MSSociety.gr

Ευχαριστώ Πάνο.
Τα έχω όλα τα βιβλία του.Του Χρόνη δεν θάχα; Συλλέκτρια βιβλίων συστηματική απο τα 8 μου. Καταλαβαίνεις τι γίνεται εδώ μέσα. Βιβλία και μουσικές. .......................

"Είναι μερικοί άνθρωποι που δεν μπόρεσαν ποτέ να διαβάσουν το μυστικό σημείωμα που άφησε μέσα τους ο Θεός.Δεν είχαν το απαιτούμενο φως να το διαβάσουν.Και τ'άφησαν διπλωμένο να κιτρινίζει σε ένα κρυφό συρταράκι της ψυχής τους.
Είναι μερικοί άνθρωποι που,όταν πέσει στα χέρια τους η χαρά,δεν ξέρουν πως τους ανήκει.Και σαστίζουν.Τη φέρνουν από δω,τη γυρνάνε από κει,ώσπου ανοίγουν ένα λάκκο και τη θάβουν,όπως κάνουν με τα κόκκαλα τα σκυλιά.
Είναι μερικοί άνθρωποι που πίστεψαν αλήθεια πως ο Θεός αγαπάει τους μουτρωμένους.
Χαρά σ'αυτούς που γέμισαν την ψυχή τους και διάβασαν τραγουδιστά το μυστικό τους σημειωματάκι.
Αν το 'σκισαν μετά,αν το 'καψαν,το έκαναν μόνο και μόνο για το κέφι τους.Για να κλείσουν το μάτι στο Θεό.
Χαρά σ'αυτούς που πιάστηκαν στο δόλωμα της ζωής και σπαρτάρισαν μέσα στα δίχτυα της.Αν τα τρύπησαν μια στιγμή και ξαναβγήκαν στο πέλαγος,το 'καναν μόνο και μόνο για να'χουν τη χαρά να ξαναπιαστούν..."
ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ.........
...ΣΑΝ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ ΛΙΑΚΑΔΑ...........

Ι HAVE LONGED TO MOVE AWAY- ( Εχω ποθήσει να ξεφύγω )

Εχω ποθήσει να ξεφύγω απο το ερπετό της ψεύτικης ημέρας
κι απ΄των αρχαίων τρόμων τον κατασπαραγμό,
γερνώντας πλέον φοβερά, καθώς η μέρα πέφτει απο το λόφο σε απροσμέτρητο βυθό
εχω ποθήσει να ξεφύγω
απ΄των χαιρετισμ'ων το πήγαινε-έλα. Ο άνεμος
γέμισε πνεύματα, πνευμάτων ήχους το χαρτί,
βροντάει κι αστράφτει κουδούνια και προσκλήσεις.

Εχω ποθήσει να ξεφύγω, όμως φοβάμαι΄
λίγη ζωή περισωσμένη αν ξεπηδούσε απ΄του παλιού μου φόβου αποκα'ί'δι,
ανάερα σκ'αζοντας και μ΄άφηνε τυφλό;
Απο της νύχτας τον αρχαίο πανικό, ένα καπέλο που έβγαλα,
τα χείλια μου σμιχτά στ΄ακουστικό,
δε θα με τσάκιζε αμέσως του θανάτου το φτερό;
Δεν φοβάμαι μην πεθάνω απ΄αυτά ,
μισά συμβάσεις , ψέματα τ' άλλα μισά.....
( Half convention and half lie)


Dylan Thomas- To χρώμα της λαλιάς.

-Ποιός είναι ο δυνατός ; Ρώτησε ξαφνικά το δέντρο.
- Αυτός που περπατά μέσα στη νύχτα μόνος του. Κι΄όμως, φοβάται τόσο το σκοτάδι.
Αυτός που περιμένει στην πλαγιά τους λύκους. Κι΄ασ τρέμει σαν το λαγό ακούγοντας τα
ουρλιαχτά τους.
Αυτός που γλιστράει, που γονατίζει, που γεμίζει λάσπες.
Που χώνεται στο θολό ποτάμι ως το λαιμό. Και μια στιγμή, μέσα σ΄αυτό το χαλασμό,
απλώνει τα παγωμένα χέρια του, κόβει κίτρινες μαργαρίτες και στολίζει τα μαλλιά του.
Αυτός είναι ο δυνατός .
Ενα κουκούλι έπεσε κείνη την ώρα στο χώμα κι' έσπασε.
Μια πολύχρωμη πεταλούδα πήδηξε απο μέσα, ξεδίπλωσε τα φτερά της και πέταξε γύρω
απο τις μυρτιές.
Ύστερα κοντοστάθηκε , κοίταξε μια στιγμή στα μάτια το Θεό, και ψιθύρισε΄
_ Γειά σου ! Τι όμορφος που είναι ο κόσμος σου !



'' Το χρώμα του Φεγγαριού ''
ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ

Mετά την απόλυση τών μεγαλοκλασιτών, μείναμε καμιά εικοσαριά, μας μάντρωσαν σ΄ενα
θαλαμάκι, είναι φανερό πιά ότι ένα ακόμα κέτεργο κλείνει.
Ήδη σταμάτησαν να φέρνουν καινούριους.
Οι πληροφορίες λένε ότι συγκρότησαν άλλες, ειδικές μονάδες, όπου συγκεντρώνουν τούς
αριστερούς φαντάρους,
Αναφέρεται ο Κόλυνδρος, η Εράτυρα κλπ..
Για μας κυκλοφορούν φήμες ότι θα μας απολύσουν και θα μας στείλουν εξορία στον Άι-Στράτη. Να δούμε.....
Όμως , σ΄έπιασα μονότερμα μου φαίνεται,. Κοντεύει να ξημερώσει κι΄έχω ακόμα τόσα να
σου πώ, αλλά είμαι πολύ κουρασμένος.
Αυτή η βουτιά που κάναμε στα παλιά, με γέμισε νοσταλγία και πίκρα.
Αντε, καληνύχτα, θα τα πούμε αύριο πάλι.........


ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ
'' Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς ''.

-Τι χρώμα έχει η λύπη; ρώτησε το αστέρι την κερασιά και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου
σύννεφου που περνούσε βιαστικά. Δέν 'ακουσες; Σε ρώτησα, τι χρώμα έχει η λύπη;
- Εχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στην αγκαλιά της.
Ενα βαθύ 'αγριο μπλέ.
- Τι χρώμα έχουν τά όνειρα;
- Τά όνειρα; Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.
- Τι χρώμα έχει η χαρά;
-Το χρώμα του μεσημεριού, αστεράκι μου.
-Και η μοναξιά;
- Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί.
- Τι όμορφα που είναι τα χρώματα! Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο, να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις.
- Το αστέρι έκλεισε τα μάτια του κι ακούμπησε στο φράχτη,Εμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.
- Και η αγάπη; ξέχασα να σε ρωτήσω, τι χρώμα έχει η αγάπη;
-.... Το χρώμα που έχουν τα μάτια του θεού, απάντησε το δέντρο.
- Τι χρώμα έχει ο έρωτας;
- Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι πανσέληνος.
- Ετσι , ε; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, είπε τ΄αστέρι..........
Κοίταξε μακριά στο κενό..... Και δάκρυσε.....


ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ
'' Το χρωμα του φεγγαριου''.......

Ενας Μανδαρίνος κάποτε ερωτεύτηκε μια γυναίκα.
Θά γίνω δική σου, είπε αυτή ειρωνικά, αν μείνεις έξω απ΄το παράθυρό μου σαράντα νύχτες.
Ο Μανδαρίνος, έμεινε 'εξω απ΄το παράθυρό της τριάντα εννέα νύχτες και την τεσσαρακοστή
, πήρε το σκαμνάκι του και έφυγε................

Η Μορφίνη στην πόλη----Μια παρδαλή γάτα σαν πατσαβούρι κι΄ένας αλλιώτικος κόσμος μέσα στον κόσμο. Στους δρόμους , τις αυλές και τις ταράτσες του, πλάσματα της νύχτας , σχεδόν
ανίδεα ή αδιάφορα για την πρω'ι'νή πραγματικότητα, επιβιώνουν με τους δικούς τους νόμους
και την καταδικιά τους βέβηλη γλώσσα, παίζοντας πότε μα σκληρότητα και αγριάδα,
πότε με τρυφερότητα και σωτήριο χιούμορ.
Σ΄αυτό το περιθώριο ανάμεσα στην παρανομία και στην 'εκσταση, σ΄αυτό τον κώδικα ανάμεσα στην απάθεια και την απόλυτη έκφραση ακροβατεί το κεντρικό πρόσωπο του μύθου.
Μαζί του και η συγγραφέας της ιστορίας, που βάζει το πιο ριψοκίνδυνο στοίχημα....
Να κάνει λογοτεχνία μ΄αυτή τη ''γλώσσα'' και να εμφανίσει, έστω για μια μόνο στιγμή,
προτού καεί μπροστά στα μάτια μας, τούτο τον αρνητικό, αδιάφανο κόσμο..........


ΝΙΚΟΛ ΡΟΥΣΣΟΥ
Πές στη Μορφίνη ακόμα την ψάχνω..
(Μορφίνη είναι τ΄όνομα της γατίτσας, Ο.Κ;)

Η Κάρμεν , μια γοητευτική και δυναμική τριανταπεντάρα, έχει βαρεθεί τα γεμάτα πόθο
ανδρικά βλέμματα και κυρίως τον υπερσεξουαλικό φίλο της Πέτερ , που έχει το μυαλό του
μόνο σε ''ενα πράγμα''.
Αποφασίζει λοιπόν να τον ξεφορτωθεί και μαζί μ΄αυτόν και το σεξ απ΄τη ζωή της.
H ψυχή της ζητάει μια τρυφερή , συντροφική σχέση, που δεν θα στηρίζεται στις αδηφάγες ανδρικές σεξουαλικές ορέξεις, μια σχέση κατανόησης κι΄επικοινωνίας.
Πάνω στο θυμό της και την προσπάθεια της να επαναπροσδιορίσει τς σχέσεις της σκαρφίζεται
μια πρωτότυπη ιδέα . Βάζει αγγελία στην εφημερίδα και ζητάει έναν....ανίκανο.
Απο κεί και πέρα αρχίζουν οι περιπέτειες.................

Gaby Hauptmann και
Ζητείται ανίκανος άνδρας για σοβαρή σχέση.







































Η ψυχή

To έθνος του τον κατάπιε και τον έφτυσε σαν κουκούτσι, κι΄όταν αργά, κάποιο απόγευμα,
κατέβηκε απ΄το αεροπλάνο, το ήξερα πως μια μέρα θα κάνω έρωτα μαζί του.
Ήρθε στην Αλμπουκέρκη για ν΄αρχίσει μια καινούρια ζωή ή, τουλάχιστον, για να ξεφύγει απ΄το θάνατο, σ΄αυτή την ξερή κόκκινη γή, το Νέο Μεξικό.
Είχε ένα πρόσωπο που μόνο στα όνειρά μου θα μπορούσα να δώ.
Ενα πρόσωπο χωρίς σύνορα: θιβετιανές βλεφαρίδες, ισπανικά φουντουκί μάτια, λεπτά
ζυγωματικά που διαγράφονταν σαν των Μάγιας.
Δεν ξέρω γιατί, περίμενα να δώ 'εναν Ολμέκο : έναν πολεμιστή με κράνος και αφρικανικά χαρακτηριστικά, 'οπως εκείνα τα κεφάλια με τα πεταχτά μάγουλα, φταγμένα σαν απο
βασάλτη, στις ζούγκλες της Κενρικής Αμερικής.
Αλλά αυτός δεν είχε πρόσωπο πολεμιστή. Γιατί ο πόλεμος ήταν ακόμα μέσα του.



'' Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ''
Ντεμέτρια Μαρτίνεθ.
Ποίηση, πολιτική και έρωτας απο την πρώτη κιόλας γραμμή ................