MSSociety.gr

Ήχος πλάγιος.
Να βάλουμε και στην jazz ποιό Ελληνική χροιά. Θα μπορούσαν τα δημοτικά μας να είναι jazz; Μα και βέβαια.
Ήχος πλάγιος = mode plagal
Γώ στα ξένα περπατούσα (θρακιώτ'κο). Τσ'όμορφες παρατηρούσα.


Λήμνος, φυσικά Νησιώτικο, με τρελαίνει στο 4:26 το μικρό στιχάκι που πετάει η Τσαλιγοπούλου (? δεν το περίμενα). Τέτοιο beat, funky, ξέσπασμα, και... δεν ξέρω πως να το εκφράσω, με τρελαίνει.


Και "Trois enfants de Voliotique" σε live. Τσάμικο λέγετε;

Συμπληρώνω ένα που μ΄ αρέσει πολύ

McLaughlin στη Φραγκφούρτη και δεν θα πήγαινα; Και μη φανταστείτε. Το οικονομικό το σκευτόμουν κάθε φορά. Από τους ποιό χαμηλόμισθους, 16,50 DM την ώρα. Στην μεγάλη αίθουσα της Alte Oper. Στο βίντεο που παραθέτω, πολύ ωραίος (ανοιχτός) χώρος. Λίγο μεταγενέστερο... αλλά το στύλ κλασικός "μακλάφιν" όπως πολλοί τον λένε.
Κάτι "αξιοπρόσεχτο". John McLaughlin trio, και όπως θα παρατηρήσετε χωρίς μπασίστα. John, Drums & Organ. Μάλλον είχαν... περικοπές . Από την μουσική πάντως δεν "περι...κόψανε" τίποτα.
[*]Η διήγηση (talking jazz) θα συνεχιστεί σε επόμενο. και το contact.

Μπράβο fill. Εξαιρετικό!!!

Stanley Jordan. Απλά τα "σπάει". Αυτό το Stairway to heven δεν το είχα ξανακούσει. Τέλειο .
Πάνω που έπεσε η σωστή πάσα με Stanley Jordan, η συναυλία ήταν σε έναν χώρο λίγο μακρυά που δεν ήξερα (Jahrhunderthalle), και φοβήθικα να πάρω φωτογραφική. Οπότε τζάμπα η πάσα, φωτό δεν έχω.
Η πάσα ήταν, για Stanley... όχι Jordan, αλλά για τον μπασίστα Stanley Clarke. The Rite of Strings. Η ιεροτελεστία της χορδής. Ο τίτλος τα λέει όλα.
Stanley Clarke, Al Di Meola, και Jean-Luc Ponty .Άν και Fun της κιθάρας, από αυτή την συναυλία μου έμεινε περισσότερο ο Luc Ponty και ο Stanley Clarke. Το video που παραθέτω είναι σχεδόν από την χρονιά, που τους είδα. Το δισκάκι (cd), αν και copy, το ακούω ακόμη.

Μαγική η τρομπέτα του Chet Baker αλλά θα αλλάξω πάλι στύλ.

Βάλτε να παίζει. Βρήκα ολόκληρη συναυλία, ή... όσο σας κάνει κέφι.

Κάπου είχα τάξει για "συνέχεια" με talkingJazz.
Είχα μιά ανάρτηση με την συναυλία John McLaughlin. Sorry ξέχασα να αναφέρω η συναυλία ήταν The tree spirits John McLaughlin. Έχω φάει το δίκτυο, πουθενά δεν βρίσκω καμιά αναφορά, σε καμιά μηχανή αναζήτησης. Λες και δεν υπήρξε. Έλα όμως που έχω τεκμήρια. Ένα θέμα είναι με το εισητήριο, που γράφει McLanghlin, μάλλον ο τυπογράφος που τύπωσε τα εισητήρια, του αναποδογύρισε το u και έγινε n. (τάχα μου οι άτεγκτοι Γερμανοί ή και χειρότερα, το έγραψαν "ακουστικά" κατά την βαρβαρογλώσσα τους). Τώρα που το πρόσεξα θα δοκιμάσω να το βγάλω στο ebay. Τρελάρες υπάρχουν πολλοί.Θα παρατηρήσατε ίσως ότι η συναυλία δεν ήταν solo. Έπαιζε και ένας άλλος. Πώς τον λέγαν να δείτε; Πώς τον λέγαν; Άααα Al Di Meola. Ά και το World project. Θα μου διέφυγε .
Μαγική βραδιά. Μέσα σε μιά νύχτα έγιναν δυό όνειρά μου πραγματικότητα . Με ένα σμπάρο δυό... Μύθοι μαζί. Κατά το στήσιμο των μηχανημάτων, δεν έχασα ευκαιρία να φωτογραφήσω τον εξοπλισμό του.Επίσης θυμούμενος συνεργασίες του στο παρελθόν με John McLaughlin και Larry Coryell, Meeting Of The Spirits πίστευα ότι θα παίζαν και ένα κατιτίς ντουέτο. Περνούσε η ώρα, αλλά τίποτα. Κατά το χειροκρότημα στο τέλος ενός κοματιού, είχα πάει εκεί στην άκρη των πλαινών θεωρείων (βλ. φωτό) και φώναξα κανα δυό φορές the spirits will not meet anymore?. Μέσα στη βαβούρα φαντάζομαι δεν ακούστηκα.από εκεί όμως έκανα και ένα "ποιό" κοντινό.και το συνηθισμένο contact.