MSSociety.gr

Χτες ο γιος μου μου λέει- μαμά εγώ να ξέρεις θα ζήσω στο εξωτερικό.
Σήμερα η Ρέα με θλίβει επειδή με ξεναγεί σε πολύ γνώριμο παρελθόν και με υποχρεώνει να πάψω να είμαι "Αόμματη".
Καλή μας μέρα συνάδελφοί.

Σβήστε το φεγγάρι

-Ρέα Βιτάλη



Είναι μη σε βάλει σημάδι το φεγγάρι. Ανακριτικός φακός. Θα τα πεις όλα. «Σβήστε τα φώτα, σβήστε το φεγγάρι. Σαν θα με πάρει...». Φου! Φεγγάρι. Φου! Σβήσ’ το αν μπορείς. Καημένη. Τι σε περιμένει.

«Φεγγαράκι μου λαμπρό, φέγγε μου να περπατώ» ύπουλο ποίημα. Δήθεν αγνός ο σκοπός της συνοδείας. Βοήθεια. Μας εξοικειώνουν με τον πιο στυγνό ανακριτή. Με τον μόνο ευδιάκριτο Θεό. Έτσι απλό το νομίζεις να δεις Θεό; Έτσι ατιμώρητο θα σ΄ άφηνε. Μην το κοιτάς! Μη σου λέω! Την πάτησες. Είπες... .«τι ωραίο φεγγάρι απόψε». Ωχ! Είναι το σύνθημα. Ξέχασα να στο πω. Αιώνια ξεχνάμε να το πούμε ο ένας στον άλλον. Σχεδόν συνωμοτούμε. Την πάτησες. Καημένη.

Ξεκίνα να μιλάς. Πάρ' το απόφαση. Θα τα πεις όλα. Εντάξει... Χαμογέλα να το καλοπιάσεις. Τι αγνή που είσαι! Ψηλά καθώς κοιτάς. Πώς γλυκαίνει το βλέμμα σου, πώς γέρνεις το κεφάλι σαν σε αγκαλιά φιλόξενη, πώς σκαρφαλώνει η κόρη του ματιού σου και κρεμιέται από τις βλεφαρίδες. Χαμογελάς. Σου ρίχνει φακό. Την πάτησες! Στo είπα. Το χαμόγελο θα ξεκλειδώσει λυγμό. Θα βγει από το λακουβάκι του λαιμού. Δεν είναι τυχαία το λακουβάκι εκεί. Αποθηκεύει. Το φεγγάρι reception. Πάρε το κλειδί του δικού σου λυγμού. Έλα που δεν θέλεις! Μην κωλυσιεργείς... Την πά-τη-σες! Πάρ’ το απόφαση. Άνοιξε... Όχι αριστερά. Δεξιά στρίβει. Βγάλε τα παπούτσια σου. Βοηθάει. Δείξ’ του ότι και καλά πατάς λίγο γη. Μη σε πάρει αύτανδρη. Μη σε καταπιεί... Καημένη. Μίλα! Πες τα όλα. Λέγε! Τραγούδα.

«Ίσως φταίνε τα φεγγάρια που ΄μαι τόσο μοναχή, νιώθω πως γερνώ τα βράδια και χρωστάω στη ζωή». Κι ας μη χρωστάς δεκάρας μέρα... Εμένα θα μου πεις; Τοκογλυφία. Είναι και το φεγγάρι στο κόλπο. Θα νιώθεις ότι χρωστάς μέχρι την τελευταία σου ανάσα. Μια ζωή χρεωμένος θα ‘σαι στη ζωή.
«Και πολλούς νέους, πιο ωραίους κι από σένα ακόμη, του εθυσίασα». Ξέρεις... Ρίτσος. «Σονάτα του Σεληνόφωτος». Το διάβαζες από έφηβη και βούρκωνες. Τι καταλάβαινες; Μυστήριο. Το ποίημα αυτό θέλει να ‘χεις χρόνια φορεμένα. Μήπως ήσουν γριά πριν γίνεις νέα; Θέλει χρόνια να νιώσεις το δίκοπο του «εθυσίασα». Να γίνει μαχαίρι. Να καρφωθείς καταπάνω του σαν τη Στέλλα. «Εθυσίασα» στην κυριολεξία. Δεν έβλεπα. Όταν είσαι νέος... Όλα αφή. Ούτε αφή. «Πιάνεις»... έχει διαφορά. Δεν βλέπεις. Ωραία κορμιά, λογικά, θα είχαν. Μυς ευδιάκριτους. Δέρματα σκληρά. Μάτια χωρίς πολλές-πολλές καταγραφές. Καθαρά χωρίς μουτζούρες και αποτυχίες. Ωραίοι θα ‘ταν απ΄ ό,τι θυμάμαι φευγαλέα. Όταν είσαι νέος έτσι κι αλλιώς όλα φευγαλέα. Ούτε «φευγαλέα». Ας πω αλήθεια. Δεν τους βλέπεις ενώ τους βλέπεις. Τώρα που μεγάλωσα βλέπω. Σατανική η όραση του μεσήλικα. Θαυμάζει τόσο που τρέμει μη και αγγίξει. Ασυντόνιστες τελικά οι αισθήσεις όρασης και αφής στους ανθρώπους. Σίγα μη με «σοφία τα εποίησε»! Εμένα θα μου πεις; Κολακείες ανθρώπων για να τα ‘χουν καλά με Θεούς. Κοίτα τι βγάζει το φεγγάρι. Στo είπα! Θα πεις κι άλλα. Το μόνο που σε σώζει είναι να σε φωνάξουν. Κάποιος θα σε φωνάξει δεν μπορεί, διάβολε! Δεν ακούω κανέναν... Την πάτησες. Δεν γλιτώνεις. Έλα, πες μου.

Τον σκέφτεσαι; Τρυπώνει στη σκέψη. Μπορεί να κρύβεις ότι σου λείπει. Άδικος κόπος. Θα στον φέρει το φεγγάρι. Όχι ολόκληρον. Ούτε έναν. Ποτέ το φεγγάρι δεν σου φέρνει αρτιμελή άνθρωπο... Ένα στόμα. Το στόμα του όταν... Ένα χέρι. Το χέρι του όταν... Ένα μάτι. Θες το δεξί; Τo δεξί του μάτι όταν χαμογελάει. Μπορεί μια τούφα μαλλιά που πέφτει στο μέτωπο όταν... Μέλη ανδρών. Γαμημένα «όταν» απόλυτα δικά τους... Όταν. Μέλη. Κομμάτια. Κόβει και ανθρώπους, σου λέω, το φεγγάρι. Ωπ! Κάτι ακούω. Ρέεεεεεεαααααα! Σε φωνάζουν. Τη γλίτωσες! Για σήμερα, τουλάχιστον... Αύριο, είπαν, θα μεγαλώσει κι άλλο το φεγγάρι. Ψυχές που θα πάρει στο λαιμό του!... Κλειδιά που θα μοιράσει. Θα ‘χει δουλίτσα.

http://www.protagon.gr

τι να πω ...
τι να πρωτοπώ ....
και ΤΙ ν' αφήσω για μετά ....
που τα είπε ΟΛΑ η Ρέα!!



υ-πέ-ρο-χη !!!!!!!!!! όπως πάντα!

γειά σου κι εσένα βρε Κατερινιώ,
που αρωματίζεις τη σκέψη και το συναίσθημά μας,
με τέτοιες ευωδίες .... σαν κι αυτές που η "πένα" της Ρέας ξέρει και σκορπάει...!

γειά σου βρε Κατερινιώ...!!!

http://www.r-u-sirius.net/neosirius/mai ... cm=8543_98

Χαντάκια και μαχαίρια..........λεπίδες σε ''κλειστές'' πληγές.........που ανοίγουν με τα ''φεγγάρια''...
ΚΑΤΕΡΙΝΑ
για τη Ρέα ... και τον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι τη ζωή γύρω σου.......

(μου γράφει η φίλη μου Τίνα, και το μοιράζομαι μαζί σας)

ΓΙΑΛΟ - ΓΙΑΛΟ

Κάποτε νομίζαμε ότι είμαστε αθάνατοι, πλημυρισμένοι από την περηφάνια της ομορφιάς και της νιότης

Κάποτε νομίζαμε ότι ο χρόνος δεν μας αφορούσε και όποιον είχε περάσει τα σαράντα τον θεωρούσαμε … γέρο. Τότε !

Κάποτε ήταν πιο απλά όλα τα θέματα και η ζωή μας είχε μια αίγλη (πατίνα πάντως δεν είχε)

Πίστευα επίσης ότι, ό.τι και να συνέβαινε, το μυαλό μου θα κρατούσε τις γνώσεις που αποθησαύριζα όλα αυτά τα χρόνια, τίποτα δεν θα μου στερούσε όλη αυτή τη σοφία, την κουλτούρα, την ιστορία, την τέχνη. Μετά ήλθε το Alzheimer και ανέτρεψε και αυτή μου την προσδοκία και δεν ξέρω πια τι θα θυμάμαι

Μου έρχονται όλο παλιές αναμνήσεις, ειδικά αναμνήσεις από όμορφες μέρες, από εκδρομές, από χαρούμενες δροσερές κοπέλες και γελαστά αμήχανα αγόρια. Θυμάμαι και ένα λεπτό αγόρι με ένα μόνιμο χαμόγελο καρφιτσωμένο στο πρόσωπό του, με σγουρά ξανθά μαλλιά και θαλασσιά μάτια, τον θυμάμαι σε μια σχολική μονοήμερη εκδρομή σε μια παραλία με ένα συφερτάσι (μάλλον δεν είχαν ανακαλυφθεί τα τάπερ) υπέροχους κεφτέδες ή μήπως ήταν μπιφτέκια, με μαϊντανό. Νομίζω ότι ήταν αρτυμένα με μαϊντανό και πεντανόστιμα !

Ίσως τελικά να βρούμε μια άκρη σε μια παραλία όλοι εμείς που δεν το βάζουμε κάτω και να αναπολούμε το παρελθόν μια και δεν θα προσβλέπουμε πια στο μέλλον

Έστω και έτσι θα κάνουμε πλάκα για όλα αυτά που είχαμε την τύχη να ζήσουμε καταρτίζοντας πίνακες ελπίδας για ό,τι δεν ζήσαμε και προσδοκούμε να ζήσουμε σε μια άλλη ζωή επιβαρύνοντας …. το κάρμα μας

Συνειδητοποίησα ότι δεν μπορούμε πια να πάμε με ΟΡΤΣΑ ΠΑΝΙΑ αλλά ΓΙΑΛΟ – ΓΙΑΛΟ ΘΑ ΠΑΜΕ (του πούστη)

Φιλάκια
Χριστίνα

Για τη Χριστίνα του Πάνου :

Ζήτησα την άδεια του ποιητή-στιχουργού Χρήστου Σταυρακούδη , για να σας γράψω ένα ποίημά
του , ζωής για κείνον :
ΤΑ ΣΚΟΥΡΙΑΣΜΕΝΑ ΧΕΙΛΗ

Σκουριασμένα τ΄αφίλητά σου χείλη στους νοτιάδες του έρωτα...Και σύ ακόμη στριμώχνεις φεγγάρια και ιδέες στις παλιές βαλίτσες πάνω στο πατάρι.
Ποτέ δεν είναι αργά φίλε, μου έλεγες, αλλα ποτέ δεν ήμουν εκεί για να τ΄ακούσω.Πάντα περίμενες τη μεγάλη φυγή και πρόσμενες το ελάχιστο λάδι.
Έχεις μείνει ακόμα φυλακισμένη στον πρώτο πετροπόλεμο της ζωής σου και ψηλαφίζεις έντρομη
το μικρό τραύμα στο κεφάλι σου.
Σκουριάσανε τ΄αφίλητά σου χείλη στούς νοτιάδες του έρωτα. Θυμάμαι ακόμα πόσο αγαπούσες
τους μεγάλους χειμώνες και τους μικρούς υπαινιγμούς...
Κι΄όμως δεν αξιώθηκες τη γλύκα ενός φιλιού.Γερμένη τώρα στην πλώρη ενός φανταστικού πειρατικού , μετράς τα λάφυρα της ζωής σου...
Ασήμια...χρυσάφια...φίλοι...εχθροί...λησμονιά.... τέλος. Φαρμακωμένες και οι λέξεις ξεψυχάν στα ακατάδεχτά σου χείλη. Και να φανταστείς ότι κάποτε θα βάζαμε τον κόσμο στό άδειο πακέτο απ΄τα τσιγάρα μας. Μου διάβασες κάποτε για κάποιον Αλεξανδρινό ποιητή , με σπουδαία γραφή μα μισή ζωή. Και΄γώ πού ήθελα τόσο να σε φιλήσω, το ανέβαλα για την τελευταία ΙΘΑΚΗ.
Έτσι μεγαλώνοντας γίναμε πιό σοφοί και πιό δυστυχείς.Κρύψαμε στα μεγάλα λόγια τα γλυκά φιλιά και στους σπουδαίου στίχους το σακατεμένο μας πάθος.
Σκουριάσανε τ΄αφίλητά σου χείλη στους Νοτιάδες του έρωτα...
Και τώρα ψυχή μου που σου τά λέω αυτά κατάμουτρα, καταλαβαίνεις γιατί δεν ήμουν ποτέ εκεί
για να σ΄ακούσω.
Τις νύχτες που έλειπα, έγραφα ποιήματα.
Αυτά θέλουν λιγότερο θάρος και λιγότερη τόλμη απο τη γλύκα του φιλιού.
Λυπάμαι που ξοδεύτηκες σε αυτό το αταίριαστο σώμα . ΑΝΤΙΟ

ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΤΑΥΡΑΚΟΥΔΗΣ.

Τι ωραίο Σοφία! Πολύ ωραίο !

Και της Τίνας! τα δύο κείμενα είναι σχετικά και λένε πολλά σε μας!

Καλημέρα!

panos59 έγραψε:(μου γράφει η φίλη μου Τίνα, και το μοιράζομαι μαζί σας)

ΓΙΑΛΟ - ΓΙΑΛΟ

................................................................................................................................................................................................................................................................................
Συνειδητοποίησα ότι δεν μπορούμε πια να πάμε με ΟΡΤΣΑ ΠΑΝΙΑ αλλά ΓΙΑΛΟ – ΓΙΑΛΟ ΘΑ ΠΑΜΕ (του πούστη)

Φιλάκια
Χριστίνα
[/color][/b]