MSSociety.gr

Γράμμα ενός 16χρονου αφγανού προς.........
Σας παρακαλώ, πείτε με και μένα σκύλο.
Είμαι ο Ζαφάρ, 16 χρονών. Είμαι από το Αφγανιστάν. Ο πατέρας μου σκοτώθηκε και εγώ δεν ήθελα να πολεμήσω άλλους Αφγανούς. Στο χωριό μου κάθε μέρα κάποιος σκοτωνότανε. Το σχολείο μου βομβαρδίστηκε, όταν ήμουν μικρός, και μετά δεν ξανάγινε. Εγώ ήθελα να πάω σχολείο και όχι να σκοτώσω ή να σκοτωθώ. Η μάνα μου για να με γλυτώσει πούλησε όλα μας τα ζώα και μου είπε να φύγω, να φθάσω στην Ευρώπη και ότι εκεί θα με προστατεύσουν. Περπάτησα πάρα πολύ, με κρύψανε σε φορτηγά, μπήκα σε βάρκα και έφθασα κάποτε σ΄ αυτή τη χώρα. Δεν ξέρω αν είναι η Ευρώπη εδώ, αλλά κουράστηκα πολύ για να φθάσω. Με συλλάβανε και έμεινα μαζί με άλλους 20 σ΄ ένα μικρό βρώμικο κελί για πολλές μέρες. Μετά μου δώσανε ένα χαρτί που έλεγε μέσα σε 30 μέρες πρέπει να φύγω. Πώς να φύγω, αφού δεν έχω χαρτιά; Προσπάθησα μαζί με κάτι μεγαλύτερους συμπατριώτες μου να μπω σ΄ ένα πλοίο αλλά με πιάσανε, με χτυπήσανε και με φέρανε μαζί με πολλούς άλλους εδώ στο στρατόπεδο.

Είμαι πολύ καιρό εδώ, δεν ξέρω πόσο, μαζί με πολλούς ανθρώπους από διάφορες χώρες. Δεν ξέρω κανένα και φοβάμαι πολύ. Δεν ξέρω γιατί είμαι φυλακισμένος, αφού δεν πείραξα ποτέ κανένα. Εγώ απλά ήθελα να μην πολεμήσω και να πάω σχολείο. Κάθε μέρα κλαίω. Εδώ και 3 μέρες μας έχουν κλειδωμένους μέσα στο κοντέϊνερ που μένουμε και κάνει πάρα πολύ ζέστη. Κάτι έγινε στο στρατόπεδο, αλλά ήμουν άρρωστος και δεν πολυκατάλαβα. Δεν μπορώ να ανασάνω και είμαι συνέχεια άρρωστος. Έχω γεμίσει και σπυριά. Νοιώθω τόσο κουρασμένος. Θέλω να ανασάνω και δεν υπάρχει αέρας. Διψάω και δεν υπάρχει νερό. Τα ρούχα μου είναι βρώμικα και τρύπια και είμαι ξυπόλυτος. Φοβάμαι πως θα πεθάνω. …..Μάνα μου, που είσαι;…. Σβήνω, μάνα μου, σώσε με. Δεν θέλω να πεθάνω.

Πριν από μέρες άκουσα πως δύο αστυνομικοί έσωσαν δύο σκυλάκια που ήταν κλεισμένα μέσα σ΄ ένα αυτοκίνητο και έκανε πολύ ζέστη. Ένας καλός δικαστής δίκασε αμέσως για βασανισμό τα αφεντικά τους, που ξέχασαν τα σκυλάκια με τόση ζέστη μέσα στο αυτοκίνητο και κινδύνεψαν να πεθάνουν. Χάρηκα για τα σκυλάκια γιατί και εγώ τ΄ αγαπώ πολύ. Μέσα σ΄ αυτό το κοντέϊνερ που είμαι, όμως, κάνει την ίδια ζέστη και νομίζω πως με έχουν ξεχάσει. Σας παρακαλώ, πείτε με και μένα σκύλο. Μπορεί να έλθουν αυτοί οι καλοί αστυνομικοί για να με σώσουν και να με πάνε σε γιατρό.

Σας παρακαλώ, αφού δεν με θεωρήσατε ποτέ άνθρωπο, θεωρείστε με σκύλο.

Κύριε δικαστή είμαι ένα βασανισμένο σκυλί.

ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΕ
http://netakias.com/2014/04/02/%CE%B3%C ... %83%CF%84/

......................................................................................................................................
........................................................................................................................................

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!....................................

Αντιγράφω από τον πρόλογο του μεταφραστή Βαγγέλη Δουβαλέρη, στην Α΄ έκδοση του βιβλίου «Ο αντίχριστος, ανάθεμα κατά του χριστιανισμού» του Νίτσε.

Το ανελέητο χτύπημα κάθε αδυναμίας για την εκκόλαψη της άνω οδού της ζωής, αντιπροσωπεύουν ακριβώς την ένταση της δικής του προσπάθειας (του Νίτσε) να υπερνικήσει ό,τι τον έσπρωχνε κατά κάτω : την «ακάθαρτη πνοή των συγχρόνων του», την αδιαφορία τους, τα ευερέθιστα νεύρα του, τους πονοκεφάλους που τον σφυροκοπούσαν μέχρι παραληρήματος, τους στομαχικούς σπασμούς του, και πάνω απ΄ όλα τη μοναξιά που δεν καταπολεμάται με καμιά αποδοχή του μεγάλου κοινού, με καμιά συναναστροφή και καμιά βεβαιότητα για όποια μετά θάνατον δόξα. Η υπερδύναμη βούλησή του τον βοηθούσε ν΄ απελευθερώνει την δημιουργική άψη του για να γιατρευτεί, να πλάσει έναν ήλιο για τον εαυτό του, να εκπληρώσει τη μοίρα του και να γίνει αυτός που είναι. Το πνεύμα του βάρους καταπολεμάται με γέλιο, διακηρύσσει δια στόματος Ζαρατούστρα. Κι΄ εσείς οι ανώτεροι άνθρωποι μάθετε να γελάτε!

…. Το ουσιώδες είναι η ίδια η πραγματικότητα – η σκληρότητα των πραγμάτων. Κι΄ όταν δεν αντικρίζουμε την πραγματικότητα με γενναίο βλέμμα αλλά με βαθιά δυσαρέσκεια, με διάθεση διαφυγής από αυτήν και συκοφάντησής της, τότε εισχωρούμε στη σφαίρα της παρακμής.

Καύση νεκρών; Και η καύση θρησκείας;



Κατανοώ ότι η θρησκεία δεν είναι μενού εστιατορίου να επιλέγεις τι προτιμάς και τι όχι να γευτείς, ανάλογα με τη διάθεσή σου. Οι θρησκείες έχουν συγκεκριμένη φιλοσοφία και κανόνες για τους πιστούς τους. Ας πάρουμε όμως δύο σημαντικά μυστήρια που αφορούν την ορθόδοξη χριστιανική πίστη. Η βάφτιση, για παράδειγμα, αρχικά απευθύνονταν σε ενήλικες και μόνο ανθρώπους, οι οποίοι επέλεγαν να αφοσιωθούν στον χριστιανισμό, με πλήρη αίσθηση και συνείδηση. Στην πορεία των χρόνων και λόγω της μεγάλης θνησιμότητας των βρεφών, το ιερατείο επινόησε τον θεσμό του νονού, ήτοι πνευματικού γονιού, ο οποίος θα μεταλαμπάδευε τη φιλοσοφία και την πίστη στο ανήλικο παιδί, όταν. Είναι όμως πασιφανές, ότι από τον ενήλικα που επέλεγε με πλήρη γνώση μέχρι το βρέφος που υποχρεώνεται να ενστερνιστεί μια θρησκεία, η διαφορά είναι όσο η μέρα με τη νύχτα. Και αυτή την απόσταση την κάλυψε το ιερατείο, με απόφαση που συνέφερε την εξάπλωση της θρησκείας.

Ο γάμος, επίσης, κατά τη χριστιανική θρησκεία ήταν ένα ιερό μυστήριο που ένωνε ένα ζευγάρι, υποχρεωτικά παρθένο ερωτικά και μάλιστα επιμένοντας στη μονογαμία. Αυτά βεβαίως, ήταν απολύτως ριζοσπαστικά για την εποχή τους και εξίσωναν μεγαλειωδώς τον ρόλο της γυναίκας. Μπορείτε να τα φανταστείτε στις μέρες μας; Το ορθόδοξο ιερατείο λοιπόν και πάλι, επέτρεψε την τέλεση τριών γάμων, προς τιμήν του, εν αντιθέσει προς τον «σκοταδισμό» του καθολικισμού. Και όσο για την «παρθενία»... Ένας πολύ αγαπημένος μου παπάς είπε χαρακτηριστικά «Χρόνια έχω να παντρέψω δύο, όλο τρεις-τρεις μού ‘ρχονται…». Σκιαγραφώντας με χιούμορ τη σύγχρονη τακτική των ζευγαριών, που εισέρχονται στην εκκλησία για να τελέσουν γάμο κρατώντας στα χέρια τους τον καρπό της κοιλίας, εν είδει πασχαλινής λαμπάδας. Τι θέλω να πω μ' αυτά; Οι αλλαγές γίνονται, είτε γιατί η ορθόδοξη εκκλησία έχει ανοιχτά τα μάτια στα «ήθη» κάθε εποχής (με ένα άξιο αναφοράς αεράκι ελευθερίας και δημοκρατικότητας), είτε γιατί ο σκοπός αγιάζει τα μέσα (κι αυτό αποδεκτό είναι).

Η απόφαση λοιπόν της Ιεράς Συνόδου, η αντίδραση και όλη η ταραχή των παπάδων σε ό,τι αφορά την καύση των νεκρών, είναι τουλάχιστον επιπόλαιη και ύποπτη, όταν για να τη δικαιολογήσουν θυμούνται θρησκευτικούς κανόνες. Άραγε ποιους θρησκευτικούς κανόνες ακολουθούν τα μυστήρια, όπως έχουν καταντήσει, με τα μπουφεδάκια στον περίβολο του ναού και τους στολισμούς και τα βεγγαλικά; Και, το λευκό νυφικό της παρθενίας, με το βυζί τούρλα; Και οι ερωτήσεις αν θα ανάψουν όλοι οι πολυέλαιοι ή όχι; Και το μάκρος του χαλιού που θα απλωθεί; Γιατί δυο μέτρα και δυο σταθμά; Γιατί η εκκλησία δίνει το περιθώριο στον πιστό να εξευτελίζει μυστήρια εν ζωή, προσθέτοντας ο καθείς τη δική του αισθητική νότα και «φιλοσοφία» και σηκώνει ανάχωμα για το τελευταίο μυστήριο που μας αναλογεί; Αν θα παραδώσουμε το σώμα μας στα σκουλήκια ή στις φλόγες; Γιατί εκείνοι δικαιούνται να μεταλλάσσουν την αρχική νόρμα αλλά ξαφνικά αντιτίθενται σε μια σύγχρονη επιταγή των πιστών γιατί, όπως λένε, βγάζει από την νόρμα;

Ο Χριστιανισμός έχει μια συγκλονιστική φιλοσοφική διάσταση. Και μάλιστα απόλυτα ριζοσπαστική, αν την τοποθετήσουμε στη χρονολογία της «γέννησής» του και συγκρίνουμε με τον υπόλοιπο κόσμο του τότε. Και μόνο το μεγαλείο του «Δίδαξόν με τα δικαιώματά ΣΟΥ» να σκεφτείς... Εκείνο το «Σου» και όχι «Μου». Αρκεί να δώσει άλλη διάσταση στη μελέτη αυτής της θρησκείας και στη ζωή των ανθρώπων όπως την υπαγορεύει. Υποχρεούμαστε να βαφτιστούμε χριστιανοί ορθόδοξοι. Υποχρεούμαστε να διδασκόμαστε όλη μας τη μαθητική ζωή «Θρησκευτικά». Και στο δια ταύτα, είμαστε οι πλέον αμόρφωτοι στον «Χριστιανισμό» άνθρωποι. Πώς το κατάφεραν; Και είναι τύχη αν συναπαντηθούμε, με έστω και έναν, αληθινά πνευματικό καθοδηγητή. Ακούμε μια ακαταλαβίστικη γλώσσα, συμμετέχουμε σε μυστήρια με ελαφράδα καφενείου, μελετάμε ένα επιφανειακό μάθημα, επιμένοντας σε «θαύματα», τα οποία μπορεί στην εποχή τους να έπειθαν τον κόσμο αλλά για τα σύγχρονα παιδιά απλώς μεγαλώνουν το χάσμα και εμποδίζουν την εμβάθυνση στη φιλοσοφία.

Νομίζω θα είχε περισσότερο ουσία, αν η εκκλησία, αντί να ψάχνει τρόπους για να εμποδίσει για παράδειγμα τη θέληση ανθρώπων να επιλέξουν την καύση, ασχολιόταν με την πεμπτουσία της Ορθοδοξίας, τη μελέτη και μετάδοση της χριστιανικής φιλοσοφίας. Ίσως είναι καιρός να κάνει με εντιμότητα και τόλμη την αυτοκριτική της και να αντιληφθεί ότι έχει καταλήξει μια μεγάλη δημόσια υπηρεσία, που εργάζεται με σκανδαλωδώς ελαστικό ωράριο και μετά εκδίδει ανακοινώσεις για την …καύση των νεκρών.

3/11/2014
ένα άρθρο των πρωταγωνιστών http://www.protagon.gr

από την Ρέα Βιτάλη

Ένα βαγόνι γεμάτο νεκρούς στο μετρό της Αθήνας... (Εξαιρετικό άρθρο)



http://thesecretrealtruth.blogspot.com/ ... _1456.html

ΤΟΣΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΚΑΙ ΥΠΕΡΟΧΟ!

"....δεν αντέχεις άλλο να τους κοιτάς όλους αυτούς τους παγωμένους.
Τους αδιάφορα παγωμένους."

στό 'χω ξαναπεί eleni!
αυτή ακριβώς είναι η Αθήνα μας,
η μεγαλούπολη με τα 4.000.000 ανώνυμους και αδιάφορους...

τί να περιμένεις, τί μπορείς να περιμένεις από 4.000.000 εαυτούληδες,

από 4.000.000 ζόμπις, που κωφεύουν, ζείς-ή-πεθαίνεις δίπλα τους...