MSSociety.gr

περσινα ξινα σταφυλια θα μου πεις...

Ποιός είδε κράτος λιγοστό
Ποιός είδε κράτος λιγοστό

ένα ποίημα του Γεώργιου Σουρή το οποιό είναι τρομερά επίκαιρο...


Ποιος είδε κράτος λιγοστό
σ' όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά 'χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;

Νά 'χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

Όλα σ' αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυό φορώντας τα πόδια που 'χει
στο 'να λουστρίνι, στ' άλλο τσαρούχι.

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγάς.

Δυστυχία σου, Ελλάς,
με τα τέκνα που γεννάς!
Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα,
τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;


Γεώργιος Σουρής (1853-1919)

Έχω θυμό και δεν ξέρω πού να ξεσπάσω

Έχω θυμό και δεν ξέρω πού να ξεσπάσω. Έχω βάρη και δεν ξέρω πού να τα ξεφορτώσω. Έχω πικρή σκέψη μέσα μου και δεν ξέρω πώς να τη γλυκάνω. Μετράω τα κλειστά μαγαζιά και μου βγαίνουν περισσότερα από τα ανοιχτά. Στρίβω από τις γωνίες και βλέπω κουστουμαρισμένους τριαντάρηδες να ψάχνουν στα σκουπίδια. Ξεκινάω συζητήσεις που πάντα καταλήγουν στο «..κατοχή ζούμε, κατοχή». Ακούω ανθρώπους να βρίζουν όσους και όσα ψήφιζαν τόσα χρόνια να μην μπαίνουν σε διαδικασία αντίδρασης, πρότασης, ενεργητικής αντιμετώπισης της καθημερινότητας. Γι’ αυτό και δεν μπορώ να γράψω. Τίποτα δεν μπορώ να γράψω. Τίποτα που να αποπνέει αισιοδοξία και εμπιστοσύνη σε ένα μέλλον που θέλω να είναι καλύτερο....

http://anti-ntp.blogspot.com

Κραυγή από μια Ελληνίδα (14/2/2012)

Δουλεύω 25 χρόνια κι έχω πληρώσει το ταμείο μου μέχρι την τελευταία δεκάρα που όφειλα. Εχω πληρώσει από το μισθό μου ανελειπώς ό,τι όφειλα.
Το ίδιο κι οι γονείς μου, που ζουν με μια φτωχοσύνταξη.
Δεν έκλεψα, δεν πήρα ποτέ μίζα ή φακελλάκι για τίποτα, δεν μπήκα σε καμιά δουλειά με μέσον. Δούλεψα σαν το σκυλί για να τα βγάλω πέρα.
Δεν έφαγα από καμιά πίτα και δεν ευνοήθηκα ποτέ από ένα κράτος που δεν ξέρει καν την..... ύπαρξή μου, εκτός από όταν μου ζητάει λεφτά.
Δεν πήρα άδεια με μέσον, δεν έχτισα αυθαίρετα, δεν λάδωσα καμιά πολεοδομία, εφορία, γιατρούς, δικηγόρους και λοιπές ευγενείς κατηγορίες.
Μένω με νοίκι και το πληρώνω στην ώρα μου, θυσίασα κάθε μικρή χαρά για να πληρώνω λογαριασμούς και για να είμαι μόνιμα έντιμη και με το κούτελο καθαρό.

ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΩ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ
ΔΕΝ ΕΚΛΕΨΑ ΚΑΝΕΝΑΝ
ΔΕΝ ΕΥΝΟΗΘΗΚΑ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ.

Και όσες φορές χρειάστηκα περίθαλψη, πρόνοια, βοήθεια, το κράτος ήταν απόν. Τα παιδιά μου σπούδασαν στα δήθεν δωρεάν σχολεία σας και, για να περάσουν στο πανεπιστήμιο, πλήρωνα την παραπαιδεία σας. Οι γονείς μου πλήρωναν 40 χρόνια ασφάλιστρα και όταν αρρώστησαν δεν βρήκαν κρεβάτι τσάμπα. Όταν έχανα τη δουλειά μου, έπαιρνα ένα επίδομα ντροπής και βίωνα μόνη τον Γολγοθά μου.

Δεν ξέρω αν άλλοι ξυπνάνε τώρα, αν άλλοι χάνουν τώρα τα κεκτημένα, αν άλλοι χόρτασαν και τώρα άρχισαν να πεινάνε, αλλά εγώ και κάποιες άλλες χιλιάδες απλών φτωχών ανθρώπων δεν είχαμε κεκτημένα ποτέ, δεν χορτάσαμε ποτέ, δεν ζήσαμε με άνεση ποτέ.

Δεν υπάρχει υπομονή πλέον. Μέχρις εδώ.
Το μυαλό μας αρχίζει και στρίβει επικίνδυνα.
Δεν υπάρχει αντοχή για άλλη κοροϊδία, για άλλη κλεψιά, για άλλη μιζέρια.

Και δεν υπάρχει πλέον ΕΥΓΕΝΕΙΑ.

Δεν μπορεί κανένας άνθρωπος να δεχτεί έτσι ήσυχα και υποτακτικά τη σφαγή του.
Δεν είμαστε ντροπιασμένοι, δεν είμαστε δουλικά, δεν είμαστε σκουπίδια.

Υπήρξε μια περίοδος που ήμασταν όλοι σαστισμένοι, πολλοί δεν ήξεραν πού πάει το βιολί, δεν ήξεραν αν έπρεπε να περιμένουν λίγο ακόμα ή να ξεσπάσουν.

Από χτες αποδεικνύεται πλέον πέραν κάθε αμφιβολίας πως
ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΔΙΑΖΥΓΙΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΑΣ.

Η μάνα μου, που παίρνει μια κωλο-σύνταξη, δεν πρόκειται να σας πληρώσει φόρο.

Τα παιδιά μου δεν θα τα αφήσω να δουλεύουν με 400 ευρώ 12 και 14 ώρες, ούτε και να μάθουν να είναι υποτακτικά και αναξιοπρεπή. Θα τα παροτρύνω να βγουν στο δρόμο, να πεινάσουν έστω, αλλά και να μην ανεχτούν άλλο τέτοια ντροπή.


Θα πεινάσω, μπορεί να κόψω το ηλεκτρικό και να έχω ένα κερί, μπορεί να φτάσω στο τελευταίο σκαλί μιζέριας, να μείνω στο δρόμο, να ζήσω σαν αγρίμι, αλλά δεν θα πάω πλέον με το πρόγραμμά σας.

Υπάρχουμε εμείς που δεν ήμασταν του «τα φάγαμε όλοι μαζί», δεν πήραμε τίποτα από την πίτα, δεν καταδεχτήκαμε να γλύψουμε, να ταπεινωθούμε, να ξεπουληθούμε.
Ο παππούς μου κι ο πατέρας μου κι εγώ δουλέψαμε, ιδρώσαμε, πονέσαμε, βασανιστήκαμε.

Δεν σας χρωστάμε ούτε μια δεκάρα. Δεν έχουμε καμιά υποχρέωση να ανεχτούμε τις τιμωρίες και τις υποδείξεις εκείνων που δεν έχουν καμιά σχέση με τη ζωή μας, τα βάσανά μας, τα όνειρά μας. Μας χρωστάτε όσα μας κρατήσατε από τη δουλειά μας, όσα σας δώσαμε πληρώνοντας συνέχεια, ασταμάτητα για να τα κλέβετε και να κάνετε λογαριασμούς και βίλες.

Με όσους τα φάγατε, μαζί και να μοιραστείτε τα χρέη και να ξεπουλήσετε τις περιουσίες σας και τις δικές τους, για να βρείτε λεφτά αν δεν έχετε. Με τους εκβιαστές εσείς έχετε αλισβερίσια, μαζί τα κανονίζετε χρόνια τώρα να κάνετε ξεκαθάρισμα λογαριασμών όπως κάνουν οι μαφιόζοι.

Είναι μεγάλη ντροπή με τη χορτασμένη κοιλάρα σας να κλέβετε από τη σύνταξη που έχει ένα γεροντάκι των 400 ευρώ. Να κλέβετε από τη ζωή των νέων. Να κλέβετε από τη ζωή των απλών φτωχών ανθρώπων που παλεύουν για ένα ψευτο μεροκάματο . Να κλέβετε από την υγεία, από την παιδεία, από την πρόνοια του λαού για να γεμίσετε τα άδεια ταμεία που εσείς αδειάσατε.

Κι όχι μόνον. Να ξεπουλάτε σε τιμή ευκαιρίας, χωρίς κανέναν έλεγχο, χωρίς να λογοδοτήσετε σε κανέναν ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΟ ΠΛΟΥΤΟ.

Δεν μας εγγυάται κανείς πλέον πως δεν θα μας πουλήσετε όλους κοψοχρονιά σαν σκλάβους στις νέες αποικίες.

ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΔΕΚΑΡΑ.

Οι ζωές μας θα γίνουν ελεύθεροι σκοπευτές πάνω στην ασυδοσία σας.

Μας θίξατε. Μας προσβάλατε πολύ άγρια. Μας πίνετε το αίμα.

Τα ψέματα τέλειωσαν.

ΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΑ….

Πραγματικα