MSSociety.gr

Μην υποφέρεις μες στα μούτρα της
Της Ελενας Ακρίτα
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 19 Ιανουαρίου 2013


Την εβδομάδα που μας πέρασε, έγινε κυριολεκτικά χαμός σε blogs, στα social media, σε όλο το Διαδίκτυο με το κείμενο που έγραψε μια Ροδίτισσα, ονόματι Στέλλα Καρατζίκη, και που φιλοξένησε το rodos-press (το οποίο και το απέσυρε μετά την κατακραυγή).
Προβληματίστηκα αν πρέπει να το αναπαραγάγω ή όχι. Αποφάσισα να το πράξω, για έναν και μόνο λόγο: ακόμα κι αν δεχτούμε πως τέτοιες απόψεις δεν αποτελούν παρά τη (διαρκώς αυξανόμενη;;;) μειοψηφία του ελληνικού λαού, καλό είναι να θυμόμαστε ποιοι ψήφισαν, ποιους ψήφισαν, πώς ψήφισαν και άρα πώς φτάσαμε εδώ που φτάσαμε.
Δεν θα πω περισσότερα. Χωρίς λόγια:


«Μπορείς τουλάχιστον να μην υποφέρεις μες στα μούτρα μου;

Δουλειά να 'χει το Λιμενικό, να σε σώζει από πνιγμό εσένα.
Εμένα με ρώτησε; Μου κουβαλιέσαι με το σαπιοκαραβάκι σου και το μισό σου σόι κι αν είσαι τυχερός, θα βουλιάξεις κοντά στην ακτή κι έχεις αρκετές ελπίδες να ζήσεις. Οπως πριν από λίγες μέρες. Ε, ωραία. Μπορεί και να πεθάνεις, ξέρεις. Ε, ωραία, ΟΚ. Δεν είναι ότι θέλω να πεθάνεις. Να μην πεθάνεις, χίλια χρόνια να ζήσεις. Αλλά μακριά από μένα. Εμένα δεν θέλω να ενοχλείς. Οπως δεν σε ενοχλώ κι εγώ.
Ηρθα εγώ στην πατρίδα σου να σ' ενοχλήσω; Δεν ήρθα. Εσύ όμως ήρθες στη δικιά μου. Και μ' ενοχλείς. Μη ρωτάς πώς. Με διάφορους τρόπους. Μπορώ να σ' τους εξηγήσω τους τρόπους αλλά δεν θα απολογηθώ σε σένα. Δεν κατάλαβα. Γιατί πρέπει να σου απολογηθώ; Ποιος είσαι συ στον οποίο πρέπει να αποδείξω ποιος είμαι και πώς είμαι;
Οποιος θέλω είμαι. Κι όποιος θες ας είσαι. Στη χώρα σου. Στη δικιά μου κάνε ό,τι σε παίρνει να κάνεις, αλλά μη μου ζητάς και τα ρέστα.
Και για να τελειώνουμε. Μακάρι να υπήρχαν λεφτά για όλους. Δεν υπάρχουν πια, ούτε για μας. Οπότε τι; Από τα μη υπάρχοντα να μοιραστούμε; Ακου, φίλε, μας είπαν πως το πάρτι τελείωσε. Αφήναμε αποφάγια τόσα χρόνια, κάτι τρώγατε κι εσείς. Τώρα ο διαιτητής σφύριξε τη λήξη. Εχουμε την αίσθηση πως μας αδίκησε, αλλά μια ζωή, σ' αυτή τη χώρα, για τη διαιτησία μουρμουράμε. Οπότε βρίσκουν και πατάνε πάνω στις παλιές μας διαμαρτυρίες. Οπως το παραμύθι με τον βοσκό και τον λύκο.
Το έχετε στην πατρίδα σου αυτό το παραμύθι; Γιατί έφυγες από κει; Τόσο ζόρι ήταν; Δεν είχατε ωραία παραμύθια; Πίστεψες στο παραμύθι ότι θα βρεις εδώ αυτό που ζητούσες; Πίστεψες στο παραμύθι ότι θα μπορούσες να φύγεις από δω και να πας κάπου καλύτερα; Μήπως θες να πάμε μαζί; Σκέφτομαι τελευταία κι εγώ να φύγω, ξέρεις.
Να πάω κάπου καλύτερα. Δεν το μπορώ άλλο το μπουρδέλο, φίλε. Με κούρασε. Θέλω να πάω κάπου οργανωμένα. Με κράτος σωστό. Με νόμους και τάξη. Εδώ παράγινε το χύμα. Τα βλέπεις κι εσύ. Και μη με παρεξηγήσεις σ' αυτά που σου λέω. Δεν εννοώ ότι ίδια περνάμε και ίδια υποφέρουμε. ΟΚ, ήσουν, είσαι και θα είσαι σε χειρότερη, σε πολύ χειρότερη φάση από μένα. Αλλά αυτό μας έλειπε, να μην ήσουν. Μήπως να νιώθω άσχημα και γι' αυτό; Μήπως να νιώσω άσχημα που δεν είμαι στη φάση τη δική σου; Μήπως να γίνω σαν εσένα, μήπως να γίνουμε όλοι σαν εσένα για να υπάρξει επιτέλους δικαιοσύνη και ισότητα;
Λυπάμαι, αλλά δεν θα πάρω. Δεν χρωστάω δυστυχία σε κανέναν. Ούτε ενοχή χρωστάω για την κατάστασή σου. Κι όμως, παρά τη θέλησή μου, μου γεννιέται πότε πότε. Σε βλέπω αποστεωμένο να μου χτυπάς στα φανάρια το τζάμι. Κι ο λόγος που σε μισώ είναι γιατί αισθάνομαι άσχημα γι' αυτό που βλέπω, είναι γιατί δεν θα 'θελα να υποφέρεις.
Ερχεσαι όμως απ' την άλλη άκρη της γης κι υποφέρεις μες στα μούτρα μου. Γι' αυτό σε απεχθάνομαι, γι' αυτό δεν θέλω να ξέρω τι κάνεις. Γι' αυτό αν θες να πεθάνεις στη θάλασσά μου, πέθανε.
Μόνο ένα θα σε θερμοπαρακαλέσω: πέθανε σιωπηλά, χωρίς να μας το πούνε στις ειδήσεις, χωρίς να μας πετάξουν τον θάνατό σου στα μούτρα μας. Κάνε ό,τι σε φωτίσει ο Θεός σου. Δεν θέλω το κακό σου.
Θέλω να μη χρεώνομαι εγώ το δικό σου κακό στη δική μου συνείδηση!».

Δεν θα σχολιάσω αυτό το «κείμενο». Τι να σχολιάσεις όταν οι κουκούλες βγαίνουν κι ο φασισμός αποκτά ονοματεπώνυμο. Δεν την ξέρω την κυρία. Δεν αμφιβάλλω, όμως, πως θα δηλώνει χριστιανή ορθόδοξη. Αραγε αυτό μας δίδαξε ο Χριστός; «Πέθανε, ρε φίλε, αλλά όχι μες στα μούτρα μου»!
Ενός λεπτού σιγή μόνον... Για τον παππού και τη γιαγιά που ήρθαν από τη Μικρασία πρόσφυγες σε ένα εχθρικό «πάτριο» έδαφος. Που τους έβριζε τουρκόσπορους. Που έπρεπε, με μωρά παιδιά στην αγκαλιά, να στεριώσουν κόντρα στον ρατσισμό και στη μισαλλοδοξία.
Ενός λεπτού σιγή μόνον... Για έλληνες μετανάστες των δεκαετιών του '50 και του '60. Που πήγαν στα εργοστάσια της Γερμανίας, στα ανθρακωρυχεία του Βελγίου, στα μαγέρικα της Αστόριας, στην Αυστραλία. Που ξεριζώθηκαν από την πατρίδα... Που αγάπησαν κι ας τους έδιωξε...
Και, τέλος, μία μόνο λέξη: για τα δικά μας παιδιά. Που στέλνουν βιογραφικά σε ξένες χώρες. Η γενιά των επιστημόνων - μεταναστών που εμείς αναστήσαμε. Η γενιά των νεοπροσφύγων που θα ξενιτευτούν για να μπορέσουν να ζήσουν.
Βλέπω συχνά στο twitter την επωδό «Proud to be Greek».
Φίλε, μην είσαι περήφανος που είσαι Ελληνας.
Να είσαι περήφανος αν είσαι Ανθρωπος!

Κατερίνα .........

για την εντυπωσιακή, την άψογη, την κριτική, την σπινθηροβόλα ματιά σου!

είσαι σίγουρη ότι δεν έχεις δοκιμάσει την πένα σου?
Είσαι βέβαιη ότι ούτε και θέλεις?
κι όμως ... θα το ήθελα -κάποτε-να σε διαβάσω ...

ναι! ... θα τό 'θελα .... αδημονώ!

Πάνο,παρεξήγηση!
Ολο το κείμενο είναι της Έλενας Ακρίτα...
Με τα μπλε γράμματα είναι τα σχόλιά της,και με τα μαύρα η δημοσίευση της Στέλλας Καρατζίκη!!
Συγγνώμη για την παρεξήγηση...Ανάρτηση έκανα μόνο...

όχι-όχι .... δεν παρεξήγησα κάτι Κατερινιώ.....
αυτό ακριβώς κατάλαβα, (ότι έκανες "αναδημοσίευση") ...
αυτό ακριβώς και καλολόγησα/θαύμασα (ότι μπορείς και μας επισημαίνεις και ξεχωρίζεις τα αξιόλογα αναγνώσματα)
(βλέπε κείμενα της Έλενας Ακρίτα, της Ρέας Βιτάλη, ... κτλ)
αυτήν ακριβώς τη συγγραφική δεινότητα αναρρωτήθηκα αν διαθέτεις και ... μας κρύβεις μέσα σου!

μη σε νοιάζει .... ξέρω τι και πότε να θαυμάσω!

(Μιας και κάπου την ανέφερε ....
Είχα κι εγώ εκεί μέσα συγγενεις .... παπούδες και γιαγιάδες)
Δεν είναι ακριβώς βίντεο απ' την καταστροφή αλλά έχει ενδιαφέρον... )

Το χαμένο video από την καταστροφή της Σμύρνης! (video)

Αν και πολλοί θέλουν να μας πείσουν ότι δεν επρόκειτο για τίποτα περισσότερο από έναν απλό «συνωστισμό» στο λιμάνι, ένα χαμένο ντοκουμέντο ιστορικής αξίας από την καταστροφή της Σμύρνης αποκαθιστά τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση…

Ο George Magarian, δημιουργός του «ντοκιμαντέρ» εποχής, γεννήθηκε το 1895 και σπούδασε στο «Αμερικανικό Κολλέγιο» στο Ικόνιο της Τουρκίας. Αργότερα,διατέλεσε διευθυντής στο παράρτημα του Ικονίου της ΧΑΝ (Χριστιανική Αδελφότης Νέων) και μάλιστα, την περίοδο των γεγονότων στη Μικρά Ασία το 1922, οργάνωσε δομές ανακούφισης για τα θύματα της τραγωδίας αυτά με μια μηχανή 35 mm, κινηματογράφησε πολλές σκηνές της ανθρωπιστικής καταστροφής, στη Σμύρνη, στην Αθήνα και στον Πειραιά.
Οι συγκλονιστικές αυτές εικόνες παρέμειναν επί 60 και πλέον χρόνια στο διαμέρισμα της συζύγου του, στη Νέα Υόρκη. Όλοι αγνοούσαν την ύπαρξή τους, έως ότου το 2008 ο εγγονός του Robert Davidian, κινηματογραφιστής ο ίδιος, βρήκε το μοναδικό αυτό ντοκουμέντο και το διέσωσε από τη φθορά του χρόνου, μετατρέποντάς το σε ψηφιακή μορφή, πριν την ολοκληρωτική του αποσύνθεση.








--

Η ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ ΤΗΣ ΑΚΡΙΤΑΣ...

Δεν θα σχολιάσω αυτό το «κείμενο». Τι να σχολιάσεις όταν οι κουκούλες βγαίνουν κι ο φασισμός αποκτά ονοματεπώνυμο. Δεν την ξέρω την κυρία. Δεν αμφιβάλλω, όμως, πως θα δηλώνει χριστιανή ορθόδοξη. Αραγε αυτό μας δίδαξε ο Χριστός; «Πέθανε, ρε φίλε, αλλά όχι μες στα μούτρα μου»!
Δεν ξέρω, τάχα μου, "τι δηλώνει η κυρία", αλλά εγώ τουλάχιστον, αμφιβάλλω ότι οι περισσότεροι "Χ.Ο." ξεφούρνισαν ποτέ αυτές τις μ@λ@κίες. Αυτές φαίνονται περισσότερο σαν αμερικανιές- ελεύθερη αγορά και τα παρόμοια που μας επιβάλλει σ'όλους η "ευρωπαϊκή" τρόϊκα. Και με τόση έλλειψη αμφιβολίας για την υποτιθέμενη θρησκεία ατόμου, μάλλον το'γραψε η ΙΔΙΑ. Αλλιώς, (μπορεί ν'ανοίγει παράθυρα στις ψυχές των άλλων) πως δηλαδή, μέντιουμ είναι;;;

Αυτό το κομμάτι (ΙΔΙΩΣ αυτό με τα μαύρα) ΖΕΧΝΕΙ ΑΚΡΙΤΙΛΑ. Αυτήναν δεν την προσβάλλουν τόσο οι χρυσαυγίτες (που θα'πρεπε) αλλά αυτοί που τολμάν να πουν μια κουβέντα πιο εμπεριστατωμένη απ'την αισχρή προβοκάτσια της και να κρίνουν τα κακώς κείμενα. Που γενάν ζητήματα. Διότι τα ζητήματα υπάρχουν. Αυτοί που ζητιανεύουν γνωμοδοτήσεις στους "γιατρούς", και οι ιπποκρ(Α ή Ι;;;)τικοί τους αρνούνται... επειδή "δε μπορούν να γράψουν ότι δε βλέπουν", ούτε βέβαια κοιταν τα βιβλία τους να δούν θα έπρεπε να κοιτάξουν, αφού δεν ξέρουν τι τους γίνεται, και μετά άποφαίνονται ότι "50% πλήρως εμπεριστατωμένων περιστατικών είναι παρα πολλά"...

Και υπάρχουν οι Έλληνες αυτοί επειδή "μαζί τα φάγαμε". Αυτοί όμως δεν έφαγαν τίποτα και τώρα αναγκάζονται να ξενητευτούν. Τους βάζει δαύτη τα "χρυσαυγίτικα" στο στόμα για να μην τολμήσουν να κρίνουν μηπως "χαρακτηριστούν τέτοιοι" από την αφεντιά της. EMEIΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΥ ΠΕΘΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΤΗΣ ΑΚΡΙΤΑΣ, για να βγεί από πάνω μας κάνει και χρυσαυγίτες. ΕΜΕΙΣ ΤΗ ΕΝΟΧΛΟΥΜΕ

Ενός λεπτού σιγή μόνον... Για τον παππού και τη γιαγιά που ήρθαν από τη Μικρασία πρόσφυγες σε ένα εχθρικό «πάτριο» έδαφος. Που τους έβριζε τουρκόσπορους. Που έπρεπε, με μωρά παιδιά στην αγκαλιά, να στεριώσουν κόντρα στον ρατσισμό και στη μισαλλοδοξία.
Ενός λεπτού σιγή μόνον... Για έλληνες μετανάστες των δεκαετιών του '50 και του '60. Που πήγαν στα εργοστάσια της Γερμανίας, στα ανθρακωρυχεία του Βελγίου, στα μαγέρικα της Αστόριας, στην Αυστραλία. Που ξεριζώθηκαν από την πατρίδα... Που αγάπησαν κι ας τους έδιωξε...
Ασε τις "σιγές" μωρή γομάρα, μας έχεις ήδη θάψει. Κοίτα να κρίνεις αυτά που φαγώθηκαν, ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΛΕΙΠΟΥΝ, και παράτα "τα δικά μας τα παιδιά," δεν είναι δικά σου. Δε διόρισες κιόλας το βλαστάρι σου; Δεν πηρε ακόμα πτυχία; Αν τον δούμε πόσο θα ταλαιπωρηθεί, να μας δείξει πόσο έλληνας είναι.

Και, τέλος, μία μόνο λέξη: για τα δικά μας παιδιά. Που στέλνουν βιογραφικά σε ξένες χώρες. Η γενιά των επιστημόνων - μεταναστών που εμείς αναστήσαμε. Η γενιά των νεοπροσφύγων που θα ξενητευτούν για να μπορέσουν να ζήσουν.
Βλέπω συχνά στο twitter την επωδό «Proud to be Greek».
Φίλε, μην είσαι περήφανος που είσαι Ελληνας.
Να είσαι περήφανος αν είσαι Ανθρωπος!
Αν πάσχεις, δηλαδή, από σκπ και δεν παίρνεις Φαμπύρα, αν είσαι ινσουλινοεξαρτώμενος και δε σου δίνει το φαρμακείο ινσουλίνη, αν είσαι καρκινοπαθής (ακόμα και Ομότιμος στο ΣτΕ) και δεν έχεις να πληρώσεις την αγωγή των 50 χιλιάδων Ε. το χρόνο τι άνθρωπος μπορεί να είσαι, αλλά, ακόμα και να είσαι, ως μελοθάνατος θα χαρακτηριστείς, οπότε τι λόγος σου πέφτει;

Τι σόι ανθρωπος είσαι εσύ, "μανταμ" Ακρίτα, το βλέπουμε. Είσαι αυτή που κατακρίνεις τους χρυσαυγίτες διότι δε θες να κρίνεις αυτους που ταφαγαν. Την έχω χεσμένη την περιφάνια σου μωρή σουσού αναίστητη, σήμερα ένα σωρό χρόνια πάσχοντες θα πρέπει να ξεπαραδιαστούν ΑΚΟΜΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ πληρώνοντας τ'απαραίτητα φάρμακά τους -που μέχρι σήμερα τους δίνονταν "δωρεάν" από τα ήδη πληρωμένα ταμεία- ΠΑΛΙ απ'την τσέπη τους.
ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΟΣΟ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΕΠΙΖΗΣΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΔΙΧΩΣ ΦΑΡΜΑΚΑ.
Αλλά επί τέλους, ΑΑΑΝ δεήσει το κράτος, θα τους τα δώσει από νοσοκομείο ή όχι;

Κι έχεις το θράσος να κατηγορείς για ρατσισμό όλους τους έλληνες (ορθόδοξους ίσως, πάντως πλέον καθολικά διαμαρτυρόμενους) Παράτα μας, είσαι ΑΣΧΕΤΗ, δεν έχεις καν περάσει από επιτροπή ΚΕΠΑ, τι σόι άνθρωπος μπορεί να είσαι;

Και όλοι αυτοί κοιτάν να δανειστούν για να καλύψουν τα φάρμακά τους και να επιζήσουν και λιγότερο να κατηγορήσουν. Κι όταν κατηγορούν για τα φάρμακα, δηλαδή, τους ακούς ή δεν είναι της ...μόδας; Το «Πέθανε, ρε φίλε, αλλά όχι μες στα μούτρα μου»! μας το λές καθαρά σ'εμας τους Ελληνες. Το ακούν όλοι όσοι δεν άγγιξαν μπουκια κι όμως κατηγορείς ότι "μαζί τα'φαγαν"

Η γιαγιά η Κασσάνδρα

Στο ψαχνο λεμε.....
LL--MM