MSSociety.gr

Σοφία έγραψε

Φυσιολογικά, δεδομένα, κεκτημένα......
Ισως όχι για όλους ! Κάποιοι δεν χρειάζεται να επαναεκτιμήσουν . Απ΄την αρχή μαθαίνουν πράγματα. Αρκετοί νομίζω. Και μαθαίνουν πολλά.Που δεν ξέραν. Πώς να επαναεκτιμήσεις κάτι που
δεν είχες; Εκτιμάς όμως όταν το βρείς.!
Πολλές φορές με λάθος τρόπο.
Είναι παράξενη η ζωή και τελείως απρόβλεπτη.
Αλλά είναι ΖΩΗ. Οσο ζόρικη κι΄αν είναι , είναι ΖΩΗ.
Και είναι όμορφη ρε γαμώτο, έχει ανηφοριές πολλές που πια λές δέν έχω άλλο λάδι, η μηχανή
τάφτυσε και απο μένα γειά σας και μετά κάτι συμβαίνει αλλοιώτικο , ψάχνεις ρεζέρβα σε όλα και
βρίσκεις , πάντα βρίσκεις αν θέλεις.
Εκεί είναι το θέμα. Να θέλεις....
ΝΑ ΘΕΛΕΙΣ!!!!!!!!!

Όλοι χρειαζόμαστε να επανεκτιμήσουμε. Αυτός που δεν επανεκτιμά είναι αυτός που δεν «ψάχνεται». Πόσο μάλλον εμείς οι σκληρυνσάδες όπως μας αποκαλώ, που πλέον δεν μπορούμε να κάνουμε κάποια πράγματα που κάναμε. Αν όμως είχαμε την τύχη και τα βιώσαμε, τώρα που τα ξαναθυμόμαστε η τότε αξία τους εκτοξεύεται, επειδή απλά και μόνο δεν μπορούμε να τα ξανακάνουμε. Αυτό εννοώ λέγοντας επανεκτιμούμε.


Κωσταντίνα έγραψε
Γιατί να μη λέμε μεγάλη κουβέντα;;;;Από ποιον κρινόμαστε;;;;;


Από κανέναν δεν κρινόμαστε, αλλά όπως όλοι ξέρουμε, η ασθένεια μας είναι απρόβλεπτη και με διαφορετική εξέλιξη στον καθένα μας. Μέσα στις δυνατότητες της, είναι και η επιρροή του μυαλού μας. Αυτή εκφράζεται είτε με στέρηση μνήμης, είτε με δυσλεξία, είτε με αδυναμία έκφρασης, είτε με ασύνδετο και μη κατανοητό λόγο και διάφορα άλλα. Γι΄ αυτό έγραψα «μεγάλη κουβέντα μη λέμε». Απαντώντας στο «Να τι δεν μπορεί να "πάρει" η πουτ@ν@ η σκλήρυνση!!!!!!!».
Δυστυχώς μπορεί να το πάρει ακόμα κι΄ αυτό!

Nαί Κώστα . Επιτέλους κατάλαβα τι εστί επανεκτίμηση για μας τους σκληρυνσάδες Αργώ λίγο τελευταία, αλλά κάποτε τα πιάνω... Γελάω λίγο με το χάλι μου , αλλά ναί , έχεις δίκιο όταν λές ότι υπήρξαμε τυχεροί που
ζήσαμε πράγματα που αγαπούσαμε !
Απλώς βιδώνομαι όταν βλέπω απαισιοδοξία στο φόρουμ μας.Δεν θέλω κανείς να κάνει σκοτεινές
σκέψεις.
Γιατί να προλειάνουμε τα εδάφη ; Ας ζοριστεί η ''ακατανόμαστη'' που μας ταλαιπωρεί.
Και ναί υπάρχουν χίλιοι λόγοι να παλεύουμε και να χαιρόμαστε και να χαμογελάμε.Δεν θα της
περάσει !!!!!!!

Κώστας έγραψε:........................................................................................................
Από κανέναν δεν κρινόμαστε, αλλά όπως όλοι ξέρουμε, η ασθένεια μας είναι απρόβλεπτη και με διαφορετική εξέλιξη στον καθένα μας. Μέσα στις δυνατότητες της, είναι και η επιρροή του μυαλού μας. Αυτή εκφράζεται είτε με στέρηση μνήμης, είτε με δυσλεξία, είτε με αδυναμία έκφρασης, είτε με ασύνδετο και μη κατανοητό λόγο και διάφορα άλλα. Γι΄ αυτό έγραψα «μεγάλη κουβέντα μη λέμε». Απαντώντας στο «Να τι δεν μπορεί να "πάρει" η πουτ@ν@ η σκλήρυνση!!!!!!!».
Δυστυχώς μπορεί να το πάρει ακόμα κι΄ αυτό!

Η σκλήρυνση μπορεί να πάρει τα πάντα.Για να μην απαριθμήσω τα εν δυνάμει απωλεσθέντα και στενοχωρηθούμε (και δεν το θέλω), ας αρκεστώ στο «Να τι δεν μπορεί να "πάρει" η πουτ@ν@ η σκλήρυνση!!!!!!!».
Αφορούσε εσένα τον Κώστα τον φιλόσοφο, τον συγγραφέα!!!
Έχω γνωρίσει σαφώς σκληρυνσάδες που "το 'χασαν", νόηση, λόγο, ευστροφία, μνήμη.........Κρίμα.
Όταν όμως διαβάζω κείμενο με τόσο συγκροτημένη σκέψη, με αρχή, μέση, τέλος, που μου πυροδοτεί συναισθήματα, σκέψη, καρδιά και γνωρίζω ότι έρχεται από κάποιον που η σκπ δεν τον χαϊδεύει, δεν μπορώ να μην του αναγνωρίσω πρώτα την επιθυμία του να εκφράσει συναισθήματα, δηλαδή να "ανοίξει", να διαπραγματευτεί με το τέρας που κλέβει αξιοπρέπεια, να θέσει ίσως νέους όρους (εσύ ξέρεις τι κάνεις ή τι θέλεις να κάνεις).
Δεν μπορώ να μην τιμήσω κάποιον που η σκπ του παίρνει τα πόδια αλλά το μυαλό του επινόησε να γράφει και να δημοσιεύει με τόση αποδοχή!!!!!

Ναι Κώστα η σκπ μπορεί να τα πάρει όλα, ακόμα και την αναπνοή, αλλά μέχρι να πάρει (αν το πάρει) το μυαλό μας ας το εκμεταλλευτούμε-εμπιστευτούμε μέχρι τέλους!!!

Κωνσταντίνα έγραψε
Ναι Κώστα η σκπ μπορεί να τα πάρει όλα, ακόμα και την αναπνοή, αλλά μέχρι να πάρει (αν το πάρει) το μυαλό μας ας το εκμεταλλευτούμε-εμπιστευτούμε μέχρι τέλους!!!

Συμφωνώ απόλυτα!

ΕΙΣΤΕ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΙ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΜΟΥ ΑΠΟ ΠΟΥ ΞΕΦΥΤΡΩΣΕς ΠΟΥ ΚΡΗΒΟΣΟΥΝΑ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΟΥ

Η Ζωή Μου Μετά Την Σκλήρυνση

Διαβάζοντας την συζήτηση του Κώστα, της Κωνσταντίνας, της Σοφίας και της Άννας, μπήκα στον πειρασμό να κάνω απολογισμό των οφελών που αποκόμισα τα τρία τελευταία χρόνια που η σκλήρυνση με συντροφεύει καθημερινά.

Ξεκινώντας την ενήλικη ζωή μου δεν είχα καμία απολύτως εκτίμηση για τη ζωή. Αγαθά όπως υγεία, ακεραιότητα, δυνατότητα να ανέβεις και να κατέβεις τις σκάλες τρέχοντας, να πάρεις τον σκύλο σου βόλτα χοροπηδώντας ήταν τόσο δεδομένα που ήταν αδιάφορα και θρασύτατα δικαιωματικώς κεκτημένα μου. Ποτέ δεν είχα μπει στη διαδικασία να ευχαριστήσω την ζωή για τις απλές, πολύ απλές καθημερινές χαρές. Ισοπεδωτική και ορθολογίστρια αλλά και προς λάθος κατεύθυνση συναισθηματική έψαχνα την εφήμερη χαρά σε παρακινδυνευμένα καπρίτσια.

Τα ψυχικά μου αποθέματα τα διασπάθιζα σε λάθος ανθρώπους με οδυνηρότατες συνέπειες για την ψυχική και όπως αποδείχτηκε και σωματική μου υγεία. Η συμπαντική δικαιοσύνη και πρόνοια φρόντισε να με προειδοποιήσει το 2004 με τη διάγνωση της πολλαπλής σκλήρυνσης αλλά εγώ δεν το άκουσα το καμπανάκι.

Συνέχισα την ίδια τακτική και διαιώνιζα την μενταλιτέ της απαξίας με αποκορύφωμα την τελευταία κορυφαία λανθασμένη επιλογή μου. Σεβασμός για τα όρια μου κανένας. Το ενδεχόμενο να πληγώ ανεπανόρθωτα ανύπαρκτο. Υπεροψία, εγωισμός και υπερεκτίμηση δυνατοτήτων στο έπακρον στεγασμένες όμως σε ένα ανασφαλές, φοβισμένο και απομυελινωμένο πλάσμα. Κυρίαρχο συναίσθημα το ανικανοποίητο.

2009
Αρχίζει το δεξί πόδι να αισθάνεται έναν επίδεσμο γύρω από το γόνατο. Χαμπάρι. Συνέχισα ακάθεκτη. Γρονθοκοπούσα τον εαυτό μου ανελέητα. Αυτοεκτίμηση και αυτοπροστασία καμία. Ωπ! Να σου και η αστάθεια. Ακάθεκτος ο ανάπηρος. Έπρεπε να περάσουν δύο ολόκληρα χρόνια σταδιακής χειροτέρευσης για να αποφασίσω ότι ήρθε η ώρα να πάρω ουσιαστικά το τιμόνι της ζωής μου στα χέρια μου. Να πάψω να σκορπίζομαι και να έρθω σε επαφή με τα κέντρα μου, με το είναι μου, με τον εαυτό μου. Να με αγαπήσω, να με προστατέψω, να με μεγαλώσω από εκεί που η ωρίμανση έμεινε στη μέση.

Και φτάνουμε στο σήμερα. Η μέρα μου ξεκινάει με την αυτοπαρατήρηση. Αρχικώς σωματική και αμέσως μετά ψυχική. Είμαι επιτέλους το κέντρο της καθημερινότητας μου! Είμαι υπεύθυνη για την άσκηση μου, την σωστή διατροφή μου, την ηρεμία μου, την απομάκρυνση των περιττών και επιβλαβών στοιχείων, την ψυχαγωγία μου, την οργάνωση του προγράμματος μου με γνώμονα εμένα. Όχι δεν έγινα περισσότερο εγωίστρια, έγινα περισσότερο αυτάρκης. Μπορώ και περνάω πολύ περισσότερες ώρες με τον εαυτό μου και είμαι καλά. Δεν χρειάζεται να σκορπίζομαι για να έχει νόημα η ζωή μου.

Μετά την σκλήρυνση σηκώνω το ποτήρι και πίνω με όλη μου την καρδιά και με πλήρη επίγνωση των λεγομένων μου ‘ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΣΑΣ’. Η ευχή που κάποτε ήταν απλά μία εθιμοτυπία έχει τώρα βαρύτητα, έχει υπόσταση. Κάθε μέρα που μπορώ και κάνω την βόλτα μου περπατώντας το χαίρομαι. Οι μέρες που νοιώθω πιο ελαφριά είναι ευλογημένες ημέρες. Οι ημέρες που γεμίζουν δραστηριότητες με γεμίζουν με υπερηφάνεια που δεν το έβαλα κάτω, που είμαι δυνατή και με οπλίζουν με ακόμα περισσότερη δύναμη για να συνεχίσω.

Όχι, τώρα πια έχω αποστολή στη ζωή. Να τα καταφέρω, να εκτιμήσω, να αγαπήσω, να πολεμήσω, να αντισταθώ στην άρνηση, στην αυτολύπηση, στη μεμψιμοιρία, να απωθήσω τον θυμό. Να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Να μάθω να περιμένω για κάθε τι όπως περιμένω να περάσει η ώση. Να συνειδητοποιήσω την μικρότητα αλλά και το μεγαλείο μου.

Ειλικρινά δεν ξέρω αν δεν μου είχε βάλει φρένο η σκλήρυνση πόσο περισσότερο από αυτήν θα μπορούσα εγώ να είχα ταλαιπωρήσει τον εαυτό μου. Ουδέν κακόν αμιγές καλού, άλλωστε…

Τόση ειλικρίνεια! Τόση αλήθεια!
Και τόση ΔΥΝΑΜΗ, ψυχής και λόγου!
Φίλη μου, (επίτρεψέ μου έτσι να σε αποκαλέσω και να σε θεωρώ), ...

Μας έδωσες μαθήματα γενναιότητας!

Σου εύχομαι καλή δύναμη! Καλή σου πορεία!
Την διεκδίκησες, την κέρδισες, την αξίζεις!

Παιδιά σε όλους σας, τέτοια μεστά λόγια, γεμάτα υπερηφάνεια, θέληση για ζωή, δύναμη ψυχής....αλήθεια πόσο κουράγιο μας δίνουν.....να είστε ολοι σας πάντα καλά και να αλληλοστηριζόμαστε

Η ΠΡΟΣ τη ΝΙΚΗ εγραψε:

"Συνέχισα την ίδια τακτική και διαιώνιζα την μενταλιτέ της απαξίας με αποκορύφωμα την τελευταία κορυφαία λανθασμένη επιλογή μου. Σεβασμός για τα όρια μου κανένας. Το ενδεχόμενο να πληγώ ανεπανόρθωτα ανύπαρκτο. Υπεροψία, εγωισμός και υπερεκτίμηση δυνατοτήτων στο έπακρον στεγασμένες όμως σε ένα ανασφαλές, φοβισμένο και απομυελινωμένο πλάσμα. Κυρίαρχο συναίσθημα το ανικανοποίητο."

Γιατί έπρεπε ν αργήσεις τόσο πολύ .αυτο ειναι το μεγαλύτερο λάθος που κάνουμε όλοι.
με τη διάγνωση ερχεται και η θεραπεία,το καμπανάκι που ειναι : ΣΤΑΜΑΤΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ .

Ποιός αλλαζει ζωή ?Ποιος απο μας μπορεί να κοιτάξει στον καθρέφτη κατάματα ομως τον εαυτο του και να πει :"ναι ! αλλαξα ,πεταξα τα περισσότερα απο αυτα που με στενοχωρούσαν και προσπαθώ και για τα υπόλοιπα."

Δε χρειάζεται ν απαντήσουμε σε κανέναν εδω μέσα παρα μονο στον εαυτό μας .Επικοινωνείστε μαζί του και κρατήστε επαφή !


ΠΡΟΣ ΤΗ ΝΙΚΗ μηπως πρεπει ν αλλαξεις το ονομα σου σε ΝΙΚΗ? που μας διδάσκεις

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΝΙΚΗ έγραψε:Η Ζωή Μου Μετά Την Σκλήρυνση

Διαβάζοντας την συζήτηση του Κώστα, της Κωνσταντίνας, της Σοφίας και της Άννας, μπήκα στον πειρασμό να κάνω απολογισμό των οφελών που αποκόμισα τα τρία τελευταία χρόνια που η σκλήρυνση με συντροφεύει καθημερινά.

Ξεκινώντας την ενήλικη ζωή μου δεν είχα καμία απολύτως εκτίμηση για τη ζωή. Αγαθά όπως υγεία, ακεραιότητα, δυνατότητα να ανέβεις και να κατέβεις τις σκάλες τρέχοντας, να πάρεις τον σκύλο σου βόλτα χοροπηδώντας ήταν τόσο δεδομένα που ήταν αδιάφορα και θρασύτατα δικαιωματικώς κεκτημένα μου. Ποτέ δεν είχα μπει στη διαδικασία να ευχαριστήσω την ζωή για τις απλές, πολύ απλές καθημερινές χαρές. Ισοπεδωτική και ορθολογίστρια αλλά και προς λάθος κατεύθυνση συναισθηματική έψαχνα την εφήμερη χαρά σε παρακινδυνευμένα καπρίτσια.

Τα ψυχικά μου αποθέματα τα διασπάθιζα σε λάθος ανθρώπους με οδυνηρότατες συνέπειες για την ψυχική και όπως αποδείχτηκε και σωματική μου υγεία. Η συμπαντική δικαιοσύνη και πρόνοια φρόντισε να με προειδοποιήσει το 2004 με τη διάγνωση της πολλαπλής σκλήρυνσης αλλά εγώ δεν το άκουσα το καμπανάκι.

Συνέχισα την ίδια τακτική και διαιώνιζα την μενταλιτέ της απαξίας με αποκορύφωμα την τελευταία κορυφαία λανθασμένη επιλογή μου. Σεβασμός για τα όρια μου κανένας. Το ενδεχόμενο να πληγώ ανεπανόρθωτα ανύπαρκτο. Υπεροψία, εγωισμός και υπερεκτίμηση δυνατοτήτων στο έπακρον στεγασμένες όμως σε ένα ανασφαλές, φοβισμένο και απομυελινωμένο πλάσμα. Κυρίαρχο συναίσθημα το ανικανοποίητο.

2009
Αρχίζει το δεξί πόδι να αισθάνεται έναν επίδεσμο γύρω από το γόνατο. Χαμπάρι. Συνέχισα ακάθεκτη. Γρονθοκοπούσα τον εαυτό μου ανελέητα. Αυτοεκτίμηση και αυτοπροστασία καμία. Ωπ! Να σου και η αστάθεια. Ακάθεκτος ο ανάπηρος. Έπρεπε να περάσουν δύο ολόκληρα χρόνια σταδιακής χειροτέρευσης για να αποφασίσω ότι ήρθε η ώρα να πάρω ουσιαστικά το τιμόνι της ζωής μου στα χέρια μου. Να πάψω να σκορπίζομαι και να έρθω σε επαφή με τα κέντρα μου, με το είναι μου, με τον εαυτό μου. Να με αγαπήσω, να με προστατέψω, να με μεγαλώσω από εκεί που η ωρίμανση έμεινε στη μέση.

Και φτάνουμε στο σήμερα. Η μέρα μου ξεκινάει με την αυτοπαρατήρηση. Αρχικώς σωματική και αμέσως μετά ψυχική. Είμαι επιτέλους το κέντρο της καθημερινότητας μου! Είμαι υπεύθυνη για την άσκηση μου, την σωστή διατροφή μου, την ηρεμία μου, την απομάκρυνση των περιττών και επιβλαβών στοιχείων, την ψυχαγωγία μου, την οργάνωση του προγράμματος μου με γνώμονα εμένα. Όχι δεν έγινα περισσότερο εγωίστρια, έγινα περισσότερο αυτάρκης. Μπορώ και περνάω πολύ περισσότερες ώρες με τον εαυτό μου και είμαι καλά. Δεν χρειάζεται να σκορπίζομαι για να έχει νόημα η ζωή μου.

Μετά την σκλήρυνση σηκώνω το ποτήρι και πίνω με όλη μου την καρδιά και με πλήρη επίγνωση των λεγομένων μου ‘ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΣΑΣ’. Η ευχή που κάποτε ήταν απλά μία εθιμοτυπία έχει τώρα βαρύτητα, έχει υπόσταση. Κάθε μέρα που μπορώ και κάνω την βόλτα μου περπατώντας το χαίρομαι. Οι μέρες που νοιώθω πιο ελαφριά είναι ευλογημένες ημέρες. Οι ημέρες που γεμίζουν δραστηριότητες με γεμίζουν με υπερηφάνεια που δεν το έβαλα κάτω, που είμαι δυνατή και με οπλίζουν με ακόμα περισσότερη δύναμη για να συνεχίσω.

Όχι, τώρα πια έχω αποστολή στη ζωή. Να τα καταφέρω, να εκτιμήσω, να αγαπήσω, να πολεμήσω, να αντισταθώ στην άρνηση, στην αυτολύπηση, στη μεμψιμοιρία, να απωθήσω τον θυμό. Να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Να μάθω να περιμένω για κάθε τι όπως περιμένω να περάσει η ώση. Να συνειδητοποιήσω την μικρότητα αλλά και το μεγαλείο μου.

Ειλικρινά δεν ξέρω αν δεν μου είχε βάλει φρένο η σκλήρυνση πόσο περισσότερο από αυτήν θα μπορούσα εγώ να είχα ταλαιπωρήσει τον εαυτό μου. Ουδέν κακόν αμιγές καλού, άλλωστε…

Πόσο πολύ μοιάζουμε οι σκληρυνσάδες τελικά, μίλησες στην ψυχή μου ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΝΙΚΗ