MSSociety.gr

Μην τα βάζετε με τα παιδιά...

Ένα μικρό κορίτσι μιλούσε με το δάσκαλο της για τις φάλαινες.

Ο δάσκαλος είπε ότι είναι φύση αδύνατο μια φάλαινα να καταπιεί έναν άνθρωπο, γιατί αν και είναι ένα πολύ μεγάλο θηλαστικό, ο λαιμός του είναι πολύ μικρός.
Το μικρό κορίτσι επισήμανε ότι μια φάλαινα είχε καταπιεί τον Ιωνά.
Ενοχλημένος ο δάσκαλος επέμεινε ότι μια φάλαινα δεν μπορεί να καταπιεί έναν άνθρωπο.
Τότε το μικρό κορίτσι είπε, " Όταν θα παώ στον παράδεισο, θα ρωτήσω τον Ιωνά."
Και ο δάσκαλος τη ρώτησε " Και αν ο Ιωνάς έχει πάει σην κόλαση?"
Και η μικρή απάντησε " Τότε θα τον ρωτήσεις εσύ!"

Μια μέρα μια πιτσιρίκα καθόταν και έβλεπε τη μητέρα της που έπλενε τα πιάτα στον νεροχύτη. Ξαφνικά παρατήρησε ότι η μητέρα της είχε αρκετές λευκές τρίχες, που έκαναν αντίθεση στο καστανά της μαλλιά.

Κοίταξε της μητέρα της και τη ρώτησε όλο απορία "Γιατί κάποια από τα μαλλιά σου είναι λευκά, Μαμά?"

Και η μητέρα της απάντησε "Λοιπόν, κάθε φορά που κάνεις κάτι λάθος και με στεναχωρείς και με κάνεις να κλαίω, μια τρίχα μου γίνεται λευκή."

Το μικρό κορίτσι σκέφτηκε λίγο αυτή την αποκάλυψη και είπε "Μαμά, γιατί όλα τα μαλλιά της γιαγιάς είναι άσπρα?"


Μια δασκάλα συζητούσε με πεντάχρονα και εξάχρονα παιδάκια τις Δέκα Εντολές.

Αφού τους εξήγησε την Εντολή " Τίμα τον Πατέρα σου και τη Μητέρα σου", τα ρώτησε "Αν υπάρχει κάποια εντολή που να μας μαθαίνει πως να συμπεριφερόμαστε στα αδέρφια μας?"

Χωρίς να χάσει λεπτό ένα αγοράκι (το μεγαλύτερο στην οικογένεια του) απάντησε "Μην σκοτώσεις!"

Τα παιδιά είχαν όλα φωτογραφηθεί και η δασκάλα προσπαθούσε να τα πείσει να αγοράσουν από μια ομαδική φωτογραφία.

"Σκεφτήτε τι ωραία που θα είναι όταν μεγαλώσετε να βλέπετε αυτή τη φωτογραφία και να λέτε "Να η Ιωάννα, είναι δικηγόρος" ή "Να ο Μιχάλης, είναι γιατρός".

Μια φωνούλα ακούστηκε από το βάθος της τάξης "Και να η δασκάλα, είναι νεκρή."

Μια νηπιαγωγός παρατηρούσε τα παιδιά της τάξης της καθώς ζωγράφιζαν. Και περνούσε που και που από δίπλα τους για να δει τις ζωγραφιές τους.

Καθώς περνούσε από ένα κοριτσάκι που δούλευε σταθερά, το ρώτησε τι ζωγράφιζε.
Το κοριτσάκι απάντησε " Ζωγραφίζω το Θεό."
Η δασκάλα σταμάτησε και είπε " Μα κανένας δεν ξέρει πως μοιάζει ο Θεός."

Χωρίς να χάσει λεπτό από τη ζωγραφιά της, το κοριτσάκι απάντησε
" θα ξέρουν όλοι σε ένα λεπτό."

Μια δασκάλα εξηγούσε στα παιδιά την κυκλοφορία του αίματος. Προσπαθώντας να το κάνει πιο κατανοητό είπε "Τώρα παιδιά, αν σταθώ με το κεφάλι προς τα κάτω, όπως ξέρετε, το αίμα θα κυλίσει όλο εκεί και το πρόσωπο μου θα γίνει κόκκινο.
"Ναι", είπαν όλα.
"Τότε γιατί όταν στέκομαι κανονικά όρθια, δεν τρέχει το αίμα στα πόδια μου?"
Και ένας μικρός φώναξε, "Γιατί τα πόδια σου δεν είναι άδεια"


Τα παιδιά ήταν σε σειρά στην καφετέρια του σχολείου για το μεσημεριανό. Στην αρχή του τραπεζιού ήταν μια μεγάλη στοίβα με μήλα. Μια δασκάλα έκανε ένα σημείωμα και το άφησε δίπλα στα μήλα.
"Πάρτε μόνο ΈΝΑ. Ο Θεός κοιτάει."

Στην άλλη πλευρά του τραπεζιού υπήρχε μια μεγάλη πιατέλα με μπισκότα σοκολάτας.
Και ένα παιδί έγραψε ένα σημείωμα, "Πάρτε όσα θέλετε, ο Θεός προσέχει τα μήλα."

Η Eλληνική οικογένεια
Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ
είναι µια πολύ αγαπηµένη οικογένεια. Είναι
ο αγαπηµένος µου µπαµπάς,
η αγαπηµένη µου µαµά,
ο αγαπηµένος µου αδελφός.

Τον αγαπηµένο
µου µπαµπά δεν τον ßλέπω
ποτέ, γιατί φεύγει το πρωί για τη δουλειά
και γυρίζει τα µεσάνυχτα. Δηλαδή κανονικά
γυρίζει στις 7.00 µ. µ., αλλά κάνει και πέντε
ώρες γύρω - γύρω το τετράγωνο µέχρι να ßρει
να παρκάρει.

Κι όταν έρχεται
δεν είναι και πολύ χαρούµενος και καθόλου
δεν µοιάζει µε τους µπαµπάδες των διαφηµίσεων
που µπαίνουν µέσα µε δωράκια και σοκολάτες
και τα παιδιά πηδάνε στην
αγκαλιά του κι αυτός γελάει και τα στριφογυρίζει
ψηλά.

Εµάς λέει: «Άι σιχτίρι,
το κωλοκράτος µου µέσα!!» και ßροντάει
τα κλειδιά στο συρτάρι.

Την αγαπηµένη
µου µαµά δεν τη ßλέπω επίσης,
γιατί κι αυτή δουλεύει αλλά έρχεται σπίτι
µε το λεωφορείο.

Και µετά πλένει, σιδερώνει, σφουγγαρίζει,
µαγειρεύει και ßρίζει τον µπαµπά που δεν
πήρε τυρί τριµµένο από το σούπερ µάρκετ.
Και δεν µοιάζει καθόλου µε τις µαµάδες
των διαφηµίσεων, γιατί δεν µαγειρεύει ßαµµένη
ούτε µε ψηλοτάκουνα.

Κι όταν λερώσουµε
το µπλουζάκι µε σοκολάτες δεν γελάει χαρούµενη
που έχει το σωστό απορρυπαντικό, αλλά µας
λέει: «Ε, ßέßαια. Άµα έχετε τη δουλάρα!!
Άντε ßγάλτο, τελείωνε, ΤΕΛΕΙΩΝΕ λέµε, την
τύχη µου που στραßώθηκα και τον παντρεύτηκα!!».


Τον αγαπηµένο
µου αδελφό δεν τον ßλέπω
ποτέ, γιατί λείπουµε κι οι δυο στο σχολείο
και µετά εκείνος πηγαίνει φροντιστήριο
και µετά κλείνεται στο δωµάτιό του και
µετά ανοίγει το κοµπιούτερ του και µετά
ψάχνει γυµνές κυρίες και µετά τις ßρίσκει
και µετά χαίρεται.

Ο µπαµπάς µου, η
µαµά µου, ο αδελφός µου κι εγώ είµαστε µια
πολύ αγαπηµένη οικογένεια και κάθε Κυριακή
µεσηµέρι κάνουµε ένα πολύ αγαπηµένο οικογενειακό
τραπέζι κι εκεί έχουµε όλο τον χρόνο να
τσακωθούµε µεταξύ µας.

Ο µπαµπάς µαλώνει
τον αδελφό µου που δεν διαßάζει αρκετά
και µετά µαλώνει εµένα που
δεν τα τρώω τα παντζάρια.

Και µετά η µαµά µαλώνει τον µπαµπά µου γιατί
µας µαλώνει, γιατί είναι «αντιπαιδαγωγικό»
λέει.

Και µετά η µαµά µου
µαλώνει τον αδελφό µου που πετάει τα µποξεράκια
του στη µοκέτα κι έχει και τη µέση της και
µετά µαλώνει εµένα που θέλω να µου πάρουνε
κινητό.

Και µου λέει: «Έκανε κι η µύγα κώλο και
ζητάει κινητό».

Κι εγώ της λέω: «Η Ευαγγελία γιατί έχει
κινητό που είναι και 27 µέρες µικρότερη;».


Κι η µαµά µου µού λέει: «Δεν µε νοιάζει
τι κάνει η Ευαγγελία, εµένα µε νοιάζει τι
κάνει το δικό µου το παιδί».

Και φωνάζει και ο µπαµπάς τής λέει: «Τώρα
που ουρλιάζεις εσύ, δεν είναι αντιπαιδαγωγικό;»


Κι η µαµά τού λέει: «Δεν ουρλιάζω, συζήτηση
κάνουµε».

Κι ο µπαµπάς µου της λέει: «Ναι, έχεις δίκιο.
Μπορεί στο ισόγειο να µη σ' άκουσαν!».


Κι η µαµά του λέει: «Έχε χάρη που είναι
τα παιδιά, αλλιώς θα σου ´λεγα τώρα!». Και
δεν του λέει.

ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΚΑΝΕΝΑΣ δεν µιλάει για πολλή ώρα.


Κι ακούγονται µόνο τα πιρούνια, τα µαχαίρια
κι ο αδελφός µου που κάνει κλάπα κλούπα
µε τη γλώσσα του.

Κι η µαµά τού λέει: «Δεν µπορείς να φας
σαν άνθρωπος;»

Κι ο αδελφός µου της λέει: «Σαν άνθρωπος
τρώω».

Κι η µαµά µου του λέει: «Θα σε καλέσουνε
σε κάνα σπίτι, ρεζίλι θα γίνουµε».


Κι ο µπαµπάς µου της λέει: «Μπορείς να
σταµατήσεις µία στιγµή, ΜΙΑ, Μ-Ι-Α, αυτό
το µπουρ µπουρ µπουρ, µες στ´ αυτί µου;;.


Έλεος δηλαδή, ΕΛΕΟΣ, Ε-Λ-Ε-Ο-Σ!».

Κι η µαµά µου λέει: «Δεν φτάνει που έχω
γίνει χίλια κοµµάτια να σας υπηρετώ όλους
εδώ µέσα, µια καλή κουßέντα να ακούσω,
ΜΙΑ, Μ-Ι-Α».

Κι ο µπαµπάς µου της λέει: «Έριξες πολύ
αλάτι, λύσσα το ´κανες».

Κι η µαµά τού λέει: «Ορίστε, εκεί που µας
χρωστάγανε, µας πήραν και το ßόδι».


Κι εγώ ρωτάω: «Πότε είχαµε ßόδι και µας
το πήρανε;».


Κι ο αδελφός µου
µού λέει: «Είσαι µαλακισµένο».

Κι εγώ ßάζω τα κλάµατα και λέω: «Με
λέει µαλακισµένο».

Κι ο µπαµπάς µου του λέει: «Μη λες την αδελφή
σου µαλακισµένο».

Κι ο αδελφός µου λέει: «Αφού είναι!»


Κι η µαµά µου λέει: «Δεν θέλω να
ακούω τέτοιες λέξεις εδώ µέσα!».

Κι ο αδελφός µου της λέει: «Όταν τις λέει
ο µπαµπάς είναι καλά;».

Κι η µαµά µου λέει στον µπαµπά µου: «Ορίστε,
είδες το παράδειγµα που δίνεις στα ίδια
σου τα παιδιά».

Κι ο µπαµπάς µου
λέει: «Μια µπουκιά δεν µπορούµε να φαρµακώσουµε
σ´αυτό το σπίτι, ΜΙΑ, Μ-Ι-Α».

Κι η µαµά µου του λέει: «Τι µπουκιά, εσύ
δεν είπες είναι λύσσα; Κι άµα δεν
σ´ αρέσει, να πας να σου µαγειρεύει η Βιßή».


Κι εγώ λέω: «Ποια είναι η Βιßή».

Κι η µαµά λέει: «Ποια είναι η Βιßή, Μανώλη;
Πες στο παιδί σου, στο σπλάχνο σου,
στην κόρη σου ποια είναι η Βιßή, Μανώλη».


Κι ο πατέρας µου λέει: «Η κυρία Βιßή είναι
µια εξαίρετη συνάδελφος κι η µάνα


σας είναι µια τρελή γυναίκα».

Κι η µαµά λέει: «Γι´ αυτό γυρίζουµε µεσάνυχτα,
Μανώλη; Επειδή η Βιßή είναι µια εξαίρετη
συνάδελφος, Μανώλη;».

Κι ο µπαµπάς λέει: «Γυρίζουµε µεσάνυχτα,
διότι τα µεσάνυχτα ßρίσκουµε να παρκάρουµε.
Άντε να δούµε πού θα φτάσει ο πληθωρισµός
πια».

Κι η µαµά µου του λέει: «Έχε χάρη που είναι
τα παιδιά, αλλιώς σου ´λεγα εγώ».

Κι ο µπαµπάς της λέει: «Τι θα µου ´λεγες
εσύ;».

Κι η µαµά του λέει: «Το δισάκι µου στον
ώµο, για τον δρόµο, για τον δρόµο, αυτό
θα σου ´λεγα εγώ».

Κι εγώ λέω: «Έγιν´ η ßροχή χαλάζι, δεν µε
νοιάζει, δεν µε νοιάζει ει ει ει ει ».

Κι ο µπαµπάς κι η µαµά µού λένε: «ΣΤΑΜΑΤΑ!!!»
και σταµατάω.

ΚΑΙ ΠΕΦΤΕΙ ΠΑΛΙ µια σιωπή, ντράγκα ντούγκα
τα πιρούνια.

Κι ο αδελφός µου λέει: «Έφαγα, πάω µέσα».


Κι ο µπαµπάς µου του λέει: «Δεν έχει να
πας πουθενά. Τώρα τρώµε όλοι µαζί σαν οικογένεια».


Κι η µαµά µου του λέει: «Έχει δίκιο ο πατέρας
σου, να κάτσεις εκεί που κάθεσαι».


Και καθόµαστε όλοι
εκεί που καθόµαστε.


Έλενα Ακρίτα

Μια φορά ένας έχασε το καπέλο του, και πήγε στην εκκλησία να κλέψει ένα άλλο.
Την ώρα που μπήκε, ο παπάς έκανε κήρυγμα για τις δέκα εντολές!
Αφού άκουσε προσεκτικά, ενθουσιάστηκε.
Περίμενε να τελειώσει η λειτουργία, πλησίασε τον παπά και του λέει:
- Δέσποτα με έσωσες!!! Είχα έρθει να κάνω αμαρτία, να κλέψω, αλλά μετά το κήρυγμα σου, αποφάσισα να μη το κάνω!
- Μπράβο, τέκνο μου, λέει ο παπάς. Και ποιο σημείο της ομιλίας μου σε έκανε να αλλάξεις γνώμη;
- Παπά μου, όταν έφτασες στην "ου μοιχεύσεις", θυμήθηκα που είχα αφήσει το καπέλο μου!!!!!

ΠΟΥ?????????????????????????????????

sto komodino epano! xaxaxaxa... kalooooo!..

Ένας καλοντυμένος κύριος περπατάει αμέριμνος τη νύχτα:
Ξαφνικά, πίσω από ένα δέντρο πετάγεται ένας κουκουλοφορεμένος, του κολλάει ένα πιστόλι στα πλευρά και του ψιθυρίζει:
- Τα λεφτά σου και γρήγορα!
- Μα τι λες; αντιδρά ο κύριος, ξέρεις ποιος είμαι εγώ; Εγώ είμαι ο Τάδε Ταδόπουλος, Βουλευτής και πρώην Υπουργός!!!
- Ε, τότε, λέει ο μασκοφορεμένος, τα λεφτά ΜΟΥ και γρήγορα!!!
----------------------------------------------------------------------------------------------

Ήταν μια φορά ενας αρχηγός πειρατης με τον μούτσο του! Εκείνη την μέρα έτyχε μια μεγάλη μάχη, και λέει ο αρχηγός στον μούτσο.
- Μούτσε, φέρε μου το κόκκινο πουκάμισο ώστε αμα τραυματιστώ στην μάχη να μην πέσουν ηθικά οι άντρες μου!
- Μάλιστα, αρχηγέ.
Γίνεται η μάχη, το πουκάμισο κάλυψε ολα τα αίματα και οι άντρες δεν αντιλήφθηκαν τίποτα.
Την επόμενη μέρα ο αρχηγός βλέπει 50 πλοία.
Έρχεται ο μούτσος!
- Αρχηγέ, να σου φέρω το κόκκινο πουκάμισο;
Και του απαντάει:
- Όχι, φέρε μου το καφέ παντελόνι!