Πέθανε ο Frank Sinatra;
Ρέα Βιτάλη
Το μήνυμα μου το έστειλε αναγνώστης Andreas «Σαν σήμερα πέθανε ο Φρανκ Σινάτρα και συνειδητοποίησα ότι το τραγούδι "My Way", από σας το κόλλησα, από ένα κείμενό σας, “Τα διόδια”». Πατάω το Facebook «μα, πόσο χρονών να είναι o Andreas;», έτος γεννήσεως 1989. "Τα διόδια" τα έγραψα πριν 8 χρόνια… άρα ήταν έφηβος. 16. Και του έμειναν “Τα διόδια’;». Λοιπόν άκου, φιλαράκο.
Ο Frank Sinatra έχει παίξει στη ζωή μου. Χαρά στο νέο θα μου πεις. Μην κοροϊδεύεις. Έχω την εμμονή του στίχου. Μπορείς και να το πεις ότι δεν ακούω τραγούδια, ακούω στίχους. Στη γλώσσα μου. Να πιάνω το τόσο δα της λέξης. Να διαλύω γράμμα το γράμμα της. Έχω και την εμμονή της Μοσχολιού της Βικάρας. Αλλιώς βγαίνει το νόημα από τη φωνή της Βίκυς «άνθρωποι μονάχοι». Και κοίτα πώς τα φέρνει η ζωή και κείνος άκουγε μόνο ξένη μουσική. Τσαντιζόμουν από την αρχή… πιο πολύ από τσαντιζόμουν. Ίδια να λες «I love you», ίδια να λες «σ΄ αγαπάω», με «αω» στο τέλος, να πιάνει από το άλφα ως το ωμέγα της ψυχής σου… Όπως οι μοκέτες από τοίχο σε τοίχο. Εντάξει, για μερικούς τραγουδιστές βγάζω τον σκασμό. Barry White, ας πούμε. Frank Sinatra! Τι να πω; Κιχ! Το My Way… το τραγούδι του. Το είχα ζητήσει στα γενέθλιά του. Ήταν έκπληξη. Την ώρα που θα έρχονταν η τούρτα του. Τι να μου λέει το «Happy Birthday to you». Βγάζεις ζωή, βγάζεις αγώνα, βγάζεις πατητές, στροφές και φουρκέτες με «Happy birthday to you»; Tόσο χαζοχαρούμενη μελωδία βγάζει etap; Ούτε να το τραγουδήσεις δεν μπορείς σοβαρός… γι΄ αυτό ξεπετάμε κάτι κορόνες της κακιάς συμφοράς. Το "My Way" ζήτησα για κείνον, που είναι και το αγαπημένο του. Και όποτε το τραγουδάει με κλειστά μάτια, στο τέλος λέει πάντα και ένα «Α, ρε Franky», λες και τον είχε κουμπαροξάδελφο!
Σε κείνα τα γενέθλια που λες, κοίτα πόσα μου θύμισες, έγινε το έλα να δεις. Είχα κανονίσει και σλάιτ με φωτογραφίες από στιγμές της ζωής του με κάθε φίλο που ήταν στα γενέθλια. Και πήραμε όλοι τόσο χαρά που έγινε κάτι… πες το και Διονυσιακό. Σαν παροξυσμός! Κραιπάλη. Και κάποια στιγμή ακούσαμε και το «Δίχτυ». Πες το και ελληνικό «My way»… «Μονάχος βρες την άκρη της κλωστής κι αν είσαι τυχερός ξεκίνα πάλι»… Και ξαφνικά ο Περικλής χιμάει πάνω στην Ανδρομάχη του… Φιλαράκια μας και οι δυο. Όρμησε πάνω της με μια λαχτάρα, σαν να μην υπήρχε άνθρωπος ένα γύρω. Σαν εκείνα τα σκυλιά στην Ομόνοια (το ξέρεις, λατρεύω τους κόπρους) που ανάμεσα σε κόρνες και φασαρία και ένα πρεζόνι στη γωνία και μια παλιά πουτ@ν@ με χλαπάτσα κραγιόν στα χείλη και φασαρία και παπούτσια όλων των σχεδίων… καβαλάει στα ξαφνικά το ένα πάνω στο άλλο! Η βραδιά, θυμάμαι, ξεμπέρδεψε το ξημέρωμα. Ένα περίεργο κόκκινο, κατακόκκινο ξημέρωμα…
Η Ανδρομάχη μπήκε στο νοσοκομείο για μαστεκτομή. Απολύτως ενήμερη τη νύχτα του γλεντιού κι ας μην μας είπε τίποτα. Η Ανδρομάχη και τα διόδια! Ποτέ δεν θα εξοικειωθώ μαζί τους. Αυτά τα γαμημένα τα διόδια που ξεπετάγονται μέσα στη νύχτα με τα τεράστια φώτα τους. Όταν έχεις αναπτύξει ταχύτητα, όταν είσαι ανέμελος και απόλυτα σίγουρος για τη διαδρομή… τόσο σίγουρος! «Αν αφήσω το αυτοκίνητο θα πάει και μόνο του», μπορεί μέχρι και να πεις. Κι έχεις ανοίξει το παράθυρο να μπει αεράκι, έχεις ρίξει και ανέμελα το χέρι απέξω, έχεις δυναμώσει το ραδιόφωνο, έχεις σιγοτραγουδήσει… Και… Διόδια! Πόσο απίκο μας θες, ρε Θεέ! Ένα χέρι που ζητάει αντίτιμο για έναν κακοτράχαλο δρόμο μέσα στη λακκούβα… Γιατί πρέπει να πληρώσουμε; Σε ποιον χρωστάμε; Πόσο απονήρευτοι πέφτουμε στη ζωή; Είδες κανέναν να προβληματίζεται στην ευτυχία «γιατί σε μένα»; Σε μια στιγμή και η ζωή μας αλλάζει. Και η ζωή συνεχίζεται. Και η κάθε και ο κάθε «Ανδρομάχη» πλάθεται και ξαναπλάθεται σαν πλαστελίνη. Πόσο ευλύγιστους μας θες, Θεέ! Και η-ο Ανδρομάχη διαπραγματεύεται. Μιλάει για χημειοθεραπείες και στατιστικές και παρενέργειες. Προσπαθεί να χωρέσει σε νέα μεγέθη και σκάβει στα μάτια των ανθρώπων και αποκρυπτογραφεί το κάθε τι. Και μετά πέφτει σ΄ έναν απέραντο γκρεμό και ψάχνει και ανασκάφτει. Μυρίζει ελπίδα σαν κυνηγόσκυλο. Δύναμη. Και εγώ λατρεύω τα μάτια της-του. Τα ματάκια της ή του κάθε Ανδρομάχη. Που ταξιδεύουν σε μια διαδρομή για έναν. Κι είναι τόσο γλυκό το βλέμμα, τόσο σιχαμένα γλυκός ο πόνος του αδιεξόδου… Και το μόνο που ψελλίζω… είναι αυτό που λένε οι μάνες… Το πιο χαζό «τίποτα» που λένε οι μάνες και ωστόσο πάντα πιάνει… Θα περάσει μωρό μου, θα περάσει….
Α, ρε αναγνώστη Andrea, τι μου θύμισες! Παρεμπιπτόντως, η δική μου Ανδρομάχη είναι Υγιής! «Α, ρε Franky», που θα ‘λεγε και ο Γιάννης μου, Andrea.
ένα άρθρο των πρωταγωνιστών
http://www.protagon.gr
).