MSSociety.gr

Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε...
δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή. Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης».

Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και .........μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά.. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση.. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους»

Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο.

Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι..

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε
-σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.
-Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση.
Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να
περάσουν όλοι.. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ.. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P>

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.
Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί....>


Υ.Γ Είναι αντιγραφή.Δεν είναι δικό μου!!!

Οντως ετσι ειναι! Εχει αρκετο καιρο που το διαβασα και ειναι παρα πολυ καλο! sweet child o' mine!

Τα ρεστα μου....
Αναπολω αυτες τις εποχες και λυπαμαι που τα παιδια μου δεν θα τις ζησουν..

Billio μου αν τις αναπολείς εσύ,φαντάσου εμένα που βαδίζω ολοταχώς για τα 57.Και τα δικά μου τα παιδιά(30 και 26) δεν τα έζησαν.

billios έγραψε:
Τα ρεστα μου....
Αναπολω αυτες τις εποχες και λυπαμαι που τα παιδια μου δεν θα τις ζησουν..

Τι λες, βρε Μπιλακο ???? Εσυ εισαι μικρος !!!!! Ποτε τα εζησες ολα αυτα ?????

Κι ομως προλαβα τα μεγαλα πεζοδρομια,το ποδοσφαιρο με μπουκαλακι γεμισμενο με χαρτια,το ποδηλατο,το κρυφτο,τα μηλα,τον αυτοσχεδιο χαρταετο,το αυτοσχεδιο πατινι,την παιδικη και αγνη φιλια,τα κορομηλα στις γειτονικες αυλες,την αμπαριζα,τις εξερευνισεις και αλλα πολλα,κι ομως στο τελος μεν αλλα προλαβα δε!

BILLIOS....MITSOS..... Μπραβο !!!! Χαιρομαι , που προλαβατε ολα αυτα !!!! Παντως, εσυ Mitso, ησουν ''παιδι για υιοθεσια''....αληθινος δημοσιος κινδυνος !!!!! Πώς επεζησαν οι γυρω σου ......αυτο ειναι το...περιεργο.....

κατερινα 55 έγραψε:Billio μου αν τις αναπολείς εσύ,φαντάσου εμένα που βαδίζω ολοταχώς για τα 57.Και τα δικά μου τα παιδιά(30 και 26) δεν τα έζησαν.

Γιατί Κατερίνα δεν τα έζησαν αυτά τα παιδιά σου? εδώ μέχρι και γω που είμαι 23 χρονών τα έζησα! Ατελείωτες ώρες με το ποδήλατο. Σκισμένα και ματωμένα γόνατα κάθε φορά. Μηλάκια, κυνηγητό, κρυφτό, ποδόσφαιρο (ναι μέχρι και γω έπαιζα! Why not?! ). Κυνηγούσαμε βατράχια ή βάζαμε σε κουτίτσες σαλιγκάρια και τα παρατηρούσαμε και άλλα πολλά! Και από όσο ξέρω και όσα παιδία γνωρίζω από την γενιά μου τα ίδια έκαναν και αυτά. Ίσως να φταίει και το γεγονός ότι μεγάλωσα στην επαρχία όπως λέει και ο Mitsos83 που μεγάλωσε σε χωριό.
Θεωρώ πως εμάς δεν μας κατέστρεψε η τεχνολογία γιατί δεν γεννηθήκαμε μέσα σε αυτήν και δεν είμαστε τόσο εξαρτημένοι όσο είναι η σημερινή νεολαία που από μικρό παιδί μαθαίνει πλέον να χειρίζεται έναν υπολογιστή. Εγώ έφτασα τέλος γυμνασίου να έχω υπολογιστή και για τον μόνο λόγο που τον άνοιγα ήταν για εργασίες η να ακούω τραγούδια. Τώρα τα παιδία από το δημοτικό κιόλας πιάνουν στα χέρια τους ή υπολογιστή ή playstation κτλ και μαθαίνουν να παίζουν με αυτά χωρίς να ξέρουν πως είναι να παίζουν έξω στην φύση! Και δυστυχώς αυτό όσο πάει και χειροτερεύει και γι αυτό τον λόγο βάσει στατιστικών τα παιδία της Ελλάδας είναι πλέον από τα πιο παχύσαρκα στην Ευρώπη!! Που εμείς πότε δεν ήμασταν έτσι! Που καταντήσαμε..

οντως αυτα που καναμε στους σημερινους γονεις θα εφερναν φρικη (και οι δικοι μας δεν τα ξερανε ολα βεβαια...) Θυμαμαι που σε νεοανεγειρομενες πολυκατοικιες (οχι πολυ μεγαλες 2-3 οροφων) πηγαιναμε στον πρωτο και απο το μπαλκονι πεφταμε στο βουναλακι αμμου που υπηρχε απο κατω! Λαθος υπολογισμος σε εριχνε στον... ασβεστη! Το ειδα κι αυτο...

Bungee Jumping και μαλακιες... Αυτα ειναι extreme sports!