MSSociety.gr

ίσως να έχεις και δίκαιο...στην δουλειά και στη γειτονιά μάλλον χεστίκανε ...το περιβάλλον μας όμως και η οικογένεια δεν βλέπω να χαίρονται ...σίγουρα προχωράει η ζωή για όλους γιατί οι ρυθμοί και οι απαιτήσεις τρέχουν αλλά ...δεν χαίρονται...σίγουρα εμείς στεναχωριόμαστε περισσότερο γιατί εμείς πονάμε...νομίζω ότι ζω στον πλανητη γη...και ετσι τα βλέπω τα πραγματα...

Σουλίτσα μου, δυστυχώς, το Περιθώριο εχει δίκαιο... Χαρά και ηδονή ΣΑΦΩΣ και δίνουμε σε μερικά-μερικά ανεγδήγητα όντα ΕΠΕΙΔΗ επιμένουν να μας βλέπουν σαν "κατώτερους ανάπηρους" για να φαίνονται αυτοί καλύτεροι και να βαράν ισχύ...

Μπορούν να μας τάζουν λαγούς με πετραχήλια, όταν είναι στις καλές τους, να "παριστάνουν τους θεούς" όταν έχουμε ζητήσει κάτι πρώτης ανάγκης για μας και άν δε μπορούν, ή έστω αν απλά βαριουνται να μας το δώσουν, φταίμε εμεις...

Μια "ψυχολόγος" που είχα συναντήσει κατά τύχην πηγαίνοντας σε ένα άλλο άτομο ομοίων διαθέσεων, μου είπε "Πρέπει να αποδεχτώ τη σκπ", μετά δεν απαντάνε στα τηλ., και τέλος λένε "άμα ξανάρθεις, βλέπουμε..." Aυτοί, είτε τους αποδεχομαστε είτε όχι, ΔΕΝ ΞΕΚΟΥΜΠΙΖΟΝΤΑΙ... Κι ακόμα λιγότερο βοηθάνε... Χειρότροι κι από τη σκπ...

Η, άλλοι, θεωρούν ότι μας κανουν χάρη να μας λένε ότι είναι "σαν εμάς" ενω είτε δεν είναι ούτε κατά διάνοια, είτε, και να είναι, είναι σαφώς εναντίον μας... και μερικά γομαράκια που επαναστατούν επειδή προσπαθούμε (πως τολμάμε να κάνουμε την ιεροσυλια ) να γίνουμε "σαν αυτούς" εμείς, και θεωρούν ότι "δεν έχουν δουλειά οι ανάπηροι να τους τρών την πρωτιά..."

Τέτοια όντα γεμάτος ο κόσμος, και η σκπ δεν είναι τίποτα μπροστά τους

Και, δυστυχώς, αυτός είναι ο πλανήτης Γή... Τα υπόλοιπα είναι ονειροφαντασίες αναπήρων...

Σούλα και LL--MM δεν βγαίνω ποτέ με καροτσάκι σε κοινή θέα. Κι όταν βγάζω έξω τον μικρό πάντα κάθομαι στο αυτοκίνητο και τον βλέπω. Γιατί δεν γουστάρω με τίποτα να δίνω στους άλλους με την κηδεία μου, θέαμα για να ξεχνάνε έστω και για λίγο την δικιά τους κηδεία. Ισως για τις γυναίκες είναι λίγο πιο ελαφρύ το χτύπημα της αναπηρίας γιαυτό βλέπουν με πιο γλυκιά ματιά τα πράγματα. Για τους άντρες όμως είναι χτύπημα θανατηφόρο γιατί πρέπει νά'ναι ισχυροί και δυνατοί και όταν πέφτουν στο καρότσι, ξεσκίζεται αμέσως η περηφάνια κι ο εγωισμός τους. Και όταν λαβωθεί ΄σ'αυτά ένας άντρας.....τότε πια γιαυτόν ξεκινάει η ζωή εν τάφω. Και σ'όσες πιο πολλές υποχρεώσεις έχει ανοιχτεί [γυναίκα,παιδιά κλπ] τόσο και πιο βαθύ είναι το μνήμα του. Δεν θέλω να γράφω πολλά και να κουράζω, αν κι έχω να πω ατέλειωτα ίσως όπως είναι κι ο πόνος μου. Αν με σηκώσει εδώ το κλίμα θά'θελα συνεχίσουμε να τα λέμε.

απο το ονομα σου ... φαινονται πολλά!!

καταρχήν δεν μας εχεις συστηθεί

και καταδεύτερον ... δεν μας νοιαζει τι λένε οι άλλοι.... αλλά εμείς πως νιώθουμε..

εχεις δικιο οτι οι ανθρωποι χαιρονται με τον πονο μας, ξεχνώντας τον δικό τους

στο θέμα μας αγαπητό περιθώριο.. και γυναικα να εισαι αν παθεις σκπ μόνο ... παθαινεις ΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚ
και ειδικά αν ήσουν η δυνατή, η ετσι και αλλιώς κτλ κτλ ... με νοείς? το ιδιο λέμε..

αλλά... όλο και με κάποιο τρόπο προσπαθούμε να τον ξεπεράσουμε..
και το πρωτο βήμα που κανουμε ειναι που το ...βλέπουμε ..

θα τα λέμε

litsa έγραψε: απο το ονομα σου ... φαινονται πολλά!!

καταρχήν δεν μας εχεις συστηθεί

και καταδεύτερον ... δεν μας νοιαζει τι λένε οι άλλοι.... αλλά εμείς πως νιώθουμε..

εχεις δικιο οτι οι ανθρωποι χαιρονται με τον πονο μας, ξεχνώντας τον δικό τους

στο θέμα μας αγαπητό περιθώριο.. και γυναικα να εισαι αν παθεις σκπ μόνο ... παθαινεις ΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚ
και ειδικά αν ήσουν η δυνατή, η ετσι και αλλιώς κτλ κτλ ... με νοείς? το ιδιο λέμε..

αλλά... όλο και με κάποιο τρόπο προσπαθούμε να τον ξεπεράσουμε..
και το πρωτο βήμα που κανουμε ειναι που το ...βλέπουμε ..

θα τα λέμε

Λίτσα έχω πει πως είμαι πατέρας ενός αγοριού, ότι έχω ΣΚΠ, ότι έχω κάτσει πιά σε καροτσάκι και νομίζω πως έχω κάνει αρκετό άνοιγμα του εαυτού μου με όσα λέω. Ομως επειδή δεν μου είναι γνωστός εδώ ο χώρος, πες μου τι άλλο συνηθίζεται στην παρέα σας κι είμαι πρόθυμος να σε ακούσω.

Αγαπητέ μου Περιθώριο, μπορεί ομολογουμένως να αισθάνεσαι έτσι, και, δυστυχώς δεν είσαι μονος σ'αυτή την κατάσταση.

Ασφαλώς και έχουμε δίκαιο, (το δίκαιο όμως δεν "ανασταίνει" κανέναν από μόνο του, όπως έχεις δεί) εκεί όμως που δε θα συμφωνήσω μαζύ σου είναι το ο λόγος για τον οποίο δε βγαίνεις έξω: Να μή βγείς επειδή η πόλη δε μας είναι και πολύ φιλική (λαβές, αυτοκίνητα στενοπαρκαρισμένα, λακούβες) πάει στο καλό, αλλά να μη δείχνεσαι στους άλλους για το λόγο που είπες, δε νομίζεις ότι τους παραδίνεις σημασία;

Όπως έχει ήδη ειπωθεί εδώ, ως ένα σημείο, "σ'όποιον αρέσω, για τους άλλους, δε θα μπορέσω". Νομίζω η Γιούλη ήταν, συγγνώμη άν έκανα λάθος, άν είσαι άλλη, πές μας!!!.

Τι μας περισσεύει από αυτά για τα οποία που δουλέψαμε σα σκυλιά και δεν αποκτήσαμε τελικά; Όχι πολλά πράγματα, αλλά, σε παρακαλώ, μήν δίνεις στους γύρω τόοοοση σημασία! Την αξίζουν;;;

Στην περίπτωση, το μόνο που αξίζουν οι άλλοι, είναι αυτό που θα δεήσουν να μας δώσουν από μόνοι τους, ή εστω, μετά από ΜΙΚΡΗ δική μας υπόδειξη... Για τα υπόλοιπα, αν ήμασταν υγιείς θα τα παίρναμε μόνοι μας, τώρα κατά ποία λογική ΦΤΑΙΜΕ ΕΜΕΙΣ ΓΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΟΥΜΕ;;;

Να είσαι (όσο γίνεται) καλά!

όπως τα λες φίλε μου έχεις δίκαιο ..κανείς δεν εννοεί τον πόνο κανενός...στην κύπρο λέμε εκεί που πέφτει η φωτιά εκεί είναι που καίει...άντρες και γυναίκες το ίδιο είναι τα είπαμε πολλές φορές..η αρρώστεια μας είναι βάρβαρη ..και το καταλαβαίνεις μόνο αν αυτη προχωρήσει...ΑΛΛΑ υπάρχουν τελικά διαδρομάκια μάλλον χωματόδρομοι και σε αυτούς θα βαδίσουμε ή θα τσουλίσουμε με τα καροτσάκια μας ...δεν χρησιμοποιώ ακόμη καροτσάκι δεν ξέρω όμως πόσο θα είμαι καλά γιατι είναι και πολλά τα χρόνια που έχω την καταραμενη την σκπ....οι ελπίδες μου όμως και η λίγη αισιοδοξία μου πηγάζουν απο την επέμβαση που έκανα αλλά και σε όποιδηποτε φάρμακο περιμένει η επιστημονικη κοινότητα...
ξέρω την γνωμη σου ή μάλλον την φαντάζομαι για τα φάρμακα αλλά δεν θα χάσουμε τις ελίπδες μας τουλάχιστον για σταθεροποιηση...
εδω θα είμαστε και θα τα λέμε να χαιρεσαι το παιδί σου ...και κρατα ζωντανη την ελπίδα και ζεστη την καρδιά σου

αχ περιθώριο !!!!
λειπει τωρα η έλενα που ξερει τις ...10 ερωτήσεις...
οπως
ζώδιο
αχ ..δεν θυμάμαι τίποτα!!!!

κοριτσια !!!!!! βοηθείστε!!!

εδω θα είμαστε και θα τα λέμε να χαιρεσαι το παιδί σου ...και κρατα ζωντανη την ελπίδα και ζεστη την καρδιά σου

ξερω οτι οποιος ειναι εξω απο τον χορό πολλα΄ τραγουδια ξερει
αλλά!!!
έχε ελπίδα και μαθε στο παιδι΄σου να αγωνίζεται δίνοντας του το παραδειγμα..
έχουμε λόγους για να υπάρχουμε

Σούλα και LL--ΜΜ μιλάτε πολύ σωστά. Εχω φάει απανωτά χτυπήματα όμως λόγω του ότι έκατσα σε καροτσάκι που μ'εχουν κάνει ανήμερο θηρίο. Πρέπει όμως σιγά-σιγά να πηγαίνω παραπέρα όσο γίνεται.

Ομολογώ οτι αργησα να διαβασω τις τελευταιες σελιδες του θεματος και ειδα οτι εχασα μια πολυ βαθια σε νοημα συζητηση. τη διαβασα ομως προσεκτικα σημερα. φιλε που αυτοαποκαλεισαι "περιθωριο"... μια ερωτηση εχω να σου κανω...

αν κοιταξεις βαθια μεσα σου αν κοιταξεις πισω στη ζωη σου και αν κοιταξεις στον καθρεφτη σου αυτα που θα δεις αξιζουν να ζουν στο περιθωριο?

ΣΙΓΟΥΡΑ ΟΧΙ!!!!!!!

αν μου επιτρεπεις θα σου ελεγα ασχολησου μονο με οσους νιωθεις οτι σ αγαπανε και στο δειχνουν με πραξεις και ολους τους αλλους....απλα ξεχασε τους!!!!!

και τα παιδια μας αυτο που θελουμε να θυμουνται ειναι γονεις - παραδειγμα. σωστα? παραδειγμα γιατι δε λυγισαν, παραδειγμα γιατι τους εμαθαν πως να αντιμετωπιζουν τις κακοτοπιες με το παραδειγμα της ζωης τους.

εδω θα ειμαστε και θα τα λεμε ολοι μαζι γιατι ολοι στο ιδιο καζανι βραζουμε ειτε ειμαστε σε καροτσακι ειτε ειμαστε υποψηφιοι για αυτο. και οπως ειπαν και τα κοριτσια μονο εμεις που το ζουμε ξερουμε πως ειναι.

χαμογελα στον εαυτο σου. σου αξιζει. σε ολους μας αξιζει πιστευω..

σας ζαλισα παιδια... σορυ για το μεγαλο post

"περιθώριο" καλως όρισες στην παρεα μας (αληθεια το ονομα σου?????)