MSSociety.gr

ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ
'' Τα κεραμίδια στάζουν ''


'' Αγάντα, καρντάς, αγάντα, να ο ήλιος! Ωραίος, ρε, ωραίος! Ο κόσμος που θα φκιάξεις ρε,
τόν ξέχασες; Ο κόσμος χωρίς ορφανοτροφεία και φυλακές. Μου τό ΄πες, δε μου το΄πες;''
'' Το Λενάκι στο ορφανοτροφείο, ψιλόβροχο, λάσπη στην αυλή. Ο ήλιος, που είναι ο 'ηλιος;
το φεγγάρι; το φεγγάρι... το φεγγάρι.....Κουφάλεεεεεεεεες !....
'' Ηρθαν, σε πήραν οι νοσοκόμοι...
'' Του έκλεισα τα μάτια και τόν φίλησα...Έξω η βροχή πέφτει, οι κρατούμενοι μαζεμένοι
στα σίδερα....
'' Τί έγινε ;''
'' Εφυγε ''.
Ο Βαγγέλας βγάζει το κουτάλι απο την τσέπη του και χτυπάει τα σίδερα...Εκατοντάδες κουτάλια χτυπάνε τα σίδερα........Ενοπλα συναισθήματα, ριπές πολυβόλων, το Αντάτζιο του
Αλμπινόνι, αλλά και πίπιζες και τουμπερλέκια και ορφανοί μπαγλαμάδες....
Μόνο η ακτίνα των '' πολιτικών '' σιωπηλή.........Ανέβηκα στο κελί μου, πήρα το κουτάλι μου,
βγήκα στο προαύλιο και άρχισα να χτυπάω τα σίδερα....Αυτά... '' Ρέπει προς το λούμπεν,
πιθανός αυνανισμός...'' Τα έγραφα της εξουσίας συρρικνώνουν τη ζωή.... Σκέψου αυτοί
που τα διαβάζουν......''
'' Ελα τώρα , πιε τον καφέ σου, θα κρυώσει. Ν΄ανάψω λίγο θυμίαμα...''
Η κορυφή του κυπαρισσιού, εμβόλισε τι βαθύ μώβ του ουρανού, καθώς λευτερώθηκεαπο το
βάρος της δεκαοχτούρας. Ενα εφήβειο γλαυκό σε πλήρη σύγχυση, εκεί στις άκρες του
ουρανού, επίμονα υπέσκαπτε τη μονιμότητα της νύχτας...
.................................................................................................................
ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ ( Τα κεραμίδια στάζουν ) !

5. Έ τι! Απ' αυτούς που σίγουρα μια μέρα
θα υπερισχύσουν έχω
δόξα να 'χει ο Θεός απαλλαγεί
μη σώσουν
και μου απλώσουν χέρι
θα υπάρξουν πάντοτε δύο ή τρεις
γενναίοι να βλέπουνε τον κόσμο
χωρίς σκοπιμότητα

γήρας είναι η Ιστορία
και το φρούτο ανάμεσα στα δόντια νεότης
ένα μόνο χαμόγελο -εάν είναι από πηγή - νικά

και ο κήπος βλέπει

δίνει ώθηση άξαφνη
στα μισά της ψυχής να μας προφτάσει.



υ.γ. φυσικα απο τον Ελύτη!

Χέστηκα ποιος θα κεράσει
Τις θυμάμαι εκείνες τις Κυριακές σαν να ’ταν χθες. Χιλιάδες αυτοκίνητα με κατεύθυνση Βουλιαγμένη. Τα περισσότερα έστριβαν προς τα Βλάχικα της Βάρης. Είχαν πλεκτά μαξιλαράκια στο πίσω τζάμι… Όσο πιο περίτεχνα τα μαξιλάρια τόσο μεγαλύτερη η φτώχια. Α! Ναι!! Είχαν και μια γριά με τσεμπέρι να χαζεύει από το πίσω παράθυρο… Τι να ’γιναν αλήθεια εκείνες οι γριές; (Ύστερα σου λένε για τις careta careta! Οι παλιόγριες σήμερα λυσσάνε στη μπιρίμπα!) Τέλος πάντων. Τα υπόλοιπα αυτοκίνητα έστριβαν για Αστέρα. Στο Club house ή στο Moorings ή πιο πριν στη Pamela…

Οι κοινωνικές τάξεις στη δεκαετία του 70 είχαν απόλυτη διαχωριστική γραμμή ανάμεσά τους. Το μόνο που τους ένωνε ήταν η αντίδραση την ώρα του λογαριασμού… Με το που έκανε την αναγγελία το γκαρσόνι, όσο και ν΄ άντεχε ή να μην άντεχε η τσέπη σου επιβάλλονταν να δημιουργήσεις χαμό! Μιλάμε με καβγά τρικούβερτο όχι αστεία… Σηκώνονταν επάνω οι άνδρες, άρχιζαν εκείνα τα «όχι εσύ», «δε το δέχομαι με τίποτα!», παρενέβαιναν και οι γυναίκες «σε παρακαλώ κουμπάρε!», γράπωναν το χαρτί στον αέρα, το γκαρσόνι πλήρωνε τη νύφη που ήταν το έρημο, στη μέση… Καβγάς σας λέω! Που οφείλονταν; Στο ποιος θα έκανε το τραπέζι. Ποιος θα κέρναγε! Αυτό ήταν το απόλυτο ντέρτι!!

Τα χρόνια πέρασαν… Νέα γενιά, νέα ήθη… Γενιά Χρηματιστηρίου. Πούρα με ανθρώπους στη σειρά, κυρίες να καμαρώνουν για τα παπούτσια τους πιο πολύ απ΄ότι ανάπηρος για το μηχανικό του πόδι… Το μενού μπαρουφοιδές όπως και οι άνθρωποι … Φιλέτο μπαρμπουνιού με σως από βατόμουρο τυλιγμένο σε τρίχα ελέφαντα και περιχυμένο με κουράδα ελβετικής αγελάδας. Πομπώδη, εντυπωσιακά τίποτα, τζούφια βεγγαλικά «αυτοδημιούργητων»… Κι έρχονταν ο λογαριασμός και τον χώριζαν σε δευτερόλεπτα στα 18. Ποτέ άλλοτε, ο Έλληνας δεν έκανε πιο γρήγορα τη διαίρεση, από τότε, που γέμισε η τσέπη του φρέσκο χρήμα! Ο λογαριασμός δια 18 και 18 τιμολόγια για να τα βάλει ο καθένας τους στην εταιρεία του…

Τα χρόνια πέρασαν και πάλι… Νέα ήθη και πάλι …Το διαπίστωσα προχθές στη ψαροταβέρνα του Μπάμπη… Κάποτε σκοτωνόμαστε ποιος θα κεράσει… Τώρα… Ποιος θα πάρει την απόδειξη!

Υ.Γ Μεταξύ μας… Σκοτωθήκαμε με το κουμπάρο!!Να δεις πώς γράπωσε την απόδειξη ο γάιδαρος!… Τον φοβήθηκε το μάτι μου!…

της Ρέας Βιτάλη
http://www.protagon.gr

Το γαϊδούρι του Ιωσήφ
«Δεν μπορείς να πάρεις το ρόλο της Παναγίας γιατί έχεις μαύρα μαλλιά. Η Παναγία αρμόζει καλύτερα στη Λυδία που είναι ξανθιά με γαλανά μάτια». Αυτή η φράση ήταν καταλυτική στο να διαταραχθούν οι σχέσεις μου με τη Λυδία, την οποία ονειρεύτηκα πολλές φορές άθλια κουρεμένη σαν τη Στεφανία στο Αναμορφωτήριο. Όσο για τις σχέσεις μου με την Παναγία, τι να πω; Ας όψεται η ..ανάγκη και ο φόβος μπροστά στο άγνωστο!

Διασκεδάζω πολύ με τις μαθητικές «επετειακές» παραστάσεις! Είναι το πιο ωραίο κοκτέιλ ελαφράδας, υπεραπλούστευσης, κιτς και δεξιοτεχνίας. Μα όταν γίνεσαι γονιός παίρνουν άλλες διαστάσεις! Είναι όπως ο έρωτας για παράδειγμα…Το πλέον μεγαλειώδες να το ζεις και το πλέον κωμικό να το παρατηρείς. Κάπως έτσι! Έχω λοιπόν και γω ξεφυλλίσει, όλα τα συναισθήματα των γονιών. Εκείνο το χτυποκάρδι καθώς ψάχνεις να βρεις το δικό σου παιδί μόλις ανοίξει η κουρτίνα, εκείνο το καλοχτενισμένο κεφάλι της κυρίας που κάθεται μπροστά και πετάγεται ακριβώς τη στιγμή που επιτέλους το εντόπισες για να χαιρετίσει το δικό της τέκνο, εκείνο το εκνευριστικό πέρασμα του άλλου γονέα με τη βιντεοκάμερα στο μάτι ως άλλος Μπριρσίμ, εκείνο το δάκρυ συγκίνησης που κυλάει κάτω από τα γυαλιά που βλακωδώς φοράς λες και είσαι ροκ σταρ καλλιτέχνης, εκείνη η αγνή βεβαιότητα ότι το δικό σου παιδί είναι το πιο όμορφο του κόσμου, εκείνη η γιαγιά που κοιτάζει σε άλλη κατεύθυνση και της λες «όχι εκείνο το παιδί δεν είναι το δικό μας » και κείνη σε αποστομώνει «έμενα θα μου πεις ότι δε γνωρίζω το εγγόνι μου!»….

Θυμάμαι όταν η κόρη μου η Λίλα είχε πάρει το ρόλο του αγγελουδιού μαζί με άλλες οκτώ συμμαθήτριες. Έπρεπε λοιπόν να της ράψω χρυσά φτερά στους ώμους. Τι ιδέα Θεέ μου! Και δεδομένου ότι ατυχώς ή ευτυχώς δεν έχω συναντήσει αγγελούδι στη ζωή μου, έραψα τα φτερά της ανάποδα. Έτσι λοιπόν οι θεατές -γονείς είδαμε κατασυγκινημένοι να τραγουδούν επί σκηνής 7 αγγελούδια και ένα κολεόπτερο… Το δικό μας! Ή θυμάμαι τον γλυκό μου Αρίστο να προσπαθεί να μάθει μια σελίδα -ρόλο του Μάγου και μάλιστα στα Αγγλικά. Λαλίστατος ο μάγος! Και δώστου πρόβες στο σπίτι και αγωνίες λες και θ΄ ανέβαζε Οιδίποδα στη Επίδαυρο! Και όταν έφτασε η μέρα, τάλεγε ο Αρίστος μια χαρά από σκηνής και μεις ακόμα καλύτερα από την πλατεία! Και στο τέλος αναστατώσαμε την αίθουσα στα «μπράβο». Τέτοιο θρίαμβο ούτε ο Μινωτής! (Στρατιώτης πια ο Αρίστος!! Πετάδειν τα χρόνια!!)

Φέτος θα καμαρώσω τον Κωστάκη μου πρόβατο! Άκου πρόβατο, το παιδί!!Χαμογελώ. Τα φώτα του δέντρου αναβοσβήνουν όπως οι μνήμες. Χαμογελώ στο χρόνο με μπόλικη επιείκεια. Κι έτσι θέλω να σας ευχηθώ Καλά Χριστούγεννα και ευτυχισμένα!

Υ.Γ Κωστάκη μου θα είσαι καρδιά μου, το ομορφότερο πρόβατο του σχολείου και μη σε νοιάζει που ο συμμαθητής σου ο Δημήτρης θα κάνει το γαϊδούρι του Ιωσήφ!


της Ρέας Βιτάλη

19/12/2009 από το: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=809

κάτι που ειχα ξεχάσει :ο γλάρος Ιωνάθαν του Bach

«Σπίτι δὲν ἔχω. Σμῆνος δὲν ἔχω. Εἶμαι ἕνας Ἀπόβλητος. Καὶ πετοῦμε τώρα στὴν κορφὴ τοῦ Ἀέρα τοῦ Μεγάλου Βουνοῦ. Λιγοστὲς ἑκατοντάδες πόδια ἀκόμα κι᾿ ὕστερα δὲ θὰ μπορῶ νὰ σηκώσω τὸ γέρικο τοῦτο κορμὶ πιὸ ψηλά».
«Κι᾿ ὅμως μπορεῖς, Ἰωνάθαν. Γιατί ἔμαθες. Ἕνα σχολειὸ τελείωσε κι᾿ ἦρθε ἡ ὥρα ν᾿ ἀρχίσει ἕνα ἄλλο».
Καθὼς τὸν εἶχε φωτίσει ὅλη του τὴ ζωή, ἔτσι ἡ κατανόηση ἄστραψε κείνη τὴ στιγμὴ γιὰ τὸν Ἰωνάθαν Γλάρο. Εἶχαν δίκιο. Μποροῦσε νὰ πετάξει πιὸ ψηλά, κι᾿ εἶχε ἔρθει ἡ ὥρα νὰ πάει σπίτι.
Ἔριξε μιὰ τελευταία ματιὰ στὸν οὐρανό, πέρα στὴ θαυμάσια ἀσημένια χώρα ὅπου τόσα εἶχε μάθει.
«Εἶμαι ἕτοιμος», εἶπε τελικά. Κι᾿ ὁ Ἰωνάθαν Λίβινγκστον Γλάρος ἀνυψώθηκε μὲ τοὺς δυὸ φωτεροὺς γλάρους γιὰ νὰ χαθεῖ σ᾿ ἕνα τέλειο σκοτεινὸ οὐρανό.

ολόκληρο είναι εδώ ¨:


http://users.uoa.gr/~nektar/arts/prose/ ... eagull.htm

ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ '' Καλά , εσύ σκοτώθηκες νωρίς..''

Οταν, που λές , είσαι για εκτέλεση, έχεις κάθε μέρα επισκεπτήριο. Ε, ήρθε η κακομοίρα η μάνα μου την πρώτη μέρα να με δεί. Για να πάω στο στρατοδικείο , μου είχαν φέρει ένα κουστούμι του αδερφού μου, γιατί εγώ δεν είχα καλά ρούχα.
Αφού είδα τη μάνα μου, την αγκάλιασα, της λέω, κοίτα να δείς, αυριο πού θάρθεις, να μου
φέρεις τα παλιά μου τα ρούχα να φορέσω, γιατί, ΄έ, αφού μεθάυριο θα μας σκοτώσουν, να
μην πάει τζάμπα και το κουστούμι. Μπάμ ή μάνα μου, κάτω, ξερή.
Κάναμε επισκεπτήριο μαζί με το Μαύρο, όπότε μου σφυρίζει μια σφαλιάρα , και μου λέει, τι
λές, ρε τσόγλανε, στη μάνα σου , είναι κουβέντες αυτές;
Οχι, δεν τόκανα επίτηδες, τα είχα χαμένα και γώ ο φουκαράς, δεν ήξερα τι να της πώ όπως
σπάραζε στην αγκαλιά μου....
Τέλος , χέσ΄τα .. Το κακό είναι πώς ποτέ δεν μπόρεσα να της εξηγήσω μερικά πράγματα,
όπως να πούμε πόσο πολύ την αγαπούσα και τι καταφύγιο ήταν για μένα στα μεγάλα
μου ζορίσματα....
Άλλα έτσι είναι πάντα , ποτέ δεν προλαβαίνουμε να πούμε τα πιό ουσιαστικά
πράγματα, και το καταλαβαίνουμε μόνο σα χαθούμε. ............................................
....................................................................................................................................
ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ '' ...καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς . ''

Ο Λάμπρος βρήκε τρόπο

της Ρέας Βιτάλη

Μη με ρωτήσετε πολλά….Ούτε και γω τα ξέρω. Πάντως ο Λάμπρος, είχε κερδίσει την συμπάθεια μου από το πρώτο δευτερόλεπτο γνωριμίας. Σου το επέβαλλε κατά κάποιο τρόπο. Έχει το πιο φωτεινό χαμόγελο που έχω δει σε άνθρωπο. Κι εγώ, έχω θέμα με τους χαμογελαστούς ανθρώπους. Ο Λάμπρος, πέρα από φωτεινό χαμόγελο, έχει και μια γενναία δυσκολία στο περπάτημα. Αλλά με έναν δικό του πάλι τρόπο, επεμβαίνει με το φωτεινό όλο χαρά πρόσωπο και διαγράφει την δυσκολία του, σου ακυρώνει αυτό που βλέπεις σε τέτοιο βαθμό, που τελικώς σε δυσκολεύουν τα δικά σου πόδια ενώ του Λάμπρου τα τοποθετείς στην κατηγορία του φτερωτού Ερμή της αρχαιότητας.

Προχθές ο φίλος μου ο Διονύσης πεθύμησε γλέντι. Έτσι το όρισε και τον κατάλαβα. Έχω συχνά την ίδια επιθυμία. Και άδειασε το σαλόνι του. Έβγαλε τα έπιπλα στην βεράντα. Και βοηθήσαμε οι φίλες και φίλοι στο μαγείρεμα και εμφανίστηκαν και δυο με μουσικά όργανα και ένα κορίτσι με εξαιρετική φωνή ανέλαβε το τραγούδι. Το μετατρέψαμε το σπίτι σε ταβέρνα με τη μία! Λαχταράνε οι ψυχές το κέφι στις μέρες μας! Και δεν είχαμε προλάβει να στεριώσουμε μπουκιά….Σηκώθηκε με μιας ο Διονύσης ο χορευταράς, σηκώθηκε κι η Φωτεινή…Ήθελε δεν ήθελε τη γράπωσε ο Διονύσης… Σηκώθηκε και ο Χρήστος…Και ο Κώστας και η Κάτια…Τι να θέλει παραπάνω ο Έλληνας; Κάηκε το πελεκούδι. Χορό να δεις! Η πιο ευλογημένη εκδήλωση ελευθερίας. Και να μπερδεύονται τα μουσικά ρεύματα και να ξεμπερδεύονται. Και δώστου σάμπες και δώστου βαλσάκια και δώστου ροκ και δώστου τσα τσα και δώστου. Και σβούρες και πανωσηκώματα. Διάθεση νάχεις. Κάποια στιγμή η ματιά μου ανάμεσα από ζευγάρια κοντοστάθηκε στον Λάμπρο. Σπίθες έβγαζαν τα μάτια του. Ξέχασα να σας πω ακόμα μια σημαντική πληροφορία για τον Λάμπρο. Κάποια στιγμή της ζωής του, μια σπάνια αρρώστια και το σώμα του δεν υπάκουε στις προσταγές του νου του. Μη με ρωτήσετε παραπάνω λεπτομέρειες… Ούτε και γω ξέρω να σας πω. Πάντως έμεινε χρόνια σ΄ένα κρεβάτι. Ακίνητος από το λαιμό και κάτω. Μάρμαρο. Έβρισκε τρόπους η γυναίκα του να τον περιποιείται, τα παιδιά του να του δείχνουν την αγάπη τους και κείνος….Όπως αποδείχτηκε στην συνέχεια…Ο Λάμπρος έβρισκε τρόπους να μη παραιτηθεί. Ρίζα δέντρου το άτιμο μυαλό… Βρίσκει διαδρομή για να τραφεί. Από δω, από κει, λίγο παραπέρα ν΄απλωθεί….Θα τη βρει την άκρη! Και σηκώθηκε. Πες το θαύμα, πες το δύναμη ψυχής, πες το βοήθεια Θεού, πείσμα, πες το αφοσίωση ανθρώπων στο πλευρό κάτι σαν δάνειο δύναμης…Πες το εσύ όπως θες γιατί ο Λάμπρος δεν είχε χρόνο για βαφτίσια. Είχε ζωή να τον περιμένει στη γωνία.

Προχθές στου Διονύση ήταν και ο Λάμπρος. Χορεύαμε ζευγάρια πάνω στην πίστα. Πατζουρλισμός. Σβούρες! Και κάποια στιγμή μη με ρωτήσεις πάλι γιατί…Συμβαίνει στις πίστες. Λες σαν προεόρτιο μιας αγίας στιγμής που υπονοείται στην ατμόσφαιρα ότι θα επακολουθήσει, ξεμάκρυναν οι πολλοί για να χωράει μόνο ο ένας…Το ένα ζευγάρι, ο ένας χορευταράς, η μια…Να χορτάσουν τα μάτια των πολλών. Ήταν που λες στο τραγούδι «Να ζήσω ή να πεθάνω σ΄ένα φλαμέγκο επάνω, μάτια μου». Στίχοι Νικολακοπούλου. Και πιάνει ο Λάμπρος μια καρέκλα για βοήθεια και την έσυρε στην υποτιθέμενη πίστα…Όπως πάνε τα παιδιά τα πρώτα βήματα «Στράρα στρατούλα»…. Κι έσυρε κι έσυρε και κανείς δεν τον εμπόδισε και προσπέρασε και στάθηκε ολόρθος και τραγούδησε. Και μετά σαν να θέριεψε ξεμάκραινε ελάχιστα την καρέκλα όσο για να νιώσει αυτόνομος ή για να ρισκάρει την αυτονομία και σήκωνε τα πόδια σαν τσολιάς. Παρέλαση σε ένα δικό του Ελευθερία ή Θάνατος. Σ΄ένα δικό του…Να ζήσω ή να πεθάνω μ΄ένα κορμί ότι κάνω! Μάτια μου!! Τον κοίταζα συγκινημένη και σκεφτόμουν…Τελικά αξία στη ζωή… Υπέρτατη αξία! Έχει να βρίσκει η ψυχή τον τρόπο! Αιώνια με μαγεύει…Το να βρίσκει ο άνθρωπος τον τρόπο!
Αγαπητέ Λάμπρο…Να ζήσω ή να πεθάνω μ΄ένα κορμί ότι κάνω. Και πόσα μπορώ να κάνω! Και πόσα καθημερινά χαραμίζω;

http://www.protagon.gr

για τη Ρέα .....

για την Κατ'ρίνα....

και πολλά και στις δυό σας!!!!!!!!!!!!!

Υ - ΠΕ - ΡΟ - ΧΟ!

Κατερίνα. Υμνος στη Ζωή !!! Και η Ρέα δημιουργός ποιημάτων και
συναισθημάτων.....

Νανάκια, χρόνια πολλά!

της Ρέας Βιτάλη, 30/12/2012

Μ΄έζωσαν από παντού. Χρονιάρες μέρες. Στεκόμουν στο lobby του ξενοδοχείου και περίμενα την παρέα μου για να εκδράμουμε όταν ξαφνικά… Μια γνώριμη φιγούρα, ανθρωπάκι τόσο δα…Ψωμιάδης εκ Θεσσαλονίκης. Κόσμος τον προσπερνάει. Τον αναγνωρίζουν. Κάνουν ότι δεν. Το γνωρίζω αυτό το βλέμμα των ανθρώπων απ’όταν μια φορά χρειάστηκε να καθίσω σ΄αναπηρικό καροτσάκι. Είναι ιδιαίτερο βλέμμα. Πλαγίως γίνονται όλα. Έτσι κοιτάνε και τον Παναγιώτη Ψωμιάδη. Και δω που τα λέμε χοντρή η αναπηρία, τρικούβερτου βαθμού το σακατιλίκι, όταν η εξουσία σου αφαιρεί τα ξυλοπόδαρα που σου φόρεσε και σε ψήλωσε. Τον πόνεσα τον Παναγιώτη, ανθρώπινα. Τόσος μικρός σ΄έκείνο το τεράστιο lobby. Τον πλησίασα. Κάποιος να τον πλησιάσει διάολε. Κι ας σηκώνονταν η πέτσα μου όταν ήταν στα ντουζένια του. Με των ψηφοφόρων του σηκώνονταν περσότερα η πέτσα. Αυτών που νίπτουν τας χείρας τους τώρα που τα πάρτυ σχολάνε. Σχολάνε; «Ζόρικο πράγμα η πολιτική;», «Οι πολιτικοί είναι το ζόρικο. Ήμουν σε ανοιχτή γραμμή με τον Σαμαρά. Ό,τι μου ζητούσαν το έκανα. Έμπαινα μπροστά. Και τώρα έχω να μιλήσω στο τηλέφωνο 6 μήνες!»… Μετράει μήνες, όπως τα νέο ερωτευμένα ζευγάρια μηνιαίες επετείους. «Είμαι Πόντιος όμως. Θα τα καταφέρω και πάλι. Ο Ζορό κυρία μου δεν τα παρατάει. Έχω τον κόσμο στο πλευρό μου». Απονήρευτε, πονηρεμένε, Παναγιώτη!

Κατεβαίνω για πρωινό. Δημήτριος Τσοβόλας μετά της κυρίας του. Σε φωλιά έχω πέσει; Πλάγια πάλι τα βλέμματα. Κόσμος προσπερνάει με τα πιάτα τίγκα από τον μπουφέ. Θαρρείς και βρήκαν τρόπο ν΄αποσβέσουν την διανυκτέρευση. Έτσι ίσως αποσβένανε και ψήφους «Άραγε κ. Τσοβόλα εκείνο το περίφημο “Τσοβόλα δώστα όλα” αντιληφθήκατε ποτέ πού μας οδήγησε;» τον ρωτάω. «Τι είναι αυτά που λέτε, βρε παιδιά! Γιατί πιπιλάτε τις καραμέλες που σας ταίζουν;». Ο πληθυντικός των πολιτικών. Λατρεύω! Ενώ απευθύνεται μόνο σε μένα. Ενώ έχει μόνο εμένα μπροστά του… Θαρρεί πως έχει ακροατήριο «Τι είναι αυτά που λέτε, βρε παιδιά!»… Λατρεύω! Και συνεχίζει «Κατ΄ αρχήν γνωρίζετε πότε ελέχθη αυτό και από ποιόν; Ποιός το είπε, γνωρίζετε;». Στο «Ποιός;» αστράφτουν τα μάτια του όπως των Ιεχωβάδων. «Το είπε ο Ανδρέας Παπανδρέου!» καταλήγει. «Δηλαδή κ. Τσοβόλα αν γυρίζατε τον χρόνο πίσω…». Δεν προλαβαίνω να τελειώσω τη φράση μου…Ανασηκώνει την πλάτη και τους ώμους…Αν ήταν παγώνι θα άνοιγε ίσως και φτερά και λέει «Θα έκανα ακριβώς τα ίδια! Η ΕΟΚ μας κατέστρεψε και η ΟΝΕ». Περαστικά του εύχομαι και τον χτυπάω στην πλάτη. Μεγάλο ζόρι τραβάει και τούτος!

Ψιλοστέκομαι στην τηλεόραση του ξενοδοχείου. Παπακωνσταντίνου αφαίρεσε ονόματα συγγενών του από τη λίστα Λαγκάρντ. Και ο Παπανδρέου από το εξωτερικό στέλνει μήνυμα «Να πέσει άπλετο φως»…. Στο βάθος του πλάνου κεφαλάκι Βενιζέλου ενώ ξεφουσκώνει. Η Παρθένος σήμερον. Νανάκια της πολιτικής! Σε τι ανθρωπάκια παραδώσαμε και υποθηκεύσαμε το μέλλον μας διαχρονικά. Σε πόσους τοσοδούληδες δώσαμε το δικαίωμα να καμωθούν τους γίγαντες; Τι θλιβερή αλλαξοκολιά νάνων πολιτικών δικαιωμένοι από ψήφους πολιτών. Νανάκια της πολιτικής μας σκηνής… Χρόνια πολλά…. Ατέλειωτα. Άραγε θα δείξει κάποτε ο λαός ανάστημα;


ένα άρθρο των πρωταγωνιστών http://www.protagon.gr