Σελίδα 1 από 1

Η ΔΙΠΛΗ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ ΤΟΥ ΦΕΤΕΙΝΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ !!!!!!!!

ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε:Παρ Αύγ 03, 2012 6:50 pm
από panos59
ΧΘΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ, Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΦΟΡΕΣΕ ΤΑ ΚΑΛΑ ΤΟΥ!

Εικόνα

Η ΔΙΠΛΗ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ του ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2012
"ΜΠΛΕ" ονομάζεται Η 2η ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2012

«Μπλε» πανσέληνο θα έχουμε την τελευταία νύχτα του καλοκαιριού (31/8). Θα είναι η δεύτερη πανσέληνος που θα γίνει μέσα στον ίδιο μήνα. Η πρώτη θα είναι (ήταν χθες) στις 2 Αυγούστου και η δεύτερη, και πιο «σπάνια», στις 31. Δεν είναι ιδιαίτερα συνηθισμένο φαινόμενο να παρατηρούνται δύο πανσέληνοι μέσα στον ίδιο μήνα, πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για το αυγουστιάτικο φεγγάρι.

Η δεύτερη πανσέληνος τον ίδιο μήνα αποκαλείται μπλε, όχι μόνο επειδή είναι ασυνήθιστη αλλά και επειδή κάποτε ήταν πραγματικά μπλε. Και όχι για μία νύχτα, αλλά για χρόνια. Ήταν το 1883 όταν έγινε η μεγάλη έκρηξη του ηφαιστείου Κρακατόα στην Ινδονησία. Σε απόσταση 600 χιλιομέτρων μακριά, ο κόσμος άκουσε την έκρηξη σαν βολή κανονιού. Ισοδυναμούσε η έκρηξη με βόμβα ισχύος 100 μεγατόνων.

Στα ανώτατα στρώματα τις ατμόσφαιρας εκτινάχθηκαν χώμα και στάχτη. Τότε το φεγγάρι έγινε (=φαινόταν) μπλε και ήταν τόσο σπάνιο το γαλάζιο πρόσωπο της σελήνης που αντίκριζαν οι άνθρωποι «ώστε το μπλε φεγγάρι έμεινε στα χρονικά ως έκφραση ενδεικτική της έννοιας του σχεδόν ποτέ» όπως λέει ο κ. Διονύσης Σιμόπουλος, διευθυντής του Πλανηταρίου του Ιδρύματος Ευγενίδου. «Με αυτή λοιπόν την έννοια χρησιμοποιείται και η φράση «μπλε Σελήνη» για να χαρακτηρίσει την ύπαρξη δύο πανσελήνων σε έναν μήνα. Η δεύτερη δηλαδή πανσέληνος σε έναν μήνα ονομάζεται «μπλε Σελήνη» παρ’ όλο που ένα τέτοιο φαινόμενο, αν και ασυνήθιστο (αφού η περίοδος από τη μία πανσέληνο έως την επόμενη φτάνει τις 29,5 ημέρες περίπου και για την ακρίβεια 29,53059 ημέρες) δεν είναι ιδιαίτερα σπάνιο» προσθέτει ο κ. Δ. Σιμόπουλος.

Τα σύννεφα σκόνης που εκτοξεύτηκαν από το ηφαίστειο στην Ινδονησία έκρυβαν μέσα τους μικροσωματίδια που είχαν μέγεθος όσο ένα εκατομμυριοστό του μέτρου. Τα μικροσωματίδια που παρέμεναν επί χρόνια στην ατμόσφαιρα σκέδαζαν τις λευκές ακτίνες φωτός του φεγγαριού την ώρα που αυτές διαπερνούσαν τα νέφη από στάχτη στον ουρανό. Έτσι, η Σελήνη φαινόταν μπλε.

Το παράδοξο είναι ότι ακόμη και εκείνα τα σωματίδια που εκτοξεύτηκαν από τα έγκατα της Γης είχαν την κατάλληλη διάμετρο για να προσδώσουν στο φεγγάρι τη γαλαζωπή του απόχρωση. Τα σωματίδια πρέπει να έχουν διάμετρο λίγο μεγαλύτερη από το μήκος κύματος του ερυθρού φωτός, δηλαδή 0,7 εκατομμυριοστά του μέτρου. Είναι σπάνιο το φαινόμενο να κυριαρχούν στον ουρανό τέτοια σωματίδια αλλά συμβαίνει κάποιες φορές να εκτοξεύονται από μεγάλες εκρήξεις ηφαιστείων.

Πιο πρόσφατα, το 1950, το μπλε φεγγάρι φάνηκε στον ουρανό ύστερα από μεγάλες δασικές πυρκαγιές στη Σουηδία και τον Καναδά.

Η τελευταία «μπλε Σελήνη» συνέβη τον Δεκέμβριο 2009 (2/12 και 31/12). Συνολικά στα επόμενα 40 χρόνια θα έχουμε 17 μήνες που θα περιλαμβάνουν δύο πανσελήνους, ενώ στη διάρκεια του 2018 και του 2037 θα έχουμε δύο μήνες με διπλές πανσελήνους, και συγκεκριμένα τον Ιανουάριο και τον Μάρτιο.

ΠΗΓΗ: tanea.gr



Once in a blue moon (λένε οι αγγλόφωνοι, για το σπάνιο του φαινομένου)

Η ΔΙΠΛΗ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ ΤΟΥ ΦΕΤΕΙΝΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ !!!!!!!!

ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε:Παρ Αύγ 03, 2012 7:11 pm
από panos59
Εικόνα
Φεγγαράκι μου λαμπρό!

Θυμάμαι σαν νάναι τούτη τη στιγμή. Εκείνος ήταν στο τιμόνι, η μάνα μου στο κάθισμα του συνοδηγού και εγώ στο πίσω κάθισμα. Έβλεπα το πίσω μέρος του κεφαλιού του και τα μάτια του στο καθρεφτάκι και γαλήνευα. Μέχρι που έβγαινε το φεγγάρι. Τότε ακουμπούσα το μέτωπό μου στο τζάμι και το χάζευα να μας συνοδεύει σε όλη τη διαδρομή. Αυτή η συνοδεία, η ανεξήγητη στα μάτια μου, με μάγευε. Όσο και να τρέχαμε, όσο και να πατούσε το γκάζι, το φεγγάρι έτρεχε κι αυτό. «Φεγγαράκι μου λαμπρό φέγγε μου να περπατώ». Κάποια στιγμή εκείνος χάθηκε, έφυγε, πέθανε, «μας βλέπει από ψηλά»….Πες το όπως θες. Με τόσες διαφορετικές λέξεις μου το είπαν και μένα. Δε βαριέσαι. Πάντως πονάει. Πονάει πολύ. Αυτό έχει σημασία. Κάθισα στο τιμόνι. Ας έκανα κι αλλιώς. Όχι ότι ήξερα να οδηγώ. Τσάτρα μπάτρα το πήγα το όχημα. Αρκεί που κάθισα στο τιμόνι. Δεν είχα χρόνο να χαζεύω το φεγγάρι. Πάρτο σαν αδυναμία, υποκατάστατο, λαχάνιασμα ζωής, ταχυψυχία. Δεν υπάρχει η λέξη. Τι πειράζει; Έτσι μου την όρισε ένας σημαντικός μου (έτσι ορίζω εγώ τους ανθρώπους, σε σημαντικούς μου ή όχι ). Εκείνη τη φάση (ας δανειστώ κάτι από φεγγάρι) πιο πολύ έβλεπα την αντανάκλαση του φωτός του φεγγαριού πάνω σ΄ανδρικά πρόσωπα…Πώς το λέει ο Ρίτσος στη Σονάτα υπό το σεληνόφως… «Πολλούς νέους του εθυσίασα». Αυτό. Δεν θα πω «χαλάλι». Ας είμαστε ειλικρινείς. Θα πω «προς τι;». Ταχυψυχία η λέξη που επέλεξα για να το βολέψω κάπου. Μέχρι που εμφανίστηκε στη ζωή μου. Καμία σχέση με φεγγάρια. Μα καμία! Γήινος. Άφησε το φεγγάρι στα δικά μου κουμάντα. Εγώ ουρανό, εκείνος έπιασε γη.

Στην αρχή δυσκολεύτηκα. Μετά κατάλαβα ότι πιο δύσκολα βρίσκεις στη ζωή κάποιον να σε γειώσει παρά να σου τάξει φεγγάρι. Πες το «μπέσα» που μ΄αρέσει η λέξη. Και να σας πω και κάτι ακόμα. Με τα χρόνια ανταλλάξαμε και θέες. Έπιανα κατά καιρούς εγώ γη κι εκείνος ουρανό. Τα φέρνει αυτά η συμβίωση. Ευλογία οι θέες! Να μην πολυλογώ. Λίλα, Αρίστος…Πολλά χρόνια μετά Κώστας (σ.σ. τα τρία παιδιά τους). Ξανά το ποίημα «Φεγγαράκι μου λαμπρό φέγγε μου να περπατώ» στη ζωή μας. Εκείνος καθόταν στο τιμόνι, εγώ δίπλα του συνοδηγός όλο φώναζα «μη τρέχεις». Τάχουν αυτά οι γυναίκες. Καμιά φορά, τα έπαιρνα εναλλάξ στην αγκαλιά μου…Δεν επιτρέπεται το ξέρω. Λογάριαζέ με κατά καιρούς παράνομη. Τα έσφιγγα λοιπόν στην αγκαλιά μου και τους έδειχνα το φεγγάρι. Ένα φεγγάρι μέσα στην νύχτα ενώ το αυτοκίνητο έτρεχε. Και μετά το ζωγράφιζαν. Λατρεύω το φεγγάρι σε παιδικές ζωγραφιές. Κι όποτε χρειάστηκε να φύγω από κοντά τους ή αργότερα να φεύγουν εκείνα, στο φεγγάρι καταφεύγαμε. «Όταν σας λείπω, όταν μου λείπετε θα κοιτάμε το φεγγάρι. Αφού και οι δυο θα βλέπουμε το ίδιο πράγμα σημαίνει ότι θα ήμαστε κοντά ο ένας στον άλλον». Αυτό ήταν το τρικ. Το κόλπο. Πιάνει μια ζωή. Σας το ορκίζομαι. Κι ας μεγάλωσαν. Μια κλωστή πετάω εγώ από εδώ, μια κλωστή εκείνα από κει…Δενόμαστε μια χαρά. Πες το φεγγαροδεμένοι κι ας μην υπάρχει η λέξη. Χθες συγκεντρωθήκαμε όλοι στο μπαλκόνι. Ήρθε και ο μετανάστης. Μα πόσοι είμαστε πια; Μεγάλωσε η οικογένεια… Κλωνάρια. Γελάσαμε πολύ. Μια ζωή γελάμε πολύ σε τούτο το σπίτι. Κι είχε ένα φεγγάρι! Μα τι φεγγάρι. Και πέταξε έναν διάδρομο ασημένιο μέσα στη θάλασσα. Μα τι διάδρομο! Να τον κολυμπήσεις όλον. Και χάζευα το φως στα πρόσωπά τους…Οι σημαντικοί μου. Και ο Θεός μου επάνω από τα κεφάλια τους. Το φεγγάρι το λογαριάζω ως Θεό. Κι ήταν πάντα κοντά μου. Κι ας το λογαριάζουν για μακριά. Άκου μακριά! Χαρά στην απόσταση. Μια προσευχή, μια ευχή, ένα «αχ» δρόμος. Ένας φελλός στο κέντρο του ουρανού να κoλλάει ο καθένας μας το δικό του post it.
Φεγγαράκι μου λαμπρό...



της Ρέας Βιτάλη
Εικόνα

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.authors&id=12

Η ΔΙΠΛΗ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ ΤΟΥ ΦΕΤΕΙΝΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ !!!!!!!!

ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε:Παρ Αύγ 03, 2012 7:33 pm
από panos59
Χθες βράδυ: To the moon and back

Εικόνα

Μαγικό δεν είναι το ολόγιομο φεγγάρι, έστω και με σύννεφα;
Την ίδια στιγμή που το κοιτάς, από όπου κι αν είσαι στην Ελλάδα, ένα - τουλάχιστον - ζευγάρι μάτια απ’ αυτά που αγάπησες, ένα άλλο που δεν θέλεις να δεις ξανά ή ένα που σου έχει λείψει, κάνει φόκους στο ίδιο καρέ.
Κι αυτό είναι ό,τι σας συνδέει - έστω, για μια στιγμή - με έναν μοναδικά μαγικό τρόπο, είναι το κοινό σας.
Θες δεν θες, θέλει δεν θέλει.
Μαγικό...

ένα άρθρο του Σπύρου Σεραφείμ