MSSociety.gr

Ιωάννα Μελίνα, θα σου εκφράσω για άλλη μια φορά το θαυμασμό μου για τα όμορφα έργα σου! Και αξίζεις περισσότερα συγχαρητήρια, αφού λες ότι είσαι αυτοδίδακτη, μια που είναι φοβερά δύσκολο να ξεκινήσεις τη ζωγραφική χωρίς κάποιος να σου υποδείξει έστω τις στοιχειώδεις τεχνικές, τα βασικά πράγματα.Και πολύ χρονοβόρο, αυτά τα "στοιχειώδη", να τα ανακαλύπτεις μόνος σου με πολύ προσπάθεια και κόπο. Εν πάσει περιπτώση, έχεις φτάσει σε ένα ΠΟΛΥ καλό επίπεδο, όσον αφορά την τεχνική. Από θεματολογία (που τη θεωρώ πιο σημαντική για ένα ζωγράφο)δεν ξέρω πώς τα πάς, μια που έχω δει μόνο δύο έργα σου. Προσπάθησε να την εμπλουτίσεις, μην εγκαταλείπεις και πραγματοποίησε την έκθεση που σκέφτεσε. Αλήθεια, τι υλικό χρησιμοποίησες στα έργα που είδα; Μου φάνηκε σαν παστέλ σε συνδυασμό με κάρβουνο. Η κοπέλα με την πλάτη είναι με λάδι;

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα γεγονός που συνέβηκε στο χώρο εργασίας μου πριν 3-4 μήνες, σχετικό με όλα αυτά που αναφέρουμε για αναπηρία κτλ....

Μία συναδελφός μου με την οποία κάνουμε και αρκετή παρέα εκτός δουλειάς, ξεκίνησε να λέει κάτι που είχε συμβεί στον αδελφό της όταν πήγε να σταθμεύσει σε ένα πολυκατάστημα!
Επειδή δεν έβρισκε πουθενά αλλού χώρο για στάθμευση και ήθελε την ευκολία του, άφησε το αμάξι του σε θέση για αναπήρους! Αφού έκανε την δουλειά του επέστρεψε και βρήκε στο ταμπλο του αμαξιού του, το εξής σημείωμα : "αφού θέλεις την θέση, μήπως θέλεις και την ασθένεια??" Εννοείται πως όταν το διάβασε αυτό ένοιωσε πολύ άσχημα, όπως μας είχε πει η συναδελφός μου!
Και έλεγε η συναδελφός μου "καλά να πάθει αφου πήρε τη θέση για αναπήρους" και οι ανάπηροι έτσι και αλλιώς... Αφού τελείωσε την κουβέντα της την φώναξα στο γραφείο μου και της είπα: "ξέρεις σε αυτούς που αναφέρεσε-στους ανάπηρους- και εγώ το ίδιο προβλημα με αυτούς έχω"
''τί εννοείς μου λέει?"
Και της εξήγησα με απλά λόγια την όλη κατάστασή μου γιατί μεχρι τότε ήξερε απλά πως έχω κάποιο πρόβλημα υγείας αλλά δεν ήξερε τί ακριβώς ήταν...
"Νοιώθω πολύ άσχημα που τα έλεγα όλα αυτά πριν" μου είπε όταν τελείωσα την κουβέντα μου
Της λέω "δεν χρειάζεται να νοιώθεις άσχημα, δεν σου το είπα για να αισθανθείς έτσι"

"Απλά ήθελα να σου εξηγήσω πως ένα πρόβλημα αναπηρίας μπορεί να συμβεί στον καθένα μας και ότι δεν σημαίνει πως ''τους ανάπηρους'' πρέπει να τους κατατάσουμε σε ειδικές κατηγορίες, και ότι πρέπει να τους βλέπεις με διαφορετικό μάτι" "Απλά σου λέω πως και εγώ παρόμοιο πρόβλημα με αυτούς έχω και όμως είμαι εδώ και δουλεύω μαζί σου"

Αυτά φίλοι μου
Αφού πέρασαν κάποιες μέρες και τα επεξεργάστηκε αυτά στο μυαλό της η συναδελφός μου, ήρθε να μου πει πως χαίρεται πολύ που με βλέπει να αντιμετωπίζω την όλη κατάσταση τόσο καλά και πως δεν φανταζόταν ποτέ πως θα μπορούσα να έχω ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα υγείας!
Μάλιστα μου είπε πως όταν πήγε κάπου με το αμάξι της και είδε κάποιους ανεγκέφαλους να σταθμεύουν στην θέση για αναπήρους, βγήκε έξω και άρχισε να τους φωνάζει και να τους θυμώνει να φύγουν απο εκεί

ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ ΜΕΡΙΚΟΙ. ΕΜΕΝΑ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ ΠΟΛΥ ΤΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ. ΑΠΛΑ ΟΤΑΝ ΑΚΟΥΩ ΤΟ 'ΜΠΡΑΒΟ' ΠΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ ΕΤΣΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΤΟΣΟ ΠΟΙΑ ΣΟΒΑΡΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΕΓΩ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΤΑ ΠΑΙΡΝΩ ΛΙΓΟ.

Μα τι εννοούσε "οι ανάπηροι έτσι κι αλλιώς...";
(Μήπως εννοούσε ότι τους κάνουμε ΕΜΕΙΣ να αισθάνονται άσχημα; Ε, μήπως ξύπνησε μέσα μου το μέντιουμ, που είπε και ο Γιώργος... ή ίσως η καθημερινή βάση αυτών των εμπειριών...)
Μαλλον αυτή αισθάνθηκε ασχημα επειδή η σκληρυντική τη φώναξε στο γραφείο της...

Στα παλιά παιδικά βιβλία της μαμας μου, το γνωστο περιοδικό "Ο θησαυρός του παιδιού" υπήρχε ένα διήγημα όπου κάποια βιαστικά παιδάκια είπαν σε κάποιο άλλο, πριν δουν ΚΑΝ το δεκανίκι του, να κάνει πέρα... Επειδή τα είχαν ζώσει ειλικρινείς τύψεις, (ακόμα ήταν η δεκαετία του 50, βλέπετε) οι παπούδες τους εξήγησαν ότι πρέπει να κρατάν τη γλώσσα τους διότι το κακό που μπορούν να κάνουν σε άλλο παιδάκι είναι ασυγχώρητο, διότι η κατάσταση του δε θ' αλλάξει, και ότι ασφαλώς δε θα τους άρεσε, σ' εκείνα, να τους φέρονταν έτσι αν ήταν σε αυτή την κατάσταση...

ΣΗΜΕΡΑ"Έχουμε, βέβαια, πολύυυ κουράγιο, αλλά δεν μπορούμε, ΕΜΕΙΣ ώς εκ της φύσεως της ασθενείας μας, να ανταπεξέλθουμε σε οτιδήποτε... διοτι εμας είναι που θα εξουθένωνε η εργασία αυτή"
Αυτά είναι τα πιο συνήθη σχόλια, ιδίως από συναδέλφους που θέλουν να μας αποκλείσουν από "τα χωράφια τους"...

Εμείς τώρα, δεν είναι τόσο ότι θα "αισθανθούμε κατώτεροι" με αυτές τις συμπεριφορές. Διότι τέτοιοι που είναι, οι υγιείς, τους γράφουμε, αλλά, πλέον αυτοί θεωρουν υποχρέωσή μας να τους αδειάζουμε τη γωνιά και το πως θα "αισθανθούμε" έιναι το μικρότερο των προβλημάτων που θα μας προκαλέσουν

Ο κόσμος άλλαξε, αλλάξαν οι καιροί, που έλεγε και το (επίσης παλιό) τραγούδι της Σοφίας Βέμπο, νομίζω...

Και μήν ελπίζεις Γιώτα, και κάτι να καταλάβαιναν στα 1950, δεν το καταλαβαίνουν, πιά, ούτε με σφαίρες... Λυπαμαι...

Eννοούσα πως ξεκίνησε να λέει διάφορα για τους ανάπηρους, όχι ότι κατηγορούσε ότιδήποτε, αλλά μιλούσε για "αυτούς'', λες και είναι ειδική ομάδα ατόμων που έχει έρθει απο άλλον πλανήτη! Και το γεγονός με το σημείωμα στο ταμπλό του αυτοκινήτου μας το έλεγε λες και ήταν "ανέκδοτο"
Απλά εγώ ήθελα να την ταρακουνήσω να μην ξαναμιλήσει έτσι για "αυτούς" γιατί ειδικά με το περιστατικό με το σημείωμα, εγώ νευρίασα πολύ και της είπα έτσι πολύ απότομα "πολύ καλά του έκαναν που του άφησαν αυτό το σημείωμα''!!!

Μαρία μου, εδώ το κράτος είναι που μας θεωρεί ειδική ομάδα, ή μάλλον, ειδική "κατηγορία" εξ ού και μας κολλάει, φύρδην-μείγδην με άλλες τέτοιες: Πολύτεκνους, Ανάπηρους πολέμου, Θύματα πολέμου, Αντιστασιακούς, και έμεσσους ΑΜΕΑ π.χ. για την Αναγκαστική τοποθέτηση μισθωτών, στην οποία οι θέσεις έιναι τόσο περιορισμένες που οφείλεις να έχεις αυτό που λένε "διπλομορίοδότηση" για να πετύχεις κάτι... Δηλαδή ΚΑΙ σκπ να έχεις, ΚΑΙ να έχεις ή π.χ. πατέρα ήρωα του περασμένου πολέμου, ή αντιστασιακό, ή ανάπηρο τον ίδιο ή να έχεις 4 παιδιά, κλπ. Μόνο άν είσαι τυφλή μπορεί κάτι να πετύχεις, διότι αυτή η κατηγορία μοριοδοτέιται με 700 μόρια... Μετά, στις επιτροπές ΙΚΑ σου λένε "γιατί θέλετε να παραβάλλεστε με τους τυφλούς; Δηλαδή οι τυφλοί αυτοί, δεν έιναι άνθρωποι όπως όλος ο κόσμος με, ομολογουμένως, προβλήματα βαρύτερα από τα δικά μας αλλά πιό "ειδικοί προνομιούχοι" και από μας...

Και περιμένεις από την οποιαδήποτε ανάλγητη περισσότερη ευαισθησία; Πρόσεχέ την, πάντως, και μόνο που την έβαλες στο γραφείο σου, μπορεί να σου το φυλάξει το "ταρακούνημα", δεν ξέρεις ποτέ...

Έχω ακούσει ότι, τουλάχιστον στο δήμο Αθηναίων, σε τέτοια περίπτωση, άν τηλεφωνήσει ανάπηρος στην Τροχαία, αυτή θα στείλει το γερανό για απόσυρση αυτοκινήτου το ταχύτερο... Και θα πλήρωνε και πρόστιμο ο αδελφούλης Όχι οτι δε μ' αρέσει το σημείωμα, πάντως, για την ψυχολογική αντιμετώπιση και μόνο... Ο γερανός, όμως, θα τους γίνει H αξέχαστη εμπειρία, και, μέχρι τώρα, αποδεδειγμένα η αποτελεσματικότερη...

Γεια σου ρε Γιώτα!
Το ίδιο αισθάνομαι κι εγώ.. Αυτό το "Μπράβο" μου χτυπάει στα νεύρα!
Λες και το διάλεξα να παλεύω μ'αυτο το πράγμα και μπράβο μου που τα καταφέρνω τόσο καλά.

Ή το "Μια χαρά σε βλέπω".
Σόρυ που δεν έβαλα και το μαύρο το τσεμπερι και να τραγουδάω "άνοιξε πέτρα"...
Αντιλαμβάνομαι βέβαια τις καλές προθέσεις των περισσοτέρων, δεν παύει όμως να με νευριάζει

ΠΕΣΤΕ ΤΑ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΕΣ! Και το χειροτερο είναι ότι αυτή η αντίδραση, άν και εκνευριστική, είναι το πιο ασήμαντη... Γιατί ΑΦΟΥ "ξεμπερδέψουν" με το "χρέος της ευγένειας", οι φίλτατοι αυτοί, έχουν τη συνήθεια ν' αρνούνται ν' ακούσουν οποιοδήποτε αίτημά σας, και οσοδήποτε σωστό, αποκλείοντας όποια ιδέα ή πρόταση μπορεί να έχετε, κοιτώντας πάνω από το κεφάλι σας. (ιδίως στον επαγγελματικό τομέα...). Τι κάνετε με τέτοιες καταστάσεις;

Κληνύχτα σας...

Καλημέρα, καλημέρα
Και εμένα με εκνευρίζουν αυτού του είδους οι "εκφράσεις". Μάλιστα όταν έπρεπε να απουσιάσω για κάποιες μέρες απο την δουλειά μου και ο πατέρας μου είχε συναντηθεί με έναν προϊστάμενό μου και του έλεγε πως για λόγους υγείας θα απουσιάσω, αυτός απάντησε :"Μα η Μαρία έχει πρόβλημα υγείας? Αφου αυτή όλη μέρα γελάει!" Λες και έπρεπε να κλαίω απο το πρωί μέχρι το βράδυ κάθε μέρα για να καταλάβουν πως κάτι έχω!!!!

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!!!

Μπήκα με σκούπες, φαράσια, καινούργια ποτήρια, καφέδες, ζάχαρη και όλα τα σχετικά και τελικά... απλά θα τ' αφήσω και θα φύγω...

Την προηγούμενη φορά που διάβαζα μπόλικο υλικό είχα κατουρηθεί από τα γέλια
Σήμερα κουράστηκα με την ανάλυση της λέξης "ανάπηρος - αναπηρία"

Μαρία77 δε φταίει η πάθηση, όταν μια σχέση διαλύεται!!! Σχέσεις διαλύονται καθημερινά... αυτό τι σημαίνει; πως δυο άνθρωποι για κάποιους... διάφορους λόγους δεν ταιριάζουν!!! Κάποια στιγμή ο έρωτας χτυπάει την πόρτα και το σπίτι θ' ανοίξει διάπλατα και... μπλουμ μέσα στην πισίνα

LL-MM μου επιτρέπεις απλά να διαφωνώ με τον τρόπο σκέψης σου!!! Καθένας με τις εμπειρίες και τα βιώματά του!!! Δε θα προσπαθήσω να σε πείσω... ούτε κι εγώ πείθομαι απ' αυτά που γράφεις!!! Είναι αναφαίρετο δικαίωμα και των δυο μας και όλων των ανθρώπων!!!

Το καφενείο θέλει συγύρισμα αλλά δυστυχώς δεν μπορώ γιατί ακόμα η μέση έχει αφήσει κάτι μικροενοχλήσεις Προσεχώς καλύτερα

Καλή συνέχεια σε όλους!!!