MSSociety.gr

Όχι εντελώς εντός θέματος. Λίγο ragtime (τι λίγο... εντελώς).

Μια μικρή παρένθεση δεν βλάπτει. Και μιας κι΄ έθιξες το θέμα

Ένας δεξιοτέχνης (Jazz, fusion και ότι άλλο) κιθαρίστας, σε κλασικό, κομμάτι.
Πώς δύο είδη, παντρεύονται σε ένα.
Pat Metheny επάνω στο And I love her των Beatles.

Βραδινό άκουσμα, εξαιρετικό!

Αν δεν έχετε υπομονή, το κυρίως θέμα αρχίζει στο 2.44

Δώστε μου ένα καραβάνι και να με πηγαίνει... να με πηγαίνει... μέσα στην Σαχάρα. Και εγώ να ακούω... το caravan, από το πρωί ως το βράδυ.


Και μετά τα μεσάνυχτα, να μην σταματάει. Να πηγαίνει και να πηγαίνει.


Και κατά την ανατολή να ξεδιψάω με μία Tequila Sunrise.


Και κάπου εκεί μέσα στην έρημο να συναντάμε την Eleanor Bron να ψωνίζει στα Rigby's[*].

Αν και η αφήγησή μου περιορισμένη, προτείνω να μην χάσετε νότα, (ούτε τις ανήσυχες ("worried" ή blue notes)), από τον John Leslie "Wes" Montgomery (March 6, 1923 – June 15, 1968)
Άλλος ένας "θρυλικός" μουσικός που δεν μπόρεσε να μακροημερεύσει, και να μας αφήσει μια... ακόμη μεγαλύτερη κληρονομιά.

[*]Ο συνδιασμός που μας έδωσε, την έμπνευση για το αγαπημένο τραγούδι.

Ψάχνοντας για μιά κιθαριστική εκτέλεση του take5, έπεσα επάνω σε αυτή την πολύ oriental χορευτική παρουσίαση, της φωνητικής εκτέλεσης της Carmen McRae. Την ξέχασα την κιθάρα.
Οι πάρε "τις χίλιες, και πέντε νύχτες". Άραγε αν η καμήλα περπατάει σε 5/4 σε ξυπνάει; Ή με το χοροπηδηχτό θα βρεθεί τούμπα με τον καμηλιέρη αγκαλιά ;
Πρέπει να πάρω μπαστούνι, walkman, και το take five σε molto adagio, πρέπει να υπάρχει συγχρονισμός, αν χάνεις ένα ενδιάμεσο πάτημα του μπαστουνιού.