασιλεύει στις καθημερινές συναλλαγές. Αυτό, δεν θα μου έλειπε.
Σκεφτόμουν ποια είναι τα συστατικά που κάνουν την απόφαση δύσκολη. Σίγουρα η φύση και ο καιρός είναι αξεπέραστα, αλλά δεν είναι ο μόνος λόγος να μείνεις. Είναι οι κοντινοί μου άνθρωποι, που έχω την τύχη και τιμή να έχω κοντά μου. Δεν είναι η παραλία στο νησί, αλλά οι αγαπημένοι φίλοι με τους οποίους τη μοιράζεσαι που την κάνουν μοναδική. Δεν είναι η Μαραθώνια διαδρομή, αλλά οι φίλοι που τρέξαμε μαζί και αυτοί που περίμεναν στο Καλλιμάρμαρο με χαμόγελο και μια ζεστή αγκαλιά στον τερματισμό. Δεν είναι το ατελείωτο καλοκαίρι γεμάτο συναυλίες, αλλά οι άνθρωποι που αγκαλιαστήκαμε και τραγουδήσαμε παρέα. Είναι οι ανιψιές μου.
Οι άνθρωποι εδώ είναι πάρα πολύ ευγενείς. Έχουν μια έμφυτη ταπεινοφροσύνη η οποία καλλιεργείται από το σχολείο. Μαθαίνουν να δουλεύουν σε ομάδες. Οι πιο δυνατές προσωπικότητες προσαρμόζονται ούτως ώστε να γίνεται αισθητή η διαφορά με τους πιο αδύναμους και να τους βοηθήσουν να αναπτυχθούν περαιτέρω. Δεν βλέπεις καμία κρίση υστερίας ή υπερβολή στην κίνησή τους, δεν νιώθουν την ανάγκη να προτείνουν ένα υπερτονωμένο εγώ. Αποπνέουν μια ήρεμη δύναμη. Είναι απόλυτα νομοταγείς γιατί τους το επιβάλει η ηθική τους. Το σύστημα είναι αψεγάδιαστο.
Καθημερινά, βρίσκομαι αντιμέτωπη με τις εξής εικόνες:
Στο γραφείο που δουλεύω τοποθετούνται κάθε μέρα καλάθια με φρούτα για τους υπαλλήλους. Οι άνθρωποι εδώ δίνουν μεγάλη βάση στη διατροφή τους. Δεν έχω δει ούτε έναν παχύσαρκο άνθρωπο. Στην είσοδο, μαζί με το μπολ με τις καθιερωμένες καραμέλες, υπάρχει και ένα μπολ με σακουλάκια που περιέχουν διάφορες βιταμίνες. Επίσης, η εταιρεία και το κράτος επιδοτεί ένα ποσό για εγγραφή σε γυμναστήριο. Κάθε Τρίτη και Πέμπτη έρχεται φυσιοθεραπευτής στο γραφείο με τον οποίο μπορεί κάποιος να κλείσει ραντεβού για μασάζ (με πολύ περιορισμένο αντίτιμο). Τις Τετάρτες έρχεται γυμναστής (δωρεάν) και κάνει μάθημα αεροβικής. Οι γονείς μπορούν να φύγουν νωρίτερα να πάρουν τα παιδιά τους από τον σταθμό και αν θέλει κάποιος μπορεί να δουλέψει από το σπίτι.
Η πόλη είναι σχεδιασμένη για τις ανάγκες των κατοίκων. Παντού ράμπες και ποδηλατόδρομοι. Οι άνθρωποι με κινητικές δυσκολίες μπορούν να κινηθούν άνετα παντού, να μπουν σε όποιο κτήριο θέλουν, ενώ αυτοί με κινητικές «ανησυχίες» έχουν στη διάθεσή τους ατελείωτα χιλιόμετρα ποδηλατόδρομων που τους επιτρέπουν να μετακινηθούν ανενόχλητοι. Και δρομείς παντού και όλες τις ώρες της ημέρας. Αν χρειαστεί να διασχίσουν δρόμο τα αυτοκίνητα και τα λεωφορεία σταματάνε αδιαμαρτύρητα! Προχθές, διέσχιζα τον δρόμο τρέχοντας και σταμάτησε ένα σκαπτικό μηχάνημα για να περάσω.
Σουηδία γίναμε 2.0
Πανοραμική φωτογραφία της Στοκχόλμης, που τράβηξα το πρώτο Σάββατο που βγήκα βόλτα.
Το νησί Utö είναι στο αρχιπέλαγο έξω από τη Στοκχόλμη. Εκεί μας πήγε η εταιρεία για 2 ημέρες με στόχο τη σύσφιξη σχέσεων μεταξύ των στελεχών. Αντιλαμβάνονται τη σημασία του να προσελκύεις ικανά στελέχη και επενδύουν σε αυτό.
Στη Στοκχόλμη, υπάρχουν πολλοί και μεγάλοι χώροι πρασίνου που αποτελούν σημείο έλξης για όλους. Τα Σαββατοκύριακα άνθρωποι όλων των ηλικιών τους κατακλύζουν ανεξαρτήτως καιρού. Τα πάρκα είναι ανοιχτά και γεμάτα ζωή από τις 6 το πρωί που οι κάτοικοι βγάζουν βόλτα τα σκυλιά τους -και μαζεύουν, φυσικά, τις ακαθαρσίες- μέχρι αργά το βράδυ που πηγαίνουν μια βόλτα αψηφώντας το κρύο. Γονείς με μωρά λίγων μηνών, μαμάδες που τρέχουν σπρώχνοντας το καρότσι με το μωρό τους και κρατώντας και τον σκύλο. Εχθές το σούρουπο είδα δυο γλυκύτατα ελαφάκια να περιφέρονται στο γκαζόν. Και αυτό, 2 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης!
Οι ηλικιωμένοι εδώ παραμένουν ενεργά μέλη της κοινωνίας. Είναι αξιοθαύμαστο να βλέπει κανείς τις παρέες ηλικιωμένων που βγαίνουν, περπατούν στα πάρκα και συζητούν. Προχθές είδα μια ηλικιωμένη κυρία έβγαζε τον σκύλο της βόλτα. Φορούσε ένα κατακόκκινο παλτό, μπότες τύπου wellington, γυαλιά ηλίου και ένα πολύχρωμο φουλάρι. Μοναδική εικόνα!
Τα σαββατοκύριακα πηγαίνω βόλτα στην πόλη και σε μουσεία. Θα περίμενε κανείς ότι μια ηλιόλουστη Κυριακή τα μουσεία θα ήταν έρημα αφού ο κόσμος θα προτιμούσε να εκτεθεί στον ακριβοθώρητο ήλιο. Περνώντας το κατώφλι του μουσείου δεν πίστευα στα μάτια μου: μωρά, γονείς, νεαρά ζευγάρια, ηλικιωμένοι, περίμεναν υπομονετικά στην ουρά για να δουν την έκθεση της επιλογής τους. Το μουσείο διαθέτει χώρους πάρκινγκ καροτσιών, φωριαμούς και άλλους βοηθητικούς χώρους για τη διευκόλυνση του κοινού. Το πιο εντυπωσιακό όμως ήταν ότι πέρα από τις καθιερωμένες ξεναγήσεις, διαθέτει και ξεναγήσεις για τυφλούς για τις εκθέσεις ζωγραφικής! Αυτόματα το μυαλό μου πήγε στα μεσημέρια της Κυριακής στην Ελλάδα και τις εικόνες μάχης των τραπεζιών στην καθιερωμένη βόλτα στις ταβέρνες.
Οι Εφορίες είναι άδειες από κόσμο και ντοσιέ, στα τρένα υπάρχουν αμαξοστοιχίες για αυτούς που ταξιδεύουν με τα σκυλιά τους, κόρνα έχω ακούσει 2-3 φορές από τότε που έχω έρθει, σκουπίδια δεν υπάρχουν πουθενά στον δρόμο… η λίστα είναι ατελείωτη.
Πολιτισμός δεν είναι ό,τι βρίσκεται σε προθήκες μουσείων και βιβλία σε βιβλιοθήκες και δεν έχει καμία αξία αν δεν τα επισκέπτεται κανείς. Ο πολιτισμός του καθενός -ή η έλλειψη αυτού- βρίσκεται στον τρόπο που συμπεριφέρεται στο εαυτό του, τους άλλους γύρω του και το περιβάλλον. Εδώ ακριβώς έγκειται και ο πολιτισμός της κοινωνίας αυτής. Ξεκινάει από τον τρόπο που οι ίδιοι ορίζονται σαν μονάδες και πώς αντιλαμβάνονται και αντιμετωπίζουν το σύνολο.
Προσπαθώ να μη διαβάζω καθημερινά τι γίνεται στην Ελλάδα. Με στενοχωρεί για την οικογένειά μου και τους φίλους μου που υφίστανται αυτή την κατάσταση. Και δεν αναφέρομαι σε Τρόικες και Μνημόνια. Ψέματα, οικονομικά σκάνδαλα, ανομία, ατιμωρησία. Σκέφτομαι μια χώρα που καθημερινά ξερνάει χολή. Εδώ, ξερνάει πολιτισμό.
Το οργανωμένο κράτος και η εταιρεία βοηθούν εξαιρετικά στο να γίνει ομαλή μετάβαση στη νέα ζωή. Δεν είναι παράδεισος, ούτε εδώ. Υπάρχουν προβλήματα, όπως σε όλες τις κοινωνίες. Απλά, γίνεται η μέγιστη δυνατή προσπάθεια τα προβλήματα αυτά να αναδεικνύονται και να αντιμετωπίζονται. Είναι πάρα πολλές οι στιγμές μοναξιάς και θέλει γερό στομάχι για να τις αντέξεις. Αλλά μάλλον το αξίζει.
ένα άρθρο των πρωταγωνιστών
Μια φωτογραφία της εφορίας στη Σουηδία. Όπως πολύ σωστά είπε μια φίλη νομίζεις ότι είσαι στο ΙΚΕΑ.
Είμαι εδώ περίπου έναν μήνα αλλά αισθάνομαι ότι έχει περάσει πολύ περισσότερος καιρός. Πρέπει να οφείλεται στο ότι οτιδήποτε γύρω μου είναι καινούριο, στις εναλλαγές των συναισθημάτων, στις καθημερινές, αφιλτράριστες εικόνες. Επανεκκίνηση, λοιπόν. Διάθεσης, επαγγελματικής πορείας, ζωής.
Μου ήταν εξαιρετικά δύσκολη η απόφαση να φύγω. Η Ελλάδα είναι μια Σειρήνα που δεν μπορείς εύκολα να αποχωριστείς. Σκεφτόμουν τι είναι αυτό που με δυσκολεύει να πάρω την απόφαση. Σχεδόν τίποτα δεν συνηγορεί στο να μείνεις σε μια χώρα και μια κοινωνία υπό διάλυση. Οι πολίτες δεν απολαμβάνουν καμία απολύτως παροχή από το κράτος ενώ αρνούνται να αποδεχθούν ότι είναι δικό τους τέρας. Η εμπιστοσύνη, ένα από τα βασικά συστατικά της κοινωνίας, είναι σχεδόν ανύπαρκτη και η καχυποψία βασιλεύει στις καθημερινές συναλλαγές. Αυτό, δεν θα μου έλειπε.
Σκεφτόμουν ποια είναι τα συστατικά που κάνουν την απόφαση δύσκολη. Σίγουρα η φύση και ο καιρός είναι αξεπέραστα, αλλά δεν είναι ο μόνος λόγος να μείνεις. Είναι οι κοντινοί μου άνθρωποι, που έχω την τύχη και τιμή να έχω κοντά μου. Δεν είναι η παραλία στο νησί, αλλά οι αγαπημένοι φίλοι με τους οποίους τη μοιράζεσαι που την κάνουν μοναδική. Δεν είναι η Μαραθώνια διαδρομή, αλλά οι φίλοι που τρέξαμε μαζί και αυτοί που περίμεναν στο Καλλιμάρμαρο με χαμόγελο και μια ζεστή αγκαλιά στον τερματισμό. Δεν είναι το ατελείωτο καλοκαίρι γεμάτο συναυλίες, αλλά οι άνθρωποι που αγκαλιαστήκαμε και τραγουδήσαμε παρέα. Είναι οι ανιψιές μου.
Οι άνθρωποι εδώ είναι πάρα πολύ ευγενείς. Έχουν μια έμφυτη ταπεινοφροσύνη η οποία καλλιεργείται από το σχολείο. Μαθαίνουν να δουλεύουν σε ομάδες. Οι πιο δυνατές προσωπικότητες προσαρμόζονται ούτως ώστε να γίνεται αισθητή η διαφορά με τους πιο αδύναμους και να τους βοηθήσουν να αναπτυχθούν περαιτέρω. Δεν βλέπεις καμία κρίση υστερίας ή υπερβολή στην κίνησή τους, δεν νιώθουν την ανάγκη να προτείνουν ένα υπερτονωμένο εγώ. Αποπνέουν μια ήρεμη δύναμη. Είναι απόλυτα νομοταγείς γιατί τους το επιβάλει η ηθική τους. Το σύστημα είναι αψεγάδιαστο.
Καθημερινά, βρίσκομαι αντιμέτωπη με τις εξής εικόνες:
Στο γραφείο που δουλεύω τοποθετούνται κάθε μέρα καλάθια με φρούτα για τους υπαλλήλους. Οι άνθρωποι εδώ δίνουν μεγάλη βάση στη διατροφή τους. Δεν έχω δει ούτε έναν παχύσαρκο άνθρωπο. Στην είσοδο, μαζί με το μπολ με τις καθιερωμένες καραμέλες, υπάρχει και ένα μπολ με σακουλάκια που περιέχουν διάφορες βιταμίνες. Επίσης, η εταιρεία και το κράτος επιδοτεί ένα ποσό για εγγραφή σε γυμναστήριο. Κάθε Τρίτη και Πέμπτη έρχεται φυσιοθεραπευτής στο γραφείο με τον οποίο μπορεί κάποιος να κλείσει ραντεβού για μασάζ (με πολύ περιορισμένο αντίτιμο). Τις Τετάρτες έρχεται γυμναστής (δωρεάν) και κάνει μάθημα αεροβικής. Οι γονείς μπορούν να φύγουν νωρίτερα να πάρουν τα παιδιά τους από τον σταθμό και αν θέλει κάποιος μπορεί να δουλέψει από το σπίτι.
Η πόλη είναι σχεδιασμένη για τις ανάγκες των κατοίκων. Παντού ράμπες και ποδηλατόδρομοι. Οι άνθρωποι με κινητικές δυσκολίες μπορούν να κινηθούν άνετα παντού, να μπουν σε όποιο κτήριο θέλουν, ενώ αυτοί με κινητικές «ανησυχίες» έχουν στη διάθεσή τους ατελείωτα χιλιόμετρα ποδηλατόδρομων που τους επιτρέπουν να μετακινηθούν ανενόχλητοι. Και δρομείς παντού και όλες τις ώρες της ημέρας. Αν χρειαστεί να διασχίσουν δρόμο τα αυτοκίνητα και τα λεωφορεία σταματάνε αδιαμαρτύρητα! Προχθές, διέσχιζα τον δρόμο τρέχοντας και σταμάτησε ένα σκαπτικό μηχάνημα για να περάσω.
Σουηδία γίναμε 2.0
Πανοραμική φωτογραφία της Στοκχόλμης, που τράβηξα το πρώτο Σάββατο που βγήκα βόλτα.
Το νησί Utö είναι στο αρχιπέλαγο έξω από τη Στοκχόλμη. Εκεί μας πήγε η εταιρεία για 2 ημέρες με στόχο τη σύσφιξη σχέσεων μεταξύ των στελεχών. Αντιλαμβάνονται τη σημασία του να προσελκύεις ικανά στελέχη και επενδύουν σε αυτό.
Στη Στοκχόλμη, υπάρχουν πολλοί και μεγάλοι χώροι πρασίνου που αποτελούν σημείο έλξης για όλους. Τα Σαββατοκύριακα άνθρωποι όλων των ηλικιών τους κατακλύζουν ανεξαρτήτως καιρού. Τα πάρκα είναι ανοιχτά και γεμάτα ζωή από τις 6 το πρωί που οι κάτοικοι βγάζουν βόλτα τα σκυλιά τους -και μαζεύουν, φυσικά, τις ακαθαρσίες- μέχρι αργά το βράδυ που πηγαίνουν μια βόλτα αψηφώντας το κρύο. Γονείς με μωρά λίγων μηνών, μαμάδες που τρέχουν σπρώχνοντας το καρότσι με το μωρό τους και κρατώντας και τον σκύλο. Εχθές το σούρουπο είδα δυο γλυκύτατα ελαφάκια να περιφέρονται στο γκαζόν. Και αυτό, 2 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης!
Οι ηλικιωμένοι εδώ παραμένουν ενεργά μέλη της κοινωνίας. Είναι αξιοθαύμαστο να βλέπει κανείς τις παρέες ηλικιωμένων που βγαίνουν, περπατούν στα πάρκα και συζητούν. Προχθές είδα μια ηλικιωμένη κυρία έβγαζε τον σκύλο της βόλτα. Φορούσε ένα κατακόκκινο παλτό, μπότες τύπου wellington, γυαλιά ηλίου και ένα πολύχρωμο φουλάρι. Μοναδική εικόνα!
Τα σαββατοκύριακα πηγαίνω βόλτα στην πόλη και σε μουσεία. Θα περίμενε κανείς ότι μια ηλιόλουστη Κυριακή τα μουσεία θα ήταν έρημα αφού ο κόσμος θα προτιμούσε να εκτεθεί στον ακριβοθώρητο ήλιο. Περνώντας το κατώφλι του μουσείου δεν πίστευα στα μάτια μου: μωρά, γονείς, νεαρά ζευγάρια, ηλικιωμένοι, περίμεναν υπομονετικά στην ουρά για να δουν την έκθεση της επιλογής τους. Το μουσείο διαθέτει χώρους πάρκινγκ καροτσιών, φωριαμούς και άλλους βοηθητικούς χώρους για τη διευκόλυνση του κοινού. Το πιο εντυπωσιακό όμως ήταν ότι πέρα από τις καθιερωμένες ξεναγήσεις, διαθέτει και ξεναγήσεις για τυφλούς για τις εκθέσεις ζωγραφικής! Αυτόματα το μυαλό μου πήγε στα μεσημέρια της Κυριακής στην Ελλάδα και τις εικόνες μάχης των τραπεζιών στην καθιερωμένη βόλτα στις ταβέρνες.
Οι Εφορίες είναι άδειες από κόσμο και ντοσιέ, στα τρένα υπάρχουν αμαξοστοιχίες για αυτούς που ταξιδεύουν με τα σκυλιά τους, κόρνα έχω ακούσει 2-3 φορές από τότε που έχω έρθει, σκουπίδια δεν υπάρχουν πουθενά στον δρόμο… η λίστα είναι ατελείωτη.
Πολιτισμός δεν είναι ό,τι βρίσκεται σε προθήκες μουσείων και βιβλία σε βιβλιοθήκες και δεν έχει καμία αξία αν δεν τα επισκέπτεται κανείς. Ο πολιτισμός του καθενός -ή η έλλειψη αυτού- βρίσκεται στον τρόπο που συμπεριφέρεται στο εαυτό του, τους άλλους γύρω του και το περιβάλλον. Εδώ ακριβώς έγκειται και ο πολιτισμός της κοινωνίας αυτής. Ξεκινάει από τον τρόπο που οι ίδιοι ορίζονται σαν μονάδες και πώς αντιλαμβάνονται και αντιμετωπίζουν το σύνολο.
Προσπαθώ να μη διαβάζω καθημερινά τι γίνεται στην Ελλάδα. Με στενοχωρεί για την οικογένειά μου και τους φίλους μου που υφίστανται αυτή την κατάσταση. Και δεν αναφέρομαι σε Τρόικες και Μνημόνια. Ψέματα, οικονομικά σκάνδαλα, ανομία, ατιμωρησία. Σκέφτομαι μια χώρα που καθημερινά ξερνάει χολή. Εδώ, ξερνάει πολιτισμό.
Το οργανωμένο κράτος και η εταιρεία βοηθούν εξαιρετικά στο να γίνει ομαλή μετάβαση στη νέα ζωή. Δεν είναι παράδεισος, ούτε εδώ. Υπάρχουν προβλήματα, όπως σε όλες τις κοινωνίες. Απλά, γίνεται η μέγιστη δυνατή προσπάθεια τα προβλήματα αυτά να αναδεικνύονται και να αντιμετωπίζονται. Είναι πάρα πολλές οι στιγμές μοναξιάς και θέλει γερό στομάχι για να τις αντέξεις. Αλλά μάλλον το αξίζει.
ένα άρθρο των πρωταγωνιστών
άνθρωποι. Τώρα και τα χαίρια μας... Αλλά ξές κάτι. Πιστεύω ότι αυτοί ήμαστε, και άξιοι της μοίρας μας με αυτούς που βάζουμε χρόνια τώρα να μας διαφεντεύουν 
και 
μου εγώ, τη να το κάνω το πιθαρχημένο σύστημά τους, όταν πρέπει να ζήσεις τόσο απρόσωπα και ψυχρά, όπως ζούν αυτοί μεταξύ τους. Ότι και να σου πώ, δεν μπορείς να το νοιώσεις. Έρεβος.
αλλα αν δεν ρωτησω θα σκασω....χιχιχι
